Η κρίση και η επίθεση σαρώνουν αυταπάτες (η περίπτωση ΣΥΝ–ΣΥΡΙΖΑ)

Από την Προλεταριακή Σημαία:

Ο οριστικός διαχωρισμός του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των περιφερειακών εκλογών του Νοέμβρη για την περιφέρεια Αττικής αποτέλεσε το φινάλε ενός «σίριαλ» που δοκίμασε τις αντοχές και την υπομονή πολύ κόσμου στο χώρο της Αριστεράς για τον τρόπο που πραγματοποιήθηκε, στα ψηλά κλιμάκια, μακριά από τον κόσμο, για την ονοματολογία, που υποβίβασε τα πολιτικά ζητήματα, για το προβοκάρισμα της έννοιας «ενότητα» σε πολύ πλατύτερο δυναμικό, για την απασχόληση τόσο χρόνο με τα «προεκλογικά», την περίοδο που οι επιπτώσεις της επίθεσης στους εργαζόμενους και το λαό σπάνε κόκαλα.

Αυτές τις μέρες γράφονται και λέγονται πολλά και από τις δύο πλευρές, τόσο της ηγεσίας του ΣΥΝ όσο και του «Μετώπου», αλλά και από κάποιους τρίτους, για τους όρους και τις διαφορές κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε ο διαχωρισμός, που εκτιμάται, από τους ίδιους, ότι θα οδηγήσει και σε πλήρη διάσταση στο εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ.

Εδώ χρειάζεται να γίνει μια διαπίστωση από τις εξελίξεις της τελευταίας περιόδου. Ο χώρος του ΣΥΝ–ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εδώ και καιρό σε μόνιμη κρίση, παρά τις προσπάθειες συγκολλήσεων, και από το καλοκαίρι πέρασε ανοικτά σε διαδικασία διασπάσεων, με την αποχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς (Ανανεωτικοί) από τον ΣΥΝ, στη διάρκεια του πρόσφατου συνεδρίου του, και τη σημερινή διάσπαση ανάμεσα στον ΣΥΝ και το «Μέτωπο».

Και όλα αυτά συμβαίνουν την περίοδο που έχει ξεσπάσει η λαίλαπα της επίθεσης κεφαλαίου-κυβέρνησης–τρόικας, που σαρώνει κατακτήσεις και δικαιώματα δεκαετιών, την περίοδο που η οργάνωση του λαού και των αγώνων του θα έπρεπε να είναι στο επίκεντρο όλων αυτών που αναφέρονται στην Αριστερά, που καλούν σε μέτωπο ενάντια στο μνημόνιο, που θεωρούν ότι είναι ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα και την ίδια τη ζωή των εργαζόμενων η ανατροπή των μέτρων.

Αντ' αυτού βρισκόμαστε μπροστά στη «σχιζοφρένεια» πολιτικές δυνάμεις που ορκίζονταν όλη μέρα στην «ενότητα της Αριστεράς», που περιφρονούσαν και απαξίωναν κάθε αριστερή οργάνωση, όπως το ΚΚΕ(μ-λ), που τους έκανε κριτική και αντιπαράθεση για το περιεχόμενο αυτής της ενότητάς τους, να διασπώνται σήμερα με τους χειρότερους όρους, την περίοδο που υποτίθεται ότι η ανάγκη για κοινή δράση και μέτωπα πάλης αποτελεί κεντρικό ζήτημα για την απόκρουση της επίθεσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Εδώ τίθενται τρία ζητήματα. Πρώτον, τι εννοούσαν όταν μιλούσαν για «ενότητα της Αριστεράς», δεύτερο, γιατί αυτές οι διαδικασίες συμβαίνουν σήμερα, την εποχή των αλλεπάλληλων κυμάτων της επίθεσης , και, τρίτο, ποιο είναι το πολιτικό περιεχόμενο αυτών των διαχωρισμών-διασπάσεων.

Θεωρούμε ότι και τα τρία ζητήματα έχουν απαντήσεις με κοινή αφετηρία στις γενικότερες παγκόσμιες και τοπικές εξελίξεις και ιδιαίτερα από την περίοδο του ξεσπάσματος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του καπιταλιστικού–ιμπεριαλιστικού συστήματος.

