1 Άκουσα στην τηλεοπτική διαφήμιση τη λεηλατημένη σκέψη τού παππού, τον είδα κιόλας να περιπλανιέται σε (έρημες από ανθρώπους) ευρωπαϊκές στράτες: τόσο το ’να μπουγιουρντί και τόσο τ’ άλλο και τόσο το παράλλο –πώς θα τα πληρώσω;
Μύρισα στην ίδια διαφήμιση το μύχιο άγχος τής νοικοκυράς, την είδα κιόλας να λιμπίζεται ευτελή «καλούδια» στα ράφια τού σουπερμάρκετ, αλλά: ωχ, πολύ ακριβό –δεν βγαίνω.
Όμως στ’ αλήθεια δεν πήρα χαμπάρι, μαύρα μεσάνυχτα είχα, τι σημαίνει για την ΕΕ (δική της είναι αυτή η... πονετική διαφήμιση) «καταπολέμηση της φτώχειας» κατά το σωτήριον για τους καπιταλιστές έτος 2010.
Τώρα πια ξέρω. Εμπέδωσα τον λόγο για τον οποίο η ΕΕ «ανακήρυξε» (ο στόμφος τού ρήματος δηλωτικός τής Μεγαλειοτάτης Κεφαλαιοκρατίας) τη χρονιά που σβαρνίζει τους ευρωπαϊκούς λαούς «έτος κατά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού»: πεινάνε οι εκδότες του Τύπου, καλέ!
2
Ντυμένοι για την εποχική κρίσιμη (εκ της κρίσεως...) περίσταση με ειδικής κοπής ράκη, μοστράροντας μπαλώματα πάνω στα ακριβά κοστούμια τους όπου και οι φαρδιές τσέπες τού μπεζαχτά, ολόφτυστοι ζητιάνοι για λύπηση, οι εκδότες τού αστικού Τύπου κλαίγονται ότι βρίσκονται σε σταυροδρόμι (στους πέντε δρόμους!) αλλαγών: τα «εκλεκτά» προϊόντα τους, με τη συστημική προπαγάνδα σε τυμπανιαία κατάσταση, δεν πωλούνται, σου λένε, σαν άλλοτε και επιπλέον το κόστος τους επιβαρύνεται από συλλογικές συμβάσεις που ακόμη τολμούν και θρασύτατα εξασφαλίζουν την πληρωμή τής εργασίας των εργαζομένων στις γαλέρες και όχι τη δική τους... επιβίωση. Τέτοιο κλάμα.
Και περιμένουν τον νόμο τού υπουργείου Εργασίας για το καπέλωμα των συμβάσεων από τις εταιρικές συμφωνίες. Ώσπου να έρθει η ώρα να μειώσουν τους μισθούς και με τον νόμο, απολύουν αβέρτα. Τι να κάνουν, τα φτωχαδάκια; Ξεπάγιασαν στο πεζοδρόμιο, ξεροστάλιασαν στα σταυροδρόμια. Αλλά η ΕΕ θα τους βοηθήσει να πετάξουν από πάνω τους τη μιζέρια.
Διότι το ευρωπαϊκό έτος «καταπολέμησης της φτώχειας» έχει στόχο να αναγνωριστεί το δικαίωμα όσων βιώνουν τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό (εκδότες) να ζουν με αξιοπρέπεια και προωθεί τη δέσμευση δημόσιων φορέων (κράτος) αλλά και άλλων (λ.χ. εργατοπατερικά συνδικάτα) ώστε να καταπολεμηθεί συνδυασμένα η φτώχεια τους. Σίγουρα θα έχουμε σύντομα στα εκδοτικά μαγαζιά πολλές φιλόπτωχες «δράσεις».
3
Στην πραγματική ζωή τού περήφανου λαϊκού «δεν βγαίνω», μαζεύεται πλήθος ο αληθινός κόσμος που τον τελείωσαν οι «δράσεις» τής ΕΕ και των εδώ υποταχτικών της. Συναθροίζονται πολιτικά και παρά τις πανευρωπαϊκές απαγορεύσεις οι κακοπληρωμένοι, οι ξεζουμισμένοι, οι άνεργοι και οι απολυμένοι. Οι οργισμένοι. Που αρχίζουν να οργανώνονται και να μάχονται για τη σακατεμένη ζωή τους.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου