Ο κόσμος δεν ήταν λίγος. Αντίθετα ήταν αρκετός έως πολύς αν σκεφτούμε ότι ακόμα και στη χρυσή εποχή των πλατειών το Σάββατο ήταν η πιο αδύνατη μέρα. Όπως και να έχει πάντως ήταν η καλύτερη συγκέντρωση πλατείας μετά το καλοκαίρι.
Όμως αυτό που ένιωθες ήταν ένα περίεργο συναίσθημα που όμως δεν ήταν πολύ διαφορετικό τον Ιούνιο. Παγωμάρα, βουβαμάρα, βόλτες πάνω κάτω, αμηχανία, 2-3 πανό όλα κι όλα, ενώ το κλίμα αυτό είχε μεταφερθεί και στο stage που είχε στηθεί για τη συναυλία.
Βλέποντας αργότερα στα βίντεο το τι έγινε στον υπόλοιπο κόσμο και με δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι το πρωτοσέλιδο της Παγκόσμιας κρίσης εδώ κι ενάμιση χρόνο, το συμπέρασμα είναι ότι το κίνημα των πλατειών έχει πάει τελείως λάθος και αν θέλει να παίξει κάποιο ρόλο θετικό στην έκφραση του λαού πρέπει εδώ και τώρα να αλλάξει ρότα. Έτσι κι αλλιώς η κοινωνία, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, όλος ο λαός βράζει όσο ποτέ άλλοτε και έγινε και σήμερα ολοφάνερο ότι η καρδιά της αντίστασης στη λαίλαπα κάθε άλλο παρά κτυπάει στις ήρεμες, απολίτικες πλατείες που δεν βρήκαν ένα λεπτό όσες ώρες ήμουν εγώ εκεί να πουν δυο λέξεις για τη Γενική Απεργία και το συλλαλητήριο της Τετάρτης που είναι εντελώς σίγουρο ότι θα είναι μια κορυφαία στιγμή!
Δεν τα βάζω με τα παιδιά που επιμένουν ηρωικά σε καθημερινή βάση να προσπαθούν να δώσουν ότι μπορούν στο κίνημα αυτό αλλά αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα και κόντρα στην ως τώρα λογική δεν βλέπω πιο ρόλο μπορούν να παίξουν πια οι πλατείες σε μια στιγμή που ο κόσμος ξαναγυρίζει μαζικά στις συνελεύσεις των σωματείων οργανώνοντας δράσεις και κινητοποιήσεις πρωτόγνωρες σε καθημερινή βάση. Είναι βέβαιο ότι η επιλογή του λαού είναι η οργάνωση και η κοινή δράση τω εργαζομένων και όλων όσων υποφέρουν και αγωνιούν και όχι οι άδειες και γενικόλογες διακηρύξεις που τα λένε όλα χωρίς να λένε συγχρόνως τίποτα.
Ραντεβού λοιπόν την Τετάρτη στο τεράστιο, μαχητικό, πραγματικό συλλαλητήριο που όλοι περιμένουν. Με τις συλλογικότητες, τα σωματεία, τις κοινωνικές οργανώσεις και όποιον άλλο οργανωμένο φορέα επιλέγει κανείς. Ας στείλουμε από κει το φοβερό μήνυμα που πρέπει πως είμαστε εδώ και πως δεν πρόκειται να το βάλουμε κάτω ότι και να γίνει.
(Όσο για τις πλατείες με καλή πίστη και διάθεση ο λαός περιμένει μηνύματα. Κάθε τρόπος αντίδρασης είναι χρήσιμος.)
Από το blog του Γιώργου Σαρρή
Υ.Γ.(antigeitones): Aν και δεν πήγα το κλίμα που μου μετέφεραν ήταν πάνω κάτω το ίδιο. Το καλοκαίρι είχαμε ένα ξέσπασμα του λαού μας που κράτησε 40 μέρες σχεδόν. Ήταν ένα ζωντανό πράγμα όπου εκφραζόταν η αγωνία και η οργή ενός κόσμου, ενός πολύ μεγάλου κομματιού, αν όχι όλου, του λαού μας μπροστά στην επίθεση που εξελισσόταν ως τότε, εκφραζόταν η αντίθεση στη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, το οποίο βέβαια ψηφίστηκε. Η κατάσταση του κινήματος δεν ήταν ακόμη ώριμη να αποτρέψει την επίθεση. Έδειξε, και σαφώς σε συνδυασμό με τις απεργίες όπου πια παρέμβαιναν οργανωμένα και οι ...εχθρικά διακείμενοι σε οργανώσεις και κόμματα, ότι δυνατότητες υπήρχαν και υπάρχουν. Φαίνεται και τώρα που πράγματι οι εργαζόμενοι, τα ίδια στρώματα που πάνω κάτω πλαισίωσαν το Σύνταγμα και τις πλατείες που κάποιοι τα σνόμπαραν (δημόσιοι υπάλληλοι, μικρομεσαία στρώματα, νεολαία, κ.λπ.), στρέφονται σε πιο οργανωμένες μορφές πάλης, στα σωματεία τους και άλλες μορφές οργάνωσης σε τόπους δουλειάς και γειτονιές. Σε πολλούς χώρους δουλειάς οι συνελεύσεις μαζικοποιούνται και παίρνονται αποφάσεις κόντρα στα Δ.Σ. απ' όποιον και να ελέγχονται. Το μεγάλο ζητούμενο και τότε και τώρα βέβαια ήταν και είναι η στάση της αριστεράς. Που για να το πούμε ήπια δεν βοηθάει!
Όσο για το Σύνταγμα και αυτή τη μορφή αντίδρασης, όσο και αν θέλουν κάποιοι είτε σκόπιμα είτε όχι, να τη τραβήξουν από τα μαλλιά μάλλον έχει τελειώσει προ πολλού. Τότε που κάποιες αριστερές δυνάμεις μπορούσαν να τραβήξουν την υπόθεση της λαϊκής πάλης στα "άκρα" από τη μια υποτάχθηκαν στα αστικά ιδεολογήματα παρουσιάζοντάς τα ως ...λαϊκή επιλογή και από την άλλη την σνόμπαραν "κριτικά". Προφανώς και δεν ήθελαν και δεν μπορούσαν. Τώρα περνάμε σε άλλη φάση. Για να δούμε τι θα κάνουν!
6 σχόλια:
Ισως το ΚΚΕ (μ-λ) θα έπρεπε να βγάλει μερικά συμπεράσματα για την τρέντι επανάσταση των πλατείων επιτέλους και να πάψει να επενδύει σε αυτή τη διαταξική μπούρδα. Στην απεργία στραμένο το βλέμμα μας.
Το ΚΚΕ(μ-λ) τα συμπεράσματά του τα έβγαλε δίνοντας τη μάχη ανάμεσα σε χιλιάδες κόσμου που ψαχνόταν να αντιδράσεις σε αυτό που του ερχόταν. Και δυστυχώς χρειάστηκε να δώσει τη μάχη υπεράσπισης αξιών του λαϊκού και εργατικού κινήματος κόντρα σε μια αριστερά που είτε διάλεξε να είναι απ' έξω είτε να παίξει στο παιχνίδι υποταγμένη στα αστικά ιδεολογήματα.
Ο κόσμος ψάχνεται, δεν είναι μόνο αγανακτισμένος ή οργισμένος, το σύστημα κάνει τη δουλειά του. Το θέμα είναι η αριστερά τι κάνει.
H αριστερά (πρέπει να) είναι εκεί που είναι η θέση της πρωτίστως, στην ταξική πάλη. Το μεγάλο στοίχημα είναι η 48ωρη απεργία, όχι οι αποπροσανατολισμοί των επιδοτούμενων απο τα ΜΜΕ πλατεϊστας.
Τα μεγάλα στοιχήματα ήταν κάμποσα στο παρελθόν και θα είναι ακόμη περισσότερα στο μέλλον. Τέτοια είναι οι αγώνες στους τόπους δουλειάς, στις πλατείες, στις εξεγέρσεις, στις γειτονιές, στις σχολές και στα σχολεία, παντού και κάθε μέρα. Το θέμα είναι ότι η αριστερά δεν είναι εκεί που θα έπρεπε να είναι η θέση της. Το μυαλό της το έχει στις εκλογές!
Τουλάχιστον διαβάζουμε και ακούμε τελευταία τι πρέπει να κάνει η αριστερά. Με ποιά αριστερά είμαστε , που πάει αυτή η αριστερά κλπ.
Σίγουρα με τα μικροπολιτικά συμφέροντα δεν είμαστε.
Ούτε και με τα αγωνιστικά σωματεία που κάνουν 2-3 συνελευσεις και καλούν σε κομματικές συγκεντρώσεις, ή απλά χρησιμοποιούν τις συνελευσεις για να τους πούν τις αποφάσεις των συντονιστικών ή του κόμματος.
Δεν φταίει ο κόσμος, ο λαός και ο εργαζόμενος παιδιά. Η αριστερά φταίει που δεν είναι πλάι του και τον θεωρεί ανίκανο, και δεν τον εμπιστεύεται . Η αριστερά (όχι της εκλογολαγνείας και της σφραγίδας) είναι πλάι και μαζί με το λαό.
Οι πλατείες μαζί με τις απεργίες της 28-29 Ιούνη δεν ήτανε υπερταξική μπούρδα, ήτανε ένας σημαντικός λαϊκός αγώνας που ταρακούνησε την πολιτική τους.
Θα καταντούσε μπούρδα αν χαρίζαμε ο κόσμος της αριστεράς τις πλατείες στο σύστημα.
Δημοσίευση σχολίου