Πολύ στενάχωρο το απόγευμα της περασμένης Κυριακής, μιας κατά τα άλλα ηλιόλουστης ανοιξιάτικης μέρας, στο άκουσμα του φευγιού του Μανώλη Ρασούλη. Δεν θα τον ξανά-αντικρύσω στις όμορφες μουσικές βραδιές στο Πλατώ και στην Βάρδια, αεικίνητο πάνω στην μικρό πάλκο ή να περπατά στους δρόμους της Θεσσαλονίκης , που την τίμησε με την απόφαση του να μείνει πολλά χρόνια στην πόλη, να την τραγουδήσει και να γράψει γι αυτήν και σε αυτήν να αφήσει την τελευταία πνοή του. Ούτε θα τον ξανά-συναντήσω στις λαϊκές διαδηλώσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια ή στις διάφορες συναυλίες αλληλεγγύης που πάντα πρόθυμα έτρεχε να συμμετάσχει. Δημιουργικός, πολυσχιδής, ενεργητικός, γνήσιος λαϊκός καλλιτέχνης ο Ρασούλης θα συνεχίζει να ζει μαζί με τα τραγούδια του, που θα μας συντροφεύουν και εμάς και τις επόμενες γενιές. Μας χώριζαν πολλά «ιδεολογικά». Άλλωστε ο Ρασούλης σαν χείμαρρος που ήταν, είχε και διατύπωνε απόψεις και ιδέες με θάρρος και επιμονή. Αλλά πάντα ένιωθες πως είχες έναν άνθρωπο απέναντι σου, βγαλμένο από τα πιο καλά υλικά του λαού μας, έναν πηγαίο ταλέντο και ένα σκεπτόμενο και ανήσυχο πνεύμα.
Δ.Π.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου