"ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΠΟΤΑΜΙ" προβολή σήμερα στο "Εκτός των Τειχών"

Τα κείμενα που ακολουθούν τα πήραμε από το myFilm.gr, το "Εκτός των Τειχών" βρίσκεται στη Γραβιάς 10 - 12 στα Εξάρχεια, η προβολή είναι προγραμματισμένη για τις 8:30 το βράδυ, η είσοδος δωρεάν, η έξοδος... ε, όλο και κάτι θα πάρεται (προαιρετικά), κάνα καφέ, κάνα ποτό, το τσιγάρο θα είναι πρόβλημα για τους θεριακλήδες, αλλά έτσι κι αλλιώς δε θα καπνίζατε την ώρα της προβολής στους κινηματογράφους!

FROZEN RIVER της Κόρτνεϊ Χαντ με την Μελίσα Λίο

Υπόθεση: Η Ρέυ Έντυ (Μελίσσα Λήο) είναι έτοιμη να αγοράσει το σπίτι των ονείρων της για την μικρή της οικογένεια. Αλλά όταν ο τζογαδόρος άντρας της τους παρατάει παίρνοντας μαζί του όλες της τις οικονομίες, η Ρέυ βρίσκεται μόνη με δυο παιδιά και χωρίς σεντ στην τσέπη της. Στην προσπάθειά της ν’ ανακαλύψει τα ίχνη του άντρα της, συναντά, μάλλον ανορθόδοξα, την Λίλα Λίτλγουλφ (Μίστυ Άπχαμ), ένα μοναχικό κορίτσι της φυλής των Μόχοκ (Mohawk), η οποία της προτείνει ένα σχέδιο για να βγάλει γρήγορα λεφτά. Το σχέδιο είναι υψηλής επικινδυνότητας:
Παράνομη μεταφορά λαθρομεταναστών πάνω στο παγωμένο Σεντ Λόρενς με περιπολίες αστυνομικών και στις δύο όχθες του παγωμένου ποταμού. Με την απόγνωση της ανάγκης της για τα λεφτά εδώ και τώρα, η Ρέυ δέχεται την προσφορά: Η Ρέυ θα οδηγεί και θα τους μεταφέρουν με το αυτοκίνητό της. Τα λεφτά μισά-μισά. Στην αρχή, όσο ο πάγος είναι συμπαγής, η δουλειά προχωράει, αλλά, καθώς αναλαμβάνουν κι άλλες αποστολές, και ο πάγος αρχίζει να λιώνει, η Ρέυ κι η Λίλα θ’ ανακαλύψουν ότι η λαθραία μεταφορά μεταναστών έχει πολύ περισσότερες και βαθύτερες συνέπειες από την επικινδυνότητα του παράνομου. Περισσότερους από έναν αστάθμητους παράγοντες...

ΚΡΙΤΙΚΗ

Πολύ δυνατή ταινία, με ένα θέμα σύγχρονο και καυτό, και το ενδιαφέρον να παραμένει αμείωτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Αυτό που την κάνει σημαντική δεν είναι τόσο η indy σκηνοθεσία, μα το σενάριο που καταπιάνεται με ένα πρόβλημα που καθημερινά παίρνει μεγάλες διαστάσεις, σχεδόν σε όλες τις ανεπτυγμένες κοινωνίες... Το διαφορετικό, από τις άλλες παρόμοιες ταινίες που έχουμε δει, όπως πρόσφατα το BORDER TOWN, είναι τα ηθικά διλήμματα της κύριας ηρωίδας, με την ψυχρή λογική και την αποθέωση του υλισμού να αδιαφορούν απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη και την ατομική προσωπικότητα. Βλέπουμε την πλήρη εκμετάλλευση των λαθρομεταναστών, στις δυτικές κοινωνίες της παρακμής, για άλλη μια φορά, όμως τώρα οι ήρωές μας κάθε άλλο παρά πρότυπα, είναι. Η ηρωίδα μας, ζει στο περιθώριο της κοινωνίας, μέσα σε μία οικογενειακή τραγωδία και ένα οικονομικό χάος. Η λύση που επιλέγει για να τα φέρει βόλτα, είναι ανορθόδοξη αλλά η μόνη εφικτή , η μόνη που δίνει γρήγορα και άμεσα λύσεις στα προβλήματά της. Δημιουργεί όμως νέα προβλήματα που θα την φέρουν αντιμέτωπη με δυσοίωνες προοπτικές και ζοφερό μέλλον. Αργά η γρήγορα η παράνομη δραστηριότητα θα αποκαλυφθεί και εκείνη θα επιλέξει να θυσιαστεί για την κοπέλα - συνεργάτη της, που ανήκει σε μειονότητα. Το παράδειγμα της ταινίας δεν είναι καθόλου ακραίο, καθώς είναι μία πρακτική που κερδίζει έδαφος και εφαρμόζεται όλο και συχνότερα, λόγω της οικονομική κρίσης που ζούμε και της απεμπόλησης ιδανικών και ταξικών διεκδικήσεων.

Η σταυροβελονιά στην ανάπτυξη του θέματος, η εμβάθυνσή του στο κοινωνικό πεδίο, και η εξαιρετική κορύφωση το καθιστούν σε μία από τις ωραιότερες και πιο ρεαλιστικές ταινίες της χρονιάς. Με υπόγεια ένταση, χαμηλούς τόνους και μινιμαλιστικό ρυθμό, απορρίπτει τα στερεότυπα της mainstream ωραιοποιημένης αφήγησης, αποκτώντας ένα σκληρό προσωπείο. Το δράμα των καταστάσεων που ζούμε είναι το δράμα της σύγχρονης Αμερικής, το δράμα των δυτικών κοινωνιών, της καταναλωτικής κοινωνίας. Οι ήρωες του περιθωρίου, πολύ ευκολότερα γίνονται αποδεκτοί και συμπαθείς στο λαό, γιατί είναι αυθεντικοί, ειλικρινείς και άμεσοι. Η ταινία σε βάζει στο κλίμα από την αρχή, αφομοιώνοντας το δράμα που φέρνει κοντά σου η μοναδική ερμηνεία της Μελίσα Λίο, που νομίζεις ότι δεν παίζει τον ρόλο , αλλά ότι τον "ζει". Μπορεί σκηνοθετικά να έχω ορισμένες ενστάσεις, αλλά γενικά η Κόρτνεϊ Χαντ, η γυναίκα σκηνοθέτης, έκανε μια ταινία, όπως θα την έκανε κι ένας άντρας, χωρίς να της λείπει ούτε η γυναικεία φινέτσα, αλλά ούτε και η αντρική δυναμική. Απέφυγε την παγίδα του μελό και των γυναικείων αισθηματικών κλισέ μπαίνοντας στα χωράφια της κοινωνικής περιπέτειας, με θράσσος, τόλμη και το κυριότερο, αγωνιστικά συνειδητοποιημένη.

Σπάνια, μπορείς να απολαύσεις ταινία τόσο σκοτεινή και απαισιόδοξη, με το φως της ελπίδας, να ανάβει στο τέλος, από το θεατή που αποδέχεται και δικαιώνει την τελική επιλογή της ηρωίδας μας.

του Δημήτρη Παπαμίχου