Ματωμένα κόκκινα πουκάμισα

Η τάξη μπορεί να βασιλεύει αυτές τις ημέρες στην Μπανγκόκ , αλλά το αίμα που χύθηκε άφησε ανοικτούς λογαριασμούς, σε μια κοινωνική σύγκρουση που έτσι και αλλιώς δεν μπορεί για πολύ καιρό να αντιμετωπίζεται με τις σφαίρες. Η πέμπτη κατά σειρά μαζική σφαγή διαδηλωτών από το 1973 από το στρατό της Ταϊλάνδης με την εντολή της αντιδραστικής φίλο-αμερικάνικης ελίτ, όπως ήταν αναμενόμενο, ανακούφισε τους δυτικούς προστάτες της χώρας, παρά τις υποκριτικές φραστικές καταδίκες τους. Εδειξε όμως ταυτόχρονα πως το καθεστώς βρίσκεται πλέον σε πολύ δύσκολη θέση. Από αυτήν τη σκοπιά δεν είναι καθόλου απίθανο σύντομα να έχουμε εξελίξεις στη χώρα για να προληφθεί η σίγουρη σχεδόν επανάκαμψη της σύγκρουσης. Η σύγκρουση που ξεκίνησε σαν απαίτηση για την τήρηση των δημοκρατικών κανόνων από τους υποστηρικτές του εκδιωχθέντος πρώην πρωθυπουργού Τακσίν Σιναουάτρα, γρήγορα εξελίχτηκε σε μια κανονική κοινωνική εξέγερση των φτωχών αγροτών από το Βορρά αλλά και των πληβειακών στρωμάτων των πόλεων, που δοκιμάζονται χρόνια τώρα από την κατάρρευση της φούσκας της οικονομίας, τη φυγή των ξένων επενδυτών και της αποκάλυψης πως η λεγόμενη ασιατική τίγρης ήταν μια σκέτη απάτη. Από τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας η Ταϊλάνδη ζει μια παρατεταμένη κρίση, οι ανισότητες έχουν αυξηθεί και η φτώχεια έχει μεγαλώσει απίστευτα. Ταυτόχρονα, η χώρα βρίσκεται σε μια περιοχή στην οποία από καιρό έχει αρχίσει να εκτυλίσσεται μια σύγκρουση γεωπολιτικής σημασίας, με πρωταγωνιστές από τη μια μεριά τους Κινέζους, και από την άλλη τη Δύση με επικεφαλής τις ΗΠΑ, που επιδιώκουν να κρατήσουν ανέγγιχτα τα παλιά προγεφυρώματά τους στην Ασία. Αρκετοί μάλιστα είναι αυτοί που πιστεύουν πως το μεγάλο λάθος του εξόριστου Τακσίν ήταν τα ανοίγματα που αποπειράθηκε να κάνει προς τον ισχυρό βόρειο γείτονα. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε θα πρέπει να αναμένουμε μια σκληρή αντιπαράθεση, στην οποία ο λαός της Ταϊλάνδης για να απελευθερωθεί πραγματικά οφείλει, ορθώνοντας το ανάστημά του, να γεμίσει τα κόκκινα πουκάμισα με αληθινές επαναστατικές ιδέες.