...χτυπημένος από σφαίρες στο οδόστρωμα της κεντρικής λεωφόρου της Βεγγάζης. Διαδήλωνε για την ανατροπή του καθεστώτος. Δεν ήταν κομμουνιστής. Ακόμα «χειρότερα», δεν είχε εξασφαλίσει αντάλλαγμα για τη διαδήλωσή του μια «βέβαιη και οριστική» νίκη.
Λίγα μέτρα πιο κει, στο πεζοδρόμιο, η γυναίκα του, ο άντρας του, ο αδελφός του, δεν μπορούν να τον πλησιάσουν. Τα ελικόπτερα του Καντάφι (ιταλικά; αμερικάνικα; ποιος να θυμάται...) ξερνούν σφαίρες στο οδόστρωμα με τα πολυβόλα τους.
Παρ' όλα αυτά το ζήτημα είναι «πολύπλοκο»: Στο Ιράν το '79 η επανάσταση οδήγησε στο καθεστώς του Αχματινετζάν. Στην Αίγυπτο προχθές έδιωξαν τον Μουμπάρακ και «βγήκε» στρατιωτική δικτατορία… Χαμένο αίμα… Εξεγέρσεις χωρίς προοπτική… Χωρίς τις αναγκαίες προϋποθέσεις…
Μια ολόκληρη «σχολή σκέψης», που διαχέεται για να δηλητηριάσει. Μια σκέτη χολή! Ήττα, υποταγή, και «αριστερή», «εργατική» ιδεοληψία. Είναι όσοι αποφάσισαν πως τα 6/7 του πλανήτη δεν αξίζουν δεκάρα τσακιστή, με βάση τις δικές τους «αναλύσεις», τα δικά τους ιδεολογήματα... Ο Λένιν «βίασε την Ιστορία». Αυτή γράφεται μόνο στις «προηγμένες» χώρες, όπως εξάλλου οι ίδιες μας διδάσκουν!
Τσιτάτα για το «αναπτυγμένο προλεταριάτο». Θέσεις για τα «αναγκαία προαπαιτούμενα». Θα κάνουν λοιπόν σοσιαλισμό (ή ίσως και κομμουνισμό) τώρα στο Ουισκόνσιν; Ή θα κάνουν τον αγώνα που οι κάθε είδους πολιτικοί όροι που έχουν διαμορφωθεί μπορούν να ορίσουν; Να τους «καταραστούμε» λοιπόν και αυτούς, ή μήπως να κρατηθούμε γιατί είναι ο αγώνας που «επιτρέπεται», στη «σωστή» περιοχή, που δεν επιδέχεται… βιασμούς;
Αλλά και το άλλο, το δικό μας; Η εξέγερση του '73! Τι «τζάμπα αίμα» ήταν και εκείνο! Καταλήξαμε σήμερα στην τρόικα, στη βαρβαρότητα, στην εξαθλίωση... Βρε, μήπως έπρεπε να κάνουμε «αντιδικτατορική ενότητα» υπό τον βασιλιά (όπως πρότεινε το ΚΚΕ, το ΚΚΕεσ. και όλος ο «φωτισμένος» αστικός κόσμος), αντί να τρέχουμε στις Νομικές και στα Πολυτεχνεία με τα… ξεσηκωμένα και άμυαλα πλήθη; Μήπως ήταν τελικά πράγματι αυτό το «προωθημένο» αίτημα;
Και να ήταν μόνο αυτά! Γεμάτη ξεσηκωμούς, εξεγέρσεις και επαναστάσεις είναι η Ιστορία των ανθρώπων! Από τον Σπάρτακο και εδώ πόσα και πόσα «άμυαλα πλήθη», «τζάμπα» έχυσαν το αίμα τους! Μα πιο πολύ από όλα στον 20ό αιώνα! Μπολσεβίκοι, Κινέζοι (κόκκινος ο κίτρινος ποταμός), Βιετκόνγκ, ένα σωρό «αμυαλιές» και «τυχοδιωκτισμοί»!
Είναι πράγματι πολύπλοκο το θέμα! Όμως ο άνθρωπος σφαδάζει ακόμα, σφαδάζει τώρα, στην κεντρική λεωφόρο της Βεγγάζης. Θυσιάζει το αίμα του και τη ζωή του για να μας το κάνει απλό.
Στη λεωφόρο της Βεγγάζης, στην πλατεία των Μαργαριταριών, στην Ταχρίρ, σε όλες τις καταφρονεμένες γειτονιές του αραβικού κόσμου, μοσχοβολάει το γιασεμί των νέων εξεγέρσεων, για να πνίξει και να νικήσει την αποφορά της ήττας. Της ήττας που ξέμαθε και φοβάται τα «άμυαλα πλήθη» που σαλεύουν ξανά, πεισμωμένα και ανυπότακτα. Δεν κατάφερε βλέπετε η ήττα να τα διδάξει τις δικές της κανονικότητες!
Νίκος Παπαβασιλείου
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου