Κούνεβα: 2 χρόνια

Ο Δεκέμβρης του 2008 είχε άλλο ένα συμβάν που επηρέασε το κίνημα που ξέσπασε με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρου. Την απόπειρα δολοφονίας της εργάτριας σε συνεργεία καθαρισμού και συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα. Δυστυχώς μας το θύμισε με το πιο τραγικό τρόπο ο θάνατος του Αιγύπτιου καθαριστή Ασίζ Εμάντ στο υπουργείο Εργασίας.

Το κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα κράτησε αρκετούς μήνες. Γίνανε κεντρικές διαδηλώσεις που χτυπήθηκαν βίαια από την αστυνομία, πορείες σε γειτονιές, παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας, κινητοποιήσεις στα Πανεπιστήμια με πιο χαρακτηριστική την κατάληψη της Πρυτανείας στο ΑΠΘ. Έδωσε ώθηση και κουράγιο σε εργαζόμενους του χώρου να κινηθούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Η αλληλεγγύη στη Κωνσταντίνα πήρε και διεθνείς διαστάσεις.

Παρ' όλες τις δυνατότητες που έδειξε να έχουν ιδιαίτερα οι οργανώσεις και τα σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς να έχουν μαζικές παρεμβάσεις και να εμπνέουν κόσμο και αυτό το κίνημα είχε τα όριά του. Όρια που καθορίζονται από τη χρόνια ιδεολογική και πολιτική κατάσταση της Αριστεράς. Χαρακτηριστική ήταν η απουσία του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ από αυτό το κίνημα έστω και ...χώρια! Ο δε ΣΥΡΙΖΑ "φρόντισε από την πρώτη στιγμή να διαχωρίσει τη θέση του και να συγκροτήσει δική του πρωτοβουλία συνδικαλιστών, αλλά και μερικές ακόμη πρωτοβουλίες, θέλοντας να αποφύγει την πιθανή «εμπλοκή» του με δυνάμεις του εξωκοινοβουλίου ή και της αναρχίας. Σε επίπεδο διεκδίκησης άφησε στο απυρόβλητο το ζήτημα των εργολαβιών και περιορίστηκε στην αλληλεγγύη στην Κούνεβα, γεγονός που εξηγείται τόσο από τη σύμπραξη στο επίπεδο της ηγεσίας της ΓΣΕΕ όσο και από την απροθυμία του να ανοίξει ζητήματα που μοιραία θα ασχολούνταν και με τη στάση των συνδικαλιστών του στην περίπτωση του ΗΣΑΠ."

Δυστυχώς όμως παρά τα πολλά θετικά του το κίνημα δεν κατάφερε να καθορίσει πράγματα στους συγκεκριμένους χώρους δουλειάς, δεν πίεσε αρκετά ώστε να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της απόπειρας δολοφονίας. Δεν μπόρεσε πρώτα και κύρια να βοηθήσει τους εργαζόμενους στο χώρο του καθαρισμού να οργανωθούν και να μαζικοποιήσουν τα σωματεία τους παίρνοντας οι ίδιοι στα χέρια τους την υπεράσπιση και διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Η κατάσταση δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα στα συνεργεία καθαρισμού. Παρέμεινε δέσμιο των αστικών και ρεφορμιστικών αντιλήψεων, με μια συνδικαλιστική ηγεσία η οποία προωθεί εντονότερα από ποτέ την υποταγή και το συμβιβασμό. 
Κατά κάποιο τρόπο αυτό που λέμε για την κατάσταση της Αριστεράς φαίνεται και τώρα, με αφορμή την δολοφονία του Αιγύπτιου εργάτη. Φαίνεται από τη μεγάλη σημασία που δίνεται γιατί αυτή διαπράχθηκε στους χώρους του υπουργείου Εργασίας, λες και αν ήταν αλλού θα είχε μικρότερη, και από τον συμβολικό ρόλο που δίνεται σε αυτό χαρακτηρίζοντάς το, γράφτηκε και ακούγεται από αριστερούς, ως το ναό υπεράσπισης (ή έστω που θα' πρεπε να είναι) των εργατικών δικαιωμάτων!!!

Ο μόνος "ναός" υπεράσπισης των εργατικών δικαιωμάτων και απόκρουσης του μεσαίωνα που θέλει να επιβάλει το κεφάλαιο στους εργαζόμενους είναι η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, η οργάνωση των εργαζόμενων στους χώρους που δουλεύουν και ζουν, οι απεργίες και ο διαδηλώσεις τους.

"Έχει πολύ δουλειά και πολύ δρόμο να διανύσει το εργατικό κίνημα για να βρει τους τρόπους και την ικανότητα να έχει νίκες και να απαντάει με μαζικότητα και ένταση των αντιστάσεων στις επιθέσεις του κεφαλαίου. Η υπόθεση Κούνεβα και όλα όσα ακολούθησαν είναι ένα καλό βήμα προς αυτό. Είναι μια ιστορία απ’ όπου μπορούμε να βγάλουμε αρκετά συμπεράσματα για τα θετικά και αρνητικά του κινήματος. Αποτελεί μία σημαντική πηγή συμπερασμάτων για το λαϊκό κίνημα και τις πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται σε αυτό."