Δωρεάν μαθήματα, η Άννα Διαμαντοπούλου και ο ...Μαρξ!

1.

“Υπάρχει ελπίδα! Η Ελλάδα, αν πιστεύουμε, είναι εδώ!”. Είναι οι φράσεις που έγραψε η υπουργός Παιδείας Α. Διαμαντοπούλου, για να ευχαριστήσει μία ομάδα καθηγητών της Χίου, που αποφάσισε να παρέχει δωρεάν φροντιστηριακά μαθήματα και προετοιμασία για τις Πανελλήνιες εξετάσεις σε μαθητές του νησιού. Πρόκειται για το μορφωτικό σωματείο «Εθελοντική Ομάδα Καθηγητών Χίου-Αλλήλων Ένεκα», στο οποίο συμμετέχουν συνταξιούχοι και αδιόριστοι εκπαιδευτικοί.
“Εκφράζω τα θερμά και ειλικρινή μου συγχαρητήρια σε όλους τους εκπαιδευτικούς” επισημαίνει η υπουργός στην επιστολή της “γι’ αυτή την πρωτοβουλία της κοινωνικής υπευθυνότητας, συλλογικότητας και αλληλεγγύης. Τέτοιες πρωτοβουλίες αναδεικνύουν τον κοινωνικό και μορφωτικό ρόλο των εκπαιδευτικών, όχι μόνο στα πλαίσια του σχολείου, αλλά και στην ευρύτερη τοπική κοινωνία και στη χώρα. Οι ξεχωριστές αυτές προσπάθειες σε μία τέτοια δύσκολη περίοδο που περνά η χώρα μας βοηθούν στην ανάδειξη και δημιουργία παραδειγμάτων και αξιών που ξεκινούν από την παιδεία και οδηγούν στη δημιουργία μιας κοινωνίας ανθρωπισμού και αλληλεγγύης, μιας κοινωνίας που «νοιάζεται». Είμαι σίγουρη πως αυτή η προσπάθεια θα αποδώσει άμεσα καρπούς και στους μαθητές του νησιού σας, αλλά και στην ανάπτυξη παρόμοιων προσπαθειών”(!!!)

http://www.diamantopoulou.gr/beta/index.php?option=com_content&view=article&id=1830:110715-sygxaritiria-epistoli-stin-ethelontiki-omada-kathigiton-xiou-allilon-eneka

http://www.minedu.gov.gr/publications/docs2011/epistolh_110715.pdf

2.

Κ.Μαρξ, Η 18η Μπρυμαιρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη:

“Κατά ένα μέρος (σημ: το προλεταριάτο κατά την περίοδο κάμψης του κινήματος μετά την περίοδο 1848-51) ρίχνεται σε δογματικούς πειραματισμούς, σε τράπεζες ανταλλαγών και σε εργατικούς συνεταιρισμούς, δηλαδή σ’ ένα κίνημα όπου παραιτείται από την ιδέα να ανατρέψει τον παλιό κόσμο με το σύνολο των δικών του μεγάλων μέσων και προσπαθεί να πραγματοποιήσει την απολύτρωσή του πίσω από την πλάτη της κοινωνίας, με ιδιωτικό τρόπο, μέσα στους περιορισμένους όρους ύπαρξής του και που γι' αυτό αναγκαστικά αποτυχαίνει.”

