Αντιφάσεις και σιωπές - Για την ομιλία του ΓΓ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα στο Σύνταγμα

0

Πραγματοποιήθηκε στις 27/5 στο Σύνταγμα η κεντρική συγκέντρωση του ΚΚΕ με αφορμή το νομοσχέδιο Χατζηδάκη. Πέρα από τις (φροντιστηριακού τύπου) σωστές επισημάνσεις γύρω από τη σημασία της κατάργησης του 8ωρου, η ομιλία χαρακτηρίστηκε από ιδεολογικές και πολιτικές αντιφάσεις έως αποπροσανατολιστικές προσεγγίσεις.

Ταυτόχρονα, ένα σημαντικό μέρος του προβληματισμού του εργαζόμενου λαού όχι μόνο δεν απαντήθηκε, αλλά ούτε καν αγγίχτηκε, όπως θα δούμε παρακάτω.

Οι αντιφάσεις και η υποχώρηση που… αντεπιτίθεται

Η απόλυτη υπόκλιση του ΚΚΕ στις παραγωγικές δυνάμεις το οδηγεί στη διαπίστωση ότι «7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο. Αυτό είναι σύγχρονο σήμερα». Κρίνει λοιπόν το ΚΚΕ ότι την ίδια στιγμή που η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι δεν είναι σε θέση να κάνουν πάνω από μια 24ωρη απεργία για να υπερασπιστούν το 8ωρο (αυτό διακινούνταν από στελέχη του κόμματος αυτού στις πολιτικές πιάτσες ως δικαιολογία για την ακύρωση της απεργίας της 3/6), την ίδια στιγμή θέτουν ως στόχο το 7ωρο! Δεν είναι τυχαίο ότι άλλοι (το ΝΑΡ) προσπερνούν από εικονικά αριστερή θέση το ΚΚΕ θέτοντας ως στόχο το 6ωρο. Άλλωστε και ο Δ. Κουτσούμπας σε άλλο απόσπασμα της ομιλίας του αναφέρει:

«Πριν αρκετές δεκαετίες είχε υπολογιστεί επιστημονικά ότι ο κοινωνικός χρόνος εργασίας που είναι αναγκαίος για την αναπλήρωση της σωματικής και πνευματικής δύναμης που ξοδεύουν οι εργάτες, για τα μέσα της επιβίωσης της δικής τους και της οικογένειάς τους και τη συντήρηση και ανάπτυξη της κοινωνίας, δεν ξεπερνούσε τις τρεις ώρες δουλειάς στα μεγάλα εργοστάσια.»

Είναι να μπερδεύεται κανείς. Τελικά το αίτημα διαμορφώνεται με βάση το ποια είναι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων ή με βάση τον υπαρκτό ταξικό συσχετισμό; Αν διαμορφώνεται με βάση το πρώτο, γιατί δεν βάζει το ΚΚΕ αίτημα το 3ωρο για τα «μεγάλα εργοστάσια»; Αν διαμορφώνεται με βάση το δεύτερο, γιατί η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι δυσκολεύονται να υπερασπιστούν το 8ωρο αλλά μπορούν άμεσα να διεκδικήσουν 7ωρο;

Γενικότερα τίθεται το ζήτημα: Τα αιτήματα είναι λέξεις κενές περιεχομένου, που απλώς γεμίζουν προεκλογικές διακηρύξεις επίδοξων κυβερνητικών διαχειριστών ή ψηφοθήρων σε σωματεία ή αποτελούν αιχμές συγκρότησης πραγματικού αγώνα αντίστασης και διεκδίκησης;

Γιατί όλοι όσοι δηλώνουν ανεπαρκείς να συμβάλουν αποτελεσματικά στη συγκρότηση μαζικών αντιστάσεων είναι τόσο εύκολοι να παρουσιάσουν (όχι στον πραγματικό κόσμο βέβαια) «επιθετικά» αιτήματα μέσα στον οίστρο της εικονικής αντεπίθεσης στον οποίο βρίσκονται;

Γιατί όλοι αυτοί δεν έχουν κάνει έναν δημόσιο απολογισμό, πώς από το γενικευμένο «αίτημα» των 1.400 ευρώ κατώτερο μισθό κατρακύλησαν στην «πρόταση νόμου, που διαμόρφωσαν πάνω από 500 συνδικαλιστικές οργανώσεις, για την επαναφορά των Κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων και την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ», όπως αναφέρει ο ίδιος ο Δ. Κουτσούμπας στην ίδια ομιλία, με τη γνωστή ρεφορμιστική υστερία των προτάσεων νόμου;

Πριν περάσουμε στο επόμενο, δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε το θράσος του ΚΚΕ όταν διαπιστώνει ότι «η εκτεταμένη εφαρμογή της τηλεργασίας, που ήρθε τάχα ως προστασία για την πανδημία και τελικά έμεινε, τώρα συνοδεύεται από την κυβερνητική και εργοδοτική προπαγάνδα». Δεν ξεχνάμε βέβαια ότι το κόμμα αυτό και οι παρατάξεις του στην εκπαίδευση αποτέλεσαν τους βασικούς φορείς «αριστερής» νομιμοποίησης της τηλεκπαίδευσης, με ολέθριες συνέπειες στους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και τους φοιτητές. Ή μήπως η τηλεκπαίδευση δεν είναι τηλεργασία;

Καμία απάντηση για την κατάσταση του εργατικού και λαϊκού κινήματος

Υπάρχει έντονο ένα ερώτημα σε όλο τον εργαζόμενο λαό. Ποιοι είναι οι λόγοι που το εργατικό και λαϊκό κίνημα αδυνατεί να απαντήσει στην συνεχή (και όλο κλιμακούμενη) επίθεση που δέχεται ο λαός εδώ και δεκαετίες και με ιδιαίτερη ένταση την τελευταία δωδεκαετία; Η κατάσταση των σωματείων είναι κακή, η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων βρίσκεται εκτός ή μακριά από την όποια συνδικαλιστική οργάνωση, γενικές συνελεύσεις δεν πραγματοποιούνται. Η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλύτερη στα σωματεία που ελέγχει το ΠΑΜΕ. Αυτό είναι απολύτως σαφές σε όποιον θέλει να έχει την παραμικρή σχέση με την αλήθεια. Η ακύρωση της απεργίας της 3/6 και από το ΠΑΜΕ είναι ένα μικρό κερασάκι στην τούρτα των συνεχών υποχωρήσεων και της διαλυτικής κατάστασης που υπάρχει στα συνδικάτα.

Το τεράστιο αυτό ζήτημα το ΚΚΕ δεν μπορεί να το προσεγγίσει. Γιατί, αν το προσεγγίσει, θα πρέπει να δείξει τις ευθύνες που έχει για την κατάσταση αυτή η πολιτική λογική της προτασεολογίας, των προτάσεων νόμου και των επερωτήσεων στη Βουλή, της συνδιοικητικής λογικής, του Μητρώου Πραγματικών Δικαιούχων, της υποταγής στη σύνδεση συνδικάτων – αστικού κράτους. Αυτή την πολιτική λογική την έχει υπηρετήσει για χρόνια το ΚΚΕ, καταγγέλλοντας για αριστερισμό όσους προσπαθούσαν να μπουν φραγμός σε αυτήν την κατρακύλα ταξικής υποταγής.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στην ομιλία του ο ΓΓ του ΚΚΕ περιορίστηκε σε μια αναφορά (και αυτή έμμεση) στο ρόλο της ΓΣΕΕ: «Ό,τι κι αν σκαρφιστούν τα στηρίγματά τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, που κάνουν τον "Κινέζο", ότι τάχα "δεν έχουν δει το νομοσχέδιο", ότι "θα αντιδράσουν, αλλά χωρίς κραυγές"! Το μόνο που κάνουν είναι να βάζουν ξανά πλάτη στα σχέδια του μεγάλου κεφαλαίου. Ό,τι έκαναν πάντα δηλαδή. Άλλωστε, γι’ αυτό δεν τους έχουν σε καμία υπόληψη οι εργαζόμενοι.»

Τα πραγματικά ερωτήματα γύρω από την κατάσταση του εργατικού κινήματος βασανίζουν κάθε τίμιο εργαζόμενο. Τα ερωτήματα αυτά ούτε θέλουν ούτε και μπορούν να τα αγγίξουν όσοι (και είναι πολλοί) έχουν βάλει το χεράκι τους για να οδηγηθεί εδώ η κατάσταση.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι ενέσεις κομματικής ντόπας «Εδώ είναι Ελλάδα: Εδώ υπάρχει ιστορία εργατικών αγώνων, ταξικό εργατικό κίνημα, υπάρχει το ΠΑΜΕ. Εδώ σ’ αυτή τη χώρα υπάρχει Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας» είναι απορίας άξιο τι εξυπηρετούν. Σε… αυτή τη χώρα που το κεφάλαιο δείχνει να αγνοεί αυτά που ξέρει η καθοδήγηση του ΚΚΕ και συνεχίζει ακάθεκτο την επέλασή του…

Από την εφημερίδα "Προλεταριακή Σημαία" φ.896

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι διακηρύξεις για νέες «πλατείες» δηλώνουν υποταγή στο συσχετισμό και τις μικροαστικές κραυγές

0

Το αγωνιστικό διήμερο 17-18 Μάη προσφέρεται για ορισμένα συμπεράσματα. Σε γενικές γραμμές, η συμμετοχή κυμάνθηκε σε μέτρια επίπεδα, καλύτερα σε σχέση με άλλες κινητοποιήσεις της τριετίας (με εξαίρεση τη μαζική απεργία του περσινού Φλεβάρη), αλλά πολύ πίσω από τις ανάγκες της περιόδου και την κλίμακα της επίθεσης. Ανεξαρτήτως από διακηρύξεις περί «λαϊκού ξεσηκωμού» και να «βουλιάξουν οι δρόμοι» (ΚΚΕ) ή περί νέων «Συνταγμάτων» και «πλατειών» κ.α. (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, ΛΑΕ), το γενικότερο κλίμα στο λαό μπορούσε να εκτιμηθεί, ως ένα βαθμό, για όποιον έμπαινε στη διαδικασία προετοιμασίας των κινητοποιήσεων. Για παράδειγμα, από τις παρεμβάσεις των σχημάτων της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ στις γειτονιές, της Ταξικής Πορείας σε εργασιακούς χώρους (εργοστάσια, επισιτισμός, τηλεφωνικά κέντρα, μεταφορές, νοσοκομεία κ.α.), των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών και των Αγωνιστικών Κινήσεων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, έγινε αντιληπτό ότι συνεχίζει να επικρατεί στις λαϊκές- εργατικές μάζες η ηττοπάθεια και η απογοήτευση που συνοψίζεται με τη φράση «με τους αγώνες και τις απεργίες δεν γίνεται τίποτα».

Αυτό πλέον που ξεκαθαρίζει είναι το βάθος και η έκταση της ήττας του εργατικού- κομμουνιστικού- επαναστατικού κινήματος. Εφτά χρόνια λεηλασίας και αφαίμαξης, τσάκισμα δικαιωμάτων και κατακτήσεων, εργασιακός και κοινωνικός μεσαίωνας, φτώχεια, ανεργία, απληρωσιά και τα χειρότερα μας τα ετοιμάζουν. Μπροστά σε αυτά όμως ενδεικτικά έχουμε εργασιακούς χώρους χωρίς σωματεία, αλλά και σωματεία, εργατικά κέντρα, ομοσπονδίες στις διοικήσεις των οποίων εξακολουθεί να στρογγυλοκάθεται η υπαλληλική αριστοκρατία, οι ξεπουλημένοι στο κεφάλαιο, επαγγελματίες εργατοπατέρες του κρατικού, κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Όλοι αυτοί, νυν και πρώην ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ που πρωτοστάτησαν στη διάλυση του εργατικού κινήματος και συνεχίζουν να βάζουν πλάτη για την παραπέρα αφαίμαξη των εργαζομένων από το κεφάλαιο. Ή από την άλλη, σωματεία, εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες- σφραγίδες οι διοικήσεις των οποίων ελέγχονται από τους ρεφορμιστές του ΚΚΕ, που εκτός από τις σοβαρές ευθύνες που διαχρονικά τους βαραίνουν για την κατάσταση στο εργατικό κίνημα, η δράση τους εξαντλείται σε μια «επαναστατική» ρητορική ανακοινώσεων. Αλλά και συνολικά μια Αριστερά προϊόν αυτής της ήττας, εγκλωβισμένη στην αστική νομιμότητα και τη κοινοβουλευτική αυταπάτη.

Η ανασυγκρότηση του εργατικού– κομμουνιστικού- επαναστατικού κινήματος μπορεί να διαμορφώσει πραγματικούς και προοπτικά νικηφόρους όρους Αντίστασης- Διεκδίκησης- Αναμέτρησης για τον λαό και τους εργαζόμενους. Δεν είναι όμως διαδικασία μιας ριξιάς, αντιθέτως είναι μια επίπονη και σε μάκρος διαδικασία. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορεί ο λαός και οι εργαζόμενοι να ανακαλύψουν τις αστείρευτες δυνάμεις τους. Απαιτεί τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στην οργανωμένη πάλη και το ξήλωμα της αστικής και ρεφορμιστικής σαπίλας και σαβούρας που έχει διαβρώσει το κίνημα. Αυτή η διαδικασία θα παίρνει σάρκα και οστά σε μια πορεία ανάπτυξης αγώνων και συγκρούσεων, όπου θα βγαίνουν μπροστά νέα πρωτοπόρα στοιχεία και δυνάμεις, που θα κυοφορεί και θα γεννήσει και νέες συγκροτήσεις. Είναι κύρια πολιτική και ιδεολογική ανασυγκρότηση απέχοντας έτη φωτός από αυτό που σήμερα ορισμένοι εμφανίζουν ως λύση. Δηλαδή το να «πάρουμε» το σωματείο στις εκλογές, με την πλειοψηφία των εργαζομένων έξω από αυτό, ή το ότι η λύση είναι θέμα οργανωτικό- μορφής και κοτσάροντας την ταμπέλα του «ταξικού» λύνεται το πρόβλημα.

Πολύ περισσότερο δεν είναι ζήτημα μιας φαεινής ή ενός προκάτ σχεδίου που και με αφορμή το διήμερο εκφράστηκαν από τα διάφορα «επιτελεία». Ονειρώξεις, ζυμώσεις και ωσμώσεις για νέο «Σύνταγμα», για νέες «πλατείες», για «ολονυχτίες» κ.α. από όσους ξέμειναν που τότε το έπαιζαν «ακομμάτιστοι», μιας και τα «ακομμάτιστα» κόμματα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μας κυβερνούν . Από το ΕΠΑΜ που καλούσε στον «μεγάλο ξεσηκωμό… στο Σύνταγμα και τις πλατείες της Ελλάδας» ενάντια «στη κυβέρνηση που παραδόθηκε, στη γενοκτονία του ελληνικού λαού,… στη ξένη κατοχή» με στόχο «να μείνουμε εκεί μέχρι να πέσουν, μέχρι την απελευθέρωση της πατρίδας». Τη Ραχήλ Μακρή που στις 18/5 έκανε το σόου με μια ολιγομελή ομάδα και κάμερα ώστε να καταγράψει το «ντου» στη Βουλή με συνθήματα «κάτω η χούντα» και «προδότες». Το Μίκη που ξαναβγήκε να καλέσει το λαό σε «Αντίσταση και Ανυπακοή στα μέτρα όπως ορίζει το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος» γιατί «οι πλατείες, δεν πρόδωσαν, δεν εγκατέλειψαν τον αγώνα. Άλλοι τις αδειάσανε. Όμως τώρα ήρθε ξανά η ώρα οι πλατείες να ξαναγεμίσουν από τα ανεκπλήρωτα όνειρα των πολιτών. Ήρθε η ώρα οι πλατείες να ξαναγεμίσουν με την αγανάκτηση και την οργή μας.». Το κάλεσμα του Μίκη στήριξε ο πολιτικός χαμαιλέοντας ΚΟΕ που από την προκήρυξη της, αναπολώντας αρχικά το «κίνημα το πλατειών» (τότε που ζωγράφιζε ελικοπτεράκια, που φώναζε «ούστ» και «έξω τα κόμματα», που συγκάλυπτε τους τραμπουκισμούς αριστερών, που μούτζωνε κρατώντας την ελληνική σημαία, που…. και βέβαια που δούλευε μέχρι προσφάτως στην υπηρεσία του ΣΥΡΙΖΑ) μας ενημερώνει ότι «τα ιδιοτελή κομματικά καλέσματα δε λένε πια τίποτα. Χρειάζονται κινήσεις ακηδεμόνευτες, ευρύχωρες και έξω από το υπαρκτό πολιτικό σύστημα.». Θράσος!!!

Η ΛΑΕ που στήριξε και αυτή φαρδιά πλατιά το κάλεσμα Μίκη, τόσο με την ανακοίνωση της όσο και με τις υπογραφές στελεχών της. Το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων που τόνιζε ότι «Μένουμε εκεί δυναμικά όσο ψηφίζουν τη νέα σφαγή!» και το οποίο αναπαράχθηκε και από τον Συντονισμό Συλλογικοτήτων Αττικής. Ενώ όπως ενημερωνόμαστε από το Πριν «Το γεγονός ότι συνδικάτα αποφάσισαν 48ωρη απεργιακή κλιμάκωση –η ΠΕΝΕΝ για 16-17/5, η ΟΕΝΓΕ (νοσοκομειακοί γιατροί) για 17-18/5– και ότι συνελεύσεις γειτονιών (π.χ. Σεπόλια-Κολωνός) καλούν σε παραμονή στο Σύνταγμα μετά την απεργία φανερώνουν την πραγματική δυναμική που μπορεί να διαμορφωθεί στην ίδια την εργατική βάση.» (http://prin.gr/?p=15045). Εδώ τα σχέδια των «στρατηγών» προχώρησαν με το «κίνημα των Αποφασισμένων» που θα παραμείνει το διήμερο στο Σύνταγμα ξαναστήνοντας μια «ανοιχτή συνέλευση αγώνα».

Ποιος είναι άραγε ο απολογισμός αυτών των δυνάμεων σε σχέση με το διήμερο και τους διακηρυγμένους στόχους τους; Ακόμη και αν δεχτούμε –αφαιρετικά- ότι αυτή η λογική πηγάζει από τη καλή πρόθεση και δεν αποτελεί συναντίληψη εθνικοπατριωτικών δυνάμεων από τη μια και δυνάμεων της ρεφορμιστικής Αριστεράς από την άλλη στο πλαίσιο των κοινοβουλευτικών ωσμώσεων, ποια είναι τα αποτελέσματα; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν η κορύφωση της μάχης θεωρείται το απογευματινό συλλαλητήριο κατά τη διάρκεια ψήφισης των μέτρων στο οποίο η συμμετοχή του κόσμου ήταν σαφώς μικρότερη από τις απεργιακές συγκεντρώσεις. Βέβαια κάποιοι είναι μαέστροι στο να προσαρμόζουν τη πραγματικότητα στην άποψη τους. «Πρώτο στοιχείο όμως αυτού του διημέρου είναι πως η κυβέρνηση δεν παίζει μόνη της, υπάρχει κοινωνική αντιπολίτευση στους δρόμους, υπάρχει δυναμικό για να στηρίξει έναν εργατικό ανένδοτο αγώνα διαρκείας για την απόκρουση και ανατροπή της επιδρομής κεφαλαίου-ΕΕ -ΔΝΤ. Βεβαίως, την Τετάρτη και την Πέμπτη δεν κατέβηκαν οι πλατιές μάζες των εργαζομένων και των λαϊκών συνοικιών… αλλά οι πρωτοπορίες δεν ήταν αυτή τη φορά «γυμνές» στο δρόμο, πλαισιώθηκαν από χιλιάδες εργαζόμενους, ανέργους και νέους» (http://prin.gr/?p=15118). Και άντε να κάνουμε τα στραβά μάτια ότι υπάρχει κοινωνική αντιπολίτευση, ποια συγκεκριμένη κοινωνική συμμαχία εκφράζει και μέσα από ποιες διεργασίες επιτεύχθηκε; Ποιος ηγεμονεύει αυτής της συμμαχίας, η εργατική τάξη (και ποτέ συγκροτήθηκε) ή μικροαστικά στρώματα; Ποιες είναι αυτές οι «πρωτοπορίες» και που κρίθηκαν;

Για να ξεκαθαρίσουμε όμως σχετικά τις φαντασιώσεις ορισμένων. Νέα «Συντάγματα» και νέες «πλατείες» δεν μπορούν να ξανά υπάρξουν. Προφανώς δεν αναφερόμαστε στο γεγονός να υπάρχουν λαϊκά ξεσπάσματα οργής ενάντια στη βάρβαρη πολιτική του συστήματος και στους εκφραστές της, με τις μάζες να συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής στο Σύνταγμα ή αλλού. Αυτά τα περιμένουμε και θα προκύψουν ανεξάρτητα από το αν θα συμβάλει η Αριστερά. Αναφερόμαστε στα πολιτικά χαρακτηρίστηκα του «Συντάγματος» και του κινήματος των «πλατειών». Δηλαδή κατά βάση ως έκφραση οργής μικροαστικών στρωμάτων τη δεδομένη στιγμή. Πέραν λοιπόν της γενικής αρχής ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με τους ίδιους όρους, ειδικότερα έχοντας διανύσει αρκετό δρόμο από τότε, με δεδομένο την κατάσταση της Αριστεράς και του κινήματος, με δεδομένο τη φασιστικοποίηση του συστήματος και τον αντικομουνισμό, με δεδομένο ότι αυτά τα στρώματα νιώθουν προδομένα από την κυβέρνηση της «αριστεράς», το πιθανότερο είναι τα στρώματα αυτά να εκφραστούν σε πιο δεξιά κατεύθυνση. Ήδη το γεγονός ότι σε διάφορους αγώνες που ξεσπούν (ακόμη και εκεί που χτυπά η καρδιά της εργατικής τάξης και που αποτελεί το πραγματικό ζητούμενο) μεθοδεύεται, καλλιεργείται και γίνεται αποδεκτό το «έξω τα κόμματα» ως παρακαταθήκη των «πλατειών», με βασική ευθύνη των εργατοπατέρων (συμβασιούχοι ΟΤΑ, εργοστασιακοί αγώνες) είναι μια σοβαρή αρνητική εξέλιξη.

Όσοι επιχειρούν να δώσουν ταχύρρυθμες και ανέξοδες απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα του λαού ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να υπηρετήσουν τη λαϊκή-εργατική υπόθεση. Ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να αναλάβουν τη ευθύνη της ανασυγκρότησης του κινήματος. Δηλώνουν την υποταγή τους στους συσχετισμούς δύναμης, ενώ γοητευμένοι από τις μικροαστικές σειρήνες αδιαφορούν ή δεν αναγνωρίζουν τον ιστορικό ρόλο της εργατικής τάξης, καταλήγοντας στη μεταρρύθμιση-διαχείριση του καπιταλισμού. Το πιθανότερο είναι, η ένταση της ταξική πάλης, στη επόμενη απότομη καμπή της ιστορίας να τους ξαφνιάσει.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προς νεκρανάσταση των πλατειών;

1

Από την 31η Μαρτίου στη Γαλλία, ημέρα μιας τεράστιας κινητοποίησης συνδικάτων εργαζομένων, φοιτητών και μαθητών, έκανε την εμφάνισή του το «Κίνημα Αγρυπνίας» (#Nuit Debout), με κέντρο την Πλατεία Δημοκρατίας στο Παρίσι, όπου άρχισαν να γίνονται σε τακτική βάση ολονυκτίες σε συνδυασμό με συνελεύσεις της πλατείας. Πρόσφατα, οι συμμετέχοντες-διοργανωτές αποφάσισαν να απευθύνουν έκκληση για παγκόσμια κινητοποίηση στις 15 του Μάη, με καταλήψεις πλατειών, δημόσιων χώρων και ολονυκτίες σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο. Ο συμβολισμός που επιχειρούν να προσδώσουν στο κάλεσμα είναι ισχυρός, μιας και συμπίπτει με την επέτειο των 5 χρόνων από την έναρξη των διαμαρτυριών των «Αγανακτισμένων» της Ισπανίας στην Puerta del Sol της Μαδρίτης.
Σε αναφορά με το παραπάνω, ανάλογο κάλεσμα εμφανίστηκε και για την Ελλάδα, με την επονομασία #ΑΡΚΕΤΑ. Οι διοργανωτές, μάλιστα, επιδιώκουν κατά τα γραφόμενά τους να του δώσουν χαρακτήρα εναντίωσης στο ασφαλιστικό και φορολογικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που ετοιμάζεται να κατατεθεί προς ψήφιση.
Δεν είμαστε σε θέση, λόγω απόστασης, να γνωρίζουμε με ολοκληρωμένο τρόπο τα χαρακτηριστικά των παρισινών «Ολονυκτιών», τις πραγματικές τους διαστάσεις και τη σχέση τους με τις «διαστάσεις» που παρουσιάζονται να έχουν. Παρακολουθώντας τις ανταποκρίσεις από το ελπιδοφόρο ξέσπασμα στη Γαλλία, μας δημιουργείται, πάντως, η αίσθηση μιας απόστασης ανάμεσα στη μαζικότητα των μεγαλειωδών διαδηλώσεων και σε αυτή των συμμετεχόντων στις ολονυκτίες. Εν πάση περιπτώσει, η ουσία βρίσκεται στα πολιτικά χαρακτηριστικά αυτών των κινητοποιήσεων, το αν αποτελούν απάντηση, αν μπορούν να προσφέρουν διέξοδο στα προβλήματα και τις αναζητήσεις των λαών και της νεολαίας. Τόσο στη Γαλλία, όσο και στην Ελλάδα, όπου γίνεται προσπάθεια «τεχνητής» αναπαραγωγής τους.
Διαβάζοντας το κάλεσμα για παγκόσμια κινητοποίηση από το Παρίσι, γίνεται φανερή η προσκόλληση των διοργανωτών στη λογική των «πλατειών», στην υποτιθέμενη αναγκαιότητα να γίνει και η Γαλλία θέατρο γεγονότων παρόμοιων με αυτά που συνέβησαν σε Ισπανία, Ελλάδα και αλλού το 2011. Στην ανακοίνωσή τους, μάλιστα, συμψηφίζονται το κίνημα των «Αγαναχτισμένων», το «Occupy Wall Street», μέχρι και… οι αραβικές εξεγέρσεις. Σε σχέση με αυτό, θεωρούμε ότι το τελευταίο που λείπει από το κίνημα στη Γαλλία είναι η επιλογή αυτής ή κάποιας άλλης «μορφής» κινητοποιήσεων. Πολλώ δε μάλλον, όταν αυτή προβάλλεται σε αντιδιαστολή με τις «παραδοσιακές» απεργίες και διαδηλώσεις, που υποτίθεται πως έχουν ξεπεραστεί και είναι πλέον παρωχημένες. Από εκεί και πέρα, οι τάσεις αναζήτησης τρόπων «επανάληψης της ιστορίας», στην καλύτερη περίπτωση, πάντα περιέχουν γερές δόσεις αφέλειας και σύγχυσης.
Εξίσου ανόητες είναι και οι αντιλήψεις που παραγνωρίζουν ότι η ταξική πάλη δεν αναπτύσσεται ενιαία και με τις ίδιες ταχύτητες σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, όταν μάλιστα τα ζητήματα που τίθενται στο κίνημα έχουν πολλές και διαφορετικές εκφράσεις σε κάθε χώρα. Πολύ περισσότερο, κανείς δεν είναι σε θέση να «προγραμματίσει» και να «σχεδιάσει» παγκόσμιου χαρακτήρα ξεσπάσματα με σοβαρά χαρακτηριστικά, όσα πλεονεκτήματα και αν πιστεύει ότι του δίνει το διαδίκτυο. Η ταξική πάλη έχει τους δικούς της νόμους και όρους και ποτέ δεν εξελίχθηκε σύμφωνα με τους μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς και τις προδιαγραφές που έχει κάποιος στο κεφάλι του.
Όσον αφορά τις πολιτικές αναφορές του καλέσματος των Γάλλων, πολλές από αυτές μας είναι ομολογουμένως αρκετά οικείες. Για τη «χαμένη δημοκρατία που έχει πέσει στα χέρια των τραπεζιτών», τους «διεφθαρμένους πολιτικούς», τη «διεθνή πάλη ενάντια στο χρηματιστικό κεφάλαιο», το «οριζόντιο και κομματικά ακηδεμόνευτο» της όλης οργάνωσης. Γνώριμη και η διαβεβαίωσή τους (αφάνταστα αποπροσανατολιστική για αυτά που έχει ανάγκη το γαλλικό κίνημα στη δεδομένη φάση) πως «η πάλη μας ξεπερνά την υπόθεση της μεταρρύθμισης στο εργασιακό. Είναι ολόκληρο το σύστημα που θέλουμε να επανεξετάσουμε και να αναδημιουργήσουμε, με ριζοσπαστικό τρόπο.» Δεν είναι να απορεί κανείς γιατί η «Ολονυκτία» έγινε πεδίο ευνοϊκό για να παρελάσουν οι κάθε λογής «ειδικοί» και «ριζοσπάστες οικονομολόγοι», αλλά και διάφοροι πολιτικοί παράγοντες συγκεκριμένης «απόχρωσης». Από τον Μελανσόν του Αριστερού Κόμματος, που πριν από λίγους μήνες απείχε επιδεικτικά από τις διαδηλώσεις ενάντια στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μέχρι τον «δικό μας» Βαρουφάκη, ο οποίος έγινε δεκτός με χειροκροτήματα. Οι συνειρμοί με τις πλατείες του 2011 στην Ελλάδα είναι όντως αναπόφευκτοι.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους αυτοί που υιοθετούν και προτάσσουν το συγκεκριμένο κάλεσμα και στη χώρα μας για τις 15 Μαΐου. Αυτό που έχουμε τη δυνατότητα να διακρίνουμε είναι οι εξόφθαλμες συγγένειες με μια τέτοια λογική, όπως αυτή εκτίθεται προηγούμενα. Πιο συγκεκριμένα, ένα σώμα απόψεων και αντιλήψεων μικροαστικού χαρακτήρα, που κυριάρχησαν στο κίνημα των πλατειών και καθόρισαν και τα πολιτικά όρια που αυτό άγγιξε. Όλο εκείνο το σώμα που έπαιξε σημαντικό ρόλο στα γεγονότα των τελευταίων χρόνων, την κινηματική απραξία, την πορεία ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση και τη μετεξέλιξή του σε φορέα επίθεσης, το δημοψήφισμα, το τρίτο Μνημόνιο.
Αναφερόμαστε στις διάφορες παραλλαγές των αντιλήψεων για την ανάγκη μιας άλλης, νέας, διακυβέρνησης που θα επιβάλλει τη λογική στις «εκτροχιασμένες» δυνάμεις του συστήματος, θα τροποποιήσει τη σχέση μας με την Ε.Ε. και την ΟΝΕ, θα «αναδιαπραγματευτεί» ή και θα διαγράψει το χρέος, θα ασκήσει μια άλλους είδους νομισματική-δημοσιονομική πολιτική. Για την ανασύσταση της «δημοκρατίας», έξω και πέρα από ταξικούς-πολιτικούς όρους. Για την σύγκρουση με τον «νεοφιλελευθερισμό», λες και η επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι είναι ζήτημα οικονομικού δόγματος και όχι συσχετισμών. Για την επιστροφή στην προτεραία κατάσταση.
Τι κι αν όλα αυτά χρεοκόπησαν; Συνεχίζουν και σερβίρονται σε πολλές μορφές, για όλα τα γούστα. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ΛΑΕ, αλλά όχι μόνο, που μέσω της διαδικτυακής της πλατφόρμας iskra καλεί στην εν λόγω κινητοποίηση.
Μάλλον, κάποιοι ονειρεύονται ενός είδους «νεκρανάσταση» των πλατειών. Η «επιστροφή» στις πλατείες που εισηγούνται, όμως, δεν είναι στην πραγματικότητα παρά το όχημα της «επιστροφής» στις αυταπάτες που αυτές ανέδειξαν. Η «επιστροφή» στην αναμονή της «επιστροφής» στο παρελθόν, λοιπόν, σε έναν καπιταλισμό που δεν ήταν τόσο βάρβαρος. Ακόμα και αν αυτές οι ψευδαισθήσεις πληρώθηκαν με απογοητεύσεις και παραίτηση όλο το προηγούμενο διάστημα, ούτε θέλουν, ούτε μπορούν οι φορείς τους να αντιληφθούν τα πράγματα διαφορετικά.
Από εκεί και πέρα, το να ορίζεται ως «μητέρα των μαχών» και «σταθμός» η συγκεκριμένη κινητοποίηση, για την πάλη ενάντια στο νέο γύρο επίθεσης, είναι άκρως προβληματικό, αν όχι εντελώς απαράδεκτο. Γιατί παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα, διαιωνίζει τη στάση αναμονής του «οροσήμου» που έχει επικρατήσει στο εργατικό-λαϊκό κίνημα τους τελευταίους μήνες, με ευθύνη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και των δυνάμεων της Αριστεράς. Ενώ δεν λέει κουβέντα για τα επικείμενα απεργιακά καλέσματα και γενικότερα την ανάγκη να ορθωθεί μια παρατεταμένη απεργιακή πάλη απέναντι στη λαίλαπα των νέων μέτρων.
Σε κάθε περίπτωση, αν ο λαός αποφασίσει να αξιοποιήσει το συγκεκριμένο κάλεσμα για να εκφράσει την οργή και την αγανάκτησή του, δεν θα τον αφήσουμε έρμαιο στις αυταπάτες που θέλουν να του καλλιεργήσουν εκ νέου. Και τότε, άλλωστε, στο Σύνταγμα και τις πλατείες της χώρας, δώσαμε τη μάχη ενάντια σε αυτό το ρεύμα, κόντρα σε αυτούς που από τότε διαμόρφωναν τους όρους για τις αρνητικές εξελίξεις των χρόνων που ακολούθησαν, μέσα στην «ακομμάτιστη» και «κυβερνητική» τους παραζάλη. Και θα μας ξαναβρούν μπροστά τους. Γιατί όπως είπαμε τότε και εξακολουθούμε να λέμε και σήμερα, οι απαντήσεις για εμάς βρίσκονται μπροστά.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Φανέρωσε μου τη μάσκα που κρύβεις κάτω από τη μάσκα που φοράς!

