Η δυσκολία να διαδοθεί η αλήθεια - Οι ταινίες της Αλίντας ενοχλούν!

Από την Προλεταριακή Σημαία 646, 24/7/10

Οι ταινίες της Αλίντας Δημητρίου (Πουλιά στο βάλτο, 2008 και Η ζωή στους βράχους, 2009) είναι αρκετά γνωστές όχι μόνο στους αναγνώστες της εφημερίδας μας αλλά πλέον ευρύτατα στον αριστερό και προοδευτικό κόσμο της χώρας. Παρά και ενάντια στη φίμωση, τη σιωπή, την υπόγεια δυσφήμηση, οι ταινίες της Αλίντας παίχτηκαν σε στέκια, λέσχες, συλλόγους πάντα με την ίδια γενική αποδοχή. Γενική αποδοχή φυσικά από τους αριστερούς και προοδευτικούς που είδαν στις αναμνήσεις των γυναικών που συμμετέχουν στις ταινίες, τον αριστερό καθημερινό λόγο αυτών που μάτωσαν για ένα καλύτερο κόσμο.

Γι αυτό και οι ταινίες της Αλίντας ενοχλούν και μάλιστα πολύ. Σε βαθμό μίσους. Με μεγάλη δυσκολία περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα επίσημων κινηματογραφικών φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ειδικά στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική είναι σχεδόν απαγορευμένες. Εν αντιθέσει φυσικά με κάποιες άλλες που στο όνομα της υποτιθέμενης ισορροπίας και αμεροληψίας δίνουν το λόγο σε αμετανόητους βασανιστές της Μακρονήσου. Τέλος πάντων.

Τελευταίο γνωστό κρούσμα απόπειρας λογοκρισίας στο φεστιβάλ ελληνικών ταινιών του Σαν Φρανσίσκο.
Ενώ στο πρόγραμμα του φεστιβάλ υπήρχαν και άλλες ταινίες που ασχολιόταν με την αντίσταση, ακόμη και το μελόδραμα-αγιογραφία του Τζίμα για τον Μπελογιάννη, η ταινία που ενόχλησε ήταν τα Πουλιά στο βάλτο. Μήνες πιο μπροστά, ξεκίνησε βομβαρδισμός επιστολών κατά της προβολής της ταινίας. Μερικά από τα επιχειρήματα ήταν ότι

1. κάποιοι από την κοινότητα έχουν άσχημες μνήμες βασανιστηρίων και δολοφονιών από τις «λεγόμενες αντιστασιακές ομάδες», αφού η ταινία είναι μεροληπτική, προβάλλοντας μόνο την μία πλευρά.

2. Η σκηνοθέτιδα δηλώνει κομμουνίστρια, όπως κι όλες οι γυναίκες που διηγούνται τις εμπειρίες τους, και η επόμενη ταινία της είναι για τον Εμφύλιο.

3. Η ταινία στην Ελλάδα προβάλλεται από αριστερές οργανώσεις που την χρησιμοποιούν για προπαγάνδα και για ...στρατολόγηση νέων μελών.

Για να πεισθούν οι διοργανωτές, απείλησαν με πικετοφορίες έξω από τις αίθουσες του φεστιβάλ την ημέρα της προβολής. Τέλος, χρησιμοποίησαν και το πιο καπιταλιστικό πειστικό μέσο, να πείσουν δηλαδή τους χορηγούς να αποσύρουν τις χρηματοδοτήσεις. Ήταν και στο μόνο τομέα τελικά που πέτυχαν εν μέρει, αφού έπεισαν μια εταιρεία να μην δώσει τα 5.000 δολάρια που έδινε κάθε χρόνο.

Προς τιμή των διοργανωτών, η ταινία τελικά προβλήθηκε και παρά την πολεμική η αίθουσα ήταν γεμάτη και η επιτυχία ακόμη μεγαλύτερη αφού στο τέλος οι θεατές χειροκρότησαν το αποτέλεσμα θερμά.

Χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι στην ταινία δεν γίνεται καμία ρητή αναφορά στις πολιτικές απόψεις των γυναικών; Δεν χρειαζότανε άλλωστε, αφού κι από τις αντιδράσεις στη μακρινή Καλιφόρνια φαίνεται ότι όλοι γνωρίζουν ποιοι πάλεψαν για την απελευθέρωση της χώρας. Να υπενθυμίσουμε ότι όταν το ΠΑΣΟΚ, για συγκεκριμένους λόγους, αναγνώριζε, κουτσουρεμένη, την Εθνική Αντίσταση, πολλοί, ανάμεσα σ’ αυτούς και η οργάνωσή μας ξεκαθάρισαν ότι η πραγματική αναγνώριση έχει γίνει στους κόλπους του λαού, ενώ η αστική τάξη υποκριτικά υποχώρησε τότε λόγω της λαϊκής πίεσης. Σήμερα όμως βλέπουμε ότι προσπαθεί με κάθε τρόπο να πάρει τη ρεβάνς είτε «επιστημονικά» με συγκεκριμένες χρηματοδοτήσεις σε πανεπιστημιακούς είτε με τους παραδοσιακούς τρόπους της τρομοκρατίας και της λογοκρισίας.