Για τη στάση

1.«Βλέποντας τη στάση σου, παύει να με ενδιαφέρει ο στόχος σου» έγραφε ο Μπρεχτ προπολεμικά, τιτλοφορώντας «Σοφή στους σοφούς είναι η στάση» το μικρό, κατεδαφιστικό του αστικού εποικοδομήματος, κείμενό του (περιλαμβάνεται στις «Ιστορίες του κ. Kόϋνερ»).

Σήμερα, στον καιρό της συστημικής «οριστικής λύσης», με την επίθεση στα δημοκρατικά, εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και μάλιστα σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, σήμερα, στον καιρό της εξελισσόμενης προσβολής των κατακτήσεων ενός αιώνα εργατικού, επαναστατικού και πολεμικού αγώνα, σήμερα, στον καιρό της μεθοδικής εξανδραπόδισης του ανθρώπου και αποκτήνωσης του βίου του, ποια να είναι τάχα η πραγματική στάση όσων, στην Ελλάδα τουλάχιστον, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι αντιμάχονται την αστική δικτατορία και ότι παρατάσσονται δίπλα στον δοκιμαζόμενο λαό για να υπερασπιστούν τις βασικές, καθημερινές ανάγκες του;

Άραγε πιστεύουν ότι η πιο ακαταμάχητη ανάγκη της εποχής μας –απαραίτητη σαν το ψωμί που μας θρέφει, υποχρεωτική σαν τον ατμοσφαιρικό αέρα που μας ζει, απαιτητή σαν την ταξική αξιοπρέπεια που μας καθορίζει– είναι η επίπονη οργάνωση της λαϊκής και εργατικής αντίστασης στην αδιάκοπη και ολοένα σκληρότερη βία του καπιταλισμού;

Μήπως θέλουν να «κατέβουν» (από τον φανταστικό θρόνο τους) στο επίπεδο του οργισμένου κόσμου και μαζί του στους δρόμους των μαζικών διαδηλώσεων, αλλά ένα αόρατο χέρι τους γραπώνει απ’ τον ώμο;

Τάχα να θέλουν να συγκροτήσουν και να ενισχύσουν επιτροπές πάλης σε κάθε χώρο εργασίας, όπου ξεζουμίζεται ο φτωχός, σε κάθε νοσοκομείο, όπου πληρώνει εισιτήριο για την εφημερία ο άρρωστος, σε κάθε σχολείο και πανεπιστήμιο, όπου η νεολαία παραμορφώνεται επιτηδείως ώστε διά βίου να «συνδέεται» (σιδηροδέσμια) με την «αγορά εργασίας», όμως την τελευταία στιγμή κάτι έκτακτο τους συμβαίνει και κωλύονται;

Τάχα να επιθυμούν τα συνδικάτα απεργίες;

Τάχα να θέλει η (κάθε προσδιορισμού) Αριστερά την ουσιαστική σύγκρουση με το σύστημα και όχι τη θήρα φακών και εντυπώσεων;

Ή προέχει πάντα η δουλειά με τις κάλπες, που προϋποθέτει την άπνοια;

Άλλοι έχουν εκλογές να παίξουν και (Γ)άλλοι –«αλήτες που θα τιμωρηθούν»– πλημμυρίζουν τις πόλεις με την ορμή τους.

2.Όποιος θεωρεί τον κόσμο βλάκα, πληρώνει ακριβά την «εξυπνάδα» του μικροαστισμού του. Ο κόσμος της δουλειάς και νιώθει και καταλαβαίνει και διάθεση ν’ αγωνιστεί έδειξε και δείχνει όποτε έχει την ευκαιρία. Για όσους μπορούν να δουν, βέβαια. Αλλά και για τους υπόλοιπους, τους «γκαβούς», ο μπαγάσας ο εργατόκοσμος δεν κρατάει το στόμα του κλειστό: αριστερή στους αριστερούς είναι η στάση, τους λέει και τους ξαναλέει ξεκάθαρα.

Και το σαφές του λαού σοφό είναι.