4

Ένα από τα κορυφαία ζητήματα τα που έχουν ανοίξει στους φοιτητικούς συλλόγους το τελευταίο διάστημα είναι αυτό της ύπαρξης ή μη των φοιτητικών παρατάξεων μέσα στα αμφιθέατρα και τους συλλόγους.
Το ζήτημα φυσικά δεν είναι καινούργιο, ούτε μπορεί να απαντηθεί μονόπλευρα. Θα πρέπει να το αντιληφθούμε σε όλη την ουσία και την εξέλιξη του, προκειμένου να δώσουμε μια επαρκή πολιτικό-συνδικαλιστική απάντηση.
Αυτό το οποίο θα πρέπει να παρατηρήσουμε αρχικά, είναι ότι το φαινόμενο είναι διττό και με έναν τρόπο «εισαγόμενο» στο φοιτητικό κίνημα με την υπάρχουσα μορφή του, παρόλο που φυσικά προϋπήρχε. Το φαινόμενο αυτό, που παρουσιάστηκε πιο καθαρά στην πλατεία Συντάγματος, συγκροτεί ένα πανελλαδικό ρεύμα σκέψης, το οποίο πρέπει να αναγνωρίσουμε και να αναλύσουμε.
Υπάρχουν δύο όψεις του ζητήματος: από την μία η δυσπιστία και η απέχθεια των μαζών απέναντι στις αστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις. Από την άλλη υπάρχει η συγκροτημένη πολιτική γραμμή που θέλει να καταργήσει ουσιαστικά τις συλλογικότητες και τον συνδικαλισμό. Έχει μεγάλη σημασία να γίνει ένας διαχωρισμός ανάμεσα στις δύο αυτές πλευρές του ζητήματος.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Όταν στις πλατείες ζεσταινόταν το «αυγό του φιδιού» κάποιοι τρόμαξαν και το άφησαν να ζεσταθεί τόσο όσο χρειαζόταν για να σπάσει!

4

Έχουμε γράψει και έχουμε πει και εμείς πολλές φορές ότι στο λεγόμενο κίνημα των πλατειών βρήκαν την ευκαιρία ακροδεξιά και φασιστικά μορφώματα να ψαρέψουν, στα θολά νερά και στην απελπισία, για να βρουν ζωτικό χώρο παρέμβασης, να επηρεάσουν συνειδήσεις και να αποκτήσουν κόσμο. Η αρχή όμως δεν έγινε εκεί. Ήδη τα καμπανάκια χτυπούσαν από χρόνια πριν. Από τη δεκαετία του '90 με τη μαζική έλευση μεταναστών το σύστημα βρήκε μια καλή ευκαιρία να ποτίσει την ελληνική κοινωνία, τους έλληνες εργαζόμενους, με τις ρατσιστικές αντιλήψεις. Τότε που γνωστό συνδικάτο πήγαινε στις πιάτσες και ζητούσε χαρτιά νομιμότητας από τους μετανάστες και σε περίπτωση που δεν είχαν τους έδιωχνε!  Η ίδια η πολιτική του εξαρτημένου πολιτικού συστήματος άφησε να ανθίσουν μπουμπούκια σαν το ΛΑΟΣ μέσω του οποίου "ξεπλύθηκαν" φασίστες σαν τον Βορίδη και τον Γεωργιάδη για να μας το παίζουν τώρα υποστηρικτές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και ...αντιφασίστες. Ο ίδιος ο αστικός πολιτικός κόσμος, από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μέχρι δημαρχαίους που στηρίχτηκαν και από "αριστερά" κόμματα σαν τη ΔΗΜΑΡ και τους Οικολόγους, μιλούσαν και δρούσαν σε όλους τους τόνους φερόμενοι σα σκουπίδια στους μετανάστες και όχι μόνο. Στο πυρ το εξώτερον ήταν όλοι όσοι ανήκαν στο αγωνιστικό τόξο (μιας και είναι της μόδας τα τόξα!) και φυσικά πρώτος και καλύτερος ο λαός με τις μεγαλειώδης κινητοποιήσεις του, ιδιαίτερα από τις αρχές του 2010.
Και αν επισημάναμε από την αρχή το γεγονός της παρέμβασης των ακροδεξιών μορφωμάτων κάτω από ελκυστικά προσωπεία (300, youtubers και διάφοροι άλλοι) στις πλατείες, δεν μπορούσαμε παρά να δούμε ότι το ξέσπασμα αυτό που κράτησε πάνω από ενάμιση μήνα δεν ήταν άλλο από το ξέσπασμα λαϊκών στρωμάτων που είτε είχε αρχίσει ήδη η καταστροφή τους είτε έβλεπαν το άμεσο μέλλον τους ζωφερό!
Βιοτέχνες, ελεύθεροι επαγγελματίες, δημόσιοι υπάλληλοι, γενικά αυτά τα στρώματα που στο παρελθόν αποτέλεσαν το στήριγμα ενός συστήματος που τους άφησε να ανθίσουν, να έχουν ένα καλό σχετικά επίπεδο ζωής, για να αποτελούν το "μαξιλάρι" απορρόφησης των όποιων κραδασμών έβλεπαν ότι  ήρθε η σειρά τους, και με αφορμή τη κρίση, να υποστούν την επίθεση που είχε ήδη υποστεί η αποσυγκροτημένη εργατική τάξη από τη δεκαετία του '80. Φυσικά ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους δεν έλειπαν και εργάτες. Δεν έλειπε και η νεολαία που είχε το δικό της ξέσπασμα δυόμιση χρόνια πριν το Δεκέμβρη του 2008.
Επίσης αυτό το κίνημα δεν μπορούμε να το βλέπουμε ξεκομμένο από τις μεγάλες και δεκάδες απεργιακές κινητοποιήσεις που προηγήθηκαν και δημιούργησαν και στα μεσοστρώματα το κλίμα, την ανάγκη, όπως θέλετε πείτε το, να εκφραστούν και αυτά ενάντια στη καταστροφή του κάθε δικαιώματος και κατάκτησης του εργαζόμενου λαού. Ενάντιο όχι μόνο στο επίπεδο της ζωής τους αλλά και στην ίδια τη ζωή τους.
Το κίνημα αυτό προσπάθησε, μιας και δεν μπορούσε να το εμποδίσει, το σύστημα να το ελέγξει. Με κάθε τρόπο. Πρώτο του μέλημα ήταν αυτό το "αυθόρμητο" ξέσπασμα να μην έρθει σε επαφή με κανένα τρόπο με οτιδήποτε θυμίζει οργανωμένο κίνημα αντίστασης και , έστω, αμφισβήτησης της πολιτικής του. Θέλανε να το κρατήσουν μακριά από το όποιο εργατικό κίνημα. Πολύ περισσότερο δεν ήθελε με τίποτα να έρθει όλος αυτός ο κόσμος σε επαφή με τις επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες.
Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγάλες επιθέσεις των σωμάτων ασφαλείας και οι μεγάλες συγκρούσεις για το κράτημα της πλατείας έγιναν σε μέρες που παράλληλα υπήρχαν πανεργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις με μεγάλη συμμετοχή. Επίσης δεν είναι τυχαία η διαίρεση της πλατείας στους ...πάνω και τους ...κάτω. Όπου οι πάνω ήταν οι "ακροδεξιοί" και οι κάτω οι "αριστεροί"! Και στη μέση ο λαός θα λέγαμε εμείς! Όπως βεβαίως δεν ήταν τυχαίες οι επιθέσεις απέναντι σε οποιονδήποτε αποφάσισε είτε από την αρχή είτε αργότερα να πάει έμπρακτα κόντρα σε αυτό το κλίμα.
Έκανε λοιπόν το σύστημα ότι μπορούσε για να μην αποκτήσει αυτό το κίνημα τα πολιτικά, οργανωτικά, κινηματικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά που θα ανέτρεπαν όχι μόνο κυβερνήσεις (αυτό το κατάφερε, ας θυμηθούμε ποιο ήταν το πολιτικό σκηνικό τότε και ποιο τώρα) αλλά και τις πολιτικές που επέβαλε το σύστημα εξάρτησης σε αυτό το λαό. Χρόνια τώρα προσπαθεί οποιαδήποτε κινηματική λαϊκή έκφραση να την κρατήσει μακριά από τις "κακές επιρροές" που μπορεί να το αμφισβητήσουν. Το "έξω τα κόμματα" είναι φράση που όσοι συμμετέχουμε ενεργά την ακούμε μόνιμα είτε σα μαθητές, είτε σα φοιτητές, είτε σαν εργάτες και εργαζόμενοι, είτε σαν μικροαστοί, είτε σαν άνεργοι και πάει λέγοντας. Και ξέρουμε πολύ καλά τι εννοεί το σύστημα με αυτό και πάντα όλη η αριστερά έδινε μάχη κόντρα σε τέτοιου είδους απαγορεύσεις.
Τι θα έπρεπε να κάνουν λοιπόν οι αριστεροί, οι κομμουνιστές, σε αυτή τη περίπτωση;
Όταν χιλιάδες λαού αποφάσιζαν να βγουν στις πλατείες επί μέρες και να διαδηλώνουν κόντρα στις μνημονιακές πολιτικές, κόντρα στη καταστροφή της ζωής τους;
Να πουν ναι εντάξει παιδιά ας κάνουμε πάσο στα ιδεολογήματα του συστήματος, που υποτίθεται ότι ήταν και θέληση του λαού, και να εμφανιστούμε και εμείς ως ακομμάτιστοι, αντιοργανωτικοί, αμεσοδημοκράτες και ότι άλλο;
Να κάνουν αναλύσεις για το τι κόσμος συμμετέχει σε αυτές τις συγκεντρώσεις, για τις επιδιώξεις του συστήματος και με βάση αυτές να τις καταγγείλουμε και να απέχουμε;
Να υποταχθούμε δηλαδή και στη μια και στην άλλη περίπτωση στη παντοδυναμία του συστήματος, να κρυφτούμε πίσω από τις επιδιώξεις του αλλά και τις πολιτικές αδυναμίες του λαού ή να μπούμε μέσα με τα μπούνια και να δώσουμε τη μάχη που πρέπει; Τη μάχη που είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε;
Δυστυχώς στη πλειοψηφία της αριστεράς μας επικράτησαν οι δύο πρώτες εκδοχές. Η αριστερά των επιθέσεων και των αντεπιθέσεων, των προωθημένων αιτημάτων και προγραμμάτων, της πρόκλησης αστάθειας στο πολιτικό σύστημα, του να μετατρέψουμε τη κρίση σε κρίση αμφισβήτησης του ίδιου το καπιταλισμού και όλων των μεγάλων λόγων, αποφάσισε να υποταχθεί και να προχωρήσει σε πολύ μικρές πράξεις. Το περισσότερο που μπορούσε να κάνει είναι να ζητάει εκλογές πραγματοποιώντας συγκεντρώσεις πριν καλά καλά ξεβρομίσει το κέντρο από τα χημικά της καταστολής.
Φτάσαμε στο σημείο να γίνουμε μάρτυρες αριστερών(;) φωνών που απαιτούσαν από αυτούς που χάλαγαν τη σούπα του "έξω τα κόμματα" να τους αδειάσουν τη γωνιά, να δούμε συνεργάτες σε ...ανταρσίες να παρατηρούν ατάραχοι τους εταίρους τους να τις τρώνε, φτάσαμε στο σημείο κομμουνιστικές(;) γραφίδες να χρησιμοποιούν ως άλλοθι τις επιθέσεις για την αποχή τους και να γράφουν καλά να πάθουν όλοι αυτοί που αποφάσισαν να ανακατευτούν. Να δώσουν τη μάχη δηλαδή!
Πράξεις που άφησαν αναμμένη τη φλόγα που ζέσταινε το "αυγό του φιδιού" αντί να κοιτάξουν να το σπάσουν και να το τσακίσουν!
Πράξεις οι οποίες εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν τη στάση τους σε οποιαδήποτε προσπάθεια του εργαζόμενου λαού να σηκώσει κεφάλι αγώνα, αντίστασης, διεκδίκησης και ανατροπής.
Και έρχονται τώρα κάποιοι να το παίζουν δικαιωμένοι γιατί λένε μας τα λέγανε από τότε, αντί να ντρέπονται που άφησαν το αυγό να εκκολαφθεί. Κρύβονται πίσω από δήθεν αριστερές αναλύσεις, προδιαγράφουν τις διαθέσεις του κόσμου για να πουν ότι δεν τραβάει, ότι είναι έρμαιο του συστήματος, ότι δεν μπορεί να καταλάβει τι φταίει και που πρέπει να στοχεύσει για να κρύψουν τη δική τους αναχώρηση από την ταξική πάλη. Από τις πλατείες μέχρι τους χώρους δουλειάς. Για να κρύψουν τη δική τους υποταγή!
Λες και ο κόσμος θα συνειδητοποιηθεί από κάποιο άγιο πνεύμα!
Μάλλον ήρθε ο καιρός για να αποφασίσουν πράγματι με ποιόν είναι.
Ή με το κεφάλαιο ή με το λαό. Μέση οδός δεν υπάρχει!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ξανά μανά οι "Αγανακτισμένοι" στο Σύνταγμα...

33

....και γιατί όχι οι εργάτες στα εργοστάσιά τους, οι υπάλληλοι στις υπηρεσίες τους, οι αγρότες στα μπλόκα τους, οι φοιτητές στις σχολές τους; Με απεργίες, με καταλήψεις και διαδηλώσεις, όλοι μαζί ενωμένοι και οργανωμένοι, με τα δικά τους όργανα πάλης, γιατί να μη βρεθούν στις πλατείες και στους δρόμους του αγώνα, της αντίστασης και την ανατροπής;

Επιστρέφουν μας λένε οι "Αγανακτισμένοι" στο Σύνταγμα και στο Λευκό Πύργο. Μας φέρνουν ως παράδειγμα την Πορτογαλία. Με ένα μήνυμα απαξιωτικό για τον ελληνικό λαό και τους αγώνες που έχει δώσει τα τελευταία χρόνια που λέει:  

"Η Πορτογαλία δείχνει το δρόμο!
Περιμένουμε να βγάλουν πάλι πανό που να μας κοροϊδεύει για να βγούμε στους δρόμους;
Φτώχεια, ανεργία, αυτοκτονίες, ως εδώ!"

