Προτεκτοράτα... βέρι φρι

1

Απάνω στη μεγάλη οκτωβριανή γιορτή του ελληνικού λαού εισβάλλει το νέο μνημόνιο μαγαρίζοντας μνήμη. Υπομνηστικό του χρέους του κηδεμονευομένου προς την προστάτιδα αρπακτική βία, ακονίζει το ψαλίδι του, σφυρηλατεί υποδούλωση.
Η «μόνιμη επιτήρηση» φλογίζει την μπάκα των κουμανταδόρων της Μέρκελ – και η αδηφαγία τους δεν θα περιοριστεί μόνο σε «έναν επιβλέποντα δίπλα σε κάθε υπουργό» (και αφού το ντόπιο αστικό προσωπικό ανασυνταχθεί καταπώς απαιτεί το πλιάτσικο, με εκλογές ή χωρίς εκλογές, με φρουφρού «αντιπαράθεσης» ή και με αρώματα «συνευθύνης»).
Η «μόνιμη επιτήρηση» είναι το επόμενο στάδιο της... ανά τρίμηνο τροϊκανής, είναι η ήδη συντελεσμένη και η συντελούμενη και η παραπέρα ληστεία κάθε μισθού και σύνταξης, η ανθρωποφάγος ανεργία, η λεηλασία κάθε πόλης, ο τρόμος κάθε σπιτιού και χωραφιού, η μετανάστευση της νεολαίας, ο παγωμένος κόσμος μας.

(Το παλιό χρέος μνήμης ντρέπεται να το εποπτεύουν τα φουσάτα και στέκεται απόμερα σε μια γωνιά χωρίς αστυνομικές κάμερες – ξέρει πού και πώς ηττήθηκαν οι νικητές, μνημονεύει κρυοπαγήματα, σπασμένα κόκκαλα, κακοφορμισμένες πληγές, αίματα στη σκελέα, τρύπες στη χλαίνη, μια μπουκιά χιόνι, τις ουλές του πατέρα, την πείνα στο μάτι, θάνατο στο στόμα αλλά και Θάνατος στον φασισμό, το μοναδικό τσιγάρο που μοιράστηκαν τρία χείλη μέσα στο σφαγείο, τη ζέστα στην καρδιά. Θυμάται μνήματα, ανώνυμους τάφους, λέει Όχι έως την απελευθέρωση.)

2

«Όταν ήχησαν οι σάλπιγγες, όλα 

είχαν ετοιμαστεί πάνω στη γη, 

και ο Ιεχωβάς μοίρασε τον κόσμο 

σε Coca Cola Inc., Ανακόντα,

Ford Motors και σε άλλες μονάδες. 

Η Εταιρεία Φρούτων Inc. 

κράτησε γι' αυτήν το πιο ζουμερό: 

το κεντρικό παράλιο της γης μου,

τη γλυκιά μέση της Αμερικής. 

Της ξαναβάφτισε τα χώματά της, 

«Δημοκρατίες της Μπανάνας», 

και πάνω στους ξεχασμένους νεκρούς, 

πάνω στους ταραγμένους ήρωες 

που καταχτήσανε το μεγαλείο, 

τη λευτεριά και τις σημαίες, 

ίδρυσε την «Όπερα Μπούφα» της: 

αλλοτρίωσε τις λεύτερες θελήσεις,

πρόσφερε καισαρικά στέμματα, 

εξαπόλυσε τον φθόνο, κουβάλησε 

τη διχτατορία «της Μύγας», 

μύγα Τρουχίγιο, μύγα Τάτσος, 

μύγα Καρρίας, μύγα Μαρτίνες, 

μύγα Ουβίκο, μύγες ποτισμένες 

με αίμα ταπεινό και μαρμελάδα, 

μύγες μπεκρούδες που βουΐζουνε, 

πάνω στα ομαδικά λαϊκά νεκροταφεία, 

μύγες τσίρκου, σοφές μύγες 

ειδικευμένες στην τυραννία». 

(Πάμπλο Νερούντα, Γενικό Άσμα, μετάφραση Δανάης Στρατηγοπούλου.)

3

Μόλις που είχε επιβληθεί η δημοκρατική τάξη στη Λιβύη, τα ιμπεριαλιστικά όπλα ακόμη κάπνιζαν και η Χίλαρι είχε δεν είχε ανοίξει το κινητό της για να πληροφορηθεί τα καθέκαστα και να σκούξει στην υφήλιο το επινίκιο ουάου. Τότε ήταν που ένας άγνωστος Άραβας, από τον σωρό των λαϊκών ανθρώπων που κυκλοφορούσαν στο μεϊντάνι, συνελήφθη ξαφνικά από περιπολούντα φακό. Έδειχνε φουκαράς, δεν έμοιαζε φονιάς, στο λιμασμένο μάτι της τηλεοπτικής κάμερας των Δυτικών φάνταζε ψυχή τε και σώματι έτοιμος για μια μεγάλη δήλωση. Τον έψησαν και την έκανε. Στα αμερικάνικα, βέβαια, να τον καταλάβουμε. Πέντε μόνο λεξούλες όλες κι όλες και του στραγγάλισαν τη φωνή: Νάου γούι αρ βέρι φρι, μπουμπούνισε με έξαψη ο καημένος. Από μέσα του τι είπε δεν μας είπαν. 
πηγή: Προλεταριακή Σημαία