Αντιπαράθεση για τις ανάγκες του κινήματος (μια απάντηση στο «ΠΡΙΝ»)

Σε άρθρο του Γ. Ελαφρού στο «ΠΡΙΝ» 6/6 με τίτλο «Φλας αριστερά, στροφή δεξιά» γίνεται προσπάθεια να απαντηθούν άρθρα και τοποθετήσεις στις εφημερίδες «Ριζοσπάστη», «Προλεταριακή Σημαία» και «Λαϊκό Δρόμο» για τα ζητήματα του χρέους και της στάσης πληρωμών σαν αποτέλεσμα «της απήχησης που έχει προκαλέσει το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης που προβάλλει το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ»!!!

Η μέθοδος του Γ. Ελαφρού να κάνει μία «ενιαία» αντιπαράθεση στις θέσεις που εκφράζονται από ΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ) και ΜΛ-ΚΚΕ και κατά την άποψή του «καθηλώνουν το κίνημα» έχει, προφανώς, την «ευκολία» της, μέσω του τσουβαλιάσματος, φανερώνει όμως και την ανάγκη του να ξεκαθαρίσει το περιεχόμενο του «αντικαπιταλιστικού προγράμματος» που, παρά την «απήχησή» του, φαίνεται ότι έχει πολλά ζητήματα να απαντήσει και να «διευκρινίσει».

Από τη μεριά μας θέλουμε να ξεπεράσουμε τα περί «φλας» και «στροφών» και να μπούμε στην ουσία των ζητημάτων που αφορούν τόσο τη δική μας αντιπαράθεση στις λογικές της «στάσης πληρωμών» και των «εθνικοποιήσεων» όσο και στο κεντρικό πολιτικό ζήτημα που είναι οι όροι ανάπτυξης εργατικού-λαϊκού κινήματος ικανού να αντιπαλέψει την αντεργατική λαίλαπα κυβέρνησης – ΔΝΤ – ΕΕ.

Μας κατηγορεί ο Γ. Ελαφρός ότι υποτιμούμε το χρέος και αναρωτιέται: «Δηλαδή η Αριστερά θα μείνει αδιάφορη στο χρέος και στο μηχανισμό εξυπηρέτησής του – δηλαδή απόσπασης επιπλέον υπεραξίας;».

Οχι, λέμε εμείς! Να μη μείνει «αδιάφορη» η Αριστερά και να μπει μπροστά για την οργάνωση της πάλης των εργαζομένων και της νεολαίας με κεντρική πολιτική κατεύθυνση ότι εργατική τάξη και λαός ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ, για την ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης - κεφαλαίου – ιμπεριαλιστών. Διαφωνεί σε αυτήν την κατεύθυνση ο Γ. Ελαφρός; Προφανώς διαφωνεί και θέλει το «ενδιαφέρον» της Αριστεράς να εκδηλωθεί με συγκεκριμένες προτάσεις που δεν θα «υποτιμούν το χρέος». Αλλιώς, προς τι η κριτική περί «υποτίμησης»; Μάλιστα, μας εγκαλεί να απαντήσουμε εμείς (!!!) γιατί το ΚΚΕ «δεν προβάλλει το αίτημα της παύσης πληρωμών».

Εμείς αντιλαμβανόμαστε τελείως διαφορετικά από τον Γ. Ελαφρό το «ενδιαφέρον» που πρέπει να δείξει, έμπρακτα, η Αριστερά απέναντι στην επίθεση των δυνάμεων του συστήματος και στον εκβιασμό του χρέους πάνω στον οποίο οικοδομούν την ολοκληρωτική ισοπέδωση των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων. Επιμένουμε ότι το χρέος δεν είναι ένα στενά «αυτοτελές» οικονομικό ζήτημα αλλά ένα πολιτικό-κοινωνικό ζήτημα, δημιούργημα της λεηλασίας του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου πάνω σε εργαζόμενους και πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, αποτέλεσμα της άνισης ανταλλαγής που έχουν επιβάλει οι ιμπεριαλιστές, Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι, και μέσω της οποίας «μεταφέρεται» η κλεμμένη υπεραξία της εργατικής τάξης με τη σύμπραξη της ντόπιας αστικής τάξης.

Από την άποψη αυτή, οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να «συμμεριστούν» την αγωνία της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων για την κρίση του χρέους. Τα βάρη που φορτώνονται στις πλάτες τους από την αντεργατική επίθεση για να αντιμετωπιστεί, δήθεν, το χρέος δεν θα σταματήσουν ούτε από «παύσεις πληρωμών» ούτε από «επαναδιαπραγμάτευση του χρέους», αυτό έχει αποδειχτεί και στην πράξη, με τραγικές συνέπειες για λαούς όπως της Αργεντινής. Το φόρτωμα των βαρών της κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης και των λαών για την αντιμετώπιση της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, το ξεθεμελίωμα των εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων αποτελούν στρατηγικές επιλογές κεφαλαίου-ιμπεριαλισμού και μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολλές «τεχνικές» για την υλοποίησή τους, στη σημερινή περίοδο, που εξελίσσεται ταυτόχρονα και ένας άγριος ανταγωνισμός ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Μέσα σε αυτές τις «τεχνικές» μπορούν να συμπεριληφθούν και όλες οι προτάσεις που σήμερα παρουσιάζονται σαν «ριζοσπαστικές» και «αντικαπιταλιστικές». Και αυτό δεν είναι μια αυθαίρετη, δική μας εκτίμηση, αλλά επιβεβαιώνεται με πολλούς τρόπους από παράγοντες και στελέχη του συστήματος τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς, που προχωρούν εδώ και καιρό στη διατύπωση ανάλογων προτάσεων για την «αντιμετώπιση του χρέους» της χώρας. Αυτή η παρατήρηση δεν γίνεται για να «ξεμπερδέψουμε» με ευκολία απέναντι σε αυτές τις απόψεις, αλλά για να υπογραμμίσουμε ότι στις σημερινές συνθήκες σύγχυσης και αποπροσανατολισμού η Αριστερά και οι απόψεις της οφείλουν να δώσουν ξεκάθαρες απαντήσεις στους εργαζόμενους, να τους οπλίσουν στον αγώνα τους και να ανοίξουν δρόμους για μια συνολική αντιπαράθεση με το βάρβαρο σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της καταστολής. Και κυρίως να αναδείξουμε την ταξική-πολιτική πλευρά πάνω στην οποία θεωρούμε ότι πρέπει να συγκροτηθεί η εργατική–λαϊκή πάλη.

Εδώ ερχόμαστε στο δεύτερο επίπεδο κριτικής του Γ. Ελαφρού απέναντι στην πολιτική μας κατεύθυνση, γράφοντας: «Αρνούνται την πολιτικοποίηση του μαζικού κινήματος, τη διαμόρφωση συνολικών πολιτικών στόχων πάλης. Παραμένουν λίγο–πολύ στη λογική ότι το μαζικό κίνημα μπορεί να παλέψει μόνο για το “όχι”, το να “μην περάσουν τα μέτρα”, άντε και για ορισμένα άμεσα οικονομικά αιτήματα, αλλά όχι για πολιτικούς στόχους». Θα έλεγε κανείς ότι είναι η «κλασική» αντιπαράθεση του χώρου που εκπροσωπεί ο Γ. Ελαφρός, και όχι μόνο, για τη «ρηχότητα» και τη «φτώχεια» της πολιτικής κατεύθυνσης της αντίστασης που κατά βάση εκπορεύεται από το ΚΚΕ (μ-λ). Και όμως δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο, ο συνδυασμός της «υποτίμησης του χρέους» με την «άρνηση πολιτικοποίησης του μαζικού κινήματος» θεωρούμε ότι παραπέμπει στην κλασική ρεφορμιστική κριτική που δεχόμαστε, ως χώρος, ότι «δεν έχετε προτάσεις» και «μένετε μόνο στην άρνηση». Ο Γ. Ελαφρός μάς κάνει κριτική ότι «δεν έχουμε πολιτικούς στόχους», δεν έχουμε «πολιτικό πρόγραμμα που εμπνέεται και έχει την κομμουνιστική στρατηγική στο τιμόνι» και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να «στρίβουμε δεξιά» και να περιορίζουμε το θέμα της «εξουσίας» σε «κομματική ζύμωση από τα πάνω».

