Η ανεργία λοιπόν...

1.

Είναι ρημαδιό σαν μεσογειακός ελαιώνας που το ξερίζωμά του επιδότησαν οι Βρυξέλλες. Σε παγώνει όπως ο βοριάς το εγκαταλειμένο αποξηραντήριο στο καπνοχώρι. Σε σκουριάζει όπως ο νοτιάς το λουκέτο του ναυπηγείου στο Πέραμα. Σκοτεινιάζει το νου του ανθρώπου σαν φωτοβολταϊκό σε χωράφι, που κρύβει τον ήλιο από το δέντρο και εξαφανίζει τον καρπό από το κλαδί, από το μάτι και από το στόμα. Σου καίει το λαιμό σαν εισαγόμενο πορτοκάλι και σου τρυπάει το δάχτυλο σαν εισαγόμενη πινέζα. Σε αφήνει ακάλυπτο όπως το πιστωτικό εκκαθαριστικό σου μπροστά στο γκισέ του κράτους. Σε ληστεύει μαφιόζικα όπως η περαίωση. 

Σου παίρνει το σπίτι σαν τράπεζα.

2.

Σε ψεκάζει δηλητήρια σαν ματατζής. Σου σπάει το κεφάλι με ματσούκι και σε πατάει με μηχανάκι όπως ο "Δίας". Σε δένει χειροπόδαρα σαν κουκουλοφόρος ασφαλίτης. Σε καταδικάζει με τον κουκουλονόμο σαν δικαστής. Σε πετάει στο κελί και σε αφήνει να σε ξεχάσουν σαν καμένο κούτσουρο.

Σε καταγγέλει σαν προβοκάτορα. 

3.

Σε συκοφαντεί σαν κηφήνα, τεμπέλη και αντιπραγωγικό, και ας είσαι δημόσιος υπάλληλος, αγρότης, δάσκαλος, μηχανοδηγός στα τρένα, οδηγός στα αστικά λεωφορεία, δημοσιογράφος, ναυτεργάτης, εμποροϋπάλληλος - εργαζόμενος. Σε πετάει στα σκουπίδια που μέχρι χθες τα μάζευες και καθάριζες την πόλη. Σου λέει ότι περισσεύεις. Σε απειλεί ότι θα φροντίσει αυτό να το μάθουν και τα παιδιά σου, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια και στα κολέγια της νέας εποχής. 

Ρολόι κοφτερό είναι, σε σπαθίζει με λεπτοδείχτες.

4. 

- Εγώ, φίλε, απολύθηκα προχτές.

- Εμένα μ' έδιωξαν πριν μια βδομάδα

- Και που θα βγει αυτό; Θα φάμε ο ένας τον άλλον... Θα σκοτωθούμε μεταξύ μας για μια μπουκιά ψωμί...

- Να πιστεύεις, αδερφέ, στον λαό μας. Πάντα στα μαύρα χρόνια την μπουκιά του την μοιραζόταν. 

- Ναι. Να πιστέψουμε στην τάξη μας.

- Και στην δύναμή της. 

- Αγάντα

πηγή: Προλεταριακή Σημαία