Το ΚΚΕ είναι ένα κόμμα γέννημα θρέμμα της μεγάλης στροφής του κομμουνιστικού κινήματος που σφραγίστηκε με το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ το '56. Η κομματική του συγκρότηση, οι ιδεολογικές και πολιτικές του επιλογές απορρέουν από την επικράτηση των αναθεωρητισμού και του οπορτουνισμού όλες αυτές τις δεκαετίες. Οι αποφάσεις του 18ου συνέδριου του ΚΚΕ, που κριτικάρουν το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, που "αποκαθιστούν" τον Στάλιν και την σοσιαλιστική οικοδόμηση που αυτός εκπροσωπεί, υιοθετώντας απόψεις του Τρότσκι και του Μπακούνιν, διαστρεβλώνοντας παράλληλα τις απόψεις του για τις ταξικές αντιθέσεις στην ΕΣΣΔ, η υιοθέτηση πιο επαναστατικής και αγωνιστικής φρασεολογίας σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες, σε τίποτα δεν αλλάζουν το ότι εξακολουθεί να είναι "παιδί" αυτής της στροφής. Τι άλλωστε θα μπορούσε να δείξει η επιμονή του στην υπεράσπιση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" των Χρουστσόφ, Μπρέζνιεφ μέχρι και Γκορμπατσόφ! Τι άλλο θα μπορούσε να δείξει η επιμονή του και η σημασία που δίνει στις εκλογές, όχι μόνο τις κοινοβουλευτικές αλλά κάθε είδους.
Η πολιτική του στο κίνημα είναι σεχταριστική και κινείται στη λογική των ορίων του συστήματος. Τα παραδείγματα είναι άφθονα ιδιαίτερα τα τρία τελευταία χρόνια με τα μεγάλα ξεσπάσματα του λαού και της νεολαίας, να μην τα επαναλαμβάνουμε.
Η κομματική του συγκρότηση και ο τρόπος λειτουργίας του δεν έχει καμιά σχέση όπως ισχυρίζεται με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν είναι "μέσο πειθάρχησης" (όπως γράφτηκε σε σχόλια φιλοΚΚέδικων μπλοκ) των μελών ενός κομμουνιστικού κόμματος αλλά ο τρόπος λειτουργίας που εξασφαλίζει στα μέλη του την ουσιαστική συμμετοχή στις αποφάσεις και την υλοποίησή τους. Ο τρόπος λειτουργίας ενός κόμματος, ιδιαίτερα όταν θέλει να λέγεται κομμουνιστικό, έχει άμεσα σχέση με τις ιδεολογικές και πολιτικές του κατευθύνσεις, με το κατά πόσο εννοεί αυτά που λέει.
Αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσε κανείς να πει για το ΚΚΕ, και όχι μόνο γι' αυτό. Για την σημερινή κατάσταση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς στη χώρα μας ευθύνες έχουν και οι ηγεσίες του ΣΥΝ (που σε μεγάλο βαθμό αποτελεί τη συνέχεια του ΚΚΕ(εσ.), ενώ ένα μεγάλο τμήμα της προέρχεται από το ΚΚΕ) και αρκετών οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς με προεξάρχον το ΝΑΡ. Έχουν ευθύνες γιατί στο (όχι και τόσο μακρινό) παρελθόν με την αποδοχή αυτών που συμβολίζει το 20ο, και σαν απόρροια αυτού, με τον τρόπο που (δεν) αντιμετώπισαν το ΠΑΣΟΚ τις δεκαετίες του '70 και '80, με τις αντιλήψεις τους περί "αλλαγής" και συγκυβέρνησης μαζί του, με την κριτική στάση απέναντί του κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του το '80, με τη λογική των δημοκρατικών δυνάμεων και της αντιδεξιάς, με την απαξίωση του εργατικού κινήματος και της ταξικής πάλης και την αποθέωση του κοινοβουλευτισμού και του επιστημονισμού, έδωσαν την ευκαιρία στην αστική τάξη να κάνει πραγματικότητα το όνειρο δεκαετιών. Να αποδυναμώσει έως και εξαφανίσει το λαϊκό και εργατικό κίνημα, να αποδυναμώσει και να συκοφαντήσει την αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα. Αντιλήψεις και λογικές που εξακολουθούν να υπάρχουν στο μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς.
Ένα κείμενο σαν του Αλέκου Χαλβατζή (που είναι αμφίβολο αν θα του έδινε κανείς σημασία αν είχε άλλο επίθετο) δεν έρχεται να προσθέσει τίποτα στα πολύ σοβαρά και ουσιαστικά που πρέπει να τεθούν κάποια στιγμή ή και που τίθενται κάθε μέρα και όσο οξύνεται η ταξική πάλη.
Ελάχιστα πολιτικό, υπερασπίζεται αποφάσεις και πρακτικές που υιοθετήθηκαν μετά από μια χωρίς αρχές εσωκομματική διαπάλη που οδήγησε στις δύο διασπάσεις του '89 και του '91 μιλώντας για κάποια αρνητική κατά τη γνώμη του "αριστερή" στροφή, κατά κύριο λόγο αναλώνεται σε περιγραφή μιας κατάστασης με ίντριγκες και αντιδημοκρατικές συμπεριφορές. Ελάχιστη εντύπωση κάνουν. Τέτοια και άλλα πολλά, ίσως ακόμη πιο σοβαρά θα μπορούσε να πει ο οποιοσδήποτε έχει περάσει για κάποια χρόνια από το ΚΚΕ, αλλά και από κόμματα της αριστεράς που αποθέωναν την ανανέωση και τη δημοκρατία όντας τα πλέον συγκεντρωτικά ή και από συλλογικότητες της "αμεσοδημοκρατίας". Ε, και;
Κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που πολλοί από την αριστερά και τον α/α χώρο χρησιμοποιούν αυτές τις περιγραφές σαν το άπαν της αντιπαράθεσης και απόδειξης της αντίθεσης και διαφορετικότητάς τους με το ΚΚΕ λες και δεν έχουν αντιπαρατεθούν με κάτι άλλο στις αναλύσεις του και στην καθημερινή του πρακτική! Ίσως και γι' αυτό!
Παρατηρεί κανείς ότι οι απόψεις αυτές συγχέονται με απόψεις, πέραν των υπερασπιστών του ΚΚΕ, που υιοθετούν τη θεωρία της συνωμοσίας κατηγορώντας τον Α.Χ. άμεσα ή έμμεσα ως υποχείριο της αστικής τάξης που θέλει να σταματήσει την αριστερή στροφή του ΚΚΕ και να το επανεντάξει σε λογικές κυβερνητισμού ή κοινοβουλευτισμού. Προφανώς εννοούν ως αριστερή στροφή την υιοθέτηση του όρου "αντικαπιταλισμός", της άποψης περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας που αποφασίζει ισότιμα με τους ...υπόλοιπους ιμπεριαλιστές ή προσφάτως τις απόψεις περί χρέους και άρνησής του με το τρόπο που το προβάλουν και άλλες δυνάμεις της αριστεράς. Όσο για τον κοινοβουλευτισμό, αυτός δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ!
Η κοινότητα των οικονομικών, ιδεολογικών και πολιτικών αναλύσεων, αλλά και των πρακτικών στο κίνημα, στον ένα ή άλλο βαθμό στην αριστερά είναι τόσο εντυπωσιακή που απορεί κανείς γιατί δεν κατεβαίνουν όλοι μαζί στο αγαπημένο τους πεδίο, στις εκλογές.
Η ανάγκη διαφοροποίησης οδηγεί στην υιοθέτηση τέτοιων κειμένων από τη μια πλευρά και η καταγγελία όλων των άλλων ως πρακτόρων, πασόκων, προβοκατόρων κ.λπ., από την άλλη.
Η ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση γίνεται, ή θα έπρεπε να γίνεται, μέσα στη κίνηση που παράγει η ταξική πάλη. Αυτό αφορά τα πάντα. Ακόμη και το τι κόμμα θέλουμε, τι είδους συγκρότηση συνδικαλιστική και πολιτική χρειάζεται η εργατική τάξη και ο λαός. Η ανάδειξη του κομμουνιστικού κινήματος σε μια προηγούμενη φάση ως πολιτική συγκρότηση και καθοδηγητική δύναμη της εργατικής τάξης έγινε μέσα από σκληρές ταξικές συγκρούσεις τοπικά και σε διεθνές επίπεδο. Συγκρούσεις που περιλάμβαναν την Οκτωβριανή Επανάσταση αλλά και όλες τις άλλες επαναστάσεις που οδήγησαν ένα μεγάλο τμήμα του πλανήτη να χαρακτηρίζεται κόκκινο και απείλησε σοβαρά την ύπαρξη του καπιταλισμού.
Συγκρούσεις όμως υπήρξαν και μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα, αντανακλούσαν την επίδραση των ταξικών αντιπαραθέσεων σε ταξικές κοινωνίες (καπιταλιστικές ή σοσιαλιστικές) μέσα σε αυτό. Η ήττα των επαναστατικών δυνάμεων και απόψεων μας οδήγησε σε αυτό που ζούμε στην εποχή μας.
Οι ίντριγκες και αντιπαραθέσεις που πίκραναν τον Α.Χ. κατά πάσα πιθανότητα αντανακλούν αντιθέσεις και συγκρούσεις που αφορούν το από 'δω και πέρα του κινήματος. Οι πιέσεις που δημιουργούν η ολομέτωπη επίθεση του καπιταλισμού - ιμπεριαλισμού στα λαϊκά - εργατικά δικαιώματα και η όξυνση της ταξικής πάλης είναι έντονες σε όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις της αριστεράς. Ειδικά σε αυτά/ές που οι καιροσκοπισμοί, οι αυταπάτες για το κράτος, η υποτίμηση της ταξικής πάλης και το πάτημα στις δύο βάρκες του κοινοβουλευτισμού και της επαναστατικής φρασεολογίας ήταν και είναι το χαρακτηριστικό τους. Από την άποψη του πως αυτές οι αντιπαραθέσεις θα επηρεάσουν το κίνημα, την ανάγκη συγκρότησης της εργατικής τάξης και του λαού μας ενδιαφέρει και μας αφορά όλους η έκβασή τους. Σε αυτή τη λογική νομιμοποιείται η έκφραση απόψεων και από τους "απ' έξω". Ως εκεί όμως.
Το ενδιαφέρον αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την υιοθέτηση χαρακτηρισμών και πρακτικών προσώπων, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν να ελεγχθούν από κανέναν, ενδιαφέρον θα είχε να ξέραμε ποιες είναι οι διαφορετικές απόψεις που εκφράζουν αυτά τα πρόσωπα ή οι διάφορες τάσεις. Οι απόψεις πάντως του Α.Χ., όπου και όσο εκφράζονται σε αυτό το κείμενο, σε καμιά περίπτωση δεν αμφισβητούν την ουσία της ιδεολογικής και πολιτικής ύπαρξης του ΚΚΕ. Κάποιες πλευρές αμφισβητούνται, το πολύ.
7 σχόλια:
Σε διατεταγμένη υπηρεσία ο Αλέκος ""ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ""...
http://tasosnastos.blogspot.com/2012/02/blog-post_9629.html
Νομιζω οτι οντως απο το 1956 ξεκινησε μια στροφη σε πολλα ,αν οχι ολα, ΚΚ στην Ευρωπη και πολυ σωστα το ξεκινατε απο τοτε και οχι απο την δεκαετια του 90 οπως κανει ο Α.Χ.
Προιον αυτης της στροφης ηταν και δημιουργια νεων κομματων, απο διασπσεις που προεκυψαν
Η πορεια βεβαια μετα το 56 δεν ειναι ευθεια γραμμη ομως, ειναι γεματη αντιπαραθεσεις στο εσωτερικο του ΚΚΕ
Υπαρχουν στιγμες που ο δεξιος οπορτουνισμος στο ΚΚΕ κορυφωνεται, οπως η αποφαση διαλυσης των οργανωσεων του στην Ελλαδα, οι συγκυβερνησεις της περιοδου 89-90
Αισθηση μου οτι κατα την δεκαετια του 80 εχουν υποχωρησει(εαν υπαρχουν δηλαδη) τα πολιτικα κριτηρια στρατολογησης στην ΚΝΕ και σταδιακα και στο ΚΚΕ
Αποτελεσμα ηταν η αναδειξη και ανελιξη στελεχων που δεν εχουν σχεση πραγματικη με ενα εργατικο κομμουνιστικο κομμα
Ειναι μεγαλη κουβεντα τι αλλο μπορει να εχει παιξει ρολο, εγχωριες συνθηκες ηττας στον εμφυλιο ,7ετια, πασοκ κλπ
Απο εκει και περα μετα το 90 το ΚΚΕ(διεσπασμενο πλεον και απο τα δεξια ΣΥΝ και απο τα 'αριστερα' του ΝΑΡ) απογαλακτιστηκε(για να μην υπαρχουν παρερμηνειες εννοω ιδεολογικα και ως θεωητικη επιρροη) ουσιαστικα απο το ΚΚΣΕ και χαραζει εντελως αυτονομη πορεια
Εκει που διαφωνω με το κειμενο σας ειναι στην σημερινη κατασταση
Η αποκατασταση Ζαχαριαδη, πολιτικη δικαιωση Βελουχιωτη, η εγγραφη αναγνωριση του σφαλματος στηριξης των πολιτικων ''αλλαγης'' στην ΕΣΣΔ(εν μερει εχει αποδωθει στο πνευμα διεθνιστικης αλληλεγγυης απεναντι στα σοσιαλιστικα κρατη που διακατειχε το κκε), η σταδιακη ρηξη με λογικες 'παναριστερας'-'δημοκρατικων δυναμεων' κατα την δικη μου γνωμη συνιστουν μια σωστη κινηση και βαση για ισχυροποιηση του ΚΚΕ σε συνθηκες διεθνους ηττας μαλιστα.
Φυσικα πολλα απο αυτα αποτελουν δικαιωση του ΚΚΕ(μ-λ)-δεν τιθεται θεμα γιαυτο αμφισβητησης
Νομιζω ξερεις οτι προσωπικα στηριζω ΚΚΕ(αν και ουδεποτε υπηρξα μελος του) και αυτο δεν αλλαζει, ομως στα δικα μου ματια οι διαφορες του παρελθοντος εχουν συρρικνωθει αρκετα, οπως ελπιζω και τα εκατερωθεν παθη(μιλαω για τις εσωκομματικες συγκρουσεις αλλων εποχων,Τασκενδη κλπ που οδηγησαν και στον εσωτερικο διχασμο του κκε) και ισως ειναι καιρος το ΚΚΕ να συνεργαστει με το ΚΚΕ(μ-λ) ,σιγουρα στο εργατικο αλλα και κινηματικο μετωπο.
