«Τι θα γίνει με το δημόσιο χρέος;». Το τρομακτικό αυτό ερώτημα που εκτοξεύτηκε ως απειλή απέναντι στις διεκδικήσεις των εργαζομένων, σαν «στρατηγικό ερώτημα επιβίωσης» της χώρας και του λαού αποτελούσε έως πρόσφατα ένα ερώτημα αναπόφευκτο στο οποίο οφείλαμε όλοι να υποκλιθούμε: από τον απλό εργαζόμενο που χάνει τη δουλειά του, έως τις πολιτικές δυνάμεις κάθε απόχρωσης και τους επαγγελματίες-νομπελίστες της οικονομίας.
Οποιος δεν διέθετε απάντηση σε αυτό το ερώτημα σχεδόν δεν δικαιούταν να ομιλεί για το ξεπέρασμα της κρίσης, για τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαίωμα, για την αναγκαιότητα ή μη του μνημονίου. Νηστικοί και χορτάτοι έπρεπε να «μυηθούν» στην φιλολογία «περί χρέους» και να βρούν επειγόντως απαντήσεις. Υπέρ ή κατά της αποπληρωμής, υπέρ της αναδιάρθωσης, ή κατά της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Υπέρ της επιτάχυνσης, επιβράδυνσης, παύσης, στάσης, άρνησης πληρωμών;
Η μεγαλύτερη φωτιά των συζητήσεων άναψε στους κόλπους της Αριστεράς που πρόσφερε πληθώρα απαντήσεων. Απαντήσεις που συμπεριλάμβαναν από την υπό όρους «ανάγκη εκπλήρωσης των υποχρεώσεων μας» (σύμφωνα με την τρέχουσα καθεστωτική φρασεολογία), έως την ανάγκη (μερικής ή ολικής) άρνησης του χρέους, είτε σε μια μελλοντική εργατική εξουσία είτε, άμεσα, με μια αριστερή διακυβέρνηση (δηλαδή εξίσου μελλοντικά).
Γιατί; Γιατί αυτή η Αριστερά εκτιμάει ότι «η επίλυση οποιουδήποτε άμεσου προβλήματος της χώρας, της εργατικής τάξης και των εργαζομένων συνδέεται με το πρόβλημα του δημόσιου χρέους! Γιατί η άμεση ικανοποίηση των οικονομικών αιτημάτων των εργατοϋπαλλήλων (εργασία, αξιοπρεπείς αποδοχές, μισθοί και συντάξεις, χρόνος εργασίας κ.λπ) εξαρτάται από την μονομερή διαγραφή ή τη συνέχιση της εξυπηρέτησης του χρέους»! Και η συζήτηση περί χρέους συνεχίζεται... με άξονα το «διαταξικό καρδιοχτύπι» για το χρέος.
Πρέπει λοιπόν να απαντηθεί το ερώτημα του χρέους για να αντισταθούν αποτελεσματικά οι εργαζόμενοι στη φτώχεια και τη διάλυση των δικαιωμάτων τους! Κι επειδή, όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, σε τίποτα δεν διαφέρουν αυτές οι «αριστερές τοποθετήσεις περί χρέους» από τη συστημική αντίληψη περί «αντιμετώπιση του χρέους και των ελλειμμάτων» σαν βασική προϋπόθεση για να δουν οι εργαζόμενοι «άσπρη μέρα» αφθονεί η επαναστατική μελλοντολογία, αλλά και η εκλογοθεραπεία της στιγμής που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο... από την σκοπιά των εργαζομένων και τη εργατικής τάξης πάντα. Το σύστημα για μια ακόμη φορά επέβαλλε (χωρίς ιδιαίτερο κόπο) την ατζέντα του.
Το ερώτημα του χρέους ωστόσο απαντήθηκε αναπάντεχα. Οχι από τις αριστερές πολιτικές ηγεσίες ή τους αριστερούς οικονομολόγους-αυθεντίες του χρέους. Απαντήθηκε αναπάντεχα από τον κ. Τόμσεν του ΔΝΤ, που παραδέχτηκε ότι «το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τόσο το δημόσιο χρέος και το ελλείμματα της, αλλά κυρίως οι διαρθρωτικές αδυναμίες που παρουσιάζει η οικονομία. Οτι δηλαδή «σημαντικότερες από τη μείωση του ελλείμματος και του χρέους είναι οι μεταρρυθμίσεις σε ασφαλιστικό, αγορά εργασίας, καθώς και στο πλαίσιο που διέπει τις ξένες και εγχώριες επενδύσεις». Περιέργως, την ίδια στιγμή ο μεγαλομπακάλης Παπανδρέου δηλώνει στην Νέα Υόρκη «ότι μπορεί να ιδιωτικοποιηθούν, ή να αξιοποιηθούν, περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, των οποίων η αξία ανέρχεται σε 270 δισεκατομμύρια ευρώ».
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση για το τί σημαίνουν όλα αυτά. Ο πραγματικός στόχος εξαρχής ήταν η διάλυση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων και όχι η αντιμετώπιση των ελλειμμάτων και του χρέους. Η μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο-εργοτάξιο της πιο άγριας εκμετάλλευσης και της ανυπαρξίας δικαιωμάτων. Η ύπαρξη και διαιώνιση του χρέους και όχι η εξάλειψή του είναι το ζητούμενο.
Φαίνεται, έτσι, ότι μονάχα για την αριστερά το χρέος αποτελούσε πρόβλημα. Οτι μονάχα για την αριστερά «το ζήτημα του χρέους είναι το πλέον κομβικό ζήτημα της περιόδου». Αφού για τις δυνάμεις του συστήματος το ζητούμενο είναι ένα: η αντίσταση στις λαϊκές διεκδικήσεις, στα κεκτημένα εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων!
6 σχόλια:
Το ότι το ζήτημα του διεθνούς χρέους της Ελλάδας χρησιμοποιήθηκε σε ένα βαθμό ως πρόσχημα για να περάσουν τα χειρότερα αντεργατικά μεταπολεμικά μέτρα είναι κάτι που γνωρίζαμε. Φυσικά η παραδοχή από τον Τόμσεν του ΔΝΤ έχει τη δική της σημασία. Η Ε.Ε θα μπορούσε να εγγυηθεί και να καλύψει το χρέος της Ελλάδας, πιθανότατα όμως δεν θα μπορούσε να κάνει και το ίδιο σε οικονομίες μεγέθους Ισπανίας. Το πιο σημαντικό για την Ε.Ε ήταν να περάσει ένα μήνυμα στους λαούς όλης της Ευρώπης για την ανάγκη περιοριστικών μέτρων λιτότητας.
Αυτό όμως σημαίνει ότι η Αριστερά πρέπει να αγνοεί το ζήτημα του διεθνούς χρέους που το μεγάλο κεφάλαιο απαιτεί από τους εργαζόμενους να το πληρώσουν και δεν πρέπει να έχει μια απάντηση σε αυτό το ζήτημα;
Και βέβαια να έχει απάντηση! Να μην το αναγωρίσει ως πρόβλημα του λαού και αντί να κάνει προτάσεις για το πως θα λυθεί να καλέσει το λαό να αντισταθεί και να ανατρέψει τα σχέδια που θέλει να εφαρμόσει το κεφάλαιο με πρόσχημα το χρέος. Να αντιπαλέψουμε το ουσιαστικό, την επίθεση στο λαό και όχι τη δικαιολογία της επίθεσης αυτής σύντροφέ μου. Όταν μπαίνει σαν πρώτο αίτημα και μάλιστα τόσο σημαντικό, που με βάση την τελευταία απόφαση του ΝΑΡ είναι βασικός όρος για την κοινή δράση, δεν είναι σαν να το αναγνωρίζεις; Γιατί δεν είναι άρνησή του η πάλη για αυξήσεις, για δουλειά, για δημόσια δωρεάν παιδεία κ.λπ.;
To θέμα του χρέους εντάσσεται στα οικονομικά του κράτους. Τα οικονομικά του κράτους είναι παράγοντας της κρίσης και η Αριστερά πρέπει να έχει απάντηση και σε αυτό το ζήτημα. Φυσικά δεν είναι το ζήτημα του χρέους το πρωταρχικό θέμα αλλά εφόσον όλη η επίθεση του κεφαλαίου βασίζεται σε αυτό δεν είναι σωστό και να το αγνοείς. Βασικό ζήτημα συμφωνώ ότι πρέπει να είναι η πάλη για αυξήσεις, για δουλειά για όλους κ.τ.λ και δεν μπορείς να είναι για την αριστερά η αντιμετώπιση του χρέους. Φυσικά και δεν μπορεί να μπαίνει το χρέος σαν πρώτο αίτημα. ¨Ομως το να έχεις και σαν αίτημα τη διαγραφή του χρέους μπορεί να λειτουργήσει επίσης προωθητικά για τις εργατικές διεκδικήσεις.
Προωθητικά για τις εργατικές διεκδικήσεις θα λειτουργήσει η ανασυγκρότηση της εργατικής τάξης και της κομμουνιστικού κινήματος, όχι τα "μεγάλα" αιτήματα και προγράμματα. Από τέτοια έχουμε μπόλικα τις τελευταίες δεκαετίες αλλά πήγαμε κατά διαόλου. Απάντηση ναι, άλλο πράγμα όμως το αίτημα, τι παλεύεις! Εγώ δε λέω να μη συζητήσουμε για το χρέος και να μην αποκαλύψουμε το ρόλο του, δεν θεωρώ όμως ότι η διαγραφή του, ή κατ' άλλους η αναδιάρθρωσή του, είναι προϋπόθεση για να μπορεί να έχει διεδικήσεις ο λαός.
Απο πότε λειτουργεί προωθητικά η σύγχυση;Απο πότε η αριστερά οφείλει να έχει πρόταση για τα οικονομικά του ΑΣΤΙΚΟΥ κράτους;και μάλιστα να προσδιορίζει με βάση αυτή τη πρόταση και τις συμμαχίες της;Απο πότε οι επαναστάτες γίνανε κρατιστές;
ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ, ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΝΕ
Κι όμως evritere, η ουσία είναι ότι δε χρωστάμε, αλλά μας χρωστάνε την κοινωνική και εθνική μας απελευθέρωση, και αυτό οφείλει να αναδεικνύει μια πραγματική Αριστερά! Δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει χρέος του ελληνικού λαού προς την ΕΕ και το ΔΝΤ. Επείδη μας επιβλήθηκαν τοκογλυφικές συμφωνίες, από τις οποίες έπαιρναν μίζα οι πουλημένοι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι καταπιέζουν το λαό; Επείδη πλουτίζει το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο στην πλάτη μας;
Μας χρωστάνε το μέλλον μας, την παιδεία, την υγεία, τον πλούτο, τη φύση, τα όνειρα, τη σκέψη μας, την ύπαρξη μας σα λαό! Και δε θα τα πάρουμε αν "αναδιαπραγμετευτούμε" ή "διαγράψουμε" το "χρέος", αλλά άμα οικοδομήσουμε συνείδηση στο λαό ότι είναι δίκαιο και προς το συμφέρον του να γκρεμίσει το Μνημόνιο.
Σκέψου, τι θα γίνει αν διαγραφεί μέρος του χρέους, ή το αναδιαπρατετεί η Ελλάδα; Θα μας ζητηθούν θυσίες για να μην ξαναγυρίσουμε στην προηγούμενη κατάσταση.
Ο μόνος τρόπος να ανοίξει ο δρόμος για μια Ελλάδα ανεξάρτητη, χωρίς χρέη σε τοκογλύφους και χωρίς προστάτες-δολοφόνους, είναι να ανατραπεί το Μνημόνιο, να πιστέψει ο λαός οτί μπορεί και χωρίς τους τραπεζίτες με τα ημίψηλα καπέλα, οτι μπορεί χωρίς την ΕΕ, το ΔΝΤ και τα τσιράκια τους. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η συζήτηση για το πόσο και γιατί "χρωστάμε", δεν αποπροσανατολίζει από το στόχο αυτό;
Δημοσίευση σχολίου