Η εσωστρέφεια του ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ και το γάντι του Αλαβάνου

Το γάντι στην αποδυναμωμένη πολιτική ηγεσία του ΣΥΝ, μετά την αποχώρηση των ανανεωτικών, φαίνεται να πετάει ο Αλ. Αλαβάνος και μάλιστα να προσπαθεί έως και να υπερκεράσει τον Αλ. Τσίπρα. Χαρακτηριστική η συνέντευξή του, στην Κυριακάτικη Αυγή της 20-6, όπου μιλάει για ηγετικό και πολιτικό έλλειμμα του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σε ερώτηση πώς αξιολογεί την αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από το συνέδριο του ΣΥΝ, απαντάει: «Αυτό που μετράει είναι αν στην κορυφή παράγεται ένα προωθητικό, κι όχι παραλυτικό, πολιτικό πλαίσιο συνοχής, που μπορεί να χωρέσει τη διαφορετικότητα με εντάσεις και τριβές ασφαλώς, σκληρές πολλές φορές». Αμέσως μετά θέτει το ερώτημα «αν υπήρχε ένα τέτοιο πλαίσιο το Δεκέμβρη, γιατί δεν υπάρχει σήμερα;»

Ουσιαστικά δεν είναι ο Αλ. Αλαβάνος που πετάει το γάντι αλλά είναι αυτός που έρχεται ν’ αποκρούσει την επίθεση διεκδίκησης του ΣΥΡΙΖΑ από τον ΣΥΝ του Αλ. Τσίπρα. Αν δούμε τα πράγματα ευρύτερα στο χώρο του ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ, από όσο έχει φανεί, η αποχώρηση των ανανεωτικών δεν συνιστά επιλογή στη βάση διαφορετικής πολιτικής κατεύθυνσης σε σχέση με ένα προηγούμενο διάστημα, αλλά κυρίως επιλογή αποφασιστικής πίεσης από πλευράς ανανεωτικών σε σχέση με το ευρωπαϊκό προφίλ που δεν επιτρέπεται να αμφισβητείται. Οι ανανεωτικοί δεν αναγνωρίζουν σε κανέναν τέτοιο δικαίωμα, όσο κι αν οι κινηματικές πιέσεις άλλων συνιστωσών και η αντι Ε.Ε. οργή του λαού αναγκάζουν κάποιους να ξεστομίζουν και καμιά κουβέντα για την ευρωζώνη. Αρκετά, όμως, ασχολείται ο χώρος του ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ με τα του εαυτού του, για να εμβαθύνουμε και ν’ ασχοληθούμε και 'μεις πολύ περισσότερο με τους τακτικισμούς, τους ηγεμονισμούς και τους καιροσκοπισμούς μιας σειράς στελεχών αυτού του χώρου.

Το χειρότερο με όλους αυτούς δεν είναι η απογοήτευση που σπέρνουν σ’ ένα δυναμικό με κινηματικές αναφορές, που τους πιστεύει κατά καιρούς. Το χειρότερο είναι πως όλος αυτός ο χώρος και κάθε συνιστώσα του, αν και είναι σχεδόν έτοιμη να κυβερνήσει, όχι μόνο δεν συμβάλλει τα ανάλογα (αστεία πράγματα!) στη λαϊκή πάλη και στο μαζικό κίνημα, μα -αντίθετα- σπέρνει χρόνια τώρα σε κόσμο που αγωνιά και έχει διάθεση ν’ αγωνιστεί την αντίληψη της υποτίμησης της μαζικής λαϊκής πάλης, της ανάγκης αλλά και της δυνατότητας για ανατροπή των συσχετισμών μέσα από την πάλη και τη σύγκρουση με τις αντιλαϊκές επιλογές του συστήματος. Αναζητείται από τις διάφορες συνιστώσες μονίμως το κόλπο και όταν έρχονται τα στραπάτσα…. αντί για αυτοκριτική, ε, πάμε γι' άλλα….

Απ’ ό,τι φαίνεται, ο Αλαβάνος, που -όπως λέει- μέχρι το Δεκέμβρη του 2008 διασφάλιζε με την παρουσία του στον ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ το «προωθητικό και όχι το παραλυτικό πολιτικό πλαίσιο συνοχής», έχει ξανά επικαιροποιημένο μάλιστα το κόλπο που θα κάνει την αριστερά «ηγεμονική δύναμη της χώρας». Κι αυτό δεν σημαίνει, λέει, νέο, μεγαλύτερο κόμμα, σημαίνει ικανότητα για πλατύτερη μετωπική δράση. Να, λοιπόν, γιατί εγκαλεί τον Αλ. Τσίπρα και καταλογίζει ηγετικό έλλειμμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος βλέπει τον εαυτό του στο μέτωπο αλληλεγγύης και ανατροπής που υπερβαίνει, τάχα, τον ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο ζητάει δημοκρατική ανασυγκρότηση με εκλογή οργάνων… Για να μην έχουν, δε, να λένε ούτε οι ανανεωτικοί ούτε κανένας άλλος, ξεκαθαρίζει πως δεν είναι υπέρ της αποδέσμευσης από την Ε.Ε. γιατί «δεν πρέπει να γυρίσουμε στο χθες αλλά να αλλάξουμε το αύριο». Ας μην στενοχωριούνται, όμως, οι αντιιμπεριαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τους θεωρεί καθυστερημένους, αν απλώς προβληματίζονται γι’ αυτό το ζήτημα, έστω και σοβαρά….

