Και αν επισημάναμε από την αρχή το γεγονός της παρέμβασης των ακροδεξιών μορφωμάτων κάτω από ελκυστικά προσωπεία (300, youtubers και διάφοροι άλλοι) στις πλατείες, δεν μπορούσαμε παρά να δούμε ότι το ξέσπασμα αυτό που κράτησε πάνω από ενάμιση μήνα δεν ήταν άλλο από το ξέσπασμα λαϊκών στρωμάτων που είτε είχε αρχίσει ήδη η καταστροφή τους είτε έβλεπαν το άμεσο μέλλον τους ζωφερό!
Βιοτέχνες, ελεύθεροι επαγγελματίες, δημόσιοι υπάλληλοι, γενικά αυτά τα στρώματα που στο παρελθόν αποτέλεσαν το στήριγμα ενός συστήματος που τους άφησε να ανθίσουν, να έχουν ένα καλό σχετικά επίπεδο ζωής, για να αποτελούν το "μαξιλάρι" απορρόφησης των όποιων κραδασμών έβλεπαν ότι ήρθε η σειρά τους, και με αφορμή τη κρίση, να υποστούν την επίθεση που είχε ήδη υποστεί η αποσυγκροτημένη εργατική τάξη από τη δεκαετία του '80. Φυσικά ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους δεν έλειπαν και εργάτες. Δεν έλειπε και η νεολαία που είχε το δικό της ξέσπασμα δυόμιση χρόνια πριν το Δεκέμβρη του 2008.
Επίσης αυτό το κίνημα δεν μπορούμε να το βλέπουμε ξεκομμένο από τις μεγάλες και δεκάδες απεργιακές κινητοποιήσεις που προηγήθηκαν και δημιούργησαν και στα μεσοστρώματα το κλίμα, την ανάγκη, όπως θέλετε πείτε το, να εκφραστούν και αυτά ενάντια στη καταστροφή του κάθε δικαιώματος και κατάκτησης του εργαζόμενου λαού. Ενάντιο όχι μόνο στο επίπεδο της ζωής τους αλλά και στην ίδια τη ζωή τους.
Το κίνημα αυτό προσπάθησε, μιας και δεν μπορούσε να το εμποδίσει, το σύστημα να το ελέγξει. Με κάθε τρόπο. Πρώτο του μέλημα ήταν αυτό το "αυθόρμητο" ξέσπασμα να μην έρθει σε επαφή με κανένα τρόπο με οτιδήποτε θυμίζει οργανωμένο κίνημα αντίστασης και , έστω, αμφισβήτησης της πολιτικής του. Θέλανε να το κρατήσουν μακριά από το όποιο εργατικό κίνημα. Πολύ περισσότερο δεν ήθελε με τίποτα να έρθει όλος αυτός ο κόσμος σε επαφή με τις επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες.
Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγάλες επιθέσεις των σωμάτων ασφαλείας και οι μεγάλες συγκρούσεις για το κράτημα της πλατείας έγιναν σε μέρες που παράλληλα υπήρχαν πανεργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις με μεγάλη συμμετοχή. Επίσης δεν είναι τυχαία η διαίρεση της πλατείας στους ...πάνω και τους ...κάτω. Όπου οι πάνω ήταν οι "ακροδεξιοί" και οι κάτω οι "αριστεροί"! Και στη μέση ο λαός θα λέγαμε εμείς! Όπως βεβαίως δεν ήταν τυχαίες οι επιθέσεις απέναντι σε οποιονδήποτε αποφάσισε είτε από την αρχή είτε αργότερα να πάει έμπρακτα κόντρα σε αυτό το κλίμα.
Έκανε λοιπόν το σύστημα ότι μπορούσε για να μην αποκτήσει αυτό το κίνημα τα πολιτικά, οργανωτικά, κινηματικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά που θα ανέτρεπαν όχι μόνο κυβερνήσεις (αυτό το κατάφερε, ας θυμηθούμε ποιο ήταν το πολιτικό σκηνικό τότε και ποιο τώρα) αλλά και τις πολιτικές που επέβαλε το σύστημα εξάρτησης σε αυτό το λαό. Χρόνια τώρα προσπαθεί οποιαδήποτε κινηματική λαϊκή έκφραση να την κρατήσει μακριά από τις "κακές επιρροές" που μπορεί να το αμφισβητήσουν. Το "έξω τα κόμματα" είναι φράση που όσοι συμμετέχουμε ενεργά την ακούμε μόνιμα είτε σα μαθητές, είτε σα φοιτητές, είτε σαν εργάτες και εργαζόμενοι, είτε σαν μικροαστοί, είτε σαν άνεργοι και πάει λέγοντας. Και ξέρουμε πολύ καλά τι εννοεί το σύστημα με αυτό και πάντα όλη η αριστερά έδινε μάχη κόντρα σε τέτοιου είδους απαγορεύσεις.
Τι θα έπρεπε να κάνουν λοιπόν οι αριστεροί, οι κομμουνιστές, σε αυτή τη περίπτωση;
Όταν χιλιάδες λαού αποφάσιζαν να βγουν στις πλατείες επί μέρες και να διαδηλώνουν κόντρα στις μνημονιακές πολιτικές, κόντρα στη καταστροφή της ζωής τους;
Να πουν ναι εντάξει παιδιά ας κάνουμε πάσο στα ιδεολογήματα του συστήματος, που υποτίθεται ότι ήταν και θέληση του λαού, και να εμφανιστούμε και εμείς ως ακομμάτιστοι, αντιοργανωτικοί, αμεσοδημοκράτες και ότι άλλο;
Να κάνουν αναλύσεις για το τι κόσμος συμμετέχει σε αυτές τις συγκεντρώσεις, για τις επιδιώξεις του συστήματος και με βάση αυτές να τις καταγγείλουμε και να απέχουμε;
Να υποταχθούμε δηλαδή και στη μια και στην άλλη περίπτωση στη παντοδυναμία του συστήματος, να κρυφτούμε πίσω από τις επιδιώξεις του αλλά και τις πολιτικές αδυναμίες του λαού ή να μπούμε μέσα με τα μπούνια και να δώσουμε τη μάχη που πρέπει; Τη μάχη που είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε;
Δυστυχώς στη πλειοψηφία της αριστεράς μας επικράτησαν οι δύο πρώτες εκδοχές. Η αριστερά των επιθέσεων και των αντεπιθέσεων, των προωθημένων αιτημάτων και προγραμμάτων, της πρόκλησης αστάθειας στο πολιτικό σύστημα, του να μετατρέψουμε τη κρίση σε κρίση αμφισβήτησης του ίδιου το καπιταλισμού και όλων των μεγάλων λόγων, αποφάσισε να υποταχθεί και να προχωρήσει σε πολύ μικρές πράξεις. Το περισσότερο που μπορούσε να κάνει είναι να ζητάει εκλογές πραγματοποιώντας συγκεντρώσεις πριν καλά καλά ξεβρομίσει το κέντρο από τα χημικά της καταστολής.
Φτάσαμε στο σημείο να γίνουμε μάρτυρες αριστερών(;) φωνών που απαιτούσαν από αυτούς που χάλαγαν τη σούπα του "έξω τα κόμματα" να τους αδειάσουν τη γωνιά, να δούμε συνεργάτες σε ...ανταρσίες να παρατηρούν ατάραχοι τους εταίρους τους να τις τρώνε, φτάσαμε στο σημείο κομμουνιστικές(;) γραφίδες να χρησιμοποιούν ως άλλοθι τις επιθέσεις για την αποχή τους και να γράφουν καλά να πάθουν όλοι αυτοί που αποφάσισαν να ανακατευτούν. Να δώσουν τη μάχη δηλαδή!
Πράξεις που άφησαν αναμμένη τη φλόγα που ζέσταινε το "αυγό του φιδιού" αντί να κοιτάξουν να το σπάσουν και να το τσακίσουν!
Πράξεις οι οποίες εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν τη στάση τους σε οποιαδήποτε προσπάθεια του εργαζόμενου λαού να σηκώσει κεφάλι αγώνα, αντίστασης, διεκδίκησης και ανατροπής.