«Συγκολλητική ουσία» των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε ο «αντι-νεοφιλελευθερισμός», εντασσόμενοι στο αντίστοιχο διεθνές ρεύμα των Ευρωπαϊκών και Παγκόσμιων Φόρουμ, που αποτέλεσε ένα φιλόδοξο σχέδιο δυνάμεων της σοσιαλδημοκρατίας και της ρεφορμιστικής Αριστεράς για μια «θεσμική» συνομιλία με «λογικές» δυνάμεις του συστήματος από τη μια μεριά, ενώ από την άλλη ο πλήρης έλεγχος όλων των κινηματικών διαδικασιών των λαών που έδειχναν σημαντικά στοιχεία αφύπνισης θα αποτελούσε τον «πολιορκητικό κριό» για την επίτευξη του στόχου. Βασική πλευρά αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης υπήρξε η ανοικτή ή συγκαλυμμένη στήριξη ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στην αντιπαράθεσή τους με τους Αμερικάνους στο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού τους που εξελισσόταν με ιδιαίτερη ένταση.

Ο «αντι-νεοφιλελεύθερος» συλλογισμός στο επίπεδο των διεθνών εξελίξεων και της πορείας της οικονομίας θεωρούσε ότι κάποιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις -κυρίως ευρωπαϊκές– και κάποια τμήματα του κεφαλαίου θα μπορούσαν να βάλουν φρένο και να επιβάλουν τη «λογική» στην ξέφρενη πορεία του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που οδηγούσε σε τεράστια πίεση ενδιάμεσες κοινωνικές ομάδες και μεσοστρώματα και κατέστρεφε το «κοινωνικό κράτος» στο οποίο είχαν επενδύσει ιδιαίτερα. Η άκρατη επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για παγκόσμια κυριαρχία δημιουργούσε την ανάγκη στις δυνάμεις αυτές να μιλούν για έναν «πολυπολικό» κόσμο, προσπαθώντας να πείσουν τους λαούς ότι η ένοπλη αντιπαράθεση με το σύστημα είναι έξω από τη σύγχρονη εποχή της ειρηνικής συνεννόησης και των «έξυπνων προτάσεων».

Για να μην επεκταθούμε πολύ, οι δυνάμεις αυτές αναζήτησαν λύσεις στο πλαίσιο του συστήματος, θεωρώντας μάλιστα κάποιες περιόδους ιδιαίτερα ευνοϊκές για το ρόλο που θα μπορούσαν να παίξουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, βγαίνοντας από την «αφάνεια».

Το ξέσπασμα της κρίσης και η κλιμάκωση της ολομέτωπης επίθεσης όλων των δυνάμεων του συστήματος στα λαϊκά συμφέροντα και τις κατακτήσεις άφησε αυτές τις δυνάμεις στον «αέρα» κυριολεκτικά. Το καπιταλιστικό σύστημα δείχνει το πραγματικά βάρβαρο πρόσωπό του και καμία «αντι-νεοφιλελεύθερη» ανοησία δεν μπορούσε να δώσει απαντήσεις για την σημερινή πορεία των πραγμάτων. Και κυρίως δεν μπορούσε να δοθεί απάντηση στην εργατική τάξη και το λαό για τους δρόμους που έπρεπε να ανοίξει στην αντιπαράθεσή του με το σύστημα. Ταυτόχρονα, και επειδή κάποιοι είναι αμετανόητα «ταμένοι» στην ευρωπαϊκή πλευρά, ακόμη και αυτή την περίοδο που η πολιτική της Ε.Ε. σε όλα τα επίπεδα αποδεικνύεται καταστροφική για το λαό αλλά και για όλους τους λαούς στον ευρωπαϊκό χώρο, ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν το «παρών» στο πλευρό των δυνάμεων που τους είχαν «ανάγκη» σε αυτές τις κρίσιμες, για το σύστημα, περιόδους. Η μόλις λίγων μηνών πορεία τους δείχνει τι έχουμε να περιμένουμε από το χώρο αυτό. Οι υπόλοιποι, αν και υποτίθεται ότι «ξαλάφρωσαν» που απαλλάχτηκαν από τους καραμπινάτους δεξιούς της ανανεωτικής πτέρυγας, τους «έζωσαν τα φίδια» για τη μετέπειτα πορεία τους.

Η ηγεσία του ΣΥΝ, αποδυναμωμένη από τις εξελίξεις, έβαλε σε εφαρμογή το μοναδικό σχέδιο που θα μπορούσε να την κρατήσει στο κεντρικό σκηνικό. Του ανοίγματος σε δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ που διαφοροποιούνταν λίγο ως πολύ στο μνημόνιο, προσπαθώντας να κρατήσει με αυτόν τον τρόπο τη «συνομιλία» με «λογικές» δυνάμεις στο πλαίσιο του συστήματος. Και αυτό το σχέδιο προσπαθεί να το παρουσιάσει σαν μιία «μαζική και ενωτική πολιτική», την ίδια στιγμή που διαχωρίζεται με τους τέως συμμάχους της από τη μία, ενώ από την άλλη επικεντρώνεται σε «δυνάμεις» και πρόσωπα που σε επίπεδο κινήματος δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα το σπουδαίο. Η επιλογή υποτάχθηκε στην κεντρική ανάγκη να «δείξουν πρόσωπο» για την επόμενη κρίσιμη περίοδο και… επέμειναν στον εργατολόγο Αλέξη Μητρόπουλο.

Η άλλη πλευρά, το «Μέτωπο», κατανοούσε ότι το «κοστούμι» που ήθελε να της φορέσει η ηγεσία του ΣΥΝ έπεφτε πολύ «στενό» στη σημερινή συγκυρία, παρ' όλο που οι αυταπάτες οργίαζαν. Αξέχαστη θα μείνει η πρωτοβουλία της ΚΟΕ να πείσει τους κυβερνητικούς βουλευτές να μην ψηφίσουν το ασφαλιστικό. Η παρουσίαση του Αλέκου Αλαβάνου σαν την «αριστερή απάντηση» στα σχέδια της ηγεσίας του ΣΥΝ για κεντροαριστερή κατεύθυνση «σκοντάφτει» στο ίδιο το πρόγραμμα Αλαβάνου ως υποψήφιου περιφερειάρχη Αττικής. Ας παραθέσουμε λοιπόν ένα εκτεταμένο απόσπασμα από το πρόγραμμα που έδωσε σε συνέντευξη Τύπου ο Αλ. Αλαβάνος στις 9 Σεπτέμβρη.

«Επιδιώκουμε την αποφασιστική καταδίκη του Μνημονίου και των πολιτικών δυνάμεων που μας οδήγησαν εδώ. Το κέντρο βάρους, όμως, είναι αλλού. Στην παρουσίαση και τη στήριξη της εναλλακτικής λύσης.

Η εναλλακτική λύση είναι ριζοσπαστική, αλλά απλή και υλοποιήσιμη. Περιλαμβάνει ένα σύνολο κατευθύνσεων που, κατά καιρούς, καθεμία από αυτές έχει ληφθεί από διάφορες χώρες.

- Αναδιάρθρωση του διεθνούς χρέους με εξάλειψη σημαντικού μέρους του.

- Διαπραγμάτευση με την Ευρωπαϊκή Ενωση για τους ελάχιστους όρους που κάνουν ανεκτή την παραμονή στο ευρώ.

- Δημοσιονομική αποκατάσταση όχι στη βάση της εξαθλίωσης των εργαζομένων, αλλά με στοχευμένες παρεμβάσεις σε αντιπαραγωγικούς τομείς.

- Αναγέννηση του κοινωνικού κράτους και μέσω αυτής ανάταξη της παγωμένης οικονομικής δραστηριότητας και των δημοσίων εσόδων.

- Ισχυρό δίκτυο δημοσίων τραπεζών και επιχειρήσεων, όχι μόνο κερδοφόρων, αλλά και εργαλείων για την ανάπτυξη.

- Αλλαγή του οικονομικού προτύπου με επίκεντρο την αξιοποίηση της δημιουργικής δύναμης της νεολαίας μέσω της παιδείας, της τεχνολογίας, συλλογικών μορφών παραγωγικής δραστηριότητας».

Κάνοντας μια σύγκριση με το αντίστοιχο πρόγραμμα του Αλ. Μητρόπουλου και χωρίς να θέλουμε να κουράσουμε τον αναγνώστη, τον καλούμε να βρει τις διαφορές των δύο συνδυασμών μέσα από τα προγράμματά τους. Αντιγράφουμε λοιπόν από την «Αττική Συνεργασία»:

«Μαζί με τους πολίτες της Αττικής θα παλέψουμε:

1. Κατά του Μνημονίου και των πολιτικών του. Για την αξιοπρέπεια του λαού μας.

2. Για την αναδιαπραγμάτευση και διαγραφή μέρους του χρέους.

3. Για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Περιφέρειας με βάση τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας.

4. Για την προστασία και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους.

5. Για την αντιμετώπιση της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της μετανάστευσης των νέων μας.

6. Για την προάσπιση της αυτονομίας των τοπικών κοινωνιών.

7. Για την κοινωνικοποίηση και αυτοδιαχείριση των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών στην Αττική.

8. Για την ενίσχυση της αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας.

9. Για μια συμμετοχική και αποκεντρωμένη περιφερειακή διακυβέρνηση στην Αττική.

10. Για την κατάργηση των διοδίων».

Και επειδή διαφορές δεν θα βρει ο αναγνώστης, «φροντίζει» ο Αλέκος Αλαβάνος με τον οίστρο που τον διακρίνει σε κορόνες και την προώθηση αυταπατών κάθε είδους να μας «προετοιμάσει» για αυτά που «μπορούν» να συμβούν:

«Στις 15 Νοέμβρη, απέναντι στην κεντρική κυβέρνηση της κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους μπορεί να αντιπαρατάσσεται η κυβέρνηση της Αττικής, της μισής Ελλάδας, για την αναγέννηση του κοινωνικού κράτους.

Η ελεύθερη Αττική είναι το πρώτο αποφασιστικό βήμα για την ελεύθερη Ελλάδα. Είναι όνειρο σε σχέση με τις μέρες απαισιοδοξίας, παραίτησης, πίκρας, κακομοιριάς, απόγνωσης, θυμού ή κυνισμού που όλοι βιώνουμε.

Δεν είναι όνειρο σε σχέση με το εφικτό της πραγματοποίησής του» (από τη συνέντευξη Τύπου της 9/9).

Είναι φανερό ότι σε περιόδους σαν τις σημερινές τα περιθώρια ελιγμών, προσαρμογών και «έξυπνων σχεδίων» πάνε κατά διαόλου από την οξύτητα της επίθεσης και των επιπτώσεών της στο λαό. Δημιουργεί αδιέξοδα για όσους είχαν συνηθίσει στην «ταχύρρυθμη ανάπτυξη» και στο εμπόριο της ενότητας της Αριστεράς. Οι απαιτήσεις της ταξικής πάλης θέτουν διλήμματα που θέλουν απαντήσεις που να ανταποκρίνονται κατ΄ ελάχιστο σε διακηρύξεις και προγράμματα, αλλιώς αποδεικνύονται κούφιες κουβέντες.

Κυρίως, σήμερα, μέσα στο ζόφο που δημιουργεί η πολιτική της φτώχειας και της ανεργίας, θα μπορούσε να αποτελεί ένα ελπιδοφόρο μήνυμα και να ανοίγει προοπτικές για το κίνημα αντίστασης του εργαζόμενου λαού ένας πραγματικός διαχωρισμός αριστερών δυνάμεων και αγωνιστών από το ρεφορμισμό, από τις προτάσεις εντός συστήματος, από τις εκλογικές αυταπάτες. Αντ' αυτού, οι εξελίξεις που βιώνει ένας κόσμος της Αριστεράς οδηγούν σε απογοητεύσεις και «αποστράτευση», στερώντας από το κίνημα ένα σημαντικό δυναμικό σε περιόδους που δεν περισσεύει κανένας.

Ο δρόμος και η πολιτική κατεύθυνση της Αντίστασης, η συγκρότηση επιτροπών–πρωτοβουλιών σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη και περιοχή, για την καλύτερη οργάνωση των εργατικών–λαϊκών αγώνων, μπορεί να είναι, σήμερα, μια επιλογή ενός ευρύτερου δυναμικού που ασφυκτιά από τα «κόλπα» ηγεσιών που αδυνατούν να ανταποκριθούν στα καθήκοντα των καιρών.