Φασιστικές συμμορίες και αντιδράσεις

Εδώ και ένα μήνα στο κέντρο της Αθήνας, με αφορμή τη γνωστή δολοφονία "για μια κάμερα" οι φασιστικές συμμορίες αλωνίζουν ανεξέλεγκτα και με την άδεια της αστυνομίας και της κυβέρνησης. Προπιλακίζουν, κυνηγούν, τραυματίζουν όποιον "σκουρόχρωμο" βλέπουν μπροστά τους, κλείνουν όποτε τους καπνίσει την Γ' Σεπτεμβρίου, την ίδια στιγμή που συλλαμβάνονται αφισσοκολητές παραδίπλα, κάνουν επιδρομές στο μετρό χωρίς να τους ενοχλεί κανείς, δημιουργούν ένα κλίμα τρόμου σε ντόπιους και μετανάστες. Όλα αυτά όπως είπαμε με την (τυπική ή άτυπη δεν έχει σημασία) άδεια της κυβέρνησης και του δήμου που τους θεωρούν μάλιστα και ισότιμους συνομιλητές, με την ταμπέλα της "Επιτροπής Κατοίκων" του Αγ. Παντελεήμονα, σε επιτροπές και επιτροπάτα για τους μετανάστες.

Τις επόμενες μέρες, την Κυριακή 13 Ιούνη, οι φασίστες ετοιμάζουν συγκέντρωση στη πλατεία Αμερικής με αίτημα να φύγουν όλοι οι μετανάστες από την περιοχή με ένα κατάπτυστο κείμενο από το οποίο το μόνο που λείπει είναι το αίτημα των μαζικών εκτελέσεων!
Από την άλλη μεριά υπάρχουν σκέψεις για αντίδραση την ίδια μέρα. Το προηγούμενο Σάββατο πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση και πορεία κατά του ρατσισμού από συλλογικότητες των περιοχών από την Κυψέλη μέχρι και τα Α. Πατήσια.
Το ζήτημα των μεταναστών είναι αρκετά σοβαρό. Η κυβέρνηση το χρησιμοποιεί για να διαιρεί το λαό, για να δικαιολογεί τα κατασταλτικά μέτρα στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και στις γειτονιές, πέρα από την εκμετάλλευση που υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι χωρίς να έχουν σχεδόν κανένα από τα δικαιώματα, έστω από αυτά που απέμειναν, που έχουν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι.