Μεγαλο βημα για την ενοτητα των ΚΚ θα ηταν και η πολιτικη ενωση αλλα αυτο ειναι δυσκολο ζητημα
υγ.Εαν το επιθετο του ηταν διαφορετικο ειναι αληθεια οτι ουτε θεμα θα γινοταν σε εφημεριδα του μπομπολα ουτε τοσο μεγαλη προβολη θα ειχε
Απο την αλλη διαφορες αναρχικες,αριστεριστικες και αλλες οργανωσεις θολουρας το αξιοποιουν απλα ως κριτικη απεναντι στο κκε και μονο, ανεξαστητως περιεχομενου. Αλλα αυτα τα εχουμε δει και με τον κοψιδη(μετεπειτα συν, μετα ρευμα βενιζελου, μετα υποψ.δημ.συμβουλος ,μετα σε οικ.πρασινους και συνεχιζει μαλλον...) και αλλους. Δεν εννοω οτι ο Α.Χ θα εχει την ιδια πορεια αλλα ειναι γελοια η πολιτικη αξιοποηση της παραμικρης διαφωνιας,αποχωρησης ,κριτικης απο τους γνωστους αγνωστους
Φίλε μου η ηγεσία του ΚΚΕ φοβάται την κοινή κινηματική δράση όπως ο διάολος το λιβάνι. Γι' αυτό, δεν υπάρχει καμία διάθεση για συμπόρευση. Παρά την λεκτική στροφή προς τα αριστερά, το ΚΚΕ την κρίσιμη στιγμή, όπως είναι ο Δεκέμβρης, το Σύνταγμα και αλλού, βρίσκει δικαιολογίες για να απομακρυνθεί από το κίνημα. Όπως είχε πει και η Παπαρήγα, "κάποιοι ονειρεύονται να γίνει όλη η Ελλάδα Κερατεά". Εμείς ναι το ονειρευόμαστε. Μήπως κάποιοι το φοβούνται;
η ελπιδα μου ειναι η εξεγερση των νεων με καθοδηγηση δυναμεων της εξωκοινοβουλευτικης αριστερας και της Α.Κ
Ο καθενας πιστευω οτι πρεπει να γραφει οτι πιστευει ακομα και να βριζει τι προβλημα υπαρχει?
Οι αντιγειτονιες είναι ένας χώρος ανταλλαγής απόψεων, πληροφόρησης, πολιτικών τοποθετήσεων κλπ. Πρέπει να υπάρχει σεβασμός στην κάθε άποψη η οποία είναι πρός συμφέρον του λαού.
Ο κανένας μπορεί να συμβάλει σε αυτό χωρίς να όμως να το κάνουμε εδώ γήπεδο με βρισιές κλπ.
Επίσης το θέμα που συζητάμε είναι γιά μιά τοποθέτηση πολιτική ενός ανθρώπου.Ας παρακολουθούμε λιγάκι τα θέματα ώστε να μην είμαστε off σε αυτα που γράφουμε.
Καλημέρα, καλή δύναμη.
Φίλε jorje για το ΚΚΕ τα έχουμε ξαναπεί. Η αλλαγή της στάσης του απέναντι στην υπόλοιπη αριστερά δεν είναι και τόσο θεαματική. Όσα χρόνια ασχολούμαι πάνω κάτω τα ίδια έλεγε. Ειδικά για τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Η αλλαγή στάσης του αφορά κυρίως τα αστικά κόμματα και κυρίως το ΠΑΣΟΚ.
Το ΚΚΕ εξακολουθεί να υπηρετεί και παλιότερα και τώρα την ίδια πολιτική. Από τη δεκαετία του 90 και μετά η πολιτική του γίνεται ακόμη πιο σεχταριστική και επιθετική απέναντι στους πάντες που δεν το ακολουθούν έστω και ....κριτικά.
Προσωπικά δεν έχω την ανάγκη κανενός κειμένου κανενός προσώπου για να μου επιβεβαιώσει την άποψη που έχω σχηματίσει. Μου αρκούν αυτά που βλέπω στην καθημερινή πάλη.
Όσο για τους υπόλοιπους φίλους. Κατ' αρχήν να πω έλεος πια με αυτό το σύνδρομο που βλέπει παντού και πάντα πράκτορες, προβοκάτορες και διατεταγμένες υπηρεσίες! Ο υπερτονισμός αυτού του πράγματος το μόνο που δείχνει είναι αδυναμία και φόβο.
Για το θέμα που θέτει ο προτελευταίος ανώνυμος, προφανώς με βάση την εισαγωγή μου στα σχόλια, θα ήθελα να του πω ότι σχόλια που βρίζουν χυδαία και προσωπικά δεν χωράνε εδώ. Δεν έχει να κάνει ούτε με λογικές πολιτικής ορθότητας ούτε με κανενός είδους σεμνοτυφίας. Κατά τα άλλα ο τελευταίος σχολιαστής με καλύπτει.
Δημοσίευση σχολίου