Θα θέλαμε να απαντήσουμε, συντροφικά, στον Γ. Ελαφρό και να του επαναλάβουμε ότι, κατά την άποψή μας, το μαζικό κίνημα δεν πολιτικοποιείται από το «αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα» που κάθε χώρος της επαναστατικής Αριστεράς μπορεί να ζυμώνει στο πλαίσιό του, γιατί αυτό κάνει και ο χώρος του, αλλά από τη στάση του μαζικού κινήματος απέναντι στην επίθεση του συστήματος, από τους πολιτικούς–ταξικούς όρους που θα καθορίσουν αυτή τη στάση, από την «αναγνώριση» των αντιπάλων στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Και αυτή η πολιτικοποίηση διαμορφώνεται, σε μαζικό επίπεδο, μόνο με όρους ταξικής πάλης. Και αυτό το απέδειξαν οι κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων τόσο στους εργαζόμενους όσο και στη νεολαία. Η σύγκρουση με την αντεργατική πολιτική του συστήματος φορτίζει πολιτικά την πάλη, ανεξάρτητα από τη θέληση τόσο αυτών που συμμετέχουν όσο και των «πρωτοποριών», είναι ένα αντικειμενικό γεγονός και γι' αυτό το σύστημα δίνει μεγάλο βάρος στην καταστολή των μαζικών κινηματικών εξάρσεων, γι' αυτό χρησιμοποιεί όλους τους μηχανισμούς του αστισμού για να επιβάλει την υποταγή και να εκτονώσει την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου της δουλειάς. Η συμμετοχή στην ταξική πάλη σε μαζικό επίπεδο γίνεται, είτε το θέλουμε είτε όχι, στη βάση της αντιπαράθεσης με τους όρους που διαμορφώνει το κεφάλαιο και οι ιμπεριαλιστές στην επίθεσή τους και μέσα στο πλαίσιο των δοσμένων δυσμενών συσχετισμών που έχει διαμορφώσει στο κίνημα η οπισθοχώρηση και η ήττα του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος.

Για την οργάνωσή μας, η διαμόρφωση όρων μέσα στους εργαζόμενους και σ' όλο το λαό για να βγούμε στους δρόμους μαζικά και επίμονα, μαχητικά και αποφασιστικά απέναντι στην αντεργατική λαίλαπα με στόχο την ανατροπή της πολιτικής της φτώχειας και της εξαθλίωσης, της εξάρτησης και του ξεπουλήματος στους ιμπεριαλιστές αποτελεί ένα καθήκον που δεν μπορούν εκατό «κομμουνιστικά προγράμματα» να αντικαταστήσουν. Γιατί έχουμε εμπιστοσύνη στον κόσμο και θεωρούμε ότι μόνο στην πάλη και μέσα από αυτήν θα ανοίξει τους δρόμους για την αναγνώριση της δύναμής του αλλά και για μια πραγματικά συνολική απάντηση που δεν θα περιορίζεται στην άρνηση του υπάρχοντος συστήματος αλλά θα εντάξει στην πάλη του την επαναστατική ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Αντίθετα, οι απόψεις που θέλουν, υποτίθεται, να πολιτικοποιήσουν το μαζικό κίνημα με «πολιτικούς στόχους» όπως την «παύση πληρωμών» από «αντικαπιταλιστική πλευρά», την «εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος» και τον «εργατικό έλεγχο» διαμορφώνουν ένα πλαίσιο «μη κινήματος», μιας και το σύνολο των στόχων αυτών αποτελούν υπόθεση μιας άλλης πολιτικής-οικονομικής συγκρότησης της κοινωνίας, δημιουργούν σύγχυση για το ποιες κοινωνικές-πολιτικές δυνάμεις θα αναλάβουν την προώθησή τους και σίγουρα δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερες αυταπάτες για το κατά πόσο αυτά υλοποιούνται στο πλαίσιο του σημερινού συστήματος ή έχουν ανάγκη μιας άλλης πολιτικής–οικονομικής οργάνωσης της κοινωνίας. Επιπλέον, με τους σημερινούς όρους και συσχετισμούς στο πλαίσιο του κινήματος, η επαναλαμβανόμενη, σε κάθε περίπτωση, «πτώση της κυβέρνησης από τα κάτω και αριστερά» οδηγεί σε νέες εκλογικές αυταπάτες, εμπλέκει το λαό στα αστικά παιχνίδια και ενισχύει τον «αριστερό κυβερνητισμό» που σήμερα προβάλλεται από άλλες πλευρές της Αριστεράς.

Αφήσαμε για το τέλος μια απάντηση στον Γ. Ελαφρό σχετικά με την κατηγορία που μας απευθύνει ότι ταυτίζουμε τις απόψεις που εκπορεύονται από το χώρο του με αυτές του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Απλώς να του πούμε ότι δεν ευθυνόμαστε εμείς γι' αυτό, αλλού πρέπει να ζητήσει απαντήσεις, σε τοποθετήσεις στελεχών του χώρου του έως τις δικές του τοποθετήσεις και έως το κοινό κείμενο των «προοδευτικών οικονομολόγων» για την «παύση πληρωμών».

Πηγή: Προλεταριακή Σημαία