Έχουν γίνει πια καθημερινές ιστορίες, γνώριμα σκηνικά. Τα γεύεσαι κάθε μέρα θες δε θες μαζί με τον πρωινό καφέ και το τσιγάρο σου.
Πίσω μια μεγάλη καγκελόπορτα εργοστασίου. Μπροστά της μαζεμένοι εργαζόμενοι. Ένα βαρέλι, μια φωτιά αναμένη, γύρω άνθρωποι με σκαμένες φάτσες και σκούφους συζητάνε μες στο κρύο.
Απλήρωτοι εργαζόμενοι, άλλοτε απολυμένοι, άλλοτε σε διαθεσιμότητα, απεργοί ή καταληψίες, πάντα θυμωμένοι, πληγωμένοι, φυλακισμένοι μέσα σε μια απίστευτη κατάσταση.
Χθες η εικόνα ήταν από τη Χαλυβουργία που συνεχίζει. Σήμερα ήταν από τη Filkeram Johnson στη Θεσσαλονίκη.
"Είμαστε στα όρια της εξαθλίωσης¨λένε. "Έχουμε χάσει την περηφάνια μας και την αξιοπρέπειά μας σα γονείς. Δεν μπορούμε να αντικρίσουμε τα παιδιά μας στα μάτια!"
"Είμαστε μήνες απλήρωτοι, με 1500 ευρώ όλο το χρόνο"Ο Αρβανίτης τους ρωτάει:"Και πως βγαίνει;. Στο σπίτι στο τσουκάλι τι μπαίνει;"
"Πως βγαίνει...δε βγαίνει. Στο σπίτι δεν πάμε. Πως να πάμε; Πως να κοιτάξουμε τις γυναίκες και τα παιδιά μας"
Στο ΣΚΑΙ τα βράδια μας δείχνουν ιστορίες από την Πολωνία για την "πτωση του κομμουνισμού" και την Αλληλεγγύη του Βαλέσα. Για τη δική μας Αλληλεγγύη...δεν υπάρχει χρόνος.
Κρύα καλημέρα με σφίξιμο στο στομάχι. Δε γίνεται να μην το δεις. Δεν μπορείς να ζεις κλείνοντας τα μάτια. Αύριο ποιανού η σειρά θα 'ναι; Η δική μου; Η δική σου;
Καθημερινές ιστορίες. Με τον καφέ και το πρωινό τσιγάρο.
πηγή: Γιώργος Σαρρής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου