Γκάζι για σύγκρουση!

Προχθές γράφαμε ότι οι φορτηγατζήδες έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια του συνδικαλιστές τους, και παρά τη χείρα βοήθειας που τους έδωσε ο Ρέππας με την περίφημη επιστολή στη γενική τους συνέλευση αποφάσισαν να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους. Το χθεσινό ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας μας επιβεβαιώνει. Το επιβεβαιώνουν και οι αντιδράσεις του συστήματος. Από τη κυβέρνηση ως τα ΜΜΕ που έχουν αρχίσει ένα πιο έντονο πόλεμο λάσπης παρουσιάζοντάς τους διαιρεμένους, χωρίς όμως να διευκρινίζουν ότι αυτοί που "δουλεύουν" είναι κατά κύριο λόγο οι μεγάλες εταιρίες που υποχρεώνουν τους μισθωτούς οδηγούς να βγουν στο δρόμο. Άρχισαν και τα "κλάματα" για τα ...νησιά που δεν προμηθεύονται τα απαραίτητα προϊόντα και όλως συμπτωματικά εκεί που υπάρχει μεγάλο πρόβλημα είναι στα ...φάρμακα. Όταν όμως πρόκειται για τα καράβια που δεν πηγαίνουν στα νησιά και δημιουργείται πράγματι μεγάλο πρόβλημα γιατί δε συμφέρει τους εφοπλιστές τότε οι παπαγάλοι χάνουν τη φωνή τους! Όταν άνθρωποι πεθαίνουν από ...κρυολόγημα γιατί δεν υπάρχει συγκοινωνία τότε φταίει η κακιά τους η μοίρα!

Βέβαια δε λείπουν και οι απειλές για συλλήψεις και πειθαρχικά που μπορεί να φτάσουν μέχρι και στην αφαίρεση της άδειας, αυτής που τους την αφαιρούν έτσι κι αλλιώς δια της μετατροπής της σε ...μετοχή ΑΕ Ή ΕΠΕ.  Δεν αποκλείεται να δούμε και σκασμένα λάστιχα, όπως επί Σημιτικού "σοσιαλισμού".

Αν και ο αγώνας των φορτηγατζήδων, με όλες του τις αδυναμίες και προβλήματα, κρατάει αρκετό καιρό, αν και ήταν γνωστό, αρκετό καιρό επίσης, τι πρόκειται να γίνει η αριστερά κράτησε μια μουδιασμένη στάση. Μόνο τις τελευταίες μέρες άρχισαν να βγαίνουν ανακοινώσεις συμπαράστασης, και όχι μόνο καταδίκης της καταστολής, από οργανώσεις και σωματεία. Κάλιο αργά παρά ποτέ; Θα δείξει. Μάλλον αυτό ωφείλεται στο ότι ακόμη και σε αυτό το πολιτικό χώρο έχει περάσει η προκατάληψη που καλλιεργεί το σύστημα απέναντι σε κλάδους, και στην έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα αυτών των χώρων (και όχι μόνο αυτών). Άκουσα αρκετές φορές από αριστερούς ανθρώπους, όλων των χώρων, κουβέντες περί συντεχνιών, απόψεις του τύπου ότι δε μπορούμε να είμαστε αλληλέγγυοι σε κλάδους που έχουν στραφεί εναντίον των ναυτεργατών, των αγροτών κ.λπ.. Λες και οι διάφοροι Τζωρτζάτοι, που πράγματι έβγαιναν παρέα με τους Μίχαλους και έβριζαν και συκοφαντούσαν τους αγρότες και τους ναυτεργάτες, είναι αυθεντικοί εκπρόσωποι του κλάδου τους. Όσο και ο Παναγόπουλος της εργατικής τάξης!

Πράγματα που διάβαζα και σε αριστερά ιστολόγια και ιστοσελίδες. 'Ηθελα νά ΄ξερα πως είναι δυνατόν οι αριστεροί να μιλούν έτσι με ελαφριά καρδιά για ένα κλάδο που απασχολεί 30 και βάλε χιλιάδες εργαζόμενους, να παραβλέπουν ότι τα κακώς κείμενα στο χώρο αυτό, όπως και σε άλλους έχουν δημιουργηθεί από το ίδιο το σύστημα, με πλήρη τη γνώση για το τι συνέβαινε και που πολλές φορές, ιδιαίτερα όταν επρόκειτο για εισπρακτικούς λόγους, τα εκμεταλλευόταν εκβιάζοντας τους μικροϊδιοκτήτες. Και καλά να αγνοούν πως δουλεύει το σύστημα στο χώρο αυτό, αλλά να αγνοούν και ότι αυτό που γίνεται δε γίνεται για το καλό της "χώρας" και της "κοινωνίας"; Δεν μπορούν να ψιλιαστούν, ως αριστεροί (και για να μην είμαστε άδικοι και αναρχικοί ή ανεξουσιαστές) που είναι, ότι δε μπορεί ο καπιταλισμός να επιτίθεται σε ένα κλάδο αν κάποιοι, μεγαλύτεροι από αυτούς που δέχονται την επίθεση, δεν έχουν κάποια συμφέροντα για να γίνει αυτό; Έτσι για να προβληματιστούν ρε παιδί μου! Ως πότε θα κυνηγάμε το φαινόμενο σύντροφοι και όχι αυτό που κρύβεται πίσω από αυτό; Ως πότε θα κυνηγάμε το αποτέλεσμα και όχι τον δημιουργό του;

Άλλοι πάλι εστιάζουν στις ελληνικές σημαίες και στο δήθεν απολίτικο των διαδηλώσεων. Εδώ τώρα τι να πούμε; Όταν η αριστερά ξεπετάξει από πάνω της το ρεφορμισμό και την υποταγή στο σύστημα, το κυνήγι κάθε είδους εκλογών, όταν θα ξαναποκτήσει τα κότσια να καθορίζει αυτή την ατζέντα των αγώνων, των αντιστάσεων και των διεκδικήσεων τότε θα δούμε και σε αυτούς τους χώρους να ανεμίζουν ...κόκκινες σημαίες!

Τώρα σε μια περίοδο που ζούμε τον απόηχο της ήττας και της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης πρωτ' απ' όλα, μια ήττα και αποσυγκρότηση που παρά τα θετικά σημάδια δεν έχει ξεπεραστεί ακόμη, θα έχουμε και τέτοια φαινόμενα στα μικροαστικά στρώματα. Το κεφάλαιο έχει την άνεση να επιτίθεται και σε αυτά ακριβώς γι' αυτό το λόγο. Η αριστερά δεν έχει δυνατότητες, γιατί τις έχει απεμπολήσει από μόνη της εδώ και καιρό, γιατί όσο κρατούσε η επίθεση στα δικαιώματα της εργατικής τάξης, εδώ και δεκαετίες, αυτή αναζητούσε εναλλακτικές προτάσεις, πραγματικές αλλαγές, κυβερνητικές λύσεις και εκλογικές αντεπιθέσεις. Ακόμη και τώρα που η επίθεση αυτή εντείνεται και επεκτείνεται πάλι τα ίδια κάνει. Με όποιο επίθετο και να αυτοπροσδιορίζεται.

Οι φορτηγατζήδες λοιπόν χρειάζονται την αλληλεγγύη μας χωρίς όρους και προϋποθέσεις, γιατί αυτό που γίνεται και με αυτούς δε διαφέρει σε τίποτα από αυτό που γίνεται στους εργάτες, στους δημόσιους υπάλληλους σε όλο το λαό. Επίθεση στα δικαιώματά μας, στη ζωή μας. Προς όφελος του μεγάλου καεφαλαίου. Ντόπιου και ξένου!