Ενάντια στην αδράνεια Αναγκαίες οι πρωτοβουλίες για να εκφραστεί η οργή στους δρόμους

Από την Προλεταριακή Σημαία:

«Υπάρχει ταξικός πόλεμος, αλλά είναι η δική μου τάξη που τον κερδίζει»

Γουόρεν Μπάφετ, αμερικάνος κεφαλαιοκράτης

Η κατάσταση για τους εργαζόμενους και την εργατική τάξη είναι κρίσιμη. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πιο σκληρή ταξική επίθεση των τελευταίων δεκαετιών. Ολα τα δικαιώματα που είχε κατακτήσει η εργατική τάξη με πολύχρονους αγώνες ανατρέπονται.

Τα απανωτά μνημόνια που προετοιμάζουν τα σφαγεία του ΔΝΤ και της ΕΕ τα σφίγγει πρόθυμα η κυβέρνηση σαν θηλιά στους εργαζόμενους της χώρας, ανατρέποντας τις πιο βασικές και θεμελιώδεις συνθήκες ζωής τους. Τα δικαιώματα στη δουλειά, στο ωράριο, στο εισόδημα, στην ασφάλιση, στην περίθαλψη, στο συνδικαλισμό, στις συλλογικές συμβάσεις, στην απεργία, στη διαδήλωση είναι όλα στον αέρα.

Το σύστημα πέρσι -με τη στήριξη όλων των μηχανισμών που διαθέτει- πέρασε σε πολύ μικρό χρόνο πληθώρα αντιλαϊκών μέτρων-σοκ και κατάφερε μια επιτυχία που το έχει αποθρασύνει, για να βαθύνει κι άλλο την επίθεσή του. Οι απαντήσεις του κινήματος -πέρα από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της 5ης Μάη- δεν ήταν αντίστοιχες με την έκταση και το σοκ των αντιλαϊκών ανατροπών.

Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες για χρόνια έκαναν ό,τι μπόρεσαν για να διαλύσουν πολιτικά τους εργαζόμενους και το κίνημα. Προώθησαν τους «κοινωνικούς διαλόγους», την ταξική «συνεργασία» (δηλαδή υποταγή των εργαζομένων στο κεφάλαιο), τη συμμετοχή σε όργανα διοίκησης…

Και πέρσι, με τη γραμμή του «εικονικού κινήματος», των διάσπαρτων κινητοποιήσεων, της διάσπασης των εργαζομένων και της υποκατάστασης της πραγματικής κίνησης κόσμου από τηλεοπτικά σόου (όλα αυτά ακόμα και με «αριστερά» άλλοθι), βοήθησαν όσο μπόρεσαν την κυβέρνηση και το σύστημα…

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η πλήρης αποθράσυνση του συστήματος που καθημερινά σχεδιάζει νέα μέτρα που θα ξηλώσουν κι άλλα δικαιώματα, που θα προχωρήσουν ένα βήμα ακόμα τον εφιάλτη της σύγχρονης ταξικής βαρβαρότητας.

Ταυτόχρονα –κι ενώ οι στροφές του κινήματος θα έπρεπε να ανέβουν- το σύστημα επιδιώκει να στείλει το κίνημα στις κάλπες του «Καλλικράτη». Σε αυτό το κλίμα οι εργαζόμενοι ασφυκτιούν από την απογοήτευση, πνίγονται από την οργή και την αγανάκτηση που δεν βρίσκουν αγωνιστικούς δρόμους να εκφραστούν.

Η μέχρι τώρα επιτυχία του συστήματος όμως μπορεί να αποδειχτεί πύρρεια. Η αποθράσυνση και ο κυνισμός των κύκλων του συστήματος αποτελεί καύσιμη ύλη που μπορεί να απελευθερώσει τον εγκλωβισμό των λαϊκών δυνάμεων. Αρκεί το σύνολο των δυνάμεων και των αγωνιστών που αναφέρονται στο κίνημα να βάλουν με όλη τους την ψυχή πλάτη για να δημιουργηθούν και να στηριχτούν ΑΜΕΣΑ εστίες μαζικής αντίστασης στα διάφορα μέτωπα που δημιουργεί η επίθεση του μνημονίου του ΔΝΤ, της ΕΕ και της κυβέρνησης στην εργατική τάξη, τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Ειδικά σε χώρους προνομιακούς σε σχέση με τη δυνατότητά τους να συνδικαλιστούν (Δημόσιο, εκπαίδευση) πρέπει να μπουν οι βάσεις για την άμεση προετοιμασία απεργιακών αγώνων όχι εκτονωτικών, αλλά με διάρκεια και συνέχεια.

Ο κάμπος είναι «ξερός». Οποιαδήποτε σπίθα μπορεί να ανάψει φωτιά μαζικών αγώνων.

Να το βοηθήσουμε!

Απεργίες – διαδηλώσεις τώρα! Το κίνημα δεν εξαργυρώνεται στις κάλπες!

Ανατροπή του μνημονίου και όλων των αντιλαϊκών μέτρων. Να υπερασπιστούμε τα βασικά δικαιώματα της ζωής