Μερικές σκέψεις με αφορμή τις ...πλατείες!

Αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα αντανακλά τις διεργασίες που γίνονται στην ελληνική κοινωνία. Χιλιάδες λαού, εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαίοι, μεσαία στρώματα (μέχρι πρότινος τουλάχιστον!) αποφάσισαν να αντιδράσουν στην εξαθλίωση που μας επιβάλουν. Το facebook και το αυθόρμητο έχουν ξεπεραστεί πια. Αυτό που κυριαρχεί είναι η αγανάκτηση από την απότομη προσγείωση που επέβαλε το σύστημα σε κόσμο που μέχρι πρόσφατα θεωρούσε ότι είχε εξασφαλίσει, μια άνετη ή σχετικά άνετη ζωή. Σε νεολαίους που νόμιζαν ότι οι σπουδές τους θα ήταν το εισιτήριο για ένα, άντε έστω μετά από κάποιο ζόρι για κάποιο διάστημα, στρωτό μέλλον.
Εργαζόμενοι του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα που ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς δουλειά και με ...μαύρο μέλλον. Μικρομεσαίοι - ελεύθεροι επαγγελματίες που με την μικρή ή λίγο μεγαλύτερη επιχείρησή τους δεν φανταζόταν ότι θα υπήρχε περίπτωση να αντιμετωπίσουν ακόμη και το φάσμα της πείνας. Στρώματα που μέχρι τώρα αποτελούσαν τα "αμορτισέρ" του συστήματος και που τώρα αποφάσισε ότι δεν του χρειάζονται πια ή για να το πούμε αλλιώς οι χώροι που δραστηριοποιούνταν μέχρι τώρα πρέπει να αδειάσουν για να μπει το μεγάλο κεφάλαιο, ξένο και ντόπιο. Άνθρωποι που μέσα στην αυταπάτη τους στήριξαν το αστικό πολιτικό σύστημα κατηγορώντας όλους τους υπόλοιπους που αντιστέκονται και αγωνίζονται, κατηγορώντας τους εργάτες όταν έκαναν απεργία, τους φοιτητές όταν διαδήλωναν και διαμαρτύρονταν για το κλείσιμο του κέντρου και την κακή εικόνα της χώρας! 
Μαζί με αυτούς βρίσκονται και εργάτες που έμειναν άνεργοι, εργαζόμενοι που έχουν να πληρωθούν μήνες, εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ που με την ιδιωτικοποίησή τους αντιμετωπίζουν από την χειροτέρευση των εργασιακών τους σχέσεων μέχρι και την απόλυση. Επίσης βρίσκονται άνθρωποι που στο παρελθόν συμμετείχαν σε πορείες και συγκεντρώσεις, μπορεί και να ήταν οργανωμένοι σε κόμματα της αριστεράς, στα σωματεία τους και τα συνδικάτα τους και είχαν απογοητευτεί. 
Όλοι αυτοί ανακάλυψαν ότι για τον καπιταλισμό είναι αναλώσιμοι. Γκρεμίστηκαν όνειρα και ζωές (ή αυταπάτες αν θέλετε). Ανακάλυψαν (ή ξανα-ανακάλυψαν) ότι ο μόνος τρόπος για να αντιδράσουν είναι να κατέβουν στο δρόμο. Ανεξάρτητα από το τι θεωρούν υπεύθυνο για την ανατροπή της ζωής τους, ανεξάρτητα από το αν έχουν ξεκάθαρο το τι θέλουν ή το τι θα τους "σώσει", βρίσκονται στο δρόμο, στις πλατείες, και διαδηλώνουν την οργή τους.
Οι διεργασίες που γίνονται σε αυτόν το λαό είναι πολλές. Τα πηγαδάκια, οι συζητήσεις, οι αντιπαραθέσεις δίνουν και παίρνουν. Kοινός παρανομαστής η ανάγκη αντίστασης και ανατροπής της ασκούμενης πολιτικής. Τι και πως θα έρθει το άλλο; Αυτό είναι το ζητούμενο.
Αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα δε μπορεί παρά να είναι θετικό κατ' αρχήν. Δεν λείπουν και τα αρνητικά. Αρνητικά που όμως είναι εξηγήσιμα, που υπήρχαν έτσι κι αλλιώς. Που αν δεν υπήρχαν, τώρα θα μιλάγαμε αλλιώς. 
Δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούν, σε αυτό το σημείωμα, όλα και αναλυτικά. Μόνο μια ερώτηση: πως εξηγείται αγωνιστές, συλλογικότητες, οργανώσεις και κόμματα που χρόνια αγωνίζονται για να αλλάξουν, να βελτιώσουν ή να κατακτήσουν πράγματα, απευθυνόμενοι ακριβώς σε αυτόν τον λαό, τώρα που κάτι αλλάζει στα "μυαλά" του να είναι επιφυλλακτικοί έως και αρνητικοί στη συμμετοχή τους και στη παρουσία τους στο Σύνταγμα και τις πλατείες; 
Tι νόμιζαν δηλαδή ότι θα άλλαζαν τον κόσμο μόνοι τους; 
Ότι θα το έκαναν για το λαό χωρίς αυτόν; Δεν ήξεραν που απευθύνονται τόσα χρόνια; Τόσο πολύ είχαν εγκλωβιστεί στο μικρόκοσμό τους ώστε τώρα που χιλιάδες "σηκώθηκαν από τον καναπέ τους" να μη χωράνε ανάμεσά τους;
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει που θα πάει αυτό το κίνημα που άλλοι το λένε "των αγανακτισμένων" και άλλοι "της πλατείας". Το σύστημα δίνει τη μάχη του, τα ιδεολογήματά του σε μεγάλο βαθμό περνάνε, ακόμη και σε "αριστερούς" και "αντεξουσιαστές", που παριστάνουν τους ακομμάτιστους ή τους ανοργάνωτους, και έχουν το θράσος να απαιτούν με απόλυτα ηγεμονικό τρόπο σε εργαζόμενους που βρίσκονται σε μέρες κινητοποιήσεων να αρνηθούν τα σωματεία τους για να τους επιτραπεί να πατήσουν στη πλατεία (βλέπετε δεν είναι μόνο οι ακροδεξιοί που προσπαθούν με ύπουλο τρόπο να "ψαρέψουν"). Ευτυχώς η πλειοψηφία του κόσμου που κατεβαίνει στη πλατεία δεν είναι έτσι. Αντίθετα ακούει, συζητάει και ψάχνει. Ψάχνει να βρει διέξοδο και θα την βρει με ή και χωρίς εμάς τους ..."προχωρημένους"!
Εμείς λοιπόν δεν πρέπει να τη δώσουμε τη μάχη; Γιατί; Αφού τόσο καιρό φωνάζαμε για να ..."ξυπνήσουν" οι "κοιμισμένοι". Για να συνεχίσουμε μετά τον μοναχικό μας αγώνα κατηγορώντας τους υπόλοιπους ως "καναπεδάτους", "κοιμισμένους" και "αδιάφορους"; Τώρα θα πάμε εμείς για ύπνο; Αλλά στο "μετά" μάλλον θα έχουν αντιστραφεί οι όροι και όλοι αυτοί που τώρα γκρινιάζουν θα μοιάζουν σαν τους γέρους του μάπετ σώου! Κάποιοι πάντως επιλέξαμε να μη βρισκόμαστε στον εξώστη, ούτε στη (θεατρική) πλατεία, αλλά στη κεντρική σκηνή, όχι του αστικού πολιτικού συστήματος αλλά της πλατείας και του δρόμου μαζί με χιλιάδες πρωταγωνιστές. Γιατί είμαστε κομάτι τους. 
O απολογισμός μετά! Πάντως θα είναι σίγουρα θετικός!