Θρησκευτικός φανατισμός

Στο Μαϊάμι των Ηνωμένων Πολιτειών, ο επικεφαλής της Εκκλησίας των Ευαγγελικών ήθελε να κάψει δεκάδες αντίγραφα του Κορανίου ανήμερα της επετείου της 11ης Σεπτεμβρίου «στη μνήμη όσων δολοφονήθηκαν την 11η Σεπτεμβρίου», στέλνοντας έτσι «προειδοποιητικό» μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. Στο Ισραήλ, γνωστός ραβίνος και σημαίνον πρόσωπο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας κηρύσσει «Μακάρι όλοι αυτοί οι κακοί που μισούν το Ισραήλ, όπως ο Αμπού Μάζεν και όλοι οι Παλαιστίνιοι, να εξαφανιστούν από τον κόσμο, να τους χτυπήσει η πανούκλα» (!) κατά τη σαββατιάτικη συναγωγή.Λίγο παραπέρα, στο Ιράν, προγραμματίζεται ο λιθοβολισμός μέχρι θανάτου γυναίκας που κατηγορείται για μοιχεία και συμμετοχή στη δολοφονία του συζύγου της.Τέλος, στην «πολιτισμένη» Ευρώπη, που καταδίκασε το παραπάνω γεγονός, ο γερμανός τραπεζίτης Σρατσίν, στέλεχος της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας, εκδίδει βιβλίο με ρατσιστικά σχόλια για τους εβραίους και τους μουσουλμάνους. Την ίδια στιγμή, η Μέρκελ βραβεύει το δανό σκιτσογράφο Κουρτ Βέστεργκααρντ που είχε απεικονίσει τον Μωάμεθ με τουρμπάνι-βόμβα με αναμμένο φιτίλι και είχε προκαλέσει τις οργισμένες αντιδράσεις του μουσουλμανικού κόσμου. Τα παραπάνω και πολλά άλλα ανάλογα γεγονότα αποτελούν στιγμές της όξυνσης ενός παράπλευρου ανταγωνισμού που έχει στο κέντρο του θρησκευτικά κέντρα και εκφράζει στον έναν ή τον άλλο βαθμό και μερίδες του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου σε κάθε χώρα. Είναι δεδομένο ότι όσο αυξάνει η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, αναζητώντας λύσεις και ιδεολογική βάση στήριξης, όσο θα οξύνονται οι ανταγωνισμοί σε όλα τα επίπεδα, είναι λογικό τέτοιες φωνές που κηρύσσουν το μίσος, τη μισαλλοδοξία και το φανατισμό να βγαίνουν πιο έντονα στο προσκήνιο. Αλήθεια, πόσο απέχει ο Μεσαίωνας;