Υ.Γ.:
Ένα από τα πολλά ζητήματα στο θέμα αλληλεγγύη που τίθενται είναι αυτό των δωρεάν μαθημάτων από ενεργούς, άνεργους ή και συνταξιούχους εκπαιδευτικούς. Ίσως να μην είχαμε αντίρρηση με το να βοηθούν δωρεάν εκπαιδευτικοί  μαθητές που έχουν ανάγκη. Ο προβληματισμός μας, όπως και για κάθε άλλη "σύγχρονη και νέα" πρόταση, βρίσκεται στο ότι πρακτικές, που σ' ένα βαθμό προϋπήρχαν από εκπαιδευτικούς που τιμούν τον τίτλο τους, παρουσιάζονται σαν το Α και Ω της αναγκαίας αντίστασης ξεκομμένες τελείως από την διεκδίκηση του δικαιώματος της πραγματικά δωρεάν και δημόσιας παιδείας από ένα κράτος που σχεδόν την έχει καταργήσει!
Οι όποιες πράξεις αλληλεγγύης λοιπόν αν, κατά τη γνώμη μας τουλάχιστον, δεν εντάσσονται, δεν είναι υποβοηθητικές του λαϊκού αγώνα για τα δικαιώματά του, το μόνο που κάνουν είναι να υποκαθιστούν το κράτος στις υποχρεώσεις του και να οδηγούν τον κόσμο στην αποδοχή λογικών όπως της συνευθύνης "για την κατάντια" μας και της αποδοχής της μη υποχρέωσης του (ή της δυνατότητας με την δικαιολογία της κρίσης) κράτους να παρέχει δωρεάν παιδεία (ή ότι άλλο) στο λαό. Με λίγα λόγια η κινηματική απολυτοποίηση αυτών των πράξεων οδηγεί στην παραίτηση από την υπεράσπιση και διεκδίκηση δικαιωμάτων. Θυμίζει τη λογική που λέει "το σχολείο θέλει βάψιμο, λεφτά δεν υπάρχουν, άρα λοιπόν να βάλουν το χέρι στη τσέπη οι γονείς".
Μια άλλη παράμετρος που θα μπορούσε να τεθεί είναι αυτή της τζάμπα δουλειάς από εργαζόμενους που περνάει με αυτόν τον τρόπο και πολύ θα τον ήθελε η Διαμαντοπούλου και ότι αυτή εκπροσωπεί. Άλλωστε η επίρρηψη ευθυνών στους εκπαιδευτικούς για το "χάλι της παιδείας" και η πίεση να "αναλάβουν τις ευθύνες τους" ακόμη και δωρεάν δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Το δουλεύει η συστημική προπαγάνδα καιρό τώρα και το ζούμε όσοι συμμετέχουμε (όπως ο γράφων) χρόνια σε συλλόγους γονέων. Αυτοί οι τρόποι "αλληλεγγύης", ξαναλέμε ανεξάρτητα προθέσεων, μπάζουν αυτές τις λογικές όχι από την πίσω πόρτα αλλά από τις ορθάνοιχτες πύλες των σχολείων!
Δεν γράψαμε αυτά για να ξεμπερδέψουμε εύκολα με απόψεις ή επειδή έχουμε κρατημένα σε όσους μας κριτικάρουν - και άδικα -  για τη στάση μας σε σχέση με τα “δωρεάν μαθήματα” και άλλες "μορφές αλληλεγγύης", όπως αυτοπαρουσιάζονται τουλάχιστον. Ούτε αμφισβητούμε ντε και καλά προθέσεις. Πολιτικές όμως και κατευθύνσεις έχουμε κάθε δικαίωμα να τις κριτικάρουμε, όπως ισχύει βεβαίως και το ανάποδο, μιας και όλοι αναφερόμαστε στο λαό, στο κίνημά του και στην ανάγκη αντίστασής του.
Τα γράψαμε, λοιπόν, για να δούμε ότι κάθε κίνηση έχει διάφορες πλευρές, ότι το κίνημα έχει ξανασυναντήσει διάφορα πράγματα και απόψεις από πολύ παλιότερα, και ότι ο διαχωρισμός “οι κολλημένοι που δεν καταλαβαίνουν τις νέες συνθήκες" και οι “ανοιχτόμυαλοι” (που έχουν την αυταπάτη ότι για πρώτη φορά σκέφτηκαν αυτοί διάφορα “νέα” πράγματα) είναι πέρα για πέρα σχηματικός, άτοπος και δογματικός!