Να λιγοψυχήσουν αυτοί! Εμείς να τους πάρουμε φαλάγγι!

Με δραματικούς τόνους του στυλ "sos χανόμαστε" παρουσίασαν το υπουργικό συμβούλιο τα ΜΜΕ. Με ένα τρομοκρατικό ύφος καλούν τους εργαζόμενους σε ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση. Και όλα αυτά στο όνομα της πατρίδας ΤΟΥΣ!
Της πατρίδας του κεφαλαίου της αρπαχτής, της υποταγής στους Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, των κάθε λογής λακέδων κυβερνητών της.
Υπάρχει όμως και η άλλη πατρίδα. Του λαού, των εργαζόμενων που παράγουν τον πλούτο της, των αγροτών που τη καλλιεργούν, των νέων που είτε σπουδάζουν είτε δουλεύουν ονειρεύονται σε αυτή. Όλοι μας! 
Και έχουμε κάθε δικαίωμα να απαιτούμε για το καλύτερο, έχουμε κάθε λόγο να ξεσηκωθούμε, να βγούμε στους δρόμους και να πάρουμε πίσω αυτά που μας ανήκουν.
Είναι καιρός να πιστέψουμε στο πραγματικό εμείς και όχι αυτό το δικό τους που μας βάζει στην ίδια μοίρα με αυτούς που εξακολουθούν να κερδίζουν και να ζουν ακόμη καλύτερα. Εμείς προς το παρών χάνουμε και απ' ότι φαίνεται θα συνεχίσουμε να χάνουμε.
Ποτέ στο παρελθόν καμιά εξουσία δεν έδωσε τίποτα για την καλή της τη ψυχή ή γιατί της περίσευαν. Αυτά που κάνουν τώρα δεν έχουν καμιά σχέση με τη σωτηρία καμιάς χώρας, έχουν σχέση με την κερδοφορία αυτών που πραγματικά κάνουν κουμάντο, των καπιταλιστών και των ιμπεριαλιστών, έχουν σχέση με το δικό τους όραμα. Να δουλεύουμε εμείς και αυτοί να κερδίζουν. Να φυτοζωούμε εμείς και αυτοί να περνάνε πλουσιοπάροχα. Αυτό είναι το φυσιολογικό γι' αυτούς, γιατί θα πρέπει να είναι και για μας; Kαι γι' αυτό είναι ικανοί μέχρι και να σκοτώσουν, να ασκήσουν κάθε είδους βία, που είναι καταδικαστέα "απ' όπου και αν προέρχεται" δηλαδή μόνο από εμάς, ακόμη και να καταστρέψουν ολόκληρες χώρες είναι ικανοί.
Μήπως τελικά θα πρέπει να το δούμε αντίστροφα το πράγμα; Μήπως να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε ίσοι, αλλά είμαστε ανώτεροι γιατί εμείς παράγουμε τον πλούτο που αυτοί καρπώνονται, γιατί είμαστε πολύ περισσότεροι από αυτούς; Mήπως πρέπει να καταλάβουμε ότι πρέπει να υπερασπιστούμε με κάθε μέσο, όπως και αυτοί, το παρών μας, το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας; Aυτό δεν είναι το φυσιολογικό για μας; Aυτό δεν έγινε και στο παρελθόν με τους παππούδες μας και τους πατεράδες μας να χτυπιούνται στους δρόμους, για μια ελεύθερη πατρίδα του λαού, για μια καλύτερη ζωή; Για το 8ωρο, την υγεία, την παιδεία, την ασφάλιση, τη σύνταξη. Δεν τους "τά 'δωσαν", ΤΑ ΚΑΤΕΚΤΗΣΑΝ. Όλα αυτά ήταν βαρύδιο για τους κεφαλαιοκράτες και τους λακέδες τους γι' αυτό τα θέλουν πίσω. Εμείς θα τους τα παραδώσουμε; 
Δεν είναι τόσο παντοδύναμοι, όσους μπάτσους και στρατό και αν έχουν, όσα δακρυγόνα να ρίξουν, όσα γκλομπ και να κατεβάσουν στα κεφάλια μας, η δύναμή τους πηγάζει από την έλλειψη πίστης στις δικές μας δυνάμεις. Αντί λοιπόν να τσακωνόμαστε μεταξύ μας, ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, μισθωτοί και ελεύθεροι επαγγελματίες, επιστήμονες και εργάτες, εργαζόμενοι της πόλης και του χωριού, ντόπιοι και μετανάστες, να ενωθούμε και όλοι μαζί να ξαναπάρουμε πίσω όλα όσα μας πήραν. Να σηκώσουμε τα κεφάλια μας, να τους επιστρέψουμε τον τρόμο, το σοκ, και το άγχος, να πάρουμε στα χέρια μας αυτό που μας ανήκει και αυτοί σφετερίζονται ελέω ...Θεού! Τη ζωή μας!
Το έχουν ξανακάνει οι λαοί στο παρελθόν καιρός είναι να το ξανακάνουμε και 'μεις. Για να τους σβήσουμε από τη ζωή μας μια για πάντα. Για να την ορίζουμε εμείς. 
Να λιγοψυχήσουν αυτοί! Εμείς να τους πάρουμε φαλάγγι!