Σοβαρότατες εξελίξεις στο χώρο των Δημόσιων Συγκοινωνιών, με θύματα τους εργαζόμενους σε αυτές αλλά και τα λαϊκά συμφέροντα, ετοιμάζει η κυβέρνηση. Με οδηγό τις εντολές της ΕΕ που χρόνια τώρα απαιτούν τη δημιουργία των όρων για τη μεγαλύτερη διείσδυση του ιδιωτικού κεφάλαιου στο χώρο των συγκοινωνιών (με την παράδοση σε ιδιώτες των πιο κερδοφόρων τμημάτων, καθώς και το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων των κρατικών συγκοινωνιακών οργανισμών), αλλά και με τις εντολές πλέον του νέου Μνημονίου, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ξεδιπλώνει με γρήγορους ρυθμούς τις προθέσεις της.
Έχοντας κάνει το ξεκίνημα από τον ΟΣΕ, ο οποίος -σε μια ενορχηστρωμένη προπαγανδιστική εκστρατεία των αστικών επιτελείων- παρουσιάζεται ως ένα ζημιογόνο «καρκίνωμα» της ελληνικής οικονομίας το οποίο πρέπει να... ξεριζωθεί και να... χαριστεί στο κεφάλαιο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βάζει στόχο την «αναδιάρθρωση», όπως την ονομάζει, όλων των δημόσιων συγκοινωνιών. Ήδη συζητιούνται συγχωνεύσεις μεταξύ ΕΘΕΛ-ΗΛΠΑΠ και ΗΣΑΠ-ΜΕΤΡΟ, ενώ στη συζήτηση έχει πέσει και η πρόταση για τη μετατροπή του ΟΑΣΑ σε ενιαίο «μητροπολιτικό» φορέα για όλες τις αστικές συγκοινωνίες. Σε κάθε περίπτωση, η γενική κατεύθυνση-εντολή της τρόικας παραμένει η ίδια: μείωση του κόστους λειτουργίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Και, κρίνοντας από τον ΟΣΕ, αυτό συνεπάγεται απολύσεις εργαζομένων, χειροτέρευση των όρων δουλειάς για όσους απομείνουν (λιγότερα δικαιώματα, μείωση αποδοχών, χειρότερες συλλογικές συμβάσεις ή και κατάργησή τους), ελάττωση ή κατάργηση δρομολογίων, αύξηση της τιμής των εισιτηρίων, πλημμελής συντήρηση οχημάτων κ,λπ.
Παρόμοιο δείγμα αποτελεί και η απόλυση 286 συμβασιούχων από το Αττικό Μετρό.
Θορυβημένοι από όλες αυτές τις εξελίξεις αλλά και με το νομοσχέδιο για τον ΟΣΕ να είναι έτοιμο προς κατάθεση, οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες έχουν ήδη αρχίσει να εξετάζουν τη στάση τους, αλλά και να κινητοποιούνται. Την προηγούμενη Τετάρτη 8 Σεπτέμβρη τα σωματεία των εργαζομένων στις συγκοινωνίες προχώρησαν σε κοινή στάση εργασίας, με συγκέντρωση στην Πλατεία Εθνικής Αντίστασης και πορεία προς το Υπουργείο Οικονομικών. Ωστόσο, αυτό που φάνηκε καθαρά και σε αυτήν την κινητοποίηση είναι ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αυτών των σωματείων (πλειοψηφίες ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ κατά κύριο λόγο) δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να οργανώσουν ουσιαστικά την αγωνιστική απάντηση που απαιτεί η περίσταση. Ηγεσίες που έχουν μάθει να λειτουργούν σαν συνομιλητές των εκάστοτε υπουργών και διευθυντάδων, κρατώντας τους εργαζόμενους στη γωνία. Ηγεσίες που σήμερα πιέζονται από τους εργαζόμενους εντονότερα από ποτέ.
Η μικρή μαζικότητα της συγκέντρωσης ήταν ένα σαφές δείγμα, τόσο του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι ηγεσίες αυτές το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων, όσο και της χαμένης αξιοπιστίας τους στις συνειδήσεις των εργαζομένων. Ήταν χαρακτηριστικό ότι στη συγκέντρωση δεν έγιναν καν ομιλίες!
Ωστόσο, το πρόβλημα είναι ήδη εδώ. Και οι εργαζόμενοι οφείλουν να απαντήσουν. Ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, τις «συγχωνεύσεις» και τις «συνενώσεις». Ενάντια στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και τις απολύσεις. Συγκροτώντας κοινό μέτωπο αγώνα όλων των εργαζομένων στις δημόσιες συγκοινωνίες. Στήνοντας επιτροπές αγώνα σε κάθε αμαξοστάσιο. Παλεύοντας για την ανατροπή του Μνημονίου και της αντεργατικής πολιτικής που αυτό επιβάλλει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου