Τα θλιβερά γεγονότα που εξελίχθηκαν, την Τρίτη 14/9 στους Μηχανολόγους της Πάτρας, μεταξύ μελών της ΕΑΑΚ και συγκεκριμένα μελών των οργανώσεων ΑΡΑΝ και ΑΡΑΣ, αποτελούν την ακραία έκφραση μιας σάπιας κουλτούρας, λογικής και αντίληψης που έχει εμπεδωθεί στην Αριστερά. Γεννήθηκε και τράφηκε από το ρεβιζιονισμό στους κόλπους του κομμουνιστικού κινήματος προκειμένου να αντιπαρατεθεί και να αντιμετωπίσει (ακόμα και με δολοφονίες κομμουνιστών) την επαναστατική τάση και κατεύθυνση. Κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος αυτής της λογικής είναι το ΚΚΕ και η ΚΝΕ. Εκφραση της τα ΚΝΑΤ, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, και οι ομάδες περιφρούρησης σήμερα που αναλαμβάνουν να περιφρουρήσουν ΤΟ ΚΟΜΜΑ και την «αντικειμενική αλήθεια» που αυτό κατέχει. Όλοι οι άλλοι είναι από χαφιέδες μέχρι αριστεριστές, οπότε τα ρόπαλα και τα καδρόνια αναλαμβάνουν να καταπνίξουν την αντίθετη άποψη και να επιβάλουν την «αλήθεια». Ασφαλώς, η οργανωτική επίλυση των πολιτικών διαφορών στους κόλπους του κινήματος αντανακλάται και στο εσωτερικό. Στην καλύτερη περίπτωση, ο διαστρεβλωμένος δημοκρατικός συγκεντρωτισμός αναλαμβάνει να καταπνίξει κάθε κριτική. Στην χειρότερη αναλαμβάνει η λασπολογία και η χαφιεδολογία προκειμένου να κατασταλεί ο «εσωτερικός εχθρός».
Ωστόσο, η χρόνια κυριαρχία του ρεφορμισμού στην Αριστερά και το κίνημα οδήγησε το σύνολο σχεδόν των κομμάτων και των οργανώσεων να συγκροτηθούν στη βάση αυτής της λογικής. Πρόκειται για καθαρά αστική αντίληψη που (και εδώ) αναπαράγεται και σερβίρετε με όρους Αριστεράς και κινήματος. Και σαν τέτοια δεν διαπαιδαγωγεί με τις αξίες του επαναστατικού κινήματος, όπως αλληλεγγύη, συντροφικότητα, πολιτικός διάλογος και αντιπαράθεση, δημοκρατία. Αντίθετα, διαπαιδαγωγεί με τις αξίες και την ηθική του συστήματος. Σε αυτήν ακριβώς τη βάση είναι που αναπτύσσονται τέτοια εκφυλιστικά φαινόμενα, η ένταση των οποίων διαφοροποιείται ανάλογα με το ζήτημα που τίθεται. Σε αυτήν ακριβώς τη βάση γεννιέται η αντίληψη «ένα το κόμμα», «μία η οργάνωση», «ένα το σχήμα», «μία η παράταξη», «μία η γραμμή», «μία η καθοδήγηση». Σε αυτήν ακριβώς τη βάση, ηγεσίες κομμάτων και οργανώσεων συγκροτούν και διαπαιδαγωγούν αγωνιστικά τμήματα της νεολαίας. Έκφραση αυτής της αντίληψης είναι ο οπαδισμός, ο χουλιγκανισμός, ο τραμπουκισμός και οι φασιστικές πρακτικές. Σίγουρα είναι ξένες με το επαναστατικό κίνημα, αλλά υιοθετούνται προκειμένου να ντοπαριστούν τα μέλη μιας νεολαίας, να ανακαλυφθεί ο «εσωτερικός εχθρός» για να προσπεραστούν πολιτικά προβλήματα και αδιέξοδα. Εκφραση αυτής της αντίληψης είναι οι μικροηγεμονισμοί, που ανθίζουν ακόμα και στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, και οι υγειονομικές ζώνες που στήνουν οι οργανώσεις απέναντι σε άλλες. Αποτέλεσμα αυτής της λογικής είναι το μπλοκάρισμα της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ, της απουσίας πολιτικής αντιπαράθεσης και ενότητας στους κόλπους του κινήματος.
Αυτή λοιπόν την σάπια κουλτούρα και ηθική καταδικάζουμε και καταγγέλλουμε. Αυτή πρέπει να καταδικάσει και να απομονώσει κάθε αριστερός, κάθε προοδευτικός άνθρωπος, κάθε αγωνιστής. Και μάλιστα, όχι μόνο όταν έχουμε μια ακραία έκφραση της, αλλά καθημερινά και σε όλα τα επίπεδα. Με το θεριό, που χρόνια τρέφουν, πρέπει να αναμετρηθούν και οι δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στην επαναστατική Αριστερά.
Προς τι λοιπόν η έκπληξη σύντροφοι; Βέβαια, ως προς την αγριότητα τα επεισόδια ήταν πρωτόγνωρα, ιδιαίτερα μιλώντας για «αντιδικία» μεταξύ συντρόφων (ή «συντρόφων»). Προσπερνώντας όμως την αφορμή, αποτέλεσαν το αποκορύφωμα της διαμάχης των οργανώσεων αυτών για την πρωτοκαθεδρία και τον έλεγχο του σχήματος. Κάτι που άλλωστε εκφράζεται συνεχώς, με διαφορετική ένταση, τόσο μεταξύ των δυνάμεων που συγκροτούν την ΕΑΑΚ όσο και των δυνάμεων αυτών απέναντι σε άλλες, επιβεβαιώνοντας τα παραπάνω. Θα λέγαμε μάλιστα, σε αντιπαράθεση με την ανακοίνωση της νΚΑ ότι «η υιοθέτηση τέτοιου τύπου έμπνευσης πρακτικών αποτελούν σαφές πισωγύρισμα και μεγάλο πλήγμα για το κεκτημένο… της ΕΑΑΚ», είναι κεκτημένο της ΕΑΑΚ η υιοθέτηση αυτής της λογικής. Αρκεί κανείς να κοιτάξει στο πρόσφατο παρελθόν για να βρει ανάλογες πρακτικές σε σχήματα όπου συνυπάρχουν ή σε διήμερα της ΕΑΑΚ. Τραμπουκισμοί, κατά τα πρότυπα της ΚΝΕ, απέναντι σε άλλες δυνάμεις, συμβολή στην «στρατικοποίηση» του εορτασμού της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, γηπεδική συνθηματολογία στις εκλογικές καταμετρήσεις κ.α. Πρακτικές που βέβαια υιοθετούνται και απέναντι σε συναγωνιστικά σχήματα, όπως οι Αγωνιστικές Κινήσεις. Πάντα επιλέγεται η οργανωτική οδός ως μέσο επιβολής. Αρκεί κανείς να κοιτάξει τις όποιες προσπάθειες κοινών πλαισίων, επιτροπών αγώνα, συντονιστικά συλλόγων και καταλήψεων. Μέχρι και το πού θα παρέμβει ένα αριστερό σχήμα, πού θα κολληθούν αφίσες, ποιος χώρος του αναλογεί είναι στην κρίση της ΕΑΑΚ και στην κοινοβουλευτική-αστική ερμηνεία του Ασύλου.
Το απογοητευτικό είναι ότι συνεχίζουν να το τρέφουν το θεριό. Αλληλοκατηγορίες εκτοξεύονται εκατέρωθεν στις ανακοινώσεις των οργανώσεων, αντισυντροφικές συμπεριφορές συνεχίζονται, απειλές και εκβιασμοί για τα «ενωτικά» σχήματα ( ΕΑΑΚ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στην ημερήσια διάταξη. Ταυτόχρονα, το εκλογικίστικο άγχος για την εκλογική καταγραφή (να ένα κεκτημένο της ΕΑΑΚ) τους οδηγεί στην παλιά καλή συνταγή. Να βάλουν το πρόβλημα κάτω από το χαλάκι. Ωστόσο θα λέγαμε ότι η βάρβαρη επίθεση του συστήματος στα δικαιώματα της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας, οι πολλαπλές πιέσεις που αυτή ασκεί σε κόμματα και οργανώσεις δεν αφήνει περιθώρια για ελιγμούς και τακτικισμούς. Η όποια απάντηση πρέπει να δοθεί με πολιτικούς ορούς και όχι εκλογικούς στο όνομα μιας επίπλαστης ενότητας. Ακόμα και ένα καλό εκλογικό ποσοστό δεν αποτελεί απάντηση, αντίθετα μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για να μην αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Όταν όμως, με την πρώτη ευκαιρία, ξανατεθεί, η έντασή του θα είναι σφοδρότατη και τα θλιβερά γεγονότα που διαδραματίστηκαν ίσως δεν είναι το κερασάκι στην τούρτα.
Σε αυτήν την κρίσιμη και ιστορική περίοδο για τον λαό και τη νεολαία, η δυνάμεις που αναφέρονται στην επαναστατική Αριστερά είναι αντιμέτωπες με τη μεγαλύτερη πρόκληση και το μέγιστο καθήκον: την οργάνωση και την καθοδήγηση της αντίστασης του λαού και της νεολαίας, για την ανατροπή του βάρβαρου μνημονίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Να σταθούμε λοιπόν στο ύψους των περιστάσεων. Να τελειώνουμε με τα μοντέλα, τα δόγματα και τις νοοτροπίες που ευδοκίμησαν τόσα χρόνια στο έδαφος της ήττας. Να τελειώνουμε με την Αριστερά που τρώει τις σάρκες της, η οποία στη φάση της κρίσης, κάτω από το βάρος της επίθεσης, με τους αρνητικούς συσχετισμούς και την ανεμπιστοσύνη στις λαϊκές δυνάμεις, δείχνει να μετατοπίζεται όλο και πιο δεξιά. Έτσι αυτή η Αριστερά όχι μόνο δεν εμπνέει, αλλά απογοητεύει, «σπάει» αγωνιστές και παροπλίζει. Να αναμετρηθούμε με τις απαιτήσεις των καιρών. Ας ξεκινήσουμε από τα «αυτονόητα» και τα «λίγα». Να ανοίξουμε δρόμους επικοινωνίας και ειλικρινούς διαλόγου. Να προωθήσουμε με συντροφικότητα, αλληλεγγύη, δημοκρατία και σεβασμό στη διαφορετική άποψη την υπόθεση της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ, υπηρετώντας το εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα. Για να συμβάλλουμε στην οικοδόμηση της επαναστατικής Αριστεράς και την επαναθεμελίωση του κομμουνιστικού κινήματος.
3 σχόλια:
Αν και συμφωνώ στο ότι η οργανωτική επίλυση των όποιων ζητημάτων ανακύπτουν είναι... κεκτημένο της ΕΑΑΚ, και πως όλες λίγο πολύ οι οργανώσεις της ΕΑΑΚ συμμετέχουν στο παιχνίδι των μικροηγεμονισμών, νομίζω πως η συγκρότηση από την ηγεσία της ΑΡΑΣ ειδικής "ομάδας περιφρούρησης" είναι κάτι ποιοτικά διαφορετικό, και θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ξεχωριστά από τα υπόλοιπα προβλήματα που έχει όντως η ΕΑΑΚ στο εσωτερικό της.
Aπό την άλλη, όσο η ΕΑΑΚ δεν έχει καταστατικό, θέσεις, ψηφοφορίες, μέλη κτλ θα συνεχίσουν να αναπαράγονται αυτές οι λογικές και οι ανάλογες πρακτικές..
Έχουμε δει πάμπολλες φορές αντισυντροφικές και αντικινηματικές πρακτικές από το δυναμικό της ΕΑΑΚ. Σε βαθμό που να μην μας κάνει και τόσο μεγάλη αίσθηση το γεγονός της Πάτρας. Η αντίληψη όλων των οργανώσεων που συμμετέχουν στην ΕΑΑΚ, απέχει πάρα πολύ από την αυτό που διατυμπανίζουν περί συμμετοχής του κόσμου στις αποφάσεις του σχήματος, αμεσοδημοκρατίας κ.λ.π. Το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να λύσουν με οργαωτικούς τρόπους, συχνά τραμπουκίζοντας ή περιθωριοποιόντας άτομα άλλων δυνάμεων του σχήματος. Ακόμα και από τις ανακοινώσεις τους φαίνεται ξεκάθαρα ο τρόπος που θέλουν να λύνουν τα προβλήματα, (διάσπαση σχημάτων με κοινό κατέβασμα στις εκλογές, ψηφιση στο ΔΣ, μόνο αν υπάρχει συμφωνία μεταξύ των δυνάμεων,κλπ). Δηλαδή κοροϊδεύουν τους φοιτητές και τον κόσμο τους. Ποιά άποψη ψηφίζεις στις εκλογές, ποιά στη συνέλευση, ποιά αμεσοδημοκρατία στα σχήματα και τα συντονιστικά. Από την άλλη και πάλι από τις ανακοινώσεις βγάζουμε και άλλο ένα συμπέρασμα. Για ποιό λόγο οι οργανώσεις που αποτελούν την ΕΑΑΚ, καταλήγουν σε τέτοιου είδους πρακτικές. Διατυμπανίζουν ότι το εγχείρημά τους είναι ότι καλύτερο έχει φτιαχτεί σε επίπεδο αντικαπιταλιστικής αριστεράς?!?!, ας μας πουν κι εμάς πως το συμπέραναν αυτό, φτιάχνουν προγράμματα πέρα από την ταξική πάλη και ζητούν μανιωδώς από το λαό να τα αποδεχτεί και όταν αυτός δεν το κάνει, οδηγούνται σε 2 κατευθύνσεις, της απογοήτευσης και του ελιτισμμού, απόρεια των οποίων είναι και οι λογικές της λύσης των πολιτικών ζητημάτων με άλλα μέσα. Αυτές οι τακτικές δείχνουν ξεκάθαρα την επίδραση του συστήματος και της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος στην αριστερά. Δεν έχουν καμία προοπτική και δεν μπορούν να δώσουν στο κίνημα και τους λαούς καμία έμπνεσυση, δεν μπορούν να προχωρήσουν την πάλη τους μπροστά.
Εγώ δεν έχω να πω τίποτα σε όλα αυτά, τα λέει το κείμενο αλλά και τα σχόλια. Μια παρατήρηση μόνο, αυτά που γίνονται στα διάφορα "ενωτικά" σχήματα είναι άσχετα από τους γενικότερους προσανατολισμούς των συγκεκριμένων οραγανώσεων, που τα απαρτίζουν, ή πολύ σχετικά;
Δημοσίευση σχολίου