"Το λιτό, δακτυλογραφημένο κείμενο που ρίχτηκε κάτω από την πόρτα μου μέσα σε ένα σφραγισμένο φάκελο επιβεβαίωνε το ραντεβού μου με την Μεγαλύτερη Εσωτερική Απειλή για την Ασφάλεια της Ινδίας. Το περίμενα μήνες....Το μήνυμα έλεγε: «Η συγγραφέας πρέπει να κρατάει κάμερα, να έχει τίκα (κόκκινο σημάδι στο μέτωπο) και να κουβαλάει καρύδες. Αυτός που θα συναντήσει θα φοράει καπέλο, θα κρατάει ένα συγκεκριμένο περιοδικό, το Hindi Outlook, και μπανάνες. Το σύνθημα είναι: Ναμασκάρ Γκουρούτζι.
Ναμασκάρ Γκουρούτζι. Αναρωτιόμουν αν περίμεναν άνδρα. Και αν έπρεπε να έχω και μουστάκι. ...
Έφθασα στο ναό Μα Νταντεσβαρί στην ώρα μου (την πρώτη ημέρα, την πρώτη ορισμένη ώρα). Είχα μαζί μου την κάμερά μου, μια μικρή καρύδα και μια κόκκινη τίκα στο μέτωπό μου. Αναρωτιόμουν αν κάποιος με παρακολουθούσε και γελούσε. Μέσα σε λίγα λεπτά, με πλησίασε ένας νεαρός. Φορούσε καπέλο και είχε μια σχολική τσάντα. Ξεβαμμένα κόκκινα νύχια στα δάχτυλα των χεριών. Ούτε περιοδικό Hindi Outlook ούτε μπανάνες. «Εσύ θα μπεις μέσα;» με ρώτησε. Ούτε Ναμασκάρ Γκουρούτζι. Δεν ήξερα τι να πω. Πήρε ένα μουσκεμένο σημείωμα από την τσέπη του και μου το έδωσε. Έγραφε «δεν μπόρεσα να βρω Outlook».
«Και οι μπανάνες;»
«Τις έφαγα» είπε. «Πεινούσα.»
Ήταν πραγματική απειλή για την ασφάλεια."
Στις αρχές του 2010, η Αρουντάτι Ρόι αποφάσισε να επισκεφθεί τις απαγορευμένες περιοχές των Δασών Νταντακαρανία στην Κεντρική Ινδία, πατρίδα ενός μωσαϊκού φυλών ιθαγενών, πολλοί από τους οποίους έχουν πάρει τα όπλα για να προστατέψουν το λαό ενάντια στους κλέφτες και εκμεταλλευτές που υποστηρίζονται από το κράτος.
Κατέγραψε με εντυπωσιακές λεπτομέρειες την πρώτη πρόσωπο με πρόσωπο δημοσιογραφική «αντιπαράθεση» με ένοπλους αντάρτες, τις οικογένειες και τους συντρόφους τους, χάρη στην οποία -και με προσωπικό κίνδυνο- ερεύνησε τα δάση για βδομάδες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου