ΧΙΛΗ: μετά το θέαμα διαδηλώσεις!

Αφού διασώθηκαν οι 33 εργάτες στο ορυχείο του Σαν Χοσέ άρχισαν οι διαδηλώσεις! Όπως συνηθίζεται βέβαια στο καπιταλισμό η αγωνία της διάσωσης των εργατών μετατράπηκε σε θέαμα - ριάλιτι το οποίο συνεχίζεται και προβάλεται ξανά και ξανά από τα ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο με την πρώτη ευκαιρία, ο δε πρόεδρος της Χιλής μεταφέρει πέτρες ως δώρο λες και ήταν αυτός που διασώθηκε ή τέλος πάντων έσωσε τους εργάτες! Μοιράζει και μαθήματα για το πως να σώζονται οι εγκλωβισμένοι εργάτες ανά τον κόσμο και δίνει συμβουλές ...ασφαλείας μαζί με υποσχέσεις αυστηροποίησης των σχετικών κανονισμών.

Πίσω από αυτό το τοπικό και παγκόσμιο σώου όμως βρίσκεται η πραγματικότητα των ορυχείων με τα ελλειπή ή και καθόλου μέτρα αφαλείας, με τους εργάτες να αναγκάζονται να δουλεύουν σε αυτά για ένα ξεροκόματο, σε ένα ορυχείο που έκλεισε ως επικίνδυνο το 2007 και άνοιξε με συνοπτικές διαδικασίες το 2008 χωρίς να αλλάξει τίποτα.

Οι 33 εργάτες σώθηκαν από το ατύχημα, απόπειρα δολοφονίας θα το λέγαμε εμείς, δε σώθηκαν όμως και αυτοί και οι υπόλοιποι συνάδελφοί τους από το εκμεταλλευτικό σύστημα που τους έφερε σε αυτή τη θέση. Το μέλλον όλων ήταν και είναι αβέβαιο, ήδη δεν έχουν πληρωθεί όλοι όσοι εργάζονται (πάνω από 300 στο σύνολο) σε αυτό με το πρόσχημα ότι ήταν κλειστό σχεδόν τρεις μήνες με αποτέλεσμα να μην έχουν ούτε τα ελάχιστα για να τραφούν αλλά και να κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι!

Γι' αυτό και ξεκίνησαν τις διαδηλώσεις με συνθήματα «70 ημέρες χωρίς μισθούς και δίχως χρήματα», «Πινιέρα μόνο για το σόου», «San Esteban δεν είμαστε 33 αλλά 300» και «Στρατόπεδο Ελπίδα: οι άστεγοι» απαιτώντας να πληρωθούν για τους τρεις μήνες αλλά και για το προηγούμενο διάστημα που δεν πληρώθηκαν. Μια λεπτομέρεια βέβαια που τα ΜΜΕ δεν ανέφεραν όπως και το ότι η εταιρεία κήρυξε πτώχευση πατώντας πάνω στην αγωνία των εγκλωβισμένων και με την ανοχή της χιλιάνικης κυβέρνησης. 'Ισως να είναι και καλύτερα που τα ΜΜΕ δεν ασχολήθηκαν με αυτές τις "λεπτομέρειες" γιατί είναι σίγουρο ότι οι λακέδες "δημοσιογράφοι" θα τα έβαζαν με τους εργαζόμενους που αντί να χαρούν που σώθηκαν αυτοί ή οι συνάδελφοί τους ζητάνε και να συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια οι αχάριστοι!

Ευτυχώς οι εργάτες σώθηκαν, σώθηκαν όμως σε μια πραγματικότητα που πολύ σύντομα θα τους κάνει να ξεχάσουν και θα τους αναγκάσει να εξακολουθούν να διακινδυνεύουν τη ζωή τους για την επιβίωσή τους σε ορυχεία σαν και αυτό ή και χειρότερα! Σε μια πραγματικότητα που καταγράφει 119.000 εργατικά ατυχήματα το χρόνο και 443 θανάτους εκ των οποίων οι 39 στα ορυχεία. 
Όσο δε για το τι εστί Πινέιρα ο πρόεδρος της ελεύθερης και δημοκρατικής Χιλής του παράδεισου της ελεύθερης οικονομίας; O αδερφός του ήταν υπουργός Εργασίας (οικογενειακή η ...ευαισθησία!) επί Αλλιέντε και γενικά η οικογένειά του, μαζί και ο ίδιος φτιάχτηκαν μια χαρά εκείνη τη περίοδο. 'Εφτιαξε επιχειρήσεις στους κλάδους της ενέργειας, του εμπόριου αλλά βεβαίως βεβαίως και στο χώρο των εξορύξεων! 
Αλληλεγγύη λοιπόν στους 33 εγκλωβισμένους, αλληλεγγύη στους 300 συναδέλφους τους αλληλεγγύη και στους χιλιάδες εργάτες που κινδυνεύουν στα ορυχεία όλου του κόσμου.