Ζωντανή και ουσιαστική η συζήτηση στο "Εκτός των Τειχών" για το Παλαιστινιακό

Πραγματοποιήθηκε τη Τετάρτη το  βράδυ η συζήτηση για το Παλαιστινιακό στο βιβλιοπωλείο «Εκτός των Τειχών», με αφορμή την επίθεση στον "Στόλο της Ελευθερίας", αν και πιο αργά (μετά τις 9) από το προγραμματισμένο λόγω της συγκέντρωσης για το ασφαλιστικό που προηγήθηκε. 
Ήταν μια ζωντανή, κάποιες στιγμές και με εντάσεις, συζήτηση που είχε όμως πολύ ουσία και καθόλου στείρα αντιπαράθεση.  

Προηγήθηκαν με ολιγόλεπτες τοποθετήσεις τους οι συμμετέχοντες στην αποστολή του «Στόλου για την Ελευθερία» Αντρέας Μουστάκας, Μιχάλης Γρηγορόπουλος και Γιώργος Λιερός, ακολούθησε η Αγγελική Φατούρου της αποστολής «Ένα σχολείο για τη Γάζα», ο Νασίμ Αλάτρας από την Ελευθεροτυπία και τέλος ο Δημήτρης Μπαμπίλης από την Προλεταριακή Σημαία. Στη συζήτηση παρευρισκόταν και η Κατερίνα Θεοχαροπούλου επίσης μέλος της αποστολής του «Στόλου της Ελευθερίας».

Από τις πρώτες κιόλας ομιλίες αναδείχθηκαν ζητήματα ουσίας, από τα μέλη της αποστολής πρωτ’ απ’ όλους,  που αφορούν την ίδια την αποστολή, τον τρόπο συγκρότησής της, της εσωτερικής της λειτουργίας, του πολιτικού και κινηματικού προσανατολισμού της, το που στηρίζεται κ.λπ.  Του κατά πόσο κινήματα τέτοιου είδους, που δεν έχουν μαζική κινηματική στήριξη διεθνώς αλλά κατά κύριο λόγο στηρίζονται σε ΜΚΟ, μπορούν να εκμεταλλευτούν τις αντιθέσεις  των αστικών τάξεων της περιοχής αλλά και των ιμπεριαλιστών.  Αναδείχθηκαν τα ζητήματα των ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ των χωρών, του ρόλου του Ισραήλ αλλά και της Τουρκίας στη περιοχή, αλλά και της εμπλοκής της τελευταίας στην αποστολή, της στάσης των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου, του ρόλου των ιμπεριαλιστών, κατά κύριο λόγο  των ΗΠΑ που κινούν τα νήματα και καθορίζουν τα όρια των κινήσεων των χωρών της περιοχής,  των Ευρωπαίων που επιδιώκουν να αναλάβουν τον έλεγχο των χωρικών υδάτων της Γάζας αλλά και των Ρώσων σε μικρότερο βαθμό.  Ως προς τη κίνηση από δύο μέλη της ειπώθηκε ότι λειτουργούσε περισσότερο με αποφάσεις που παίρνονταν από κάποιο «ιερατείο» παρά σα συνέλευση με συλλογικότητα. Κάτι που αμφισβητήθηκε από άλλους ομιλητές.

Προσανατολισμός όλων όμως, παρά τις διαφορετικές εκτιμήσεις,  ήταν η αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό, που όπως ειπώθηκε την κέρδισε με το όπλο στο χέρι, και οι τρόποι ανάπτυξής της, στη χώρα μας ιδιαίτερα. Σε αυτό το σημείο αναδείχθηκε από τους περισσότερους η ανάγκη της αντιιμπεριαλιστικής διάστασης του κινήματος και ξεπεράσματος της αστικής-ανθρωπιστικής που επικράτησε τα τελευταία χρόνια διεθνώς.

Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω με αυτό το σημείωμα συνολικό απολογισμό της συζήτησης γιατί λόγο του προχωρημένου της ώρας ( 1 παρά) έπρεπε να φύγω μένοντας με την αίσθηση ότι η κουβέντα τότε άρχιζε. Είναι χαρακτηριστικό του ενδιαφέροντος που προκαλεί η υπόθεση του Παλαιστινιακού λαού ότι μέχρι εκείνη την ώρα ελάχιστοι είχαν φύγει, ενώ ο χώρος του καφε-βιβλιοπωλείου αποδείχθηκε μικρός. Φαντάζομαι ότι από τη μεριά των διοργανωτών θα υπάρξει πιο αναλυτικός απολογισμός σύντομα.

Σε δύο σημεία θα σταθώ όμως.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η παρέμβαση των Τούρκων συναγωνιστών από το «Πολιτιστικό Κέντρο των Λαών της Ανατολής Γέφυρα» οι οποίοι, ανάμεσα στα άλλα,  έθεσαν το ζήτημα της ανάμειξης της γνωστής τούρκικης ΜΚΟ, και μέσω αυτής της τούρκικης κυβέρνησης, την οποία περιέγραψαν ως μια οργάνωση εχθρική στους λαούς της Τουρκίας που υποστηρίζει με λόγια και πράξεις κάθε χτύπημα του κράτους στο λαϊκό, αριστερό και επαναστατικό κίνημα της χώρας, βάζοντας παράλληλα και το ερώτημα κατά πόσο αποστολές αλληλεγγύης μπορούν να συνεργάζονται με τέτοιες οργανώσεις.