Σίγουρα ήταν μια συνέντευξη με νόημα. Οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ θα κατάλαβαν ακόμη περισσότερα απ’ όσα είπε ο Αλαβάνος. Εμείς οι άλλοι σύντομα θα δούμε μια λιγότερο ή περισσότερο βελούδινη ή και πιο θορυβώδη επιστροφή του Αλαβάνου ή τη μονομαχία με τον Τσίπρα, κουβαλώντας ο καθένας στη φαρέτρα του ό,τι μπόρεσε να σώσει από τον πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο είχαν φουσκώσει τα γκάλοπ δύο μόλις χρόνια πριν, για να καταλήξει στη σημερινή του μιζέρια, απογοητεύοντας και διαπαιδαγωγώντας κάθε άλλο παρά προς τ' αριστερά ένα ολόκληρο δυναμικό αγωνιστών. Όσο για τον Αλαβάνο και τους συνοδοιπόρους του, ούτε ψύλλος στον κόρφο τους…

Η συνέντευξη κλείνει τονίζοντας τη σημασία της γνωστής μητέρας των μαχών που έχουμε μπροστά μας. Αυτή των αυτοδιοικητικών εκλογών, που, αν και έχουμε καταραστεί τον Καλλικράτη, ωστόσο είναι εκλογές!!! Στην Αττική, μάλιστα, είναι δυνατόν να καταγραφεί ο νέος πολιτικός χάρτης της χώρας. «Μπορεί η Αριστερά να αναδυθεί ως πρωταγωνιστής και νικητής» λέει ο Αλαβάνος. Δεν ξέρεις, κάλπη είναι, μια από τις πολλές μπορεί κάτι να βγάλεις….

Όταν θα κυκλοφορεί η Π.Σ., θα είναι ήδη γνωστό τι βγήκε από τη συνεδρίαση της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου, όπως λέγεται, ίσως κριθεί και το μέλλον του. Πάντως, όπως αναμένεται, τα θέματα που θα κρίνουν το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ είναι τα ονόματα των υποψηφίων για τις περιφέρειες… Ουσιαστικά εκεί μπορεί, όντως, να διαφωνήσουν. Πάντως, αν τυχόν τα βρουν εκεί, ποιος θα τολμάει να αμφισβητήσει τη νέα βαθιά τους ενότητα, την ενωτική τους αντίληψη και τα καινούρια πανιά που θ’ ανοίξουν. Ίδωμεν…Έτσι κι αλλιώς, τα ζητήματα που αφορούν το λαό και την Αριστερά, αυτά που έχουν ανάγκη, δε θα κριθούν στη συνεδρίαση της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Στη μακροσκελή συνέντευξή του ο Αλ. Αλαβάνος, παρότι δόθηκε εν μέσω έντονης λαϊκής δυσφορίας και οργής για τα νέα αντεργατικά μέτρα και το ασφαλιστικό που έρχεται κατακαλόκαιρο προς ψήφιση, δεν βρήκε να πει μια κουβέντα για το μαζικό κίνημα, τα προβλήματά του και την ανάγκη η λαϊκή οργή να βρει αγωνιστική διέξοδο στους δρόμους του αγώνα για την απόκρουση της επίθεσης. Προφανώς τα προβλήματα του Αλαβάνου είναι άλλα. Όμως ένα δυναμικό που προβληματίζεται και αγωνιά για το δυνάμωμα των αντιστάσεων αξίζει να συνεχίσει να το κάνει και να μην παρασυρθεί ξανά από τα γνωστά κάλπικα κόλπα. Ίσως στους σημερινούς δύσκολους καιρούς η προσγείωση για κάποιους να είναι πιο οδυνηρή από προηγούμενες φορές.

Σε κάθε περίπτωση, οι καιροί είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί και οι αυταπάτες πληρώνονται, όσο κι αν κάποιοι δεν ενδιαφέρονται να διδαχτούν γιατί περί άλλων τυρβάζουν επί της ουσίας, και αυτό που λέγεται κίνημα κάθε άλλο παρά αποτελεί, έστω κάπως σοβαρά, μέλημά τους….

Από την Προλεταριακή Σημαία 644, 26 Ιούνη 2010