Και έρχονται τώρα κάποιοι να το παίζουν δικαιωμένοι γιατί λένε μας τα λέγανε από τότε, αντί να ντρέπονται που άφησαν το αυγό να εκκολαφθεί. Κρύβονται πίσω από δήθεν αριστερές αναλύσεις, προδιαγράφουν τις διαθέσεις του κόσμου για να πουν ότι δεν τραβάει, ότι είναι έρμαιο του συστήματος, ότι δεν μπορεί να καταλάβει τι φταίει και που πρέπει να στοχεύσει για να κρύψουν τη δική τους αναχώρηση από την ταξική πάλη. Από τις πλατείες μέχρι τους χώρους δουλειάς. Για να κρύψουν τη δική τους υποταγή!
Λες και ο κόσμος θα συνειδητοποιηθεί από κάποιο άγιο πνεύμα!
Μάλλον ήρθε ο καιρός για να αποφασίσουν πράγματι με ποιόν είναι.
Ή με το κεφάλαιο ή με το λαό. Μέση οδός δεν υπάρχει!
4 σχόλια:
ας είμαστε λίγο προσεχτικοί στο γιατί χωρίς πρόθεση περνάνε στον λόγο και τις εκτιμήσεις της αριστεράς , τα σενάρια , οι ιδεολογικοπολιτικές λαβές ηγεμονίας , του κυρίαρχου λόγου . Τα σενάρια του βαθέος κράτους .
να μάθουμε να ξεχωρίζουμε την αληθοφάνεια από την αλήθεια .
υπήρχε ακροδεξιά στις πλατείες . αυτό είναι αλήθεια .
στις πλατείες ζεσταινόταν το αυγό του φιδιού . Αυτό είναι αληθοφάνεια , αποδίδει σαν δεδομένη σχέση αιτίου - αιτιατού σε μια χωροχρονική συνεύρεση .
στην πραγματικότητα η κατασκευή της ακροδεξιάς πάνω πλατείας ( ένας μύθος του ΠΑΣΟΚ , του ΚΚΕ , ακροδεξιών μέσων τύπου extra , δυστυχώς δικός σας ) δεν προκύπτει από πουθενά .
όντως κυρίως στην πάνω πλατεία υπήρχαν τα ακροδεξιά οργανωμένα κέντρα ( αν και η ΧΑ είχε καταγγείλει τις πλατείες γενικά , που έχει μια σημασία και αυτό ) .
από πουθενά δεν προκύπτει όμως οργανική σχέση εκπροσώπησης μεταξύ κόσμου της πάνω πλατείας και της ακροδεξιάς . Προκύπτουν αρκετά στερεότυπα απολιτικ δεξιάς οργής συνταξιούχων και μικροαστικών στρωμάτων ( κυρίαρχα παραδοσιακών , χωρίς σπουδαίο μορφωτικό κεφάλαιο ) κάτι λογικό σε μια παλαικη έκρηξη κρίσης εκπροσώπησης .
η ιδιοτυπία της πάνω πλατείας προφανώς χώραγε την πολιτική παρέμβαση της ακροδεξιάς . Σε τελευταία ανάλυση , ποια τάση πρότεινε τότε να πάμε να διώξουμε την ακροδεξιά , οργανωτικά , και να τελειώσει το κίνημα , πνιγμένο από την αρχή στα χημικά , και στην σύγκρουση άκρων ? Ποιος ανέλαβε ευθύνη να ... διαλύσει εκατοντάδες χιλιάδες λαού , για να μην υπάρχει ακροδεξιά στην πλατεία ?
τα αποτελέσματα της αποτιμήθηκαν με την συνάντηση των πλατειών με το εργατικό κίνημα , όπου τα κεκτημένα της παρέμβασης της ακροδεξιάς σε αντιδραστική ριζοσπαστικοποίηση δεν βγήκαν απέναντι στην ριζοσπαστική συνάντηση με το εργατικό κίνημα .Μαζί με αυτό τον μύθο έπεσε και ο μύθος της αντιαριστερής αντικομμουνιστικής και αντισυνδικαλιστικής κάτω πλατείας . Τα οποία επίσης επιχειρήθηκαν αλλά απέτυχαν , και όχι μόνο στις μεγάλες απεργίες του μεσοπρόθεσμου , στα μέσα και τέλη Ιούνη .
δυνάμεις της αριστεράς που δεν ... κατήγγειλαν ότι στην έκρηξη της κρίσης εκπροσώπησης ο κόσμος έβαζε και την αριστερά , ήταν εκεί από την πρώτη στιγμή , οσμωθήκαν με τον κόσμο , συμμετείχαν σε πρωτόγνωρης μαζικότητας , και ενθουσιασμού λαϊκό δημοκρατικές διαδικασίες , συνέβαλαν στον ριζοσπαστικό κοινό νου της πλατείας , έφεραν κοντύτερα την όσμωση με το εργατικό κίνημα .
εν ολίγοις η ενοχοποίηση των πλατειών για τον φασισμό δεν είναι κάτι άλλο από έκφραση της θεωρίας των άκρων .
" κάποιος σύντροφος "
1ον. Από που προκύπτει ότι εμείς υιοθετούμε τα περί κάτω και πάνω πλατείας. Από εκεί και πέρα όμως δεν μπορούμε να παραβλέπουμε μια πραγματικότητα για την παρέμβαση της ακροδεξιάς, ακόμη και της ΧΑ και ας κατήγγειλε!
2ον. Στα ερωτήματα που θέτεις καλά θα ήταν να έδινες και τη δική σου απάντηση. Έχουν ενδιαφέρον αλλά για να μη κάνω ερμηνεία, άλλωστε πίσω από κάθε ερώτημα υπάρχει και η άποψη, δώσε μας τη δική σου.
3ον. Μύθος; Μύθος η απαγόρευση στο ΚΚΕ(μ-λ) και στο Χώρο Αριστερά στη Πλατεία να παρεμβαίνει όπως θέλει; Μύθος οι επιθέσεις από τις ενωμένες δυνάμεις "300", ΚΟΕτζήδων, ΑΚαπιτών και πάλι ενάντιά μας για να αποχωρήσουμε ...οικιοιθελώς, με παρατηρητές ΝΑΡίτες, ΟΚΔίτες (και των δύο) και λοιπών αριστερών; Μύθος η απαγόρευση στους εργαζόμενους του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου να πατήσουν το πόδι τους στη πλατεία αν δεν έβγαζαν από το πανό τους τη λέξη σωματείο; Μύθος η επίθεση των πρώτων ημερών σε μετανάστες; Μύθος η επίθεση στο ΣΕΚ και το Μ-Λ ΚΚΕ; Μύθος η απάντηση στελέχους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι πληρώνουμε τις επιλογές μας όταν κλήθηκαν οι οργανώσεις να πάρουν θέση κατά των επιθέσεων; Άραγε δε σε προβλημάτισε καθόλου ότι ελάχιστες οργανώσεις κατήγγειλαν αυτά τα γεγονότα; Γιατί άραγε;
Δυνάμεις της αριστεράς με το πρώτο πράγμα που οσμώθηκαν δεν ήταν η καταγγελία της κρίσης εκπροσώπησης αλλά με την συστημική ερμηνεία αυτής της κρίσης. Όχι στα κόμματα, όχι στις οργανώσεις, όχι στα σωματεία και πάει λέγοντας. Στελέχη οργανώσεων παρίσταναν τους ακομμάτιστους μέχρι που παραπήγε το πράγμα και άρχισαν να αλληλοκαταγγέλλονται για δημιουργία υπόγειων συσχετισμών.
Δυστυχώς κάποιε σύντροφε η συντριπτική πλειοψηφία των δυνάμεων της αριστεράς
σε μια μεγαλειώδη λαϊκή κινητοποίηση έχασε ξανά το ραντεβού. Όπως πάντα όταν έρχεται η ώρα της αριστεράς αυτή τη χάνει!
Είτε ήταν στη πλατεία είτε όχι
δεν θέτω ερωτήματα , κάποια ρητορικά μόνο ,με απάντηση κανείς δεν πήρε την ευθύνη ν διαλύσει τις πλατείες για την ακροδεξιά και καλά έκανε .
μετά είμαι σαφής ότι οι περισσότερες αρνητικές όψεις που λέμε για τις πλατείες υπήρχαν αλλά ηττήθηκαν .
από χαμένες ευκαιρίες άλλο τίποτα , αλλά όταν μια ολόκληρη φάση , όχι μόνο οι πλατείες , όλη η περίοδος μέχρι Φεβρουάριο του 12 , τελειώνει με την πλατιά μετατόπιση στην αριστερά , αυτό θέλει μια πιο διαλεκτική αποτίμηση .