Το ζήτημα αυτό,  με τις προεκτάσεις του,  τέθηκε και από άλλους ομιλητές, φάνηκε κατά τη γνώμη μου να προβληματίζει  και αρκετούς από τους συμμετέχοντες στην αποστολή, ανεξάρτητα από την προτεραιότητα που του έδιναν και πως το εκτιμούσαν.

Γενικά στη συζήτηση υπήρξαν έντονες αντιθέσεις σε όλα σχεδόν τα ζητήματα όπως γράφω και στην αρχή του σημειώματός μου. Αυτό που δεν αμφισβητείται είναι η καλή διάθεση για διάλογο, ο οποίος δεν αποκλείει τις εντάσεις και τις κάθετες διαφωνίες, η διάθεση για την ανάπτυξη κινήματος αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους, με τη κοινή δράση όλων μας, ανεξάρτητα από το τι γνώμη έχουμε για το Παλαιστινιακό κίνημα, τις οργανώσεις του, τις κινήσεις αλληλεγγύης. Ανεξάρτητα από το πώς αποτιμούμε αυτές τις κινήσεις αλληλεγγύης και τα συμπεράσματα που βγάζουμε, τα οποία θέλουμε δε θέλουμε βγαίνουν εκ των υστέρων!

Σκοπός των διοργανωτών ήταν να ξεκινήσει μια συζήτηση επί της ουσίας, από αυτή την άποψη η εκδήλωση ήταν πετυχημένη, γι’ αυτό κάλεσαν ανθρώπους που από την αρχή ήταν γνωστό ότι υπάρχουν διαφωνίες και απόψεις διαμετρικά αντίθετες  μαζί τους, γι΄αυτό και κάλεσαν τους ανθρώπους που συμμετείχαν  στην αποστολή. Αλλιώς δεν θα είχε νόημα μια συζήτηση ομοϊδεατών που θα κατέληγαν όλοι μαζί και χαρούμενα ότι έχουν δίκιο!  Δεν νομίζω ότι δεν είχε ξεκαθαριστεί από την αρχή ότι η εκδήλωση δεν θα παρέμενε στην απλή περιγραφή των γεγονότων, που όλους μας συγκλόνισαν και μας συγκίνησαν, που όλους μας εξόργισαν και μας έκαναν να ξενυχτίσουμε, που όλους μας έβγαλαν στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα και συγκρουστήκαμε με τις δυνάμεις καταστολής. Γιατί παρά τις επιφυλάξεις και τις διαφωνίες κανείς δεν αμφισβήτησε τις προθέσεις των αγωνιστών που συμμετείχαν στις αποστολές, ίσα – ίσα από όλους εκφράστηκε η εκτίμηση και ο σεβασμός σε αυτούς. Γιατί παρά τις επιφυλάξεις και τις διαφωνίες σε αρκετές περιπτώσεις υπήρξε στήριξη σε πόλεις και γειτονιές σε όλη την Ελλάδα των εκδηλώσεων γύρω από το Παλαιστινιακό είτε αυτές αφορούσαν παρουσιάσεις βιβλίων, είτε ντοκιμαντέρ είτε και εκδηλώσεις της κίνησης «Ένα καράβι για τη Γάζα». Επιφυλάξεις και διαφωνίες οι οποίες δεν κρύφτηκαν σε καμιά περίπτωση. Γιατί η αλληλεγγύη σε λαούς και αγωνιστές για κάποιους σε αυτή την αριστερά δεν προϋποθέτει την ιδεολογική και πολιτική συμφωνία.

Γιατί αριστερό σήμερα, στην εποχή που ζούμε με τα στραβά και τα ανάποδά της, είναι να μπορούμε να συζητάμε, να διαφωνούμε ακόμη και να τσακωνόμαστε, δρώντας από κοινού όμως στο κίνημα, όποιο ζήτημα και αν αφορά αυτό. Ακόμη και όταν κάποιων απόψεων οι φορείς καλούνται μέσω αστικών εφημερίδων να μη …μιλάνε γιατί δε συμμετείχαν άμεσα στη συγκεκριμένη κίνηση!!! Χωρίς από την άλλη να καλούνται να εκφράσουν την άποψή τους βεβαίως.

Γι’ αυτό λοιπόν, για μένα τουλάχιστον, είναι ανεξήγητη, για να μην πω απαράδεκτη και προσβλητική, η αποχώρηση του Νασίμ. Ότι και να θεωρεί ότι ειπώθηκε δεν έπρεπε να αποχωρήσει αλλά να μείνει και να συμβάλει στη συνέχιση της συζήτησης, να υπερασπιστεί τις απόψεις του, να αντιπαρατεθεί σε ότι τον ενόχλησε, εκτιμώντας κατ’ αρχήν το γεγονός ότι αυτοί που τον κάλεσαν είναι αυτοί, ή από αυτούς,  που στο άρθρο του "Γι' αυτούς που δεν τρώνε τη φόλα" θεωρεί ότι δεν έχουν το δικαίωμα να μιλάνε!

Δημήτρης Ν.