Τις τελευταίες βδομάδες είχαν προηγηθεί και μια σειρά δημοσιεύματα από εφημερίδες και διαδικτυακά μέσα, της αριστεράς επίσης, απαξιωτικά για το λαό μας που λίγο ως πολύ μας εγκαλούσαν γιατί οι Βούλγαροι έριξαν την κυβέρνησή τους και εμείς όχι!

Η όλη υπόθεση με τις πλατείες μοιάζει με τον πνιγμένο που πιάνεται από τα μαλλιά. Η στάση μας το καλοκαίρι του 2011 είναι γνωστή. Επιλέξαμε να παρέμβουμε σε ένα σχεδόν αυθόρμητο ξέσπασμα του λαού μας σε όλη την Ελλάδα. Ένα ξέσπασμα που δεν ήρθε από το πουθενά αλλά ήταν συνέχεια των αγώνων που έδωσε ο εργαζόμενος λαός μας από τις αρχές του 2010 ενάντια στα μνημόνια με τις μεγάλες απεργίες. Στη συνέχεια αυτό το ξέσπασμα έδωσε τη σκυτάλη σε εργατικούς αγώνες και πάλι με πανεργατικές απεργίες, σε εργοστάσια και χώρους δουλειάς του δημοσίου και αλλού. Οι μαζικές κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν το 2010 σταμάτησαν το Φλεβάρη του 2012 με την μεγαλειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, τη μεγαλύτερη ίσως όλων των χρόνων από τη μεταπολίτευση και μετά. 

Σαν μέρος των αγώνων του λαού μας τις αντιμετωπίσαμε και με αυτό το σκεπτικό παρεμβήκαμε στις πλατείες του 2011 με τα αρνητικά τους και τα θετικά τους. Τίποτα δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα που να μας κάνει να ξανασκεφτούμε το αν η στάση μας ήταν σωστή ή όχι. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τους λόγους και τους στόχους μας τότε. Να σημειωθεί μόνο ότι τα μεγάλα ορόσημα αυτού του κινήματος ήταν όταν υπήρξαν απεργίες. Έδωσαν άλλο χαρακτήρα και δόθηκαν σοβαρές μάχες με τις δυνάμεις καταστολής υπεράσπισης του δικαιώματος στη διαδήλωση όπου και όποτε θέλουμε. Τότε ήταν που δημιουργήθηκαν σοβαρά προβλήματα στο αστικό πολιτικό σύστημα που ξεκίνησε από την παρ' ολίγο παραίτηση του ΓΑΠ, συνέχισε με την κυβερνητική κρίση του Φθινοπώρου (και μετά την μεγάλη 48ωρη απεργία του Οκτώβρη) το σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου και τελικά τις εκλογές του Μάη και του Ιούνη.

Αν θυμόμαστε και τότε υποτίθεται ότι τη σπίθα την άναψαν οι Ισπανοί οι οποίοι μάλιστα μας εγκαλούσαν για απραξία(!!!) τουλάχιστον με βάση την αναπαραγωγή κάποιων συνθημάτων που έκαναν κάποιοι ντόπιοι, από αυτούς που ότι και αν γίνει θα βλέπουν το λαό μας στο καναπέ. Συνθήματα τα οποία αν θυμάμαι καλά δεν τα έγραφαν Ισπανοί αλλά δικοί μας που ζούσαν εκεί!
(Με τις αναφορές μου σε άλλες χώρες και λαούς με τίποτα δεν θέλω να υποτιμήσω την επίδραση των αγώνων αλλού και στη χώρα μας. Άλλωστε τότε δεν ήταν μόνο οι Ισπανοί. Ήταν οι λαοί στις Αραβικές χώρες που επίσης είχαν ξεσηκωθεί και απεργίες είχαν ξεσπάσει ακόμη και στις ΗΠΑ αν θυμάμαι καλά. Είναι άλλο αυτό και άλλο ο μιμητισμός ορισμένων που δεν βλέπουν τίποτ' άλλο μπροστά τους πέρα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ.)
Έτσι και τώρα. Κάποιοι ντρέπονται για την κατάντια του λαού μας που δεν "βγαίνει στους δρόμους", που δεν ακολουθεί το παράδειγμα του Σαββατοκύριακου των Πορτογάλων, που δεν ρίχνει κυβερνήσεις και πάει λέγοντας.
Σαν μην υπήρξαν χαλυβουργοί, σαν μην υπήρξαν ναυτεργάτες, εργαζόμενοι του Μετρό, αγρότες, κινητοποιήσεις σε δημόσιους οργανισμούς και νοσοκομεία, σε τράπεζες και εμπορικές επιχειρήσεις, σε δεκάδες εργοστάσια και επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα που βρίσκονται σε καταλήψεις, επισχέσεις, απεργιακές κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους στη δουλειά και το μισθό.  Ακόμη και οι τελευταίες πανεργατικές απεργίες μπορεί να μην είχαν τα χαρακτηριστικά των προηγούμενων χρόνων αλλά δεν ήταν και για πέταμα, ούτε για να το πάρουμε απόφαση ότι τίποτα δε γίνεται και πάμε για άλλα. 
Τίποτα λοιπόν, κατά πως φαίνεται, δεν υπήρξε για τους διοργανωτές που θέλουν να νεκραναστήσουν το "κίνημα των πλατειών". Ως άλλοι φωστήρες βάζουν τον Πορτογαλικό λαό, (αλήθεια τον ρώτησαν;), να ετοιμάζεται να μας κάνει κριτική. Ως τύποι που τα καταλαβαίνουν όλα κουνάνε το δάχτυλο στο λαό και τον μαλώνουν. 
Δεν είναι η πρώτη φορά που υπήρξαν τέτοια καλέσματα από το διαδίκτυο τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Όλα πήγαν άπατα, ούτε οι διοργανωτές τους δεν εμφανίστηκαν σε ορισμένες περιπτώσεις! 
Η διαφορά που διακρίνεται τώρα είναι ότι το κάλεσμα αυτό το φιλοξενούν καθεστωτικά μέσα σαν το Βήμα και σιγά σιγά αρχίζει να εμφανίζεται σε ΜΜΕ, ιστοσελίδες και ιστολόγια της αριστεράς. Και όχι μόνο αυτής που ετοιμάζεται να κυβερνήσει(;). Και βεβαίως όχι στις επίσημες κομματικές! Μη μας πουν ότι ...κομματικοποιούμε το ...κίνημα!
Αναρωτιέται λοιπόν κανείς. 
Και καλά για το σύστημα ή για τμήματά του. Οι σκοποί του είναι γνωστοί και δεν χρειάζονται καμιά ανάλυση. Αλλά η αριστερά;
Τι συμπεράσματα έβγαλε από αυτά τα τρία τελευταία χρόνια που περιλάμβαναν τα πάντα. Μεγάλες απεργίες, μεγάλες κινητοποιήσεις, συγκρούσεις, πτώσεις κυβερνήσεων, αλλά και πέρασμα των μνημονίων και κάθε επιδίωξης της τρόικα, των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου;
Ότι μας λείπουν οι "πλατείες"; 
Ότι ο λαός μας, οι εργαζόμενοι είναι πια τόσο απογοητευμένοι και φοβισμένοι που στη καλύτερη περίπτωση το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι κινητοποιήσεις μόνο Σαββατοκύριακο;
Ότι οι συνθήκες πολιτικά και κινηματικά είναι ίδιες με της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και όπου αλλού οι κινηματικές αναφορές αλλά και η αριστερά είναι περίπου ανύπαρκτες εδώ και δεκαετίες;
Ή θεωρούν ότι οι συνθήκες στη χώρα μας, οι κινηματικές και οι πολιτικές, είναι ίδιες ή παρόμοιες με του καλοκαιριού του 2011 που μπορεί να αναβιώσουν ένα σημαντικό, για τότε που έγινε, ξέσπασμα;
 Τι είναι τέλος πάντων αυτό που οδηγεί κάποιους να στηρίζουν κάθε τόσο τέτοια καλέσματα άμεσα είτε έμμεσα και κάποιους άλλους να το σκέφτονται σοβαρά;

Ο λαός μας βρίσκεται σε μια φάση φαινομενικής μόνο νηνεμίας. Συνειδητοποιεί ότι η απόκρουση των μνημονίων, η κατάργησή τους, η υπεράσπιση και επαναφορά κατακτήσεων που χάθηκαν, η ανατροπή πολιτικών, και όχι απλά κυβερνήσεων, θέλει άλλου είδους αγώνες. 
Χρειάζεται αναβάθμιση των έως τώρα αντιστάσεων. Χρειάζεται να οργανωθεί στους χώρους δουλειάς, να ξαναστήσει από την αρχή σχεδόν τα όργανα πάλης του και όπου έχουν απομείνει να τα πάρει στα χέρια του.  Να ξαναστήσει σωματεία, να κάνει δικά του τα υπάρχοντα και να πετάξει από πάνω του τους διάφορους εργατοπατέρες κάθε χρώματος και απόχρωσης.
Να ξαναστήσει τα δικά του όργανα πάλης στις γειτονιές του μιας και οι "συνελεύσεις" που εμφανίστηκαν πριν, κατά και μετά τις πλατείες παρά τη δυναμική τους, με την τακτική που ακολούθησαν οι δυνάμεις της αριστεράς, που κατά τα άλλα φλέρταραν με το αντικομματικό, κατά τη διάρκεια των εκλογών απαξιώθηκαν και  όσες απέμειναν μετατράπηκαν σε καρικατούρες των διάφορων πολιτικών χώρων που κυριάρχησαν σε αυτές. Με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Συνειδητοποιεί ότι οι όποιες κυβερνητικές λύσεις που του υπόσχονται δεν είναι και τόσο σίγουρες για το κατά πόσο θα φέρουν την επιστροφή στο παρελθόν της ..."ευημερίας". Στην ...ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη ίσως ή την ανεξάρτητη του Α. Παπανδρέου;
Οργάνωση, μακρόχρονο και σκληρό αγώνα αντίστασης, διεκδίκησης και ανατροπής χρειαζόμαστε. Αγώνα κόντρα στον καπιταλισμό, κόντρα στους ιμπεριαλιστές που επιβάλουν όλα όσα επιβάλουν, κόντρα σε λογικές διαχείρισης σε όλα τα επίπεδα.
Αριστερά που θα υποταχθεί για άλλη μια φορά στα συστημικά ιδεολογήματα του απολιτίκ και της μη οργάνωσης, αριστερά που για άλλη μια φορά θα αρνηθεί να μπολιάσει τα ξεσπάσματα του λαού με τις αξίες της οργάνωσης και της πραγματικής σύγκρουσης δεν μας χρειάζεται. Αφήστε που η επανάληψη θα είναι φάρσα και μάλιστα τραγική! 
Αυτό που μας χρειάζεται είναι αριστερά που θα παλέψει να ξαναστήσει το εργατικό λαϊκό κίνημα σε πραγματικές εργατικές και λαϊκές βάσεις κόντρα σε λογικές ανάθεσης και σωτηρίας από τα πάνω, κόντρα σε λογικές ντε και καλά νομιμότητας σε μια περίοδο που η φασιστικοποίηση προχωρά ακάθεκτη που κάθε αντιστασιακό ...κιχ αντιμετωπίζεται με τα ΜΑΤ! Μια αριστερά που θα επιδιώξει όλους αυτούς τους αγώνες που ξεσπάνε είτε οργανωμένα είτε αυθόρμητα να τους συντονίσει και να τους μετατρέψει σε μια μεγάλη μάχη αντίστασης και ανατροπής. 
Και αυτά με μούντζες, με χαζοχαρούμενα καλέσματα και συνθήματα του τύπου "γαμήστε τη τρόικα" δεν γίνονται. Ούτε απαξιώνοντας το λαό.
Αυτά τα υποστηρίζαμε και το 2011 και πριν και μετά. Δεν σταματήσαμε ποτέ και όποτε χρειαστεί θα ξαναπάμε κόντρα στις επιδιώξεις ελέγχου των λαϊκών αντιστάσεων από το σύστημα αλλά και κόντρα στην υποταγή στους συσχετισμούς μιας αριστεράς που είτε θα παριστάνει την ακομμάτιστη και ανεξάρτητη είτε στο όνομα των επιδιώξεων του συστήματος θα απέχει από αγώνες που δεν ελέγχει στενά κομματικά. 
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο λαός μας θα ξαναξεσηκωθεί. Το σύστημα το ξέρει πολύ καλά. Παίρνει τα μέτρα του και ετοιμάζεται. Προσπαθεί να προλάβει και ελέγξει. Εμείς τι κάνουμε;  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πλατείες της αμηχανίας και στην Παγκόσμια μέρα

6

Με μια "αγανάκτηση¨" τόσο ήρεμη που πραγματικά έσπαγε νεύρα συμμετείχαν οι Έλληνες στην σημερινή Παγκόσμια μέρα διαμαρτυρίας.
Ο κόσμος δεν ήταν λίγος. Αντίθετα ήταν αρκετός έως πολύς αν σκεφτούμε ότι ακόμα και στη χρυσή εποχή των πλατειών το Σάββατο ήταν η πιο αδύνατη μέρα. Όπως και να έχει πάντως ήταν η καλύτερη συγκέντρωση πλατείας μετά το καλοκαίρι.
 Όμως αυτό που ένιωθες ήταν ένα περίεργο συναίσθημα που όμως δεν ήταν πολύ διαφορετικό τον Ιούνιο. Παγωμάρα, βουβαμάρα, βόλτες πάνω κάτω, αμηχανία, 2-3 πανό όλα κι όλα, ενώ το κλίμα αυτό είχε μεταφερθεί και στο stage που είχε στηθεί για τη συναυλία.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ! ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΘΑ ΞΑΝΑΓΕΜΙΣΟΥΝ!

0

«Σαν τους κλέφτες», ξημερώματα Σαββάτου, αυτοί που ληστεύουν τις ζωές, το εισόδημα και τα δικαιώματά μας, οι υποτελείς των μεγαλύτερων ληστών, του ιμπεριαλιστικού κεφάλαιου των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΔΝΤ, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ο τοπικός της ατζέντης στο Δήμο της Αθήνας, διέταξαν την εκκένωση της πλατείας Συντάγματος από οτιδήποτε παρέπεμπε στις μεγαλειώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις των προηγούμενων μηνών. Με την κάλυψη των ΜΑΤ και της δημοτικής αστυνομίας, οι οποίοι εισέβαλαν στην πλατεία, και με παρουσία εισαγγελέα, τα συνεργεία του δήμου κατέστρεψαν τα πάντα, σκηνή προς σκηνή, πανό προς πανό.
Από τη λυσσασμένη αυτή προσπάθεια δεν έλειψαν και οι συλλήψεις κάποιων από αυτούς που τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν και να αντισταθούν στην προκλητική (και γεμάτη υποκρισία) αυτή έφοδο. Μάλιστα, οκτώ από αυτούς σέρνονται σε δίκη κατηγορούμενοι για «υποβάθμιση του περιβάλλοντος»(!!!) από αυτούς που στηρίζουν ή προωθούν σχέδια μαζικής, εκτεταμένης περιβαλλοντικής καταστροφής. Ας θυμηθούμε τον Ασωπό, τους ΧΥΤΑ, τη μόλυνση στον Κορινθιακό, τα σχέδια τσιμεντοποίησης της Αττικής ή το νέο χημικό εργοστάσιο στους Αγίους Θεοδώρους...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ- ΣΥΖΗΤΗΣΗ: «Αντιστάσεις. Από τις πλατείες… στους χώρους δουλειάς και σπουδών...»

0

Βιβλιοπωλείο-καφέ “Εκτός των Τειχών”

Γραβιάς 10-12 Αθήνα 210 3303348

Εκδήλωση- συζήτηση Δευτέρα 18 Ιούλη στις 8.00 μμ

«Αντιστάσεις. Από τις πλατείες… στους χώρους δουλειάς και σπουδών...»

Χιλιάδες λαού πλημμύριζαν, για πάνω από ένα μήνα, τους δρόμους και τις πλατείες, το Σύνταγμα και τις συνοικίες, εκφράζοντας την οργή και την αντίθεσή τους απέναντι στην πολιτική του συστήματος και αναζητώντας δρόμους αντίστασης. Ζορισμένη, η κυβέρνηση κατόρθωσε να ψηφίσει τελικά το «μεσοπρόθεσμο σχέδιο».
Τώρα επείγεται να εφαρμόσει όλα όσα ψήφισε, και άλλα ακόμα! Τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα και τα φορομπηχτικά μέτρα, τις απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, την επιβολή νέου σκληρού ταξικού εκτρώματος στην παιδεία, τις συγχωνεύσεις των σχολείων και των Νοσοκομείων, τη διάλυση της υγείας και της περίθαλψης, την ένταση της κρατικής βίας και τρομοκρατίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Χώρος Αριστερά στην πλατεία»

0

Ο χώρος αυτός δεν είναι, όπως λεγόταν, του ΚΚΕ(μ-λ), αλλά χώρος ο οποίος στήθηκε με πρωτοβουλία του ΚΚΕ(μ-λ) και άλλων συναγωνιστών σαν αποτέλεσμα της μάχης που δινόταν για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Φυσικά δεν καταλήξαμε σε αυτό ως ένδειξη υποταγής σε αυτούς που απαγόρευαν το μοίρασμα κομματικής προκήρυξης, κάτι που δεν σταμάτησε άλλωστε, αλλά σαν προσπάθεια να μπορέσουμε να επικεντρώσουμε στο πλέον επίδικο, που δεν είναι άλλο από το κίνημα και τη συνέχισή του.
Είναι και ένα εργαστήρι ανταλλαγής απόψεων, αντιπαραθέσεων, διαμόρφωσης προτάσεων, ακόμη και επιτόπου ομαδοποιήσεων με σκοπό την προώθηση του κινήματος αντίστασης από καλύτερες θέσεις και με άμεση συμμετοχή του λαού σε αυτές τις διαδικασίες. Θα μπορούσαν να διοργανώνονται με την ενθάρρυνση της συνέλευσης ανάλογες πρωτοβουλίες, όπου θα δινόταν η δυνατότητα να εκφράζεται πιο πολύς κόσμος, χωρίς χρονικά όρια, και να καταλήγουν ακόμη και σε προτάσεις για τη συνέχιση του κινήματος που θα κατετίθεντο μετά σε αυτήν, αποκτώντας έτσι έναν πιο ουσιαστικό και συντονιστικό χαρακτήρα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι αγώνες θα συνεχιστούν και θα ενταθούν! Στους δρόμους, στις πλατείες, στις απεργίες και στις πορείες!

2

Οι σχεδόν 50 ημέρες, όπου χιλιάδες λαού και νεολαίας, βρίσκονται στους δρόμους και στις πλατείες, στο Σύνταγμα, και στις συνοικίες, στις απεργιακές συγκεντρώσεις και στις διαδηλώσεις, διαμορφώνουν μια διαφορετική κι ελπιδοφόρα κατάσταση, όσον αφορά τις δυνατότητες που κατακτά ο λαός μας, απέναντι στην, άνευ προηγουμένου, επίθεση του συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης.
Μπορεί η κυβέρνηση, να ψήφισε τελικά το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα». Το έκανε ωστόσω, «κατα-ιδρωμένη» και σοβαρά ζορισμένη, και κυρίως λόγω των μαζικών, καθημερινών κι επίμονων λαϊκών αντιδράσεων. Τις οποίες αντιμετώπισε, με μια πρωτοφανή κρατική βία, με ΜΑΤ, Ομάδες Δίας και Δέλτα, και δολοφονικά χημικά αέρια. Η «νίκη» της, δεν είναι παρά «πύρρειος»...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γ. ΚΑΜΙΝΗΣ: ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΥΤΑΡΧΙΚΗΣ ΣΚΟΥΠΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ!

2

Σε "μακρύ χέρι" της Κυβέρνησης για την περιστολή των λαϊκών ελευθεριών επιθυμεί να αναδειχθεί ο Δήμαρχος Αθηναίων Γ. Καμίνης. Μια μέρα μετά τη σχετική "προτροπή" του Υπουργού Δικαιοσύνης, για "την απομάκρυνση των "τσαντιριών" όπως τα χαρακτήρισε απαξιωτικά, ο Γ. Καμίνης, λειτουργώντας ως άμεσα υφιστάμενος του Υπουργού, ανέλαβε "πρωτοβουλία" για το ξήλωμα των σκηνών από την Πλατεία Συντάγματος.
Σε δηλώσεις του, άφησε μάλιστα να εννοηθεί πως αν δεν περάσει με το καλό η πρωτοβουλία του, θα υπάρξει βίαιη εκκένωση της πλατείας από τα ΜΑΤ. Θα γίνει συζήτηση "πριν πάμε σε αστυνομικά μέτρα" δήλωσε...
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά, που ο Γ. Καμίνης, υιοθετεί ακραία αντιδραστικά θέσεις σε ότι αφορά τις λαϊκές ελευθερίες και τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σύνταγμα 29 6 2011. Όμορφη πόλη άσχημα καίγεσαι

1

Ένα τραγούδι γραμμένο τον Δεκέμβρη του '08 από τον Γιώργο Σαρρή "παντρεμένο" με εικόνες από το Σύνταγμα στις 29/6. Από τον jpastos

ΤΙ ΤΟΝ ΧΤΥΠΑΤΕ ΡΕ; ΕΝΑ ΠΕΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΛΟΙΠΟΝ....

0

Δημοκρατία λοιπόν και ο λόγος για τη χτεσινή φασαρία της πάνω πλευράς στο σύνταγμα για το πανό του ΜΛ-ΚΚΕ...
Εγώ λοιπόν, καλοί μου φίλοι και σύντροφοι, ό,τι και να γίνει, το δικαίωμα του κάθε ΜΛ-ΚΚΕ ή του κάθε ΚΚΕ(μ-λ) να ανοίγει το πανό του ή να στήνει το τραπεζάκι του το θεωρώ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ και θα το ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΙ. Αυτή τη πρακτική τους, εν προκειμένω, τη θεωρώ τουλάχιστον αναποτελεσματική. Οι σύντροφοι του ΜΛ-ΚΚΕ προφανώς δεν συμφωνούν μαζί μου, αυτό όμως είναι άλλη συζήτηση. Θεωρώ δικαίωμα κάθε κόμματος, κάθε οργάνωσης, κάθε συλλογικότητας να κάνει τις επιλογές της.
Και αν επιλογή άλλων κομμάτων ή οργανώσεων, του δικού μου συμπεριλαμβανομένου, είναι να βρίσκονται στο σύνταγμα incognito, χωρίς κομματικές ταμπέλες και τα μέλη τους να παρεμβαίνουν ως "άτομα" στα δρώμενα, υπάρχουν και οργανώσεις που προτιμούν να βγαίνουν προς τα έξω με τη σφραγίδα και την υπογραφή τους. Δεκτά και τα δύο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ και πλατείες!

0

Η ύπαρξη εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, αγανακτισμένων με την πολιτική της κυβέρνησης της ΕΕ και του ΔΝΤ, σε συγκεντρώσεις στις κεντρικές πλατείες όλη της Ελλάδας αλλά ιδιαίτερα εκεί που χτυπάει η καρδιά του πολιτικού συστήματος, στη πλατεία Συντάγματος απέναντι και γύρω από τη Βουλή, θα έλεγε κανείς ότι θα αποτελούσε για τους αριστερούς, ιδιαίτερα για τους κομμουνιστές, ένα πολύ ευχάριστο γεγονός, μια δικαίωση των αγώνων που έδιναν τόσα χρόνια για να βγει ο λαός στους δρόμους, μια ευκαιρία να ανακατευτούν με αυτόν τον συγκεντρωμένο το λαό και να προσπαθήσουν να τον πείσουν ότι πέρα από το κατέβασμα στις πλατείες χρειάζεται η οργάνωση, κυρίως στους τόπους δουλειάς αλλά και στις γειτονιές, χρειάζεται το κατέβασμα αυτό να συνδυαστεί με απεργίες, να συνδεθεί με το εργατικό κίνημα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κάτω τα μνημόνια, το μεσοπρόθεσμο και ο εφαρμοστικός! Να σπάσουμε τα δεσμά ΕΕ-ΔΝΤ!

0

Δεν γυρνάμε πίσω! 

Παραμένουμε ξεσηκωμένοι στις γειτονιές, στις πλατείες, στους χώρους δουλειάς! 

Οργανώνουμε την πάλη μας!

Μετά από δύο μέρες άγριας καταστολής, η νέα κοσμοπλημμύρα της πλατείας Συντάγματος αποφασισμένης να συνεχίσει τον αγώνα για να ανατραπεί το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα», ακόμη και μετά την ψήφισή του, δημιουργεί μεγάλες ελπίδες για το λαϊκό κίνημα. Παράλληλα, όμως, τίθενται και μια σειρά ζητήματα για τη συνέχισή του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

0

Παρά την ψήφιση του "Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος" και του "εφαρμοστικού νόμου". Παρά την κρατική τρομοκρατία, ο αγώνας συνεχίζεται!
Πως θα συνεχίσουμε; Θα συνεχίσουμε ή θα υποκύψουμε σε εκλογικές αυταπάτες και κυβερνητικές μανούβρες; Για μισθούς, συντάξεις, ασφάλιση, δωρεάν υγεία και παιδεία; Θα γίνουν νέες απεργίες και κινητοποιήσεις και πως θα πιέσουμε προς αυτή την κατεύθυνση;
Ο χώρος «Αριστερά στην πλατεία» σας προσκαλεί σε άλλη μια ανοιχτή συζήτηση για τη συνέχιση του αγώνα και τα ζητήματα που αναδεικνύει η αναγκαιότητα αυτή.

Την Κυριακή 3 Ιούλη στις 7:00 το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος

(στο κάτω μέρος αριστερά).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ «ΧΩΡΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ»

0

18/6

Ενας μήνας στο Σύνταγμα προσφέρεται για κάποιες σκέψεις και συμπεράσματα. Αρκετά πράγματα έχουμε γράψει για το τι κατά τη γνώμη μας γίνεται εκεί, για τις επιδιώξεις του συστήματος, για τις υπαρκτές και τεχνητές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις, για τη σύνθεση του κόσμου, για τη στάση των δυνάμεων της Αριστεράς, για τη στάση του ΚΚΕ(μ-λ) και κυρίως για τη στάση του λαού μας που επί ένα μήνα επιμένει να βρίσκεται στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες της χώρας, εκφράζοντας την οργή του κατά της μνημονιακής πολιτικής και απαιτώντας να παρθεί πίσω το μνημόνιο αλλά και να μην ψηφιστεί το νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.
Αφορμή γι’ αυτό το σημείωμα στάθηκαν οι συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν με πρωτοβουλία του «χώρου Αριστερά στην πλατεία».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η πλατεία ξαναγέμισε, ο λαός αποφάσισε να μην αφήσει να εφαρμοστεί το μεσοπρόθεσμο!

0

Οι μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις με εκατοντάδες χιλιάδες λαού στους δρόμους, στις πλατείες, στις απεργίες ταρακούνησαν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που ξαμόλησε τα ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ, ΖΗΤΑ, ΔΙΑΣ, ασφαλίτες και όποιο άλλο “εργαλείο” διαθέτει για την καταστολή του λαϊκού κινήματος, με την εντολή να αδειάσουν οι πλατείες, να τρομάξει ο λαός, για να ψηφίσει την κοινωνική βαρβαρότητα, την εξόντωση του λαού και το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας. 
Ο λαός δεν τρόμαξε! 48 ώρες στην Αθήνα λαός και νεολαία αντιστάθηκαν στην δολοφονική κρατική βία, που με τόνους χημικών έπνιξε το κέντρο της Αθήνας, με ξύλο σε όποιον έβρισκαν μπροστά τους, με ανοίγματα κεφαλιών και εκατοντάδες τραυματίες που τους έριχναν χημικά ακόμη και στο ιατρείο του ΜΕΤΡΟ, για να περάσουν τα μέτρα τους και να πείσουν ότι θα τα εφαρμόσουν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σιγά μην άδειαζε!

0

Γεμάτη από κόσμο ήταν και σήμερα η πλατεία Συντάγματος, το όργιο καταστολής τις δύο προηγούμενες μέρες μπορεί να κυριαρχούσε στις συζητήσεις αλλά αυτό που είναι κοινή απόφαση όλων είναι η συνέχιση του αγώνα για να πάρουν πίσω το μεσοπρόθεσμο. Το θετικό είναι ότι στις συζητήσεις βασικό θέμα ήταν πως αυτό το κίνημα, που από τη μια αποτελεί διέξοδο για πολύ κόσμο στο να εκφράσει την ανάγκη του να αγωνιστεί κατά της επίθεσης του συστήματος, από την άλλη όμως θα απλωθεί στους χώρους δουλειάς. Αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται κατανοητό ότι χωρίς απεργίες, χωρίς το σταμάτημα της παραγωγής, χωρίς οργάνωση, το κίνημα κατά των μέτρων δύσκολα θα αποκτήσει εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα το οδηγήσει μέχρι τη νίκη. Απόψεις που ακούστηκαν και στη συνέλευση από ομιλητές που επικαλούμενοι την εμπειρία του τελευταίου μήνα οδηγήθηκαν σε παρόμοια συμπεράσματα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