ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ: Ο ΜΟΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!*

ΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΑ «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ»

Οι εργαζόμενοι κλείνουν μια δύσκολη μάχη με ψηλά το κεφάλι

Την Τρίτη 9 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε εκδήλωση απολογισμού του αγώνα στις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, του εκδοτικού οίκου που ανήκε στο συγκρότημα Λαμπράκη (ΔΟΛ) και του οποίου το κλείσιμο ανακοινώθηκε με αιφνιδιαστικό τρόπο στις αρχές Σεπτέμβρη. Καταρχήν, πρέπει να τονίσουμε ότι είναι θετικό που έγινε μια τέτοια εκδήλωση, κάτι που γενικά δεν έχει γίνει τα τελευταία χρόνια μετά από αρκετές κινητοποιήσεις σχετικά με εργατικά ζητήματα, απολύσεις κ.λπ. και παρ’ ότι συχνά αυτές έχουν νικηφόρα έκβαση για το κίνημα.

Μετά απ’ τις εισηγήσεις που έγιναν από τη μεριά εκπροσώπων τόσο του επιχειρησιακού σωματείου όσο και του κλαδικού (Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου), ακολούθησαν πολλές τοποθετήσεις από εργαζόμενους, παρατάξεις και σχήματα, που -σε γενικές γραμμές- συνέκλιναν στο ότι ήταν ένας πολύ σημαντικός και δύσκολος αγώνας, με ευρύτερη σημασία και σοβαρά πολιτικά χαρακτηριστικά. Ένας αγώνας που έγινε σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία, με την αντεργατική λαίλαπα του κεφαλαίου σε πλήρη εξέλιξη και απέναντι όχι σ' έναν οποιοδήποτε εργοδότη, αλλά σ’ ένα συγκρότημα Τύπου ταυτισμένο με το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα.

Κάτω απ' αυτό το πρίσμα, ήταν κοινή η εκτίμηση ότι ακόμα κι αν δεν έγινε κατορθωτό να αποτραπεί το κλείσιμο της επιχείρησης και να ανατραπεί πλήρως ο στόχος του ΔΟΛ, οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Γράμματα, με τη στήριξη του κινήματος αλληλεγγύης, κατάφεραν να αναγκάσουν τον αντίπαλο σε σοβαρές υποχωρήσεις, αφού αρχικά -με την πτώχευση που κήρυξε- επιχείρησε να "σκουπίσει" την επιχείρηση, χωρίς κανένα κόστος και να πετάξει τους σχεδόν 100 εργαζόμενους στο δρόμο χωρίς αποζημίωση. Έτσι το γεγονός ότι αναγκάστηκε να δεσμευτεί για να κρατήσει στο ΔΟΛ ένα μέρος των εργαζομένων (ανθρώπων που είχαν σοβαρά προβλήματα), να καταβάλει κανονικά τις αποζημιώσεις απόλυσης, προσαυξημένες μάλιστα, και τους μισθούς από τις 2 Σεπτέμβρη, είναι μια σοβαρή επιτυχία. Ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι στην αρχή των κινητοποιήσεων δεν δεχόταν καν να συζητήσει, ενώ δεν εμφανιζόταν ούτε στις τριμερείς συναντήσεις στο Υπουργείο Εργασίας.

Ακόμα πιο φανερή γίνεται αυτή η νίκη απ’ το γεγονός ότι, παράλληλα με τα Ελληνικά Γράμματα, ο ΔΟΛ, στην «εποχή Ψυχάρη» (που συνέπεσε με την εποχή του Μνημονίου) έχει ξεκινήσει στο κυρίως συγκρότημα ένα πογκρόμ δεκάδων απολύσεων, το οποίο μέχρι τώρα δεν έχει πάρει απάντηση από τη μεριά των εργαζομένων εκεί.

Τόσο στις εισηγήσεις όσο και σε κάποιες τοποθετήσεις, έγιναν κριτικές και αυτοκριτικές παρατηρήσεις για κάποια σημεία του αγώνα που, κυρίως, αφορούσαν σε λάθη και ανεπάρκειες στην τακτική και τις εκτιμήσεις κάποιων δεδομένων, τα οποία όμως δίνουν χρήσιμα συμπεράσματα και για άλλες κινητοποιήσεις που σίγουρα θα ξεσπάσουν το επόμενο διάστημα, μέσα στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης και της λυσσαλέας επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα. Επίσης, αναδείχτηκε το πόσο σημαντική ήταν η ύπαρξη σωματείου τόσο στο χώρο δουλειάς (το οποίο μάλιστα είχε να επιδείξει δράση και πριν τα γεγονότα αυτά) όσο και στον κλάδο γενικότερα, ενώ τονίστηκε η μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στις κινητοποιήσεις και στη λήψη των αποφάσεων (και σε σχέση με την τελική συμφωνία) μέσα από συλλογικές διαδικασίες, όπως οι σχεδόν καθημερινές γενικές συνελεύσεις.

Δεδομένης, λοιπόν, της θετικής γενικά εκτίμησης ως προς την έκβαση και την τακτική του αγώνα, που έφερνε μάλιστα τη σφραγίδα των ίδιων των εργαζομένων, περισσότερο ακαδημαϊκές και ως υποθέσεις εργασίας ακούστηκαν κάποιες απόψεις περί αυτοδιαχείρισης, καταλήψεων κ.ά.

Ο εκπρόσωπος της Ταξικής Πορείας, στην τοποθέτησή του τόνισε κυρίως το θετικό στοιχείο του αγώνα έτσι όπως αναγνωρίστηκε γενικότερα και ότι σε κάθε περίπτωση οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Γράμματα βγαίνουν από μια άνιση μάχη με ψηλά το κεφάλι. Στηλίτευσε την ουσιαστική απουσία (έως εχθρότητα) του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος, τόσο της ΓΣΕΕ όσο και του ΠΑΜΕ, και ανέδειξε τον πολιτικό χαρακτήρα που πήρε η κινητοποίηση και την ιδιαίτερη συμβολή των «εκτός των τειχών» πολιτικών χώρων στη συγκρότηση του κινήματος αλληλεγγύης. Άσκησε κριτική στις απόψεις περί αυτοδιαχείρισης ως απάντησης στην επίθεση και τα προβλήματα των εργαζομένων, ενώ δεν παρέλειψε να επισημάνει τα αρνητικά στοιχεία: τόσο τη λειψή στήριξη από άλλα σωματεία, όσο και το ότι, λόγω των δημοτικών εκλογών, ένα σοβαρότατο κομμάτι του δυναμικού που συμμετείχε στο κίνημα αλληλεγγύης απορροφήθηκε στο κυνήγι της καλλικρατικής κάλπης, αφαιρώντας έτσι ένα σημαντικό μέρος της δυναμικής των κινητοποιήσεων για τις 2-3 τελευταίες βδομάδες.

Κλείνουμε με τη διαπίστωση που έκανε στην τοποθέτησή του ένας αγωνιστής: ότι στην περίπτωση των Ελληνικών Γραμμάτων αποδείχτηκε περίτρανα ότι Ο ΜΟΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!

πηγή: Προλεταριακή Σημαία

*

Αν και αναδημοσιεύουμε το κείμενο αυτό με κάποια καθυστέρηση, για αγώνες σαν και αυτόν των εργαζόμενων των Ελ. Γραμμάτων πρέπει να συζητάμε για καιρό προσπαθώντας να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Αναφέρεται το κείμενο στη σημαντικότητα αυτού του αγώνα. Το μόνο που θέλω να τονίσω είναι ότι είχε την ατυχία να συμπέσει με την προεκλογική περίοδο και δε δόθηκε, από αυτούς που θα έπρεπε, το ανάλογο βάρος. Δεν ισχυρίζομαι ότι σε άλλη περίπτωση μπορεί και να είχε επιτυχία και να μην έκλεινε η επιχείρηση, άλλωστε με "αν" και προφητείες δε γράφεται ιστορία, σίγουρα όμως θα γινόταν με άλλες προϋποθέσεις και θα αποκτούσε πιο μαζικά χαρακτηριστικά. Θα αναφέρω το παράδειγμα της συναυλίας στα Προπύλαια. Βρέθηκα εκεί με κάποιους συντρόφους και συναγωνιστές από άλλους πολιτικούς χώρους της αριστεράς. Άσχετα από την άποψη που μπορεί να είχαμε καθένας μας για τις εκλογές αυτό που μας ενόχλησε ήταν η απουσία ουσιαστικά από αυτή της αριστεράς, ιδιαίτερα της εξωκοινοβουλευτικής, κάποιοι ούτε πανό, έστω και για τα ...μάτια, δεν πρόλαβαν να κρεμάσουν! Το παρήγορο ήταν βέβαια η μαζική  παρουσία νεολαίας.