Άλλη από το όλα μαύρα , καμία ελπίδα , η αριστερά της προκοπής έχει λίγες εκατοντάδες μέλη , κάποιες μικρές πολιτικοσυνδικαλιστικές δυνάμεις , εκλογικές καταγραφές λίγων δεκάδων χιλιάδων κλπ .
είναι σαφές ότι το κράτος και ο ιμπεριαλισμός είχαν φοβηθεί πολύ . Μπορούμε να συζητήσουμε πόσο φοβούνται σήμερα , αλλά δεν υπάρχει αναδρομική δικαίωση .
μπορούμε βέβαια να παίζουμε το " βρες τον φιλο συριζαίο " αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα . Κυρίως του κατά πόσο είμαστε μέσα στην συγκυρία , ή μέσα σε ένα σοβιετικό εγκεφαλικό περιβάλλον , με τον ΣΥΡΙΖΑ σαν την δεξιά .
τις θεωρώ ενσωματωμένες τις " ναι μεν αλλά " αποτιμήσεις των πλατειών , και δειλές αντιγραφές του ΚΚΕ . Άλλο σε μια ανάλυση βάθους , θα εντοπίσεις και αρνητικά . Το να μπαίνει όμως μέχρι σε τίτλους η ευθύνη των πλατειών για τον φασισμό είναι λάθος , νομίζω .
και είναι και λάθος σύγκριση , να κοιτάμε την απήχηση της ακροδεξιάς πριν και μετά τις πλατείες .η σωστή σύγκριση είναι , τίνος η απήχηση ( και εκλογική αλλά όχι μόνο ) αυξήθηκε περισσότερο .
και καταλήγουμε να κοιτάμε μια συγκλονιστική φωτογραφία και από πάνω ο τίτλος να λέει ότι εκεί ζεστάθηκε το αυγό του φιδιού .
είναι φάουλ , βγάζουμε τα μάτια μας .
τα λέμε
" κάποιος σύντροφος "
Νομίζω ότι το κείμενο είναι ξεκάθαρο και ως προς την άποψή μας για το τι ήταν οι "πλατείες" αλλά και για τη στάση των άλλων δυνάμεων.
Η αποτίμηση μιας στιγμής του λαϊκού κινήματος, αρκετά σημαντικής που άφησε το στίγμα της, δεν είναι τυχαίο που όλες οι δυνάμεις επανέρχονται κάθε τόσο, με απόκρυψη των αρνητικών πλευρών δε βοηθάει σε θετικά συμπεράσματα.
Τα ζητήματα είναι συγκεκριμένα.
Πάνω σε αυτά μπορεί να γίνει μια θετική για την αριστερά και το λαϊκό κίνημα αποτίμηση; Ή θα μιλάμε γενικόλογα εκφράζοντας την ικανοποίησή μας, και πάλι χρησιμοποιώντας εκλογικά ποσοστά, κρύβοντας κάτω από το χαλί ό,τι δεν μας βολεύει και βγάζοντας αυθαίρετα συμπεράσματα ότι η αναφορά της παρέμβασης της ακροδεξιάς, του φασισμού με τις όποιες εκφράσεις του, είναι "έκφραση της θεωρίας των δύο άκρων";
Κανείς δεν ενοχοποιεί τις πλατείες, (εδώ μέσα), αλλά από τη στιγμή που όλοι συμφωνούμε ότι υπήρχε η ακροδεξιά δεν πρέπει να δούμε τι φταίει; Η φράση "κανείς δεν πήρε την ευθύνη ν διαλύσει τις πλατείες για την ακροδεξιά" για μένα υπονοεί ότι καλώς κάναμε τα στραβά μάτια (εμάς δεν μας αφορά αυτό) στο όνομα τίνος πράγματος; Να μη διαλυθεί το κίνημα; Ποιο το "αντιμνημονιακό" όπου χωράνε όλοι; Τότε θα πρέπει να κάνουμε παντού τα στραβά μάτια και να αφήνουμε το φασισμό να αλωνίζει.
Δεν υπάρχουν ναι μεν αλλά, δεν υπάρχει ενοχοποίηση ούτε λέμε ότι φταίνε οι "πλατείες" για την εμφάνιση του φασισμού. Λέμε όμως πολύ συγκεκριμένα πράγματα που δε μπορούν να απαντηθούν με ρητορικά ερωτήματα που σηκώνουν πολλές ερμηνείες.
Δημοσίευση σχολίου