ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ! (Θέλω δε θέλω!)

Δε πληρώνω την ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τον ΟΤΕ (την ώρα που πρέπει!)
Τις ασφάλειες των αυτοκινήτων.
Το ΦΠΑ στην εφορία.
Την εφορία γενικώς.
Τα καταναλωτικά δάνεια.
Ούτε φυσικά το στεγαστικό!
Και βέβαια πολύ αμφιβάλλω αν θα πληρώσω και τα χαράτσια που έρχονται.
Και δεν πληρώνω γιατί δε μας πληρώνουν! Πολύ απλό!
Στη μισθωτή (του δημοσίου) της "κουρέψανε" κάμποσες φορές το μισθό, απ' όπου καλύπταμε τα δάνεια, και έπεται συνέχεια.
Ο ελεύθερος επαγγελματίας (ταρίφας), που κάλυπτε όλα τα άλλα, για να δει πελάτη κάνει ευχέλαιο και επειδή είναι άθεος δε πιάνει το ρημάδι!

Οπότε αυτά που μένουν είναι για τα προς το ζειν, για την απλή καθημερινότητα, και αν. 
Ε, δε θα αφήσουμε τα παιδιά χωρίς φαί, ρούχα, παιδεία (ακριβή αν και ...δημόσια) και βουτιές στη θάλασσα για τα ντουβάρια, πως να το κάνουμε. Ας έρθουν οι τράπεζες να τα πάρουν, έτσι κι αλλιώς μέχρι τα βαθιά γεράματά μας δικά τους θα ήταν!
Θά 'θελα να τα πληρώνω; Nαι για την ψυχική μου ηρεμία και μόνο, γιατί πως να το κάνουμε είχαμε ένα σχεδιασμό στη ζωή μας. Γιατί στο σύστημα που ζούμε για να έχουμε μια ποιότητα ζωής (τι να κάνουμε έτσι αυταπατηθήκαμε κάποια στιγμή) μπήκαμε στα βαθιά και μας βγήκε, και βγαίνει, το λάδι για τα ...αυτονόητα. Καπιταλισμός είναι, είπαμε να αρπάξουμε κάποιες "ευκαιρίες", με μπόλικη δουλειά όμως, όχι με λαμογιές, άλλο τώρα αν μας πήραν και μας σήκωσαν. Οι "ευκαιρίες", γιατί αν αρπάζαμε τις λαμογιές θα είμασταν καλά τώρα.
Για να τα πληρώνω όμως θα πρέπει οι μισθωτοί να δουλεύουν, να πληρώνονται όσο τους χρειάζεται, για να τους βλέπω και εγώ ως πελάτες. Αλλιώς δε γίνεται! Ειλικρινά το λέω!
Καλό το κίνημα του "δεν πληρώνω", δε λέω, μαζί τους είμαι. Άλλωστε για πράγματα που θα έπρεπε να είναι δικαίωμά μου δε θέλω να πληρώνω, ούτε 'γω ούτε κανένας άλλος. Πολύ καλά κάνουν οι εστιάτορες και αποφάσισαν να μη πληρώσουν την εφορία. Άντε και στα δικά μας.
Δε φτάνει όμως!
Αν δε γίνει μέρος του κινήματος που να λέει ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΜΕ ΡΕ!, βρείτε μου δουλειά, και αν δεν έχετε πάλι πληρώστε με, άλλωστε ο πλούτος που παράγεται ακόμη είναι μπόλικος, τότε δε γίνεται τίποτα.
Γιατί όταν υπήρχε ένα κίνημα που διεκδικούσε και πετύχαινε μισθούς έστω και αξιοπρεπούς διαβίωσης τότε πετύχαινε και τα διάφορα δωρεάν δικαιώματά του. Στην υγεία, στη παιδεία, στη μετακίνηση, στη στέγη, στις φτηνές διακοπές κ.λπ., κ.λπ..
Απ' όταν το κίνημα άρχισε να ασχολείται με τη (συν)διαχείριση και τα παζάρια (ξέρετε τώρα: κοινωνικοποιήσεις, εθνικοποιήσεις, εργατικούς ή λαϊκούς ελέγχους, ΑΤΑ και επιδόματα, αυξήσεις στους μισθούς με βάση τον πληθωρισμό και το όριο φτώχειας που καθορίζει το σύστημα και όχι η πραγματικότητα, όπως τα περίφημα 1400 κ.λπ.), και όχι με το βασικό ζήτημα που εκφράζει τη βασική αντίθεση, δηλαδή το μισθό, αλλά όχι με αυτόν, άρχισαν να χάνονται και τα άλλα. 
Με λίγα λόγια αν ο εργαζόμενος λαός δεν πάρει τα πάνω του, στα εργοστάσια, στα εμπορικά, στις υπηρεσίες, δημόσιες και μη, στα χωράφια, αν δεν ξαναπιστέψει στη δύναμή του να αρχίσει να διεκδικεί και να επιβάλει δουλειά, μισθούς και συντάξεις, αν δεν ξαναρχίσει να παλεύει συλλογικά για τον εαυτό του τότε θα εξακολουθούμε να μην πληρώνουμε θέλουμε δε θέλουμε! Δε πα' να χτυπιέται και να απειλεί η κυβέρνηση και η τρόικα όσο θέλει!
Το θέμα είναι να μη "μασήσουμε" και αρχίσουμε να τρελαινόμαστε. 'Η μάλλον να το πω αλλιώς. Να μην τρελαινόμαστε έτσι όπως θέλει το σύστημα αλλά να τρελαινόμαστε στο να πάρουμε σβάρνα τους δρόμους και τις πλατείες, να τους τρελάνουμε στις απεργίες, να οργανωθούμε για την "πάρτη μας" όλοι μαζί να τους "ξωπετάξουμε" και να γίνουμε αφέντες στη ζώη μας και στον τόπο μας ώστε οι κόποι μας να γυρνάνε πάλι σε μας! Ας βρουν άλλα κορόιδα να τους ξεχρεώσουν τα χρέη που αυτοί δημιούργησαν. Ποσώς με νοιάζει και δεν θα έπρεπε να νοιάζει κανέναν άλλο. Με γειά τους, με χαρά τους, εμείς δε χρωστάμε σε αμερικάνους, γερμανούς και λοιπούς αφεντάδες. 
Εμείς χρωστάμε μόνο σε 'μας και στα παιδιά μας! (Και σε ..φίλους!)
Και ο λαός βοηθός! Αμήν!


Υ.Γ. Για την εξομολόγηση, Δημήτρης Ν. 
Αφιερωμένο στους 10, άγνωστους σε μένα, γειτόνους μου που λένε ότι αυτοκτόνησαν τα δύο τελευταία χρόνια από τα χρέη και γιατί δεν είχαν να θρέψουν τις οικογένειές τους.