Είναι επίσης σοβαρό γιατί υπάρχει λαϊκός κόσμος που επιρρεάζεται από ρατσιστικές απόψεις. Το αντιμετώπισαν αυτό τα συνεργεία που προπαγάνδιζαν τη συγκέντρωση για τα νοσοκομεία στα Πατήσια. Όχι γενικευμένα, αλλά ήταν υπαρκτό. Το ενθαρρυντικό ήταν ότι οι περισσότεροι δήλωναν πως δεν συμφωνούν με τις ρατσιστικές κραυγές. Εκδήλωναν την αντίθεσή τους όμως "σιγανά" για να μην ακουστούν. Αυτή η βουβή αντίθεση πρέπει να γίνει φωναχτή, να ακουστεί! Και εδώ είναι ο ρόλος των συλλογικοτήτων, αριστερών, αντεξουσιαστικών, τοπικών, θεματικών και ότι άλλο υπάρχει.
Αρκούν μόνο οι συγκεντρώσεις με αφορμή τα κρατικά ή φασιστικά πογκρόμ; Aρκούν οι αντισυγκεντρώσεις; Το μεταναστευτικό είναι ζήτημα ανθρωπισμού ή βαθιά ταξικό πολιτικό; H επίθεση στα δικαιώματα του λαού από τρόικα και κυβέρνηση είναι άσχετη; Δεν πρέπει να είναι και αυτή στο στόχαστρο μαζί με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους σαν οι κύριες αιτίες της γενικής εξαθλίωσης;
Aυτά όχι για να μπουν σε κάποιο κείμενο απλά και μόνο, αλλά σαν "οδηγός δράσης" για την κοινή αντίσταση ελλήνων και μεταναστών στις γειτονιές αυτές και όπου αλλού ζουν άνθρωποι του λαού, ντόπιοι και μετανάστες. Το μεγάλο ζητούμενο είναι η καθημερινή αντίσταση μέσα από συλλογικότητες κατά της επίθεσης, συλλογικότητες που θα περιλαμβάνουν τους μετανάστες και δεν θα μιλάνε απλά στο όνομά τους.
Το Μάιο πραγματοποιήθηκαν δύο συσκέψεις αριστερών οργανώσεων με θέμα την ανάγκη να υπάρξει απάντηση στις ρατσιστικές επιθέσεις.Και οι δύο κατέληξαν σε αποτυχία! Συμμετείχαν ΣΥΡΙΖΑ, ΔΕΑ, Κίνηση «Απελάστε το ρατσισμό», Κόκκινο, Δίκτυο (με δικό του κάλεσμα γίνανε), YRE, Ξεκίνημα, ΑΚΟΑ, ΟΚΔΕ, ΕΕΚ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΕΚ, ΑΡΑΝ, ΝΑΡ και ΚΚΕ(μ-λ).
Ενώ στη πρώτη (15/5) γινόταν συζήτηση για το πως, που, πότε και με ποιό πλαίσιο κάποια στιγμή τέθηκε από τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το "δίλημμα" ότι για να προχωρήσουν οι συζητήσεις θα πρέπει όλοι οι άλλοι να αποδεχτούν την συγκέντρωση που είχαν ήδη αποφασίσει οι ίδιοι δύο μέρες πριν για τις 16/5 έξω από το δημαρχείο. Δεν είναι ότι και από πριν δεν υπήρχαν διαφωνίες αλλά ο τρόπος που τέθηκε το ζήτημα τορπίλισε την όλη προσπάθεια.
Στη δεύτερη σύσκεψη (23/5) το πράγμα συνεχίστηκε με ελαφρά αλλαγμένους τους ρόλους! Από μεριάς των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ τέθηκε εισηγητικά και με ιδιαίτερη έμφαση η συμμετοχή όλων στη διαδήλωση που καλούνταν στην Πλατεία Αμερικής, το Σάββατο 28/5 από τοπικές συλλογικότητες (Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης/Πατησίων, ΑΝ.Α.Σ.Α., Πρωτοβουλία Πατησίων ενάντια στο ΔΝΤ κ.ά.) και η διοργάνωση μιας κεντρικής διαδήλωσης σε περίπου τρεις εβδομάδες (ημερολογιακά κοντά στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ), από μεριάς των συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπήρξε ιδιαίτερη εμμονή η κεντρική αυτή διαδήλωση να πορευτεί στους δρόμους πέριξ της «επίμαχης» περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα, και με εκτιμήσεις συμμετοχής κόσμου έως και... 10.000. Η σύσκεψη οδήγησε σε έντονη, παραταξιακού τύπου, αντιπαράθεση μεταξύ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε αλληλοκατηγορίες για συμμετοχή ή μη σε προηγούμενες διαδηλώσεις (16/5), σε κατηγορίες για «εκλογικά κόστη», σε έκφραση λογικών πέρα και έξω από το στόχο διοργάνωσης μιας μαζικής πολιτικής καταγγελίας του φαινομένου αυτού, ανάδειξης των αιτιών της μετανάστευσης και έκφρασης της αντίθεσης στην επίθεση που δέχονται από το σύστημα τόσο οι έλληνες όσο και οι μετανάστες εργάτες. Όλα αυτά με ...πλήρη "σοβαρότητα" και σε πλήρη αναντιστοιχία με τις μεγαλεπήβολες κραυγές περί «τσακίσματος του φασισμού», οι συλλογικότητες και οργανώσεις της Αριστεράς δεν στάθηκαν ικανές -συνέπεια της πολιτικής τους λογικής- να διοργανώσουν καν μια μαζική πολιτική απάντηση. Φανταστείτε να μιλάγαμε και για... άμεση!
Οι μετανάστες στη χώρα μας αποτελούν κομμάτι της εργατικής μας τάξης. Η άγρια και αιματηρή εκμετάλλευσή τους αποφέρει στην άρχουσα τάξη «μας» τεράστια κέρδη και πλούτο. Κι όχι μόνο στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας... Τόσο οι έλληνες εργάτες κι εργαζόμενοι όσο και οι μετανάστες αποτελούν θύματα της ίδιας, ληστρικής, ταξικής, εκμεταλλευτικής και κατασταλτικής πολιτικής.
Ουσιαστική, αποφασιστική και αποτελεσματική απάντηση στο ρατσισμό μπορεί να δώσει μόνο το μαζικό, πλατύ κίνημα αντίστασης του λαού, των εργαζόμενων, της νεολαίας, των ίδιων των μεταναστών. Οι όποιες πρωτοβουλίες παίρνονται οφείλουν να ενισχύουν αυτή την κατεύθυνση. Κόντρα στην προσπάθεια της κυβέρνησης και των Μ.Μ.Ε. να χρησιμοποιήσουν και να παρουσιάσουν τις όποιες αντιδράσεις απέναντι στη φασιστική βία σαν μια «διαπάλη ακραίων ομάδων» (ρατσιστών – αντιρατσιστών, ακροδεξιών – ακροαριστερών, με «ολίγους» αναρχικούς και «περιθωριακούς μετανάστες»). Και με το επίσημο κράτος, την κυβέρνηση και την αστυνομία να «καθαρίζει» και να «επιβάλλει» την ισορροπία και την τάξη.