Μέσα στο Φλεβάρη έχουν εκδηλωθεί σημαντικές εργατικές κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ με επίκεντρο την πολιτεία του Γουισκόνσιν, αλλά και σε άλλες πολιτείες όπως το Οχάιο, η Φιλαδέλφεια, η Καλιφόρνια κλπ.
Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα διαδηλώνουν στο Μάντισον, πρωτεύουσα του Γουισκόνσιν, αποκλείοντας το κτίριο της τοπικής Γερουσίας σε μια προσπάθεια να μην ψηφιστεί ο νέος αντεργατικός νόμος. Συγχρόνως εντυπωσιακή είναι η εργατική αλληλεγγύη από τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα καθώς και από άλλες πολιτείες. Η λασπολογία των ΜΜΕ και η προσπάθεια να οργανωθούν αντιδιαδηλώσεις από τους φονταμενταλιστές του Tea Party έχει αποτύχει παταγωδώς.
Τα νέα λοιπόν από την κοιλιά του τέρατος είναι και ενθαρρυντικά για την εργατική αντίσταση αλλά και ανησυχητικά για τις προθέσεις του συστήματος. Εδώ και 35 χρόνια, οι διάφορες κεντρικές και τοπικές κυβερνήσεις στις ΗΠΑ εξασκούν άγρια επίθεση σε κάθε εργασιακό και συνδικαλιστικό δικαίωμα με απώτερο στόχο την οριστική ποδηγέτηση των εργαζομένων και τη διαιώνιση των τεράστιων κερδών που συσσωρεύουν οι καπιταλιστές όλα αυτά τα χρόνια.
Από τη μια μεριά έχουμε την πλήρη ουσιαστικά κατάργηση της φορολογίας των επιχειρήσεων, τη διάλυση του κοινωνικού κράτους και την απαγόρευση κάθε συνδικαλιστικής δράσης. Η κρίση που μαστίζει το σύστημα και στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις έχει οδηγήσει στην εκτόξευση του δημόσιου χρέους και των διαφόρων πολιτειών. Σε αναλογία, το ελληνικό χρέος είναι μηδαμινό μπροστά στην ουσιαστική χρεωκοπία της Καλιφόρνιας και την αντίστοιχη κατάσταση της πλειοψηφίας των πολιτειών.
Η απάντηση του συστήματος είναι γνωστή: μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, κατάργηση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων και συγχρόνως για να μην υπάρχει οργανωμένη αντίσταση, ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, θα απαγορεύεται στο Γουισκόνσιν στα συνδικάτα να διαπραγματεύονται όχι μόνο συλλογικές συμβάσεις αλλά και ασφαλιστικές ρυθμίσεις. Σε αντίθεση περίπτωση προβλέπονται απολύσεις και φυλακίσεις.
Αντίστοιχοι είναι και οι νόμοι για τις μισθολογικές περικοπές στο Οχάιο και την περικοπή των δαπανών για την εκπαίδευση και την υγεία στην Καλιφόρνια. Αν σκεφτούμε το τι έχει γίνει ενάντια στα εργατικά δικαιώματα στις ΗΠΑ από το 1975 και μετά, καταλαβαίνουμε ότι πλέον φτάνουμε σε συνθήκες πριν την οργάνωση του εργατικού κινήματος στα μέσα του 19ου αιώνα. Τα συνδικάτα, αφού όλο το προηγούμενο διάστημα αλώθηκαν από τη Μαφία και το ρεφορμισμό, αφού μετατράπηκαν σε συντεχνιακές κλίκες της εργατικής αριστοκρατίας είναι πλέον εντελώς άχρηστα για το σύστημα.
Αυτό που παρατηρείται σήμερα είναι ότι μετά τη διάλυση του βιομηχανικού συνδικαλισμού, το σύστημα προχωρά στο χτύπημα των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα με απώτερο στόχο να χτυπήσει και τους σχετικά καλώς αμειβόμενους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα. Πρόκειται δηλαδή για επίθεση στο σύνολο της κοινωνίας που θέλει να τους οδηγήσει στις εργασιακές σχέσεις των ανειδίκευτων και των μεταναστών.
Οι κινητοποιήσεις, όπως φαίνεται αιφνιδίασαν την τοπική κυβέρνηση του Γουισκόνσιν, αφού προσπαθεί να κουβαλήσει του τοπικούς Γερουσιαστές της αντιπολίτευσης με την αστυνομική βία, για υπάρξει απαρτία, ενώ απειλεί με το κατέβασμα της Εθνοφρουράς στους δρόμους. Δηλαδή, περίπου στρατιωτικός νόμος και κατάσταση έκτακτης ανάγκης για το σύστημα. Στην προσπάθεια να σπείρει τη διχόνοια, η κυβέρνηση εξαιρεί από τις περικοπές μερικές υπηρεσίες, ενώ έκλεισε τα σχολεία αυτές τις μέρες. Το αποτέλεσμα όμως ήταν το αντίθετο: όλα τα σωματεία ακολουθούν κοινή στάση ενώ οι φοιτητές και οι μαθητές κατέβηκαν κατά χιλιάδες σε διαδήλωση συμπαράστασης. Οι διαδηλώσεις συμπαράστασης έχουν απλωθεί και σε άλλες πολιτείες και συνδυάζονται με κινητοποιήσεις σε αντίστοιχα μέτρα που παίρνουν οι τοπικές κυβερνήσεις. Μέχρι και στην πλατεία Ταρχρίρ του Καΐρου εμφανίστηκαν πλακάτ συμπαράστασης στους εργαζόμενους του Γουισκόνσιν.
Η σημαντικότερη ίσως πλευρά των πρόσφατων κινητοποιήσεων, που σίγουρα θα συνεχιστούν και θα απλωθούν σε ολόκληρη τη χώρα, καταδεικνύει την παρακμή και το ξεπέρασμα του παλιού συνδικαλιστικού κινήματος, συμβιβασμένο και διεφθαρμένο εδώ και πολλά χρόνια. Οι μέχρι στιγμής αναλύσεις τονίζουν τους όρους για την εμφάνιση ενός νέου συνδικαλιστικού κινήματος που θα είναι αναγκαστικά πρώτα και κύρια πολιτικό. Όπως το βλέπουμε σιγά σιγά σε ολόκληρο τον κόσμο, η ολομέτωπη επίθεση του συστήματος δημιουργεί όχι μόνο αντιστάσεις αλλά και συνθήκες για μια νέα συνείδηση του εργατικού κινήματος.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου