Συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ(μ-λ) πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαρτίου, μετά από κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προκειμένου να συζητηθεί η πρότασή της όπως κατατίθεται στο τετρασέλιδό της με τίτλο «Ανοιχτό κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τους αγωνιστές του κινήματος και τις δυνάμεις της Αριστεράς για τη διαμόρφωση αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής».
Από τη μεριά της οργάνωσής μας, και αφού έγινε μια εκτενής τοποθέτηση στο πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς τα χαρακτηριστικά της περιόδου, ξεκαθαρίστηκε ότι το πλαίσιο της πρότασης δεν μας καλύπτει για πολλούς και διάφορους λόγους. Πρώτον, γιατί αγνοεί πλήρως την παρόξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τη σχέση της με τη βαθιά κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Αντί γι’ αυτό βρίθουν αναφορές περί «αγορών», «τραπεζών» και «πολυεθνικών», στοιχεία που δίνουν την αίσθηση ότι σήμερα υπάρχει μία και μόνη αντίθεση, αυτή μεταξύ εργασίας και κεφάλαιου. Δεύτερον, γιατί δεν αναδεικνύεται πουθενά ο ρόλος της ντόπιας άρχουσας τάξης και η βαθιά εξάρτησή της από τον ιμπεριαλισμό, στοιχείο κρίσιμο για τον αγώνα τον οποίο καλούνται να δώσουν λαός και εργαζόμενοι. Τρίτον, διότι όλο το πλαίσιο των στόχων-αιτημάτων που τίθενται στην πρόταση περί «στάσης πληρωμών», «διαγραφή του χρέους», «έξοδο από το ευρώ», «εθνικοποίηση των τραπεζών», «εργατικός έλεγχος», «αναδιανομή πλούτου» κ.λπ., αναπαράγουν τη σύγχυση στο κίνημα, αποτελούν προτάσεις «αριστερού κυβερνητισμού» και όχι προτάσεις αγώνα για το κίνημα. Όλο αυτό το πλαίσιο στόχων και αιτημάτων αφήνει αναπάντητο το ποιος θα τα κάνει όλα αυτά και πότε, δείχνει να αδιαφορεί για τους καταθλιπτικούς συσχετισμούς, υποτιμάει τις διεργασίες συγκρότησης λαϊκών και εργατικών αντιστάσεων, αφήνει «ανοιχτά ενδεχόμενα» παραπέμποντας ακόμη και σε συμμαχίες με κομμάτια της αστικής τάξης. Και όλα αυτά σε μια συγκυρία που το εργατικό-λαϊκό κίνημα προσπαθεί να οργανώσει τις αντιστάσεις του, να συγκροτηθεί ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά, να διαλύσει αυταπάτες, να προσπεράσει αναχώματα.
Φυσικά και θεωρούμε θετική κάθε πρόταση που αναδεικνύει την ανάγκη της κοινής δράσης, της συμπόρευσης στα διάφορα μέτωπα και τους αγώνες. Στοιχεία απαραίτητα για την οικοδόμηση μετώπου αντίστασης λαού και εργαζομένων ενάντια στη σημερινή βαρβαρότητα. Ωστόσο, οι κατευθύνσεις και οι στόχοι είναι στοιχεία κρίσιμα για τη δυνατότητα του κινήματος να πετύχει νίκες, αλλά και να πάει ακόμη παραπέρα, να θέσει ζητήματα συνολικότερης αντιπαράθεσης με το σύστημα, αναζήτησης της επαναστατικής διεξόδου.
Ύστερα, από όλα αυτά, με έκπληξη διαβάσαμε στο ΠΡΙΝ της 11ης Μαρτίου ότι η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ(μ-λ) βρήκε θετική την πρόταση και ότι απλά έθεσε την ανάγκη να τονιστεί το ζήτημα της αντίστασης! Αν όχι τίποτε άλλο, υπονομεύει και τη διαπίστωση της πρότασης ότι «πρέπει και τώρα να ανοίξει η συζήτηση για τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας»...
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
7 σχόλια:
ρε σύντροφοι κάνετε κεντρική εκδήλωση όπου δεν αναφέρετε την εξάρτηση (που όπως συνεχώς τονίζετε υποτιμούν όλοι οι άλλοι) στην αφίσα σας και έχετε τετοια απαίτηση από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
Για να ανατραπεί η βάρβαρη πολιτική της πείνας, της εξαθλιώσης και της ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ
Για δουλειά, ειρήνη, δημοκρατία, ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
Αυτά δεν είναι αρκετά;
Σύντροφοι συμπαθάτε με αλλά δεν πολυκαταλαβαίνω. Μήπως διυλίζουμε τον κώνωπα; «(…) Πρώτον, γιατί αγνοεί πλήρως την παρόξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τη σχέση της με τη βαθιά κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Αντί γι’ αυτό βρίθουν αναφορές περί «αγορών», «τραπεζών» και «πολυεθνικών», στοιχεία που δίνουν την αίσθηση ότι σήμερα υπάρχει μία και μόνη αντίθεση, αυτή μεταξύ εργασίας και κεφάλαιου (…)» Και έτσι νάναι, τι αλλάζει; Πώς μεταφράζεται πρακτικά; Τι σημαίνει για την καθημερινή μας δράση; Μπαίνουν άλλα καθήκοντα; Πάλι μαζί δεν θα είμαστε στο δρόμο και στις διαδηλώσεις;
Φ.Χ.
Και βέβαια αγαπητέ σύντροφε μπαίνουν άλλα καθήκοντα. Είναι άλλο πράγμα να θεωρείς ότι η κύρια αντίθεση στην χώρα είναι η αντίθεση κεφάλαιο - εργασία και άλλο η αντίθεση ιμπεριαλισμός και ντόπια ολιγαρχία - λαός.
Είναι τελείως διαφορετικό να θεωρείται μια χώρα εξαρτημένη και άλλο ότι έχει κατακτήσει τη πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία, πόσο δε όταν θεωρείται ιμπεριαλιστική.
Εκτός αν δεν κάνουμε συνολική μαρξιστική πολιτική αλλά απλά κινηματική πολιτική στα τυφλά και στείρο οικονομισμό
Άλλο υποτέλεια άλλο εξάρτηση ανώνυμε νο. 2.
Επίσης το Εθνική Ανεξαρτησία από μόνο του είναι αστικοδημοκρατικό γι αυτό το επαναστατικό κίνημα έθετε το ζήτημα της Λαοκρατίας ή Λαϊκής Κυριαρχίας σε αντίθεση με το ρεφορμισμό και τη σοσιαλδημοκρατία.
Η εξάρτηση ήταν ζήτημα που μπορούσε να χωρίζει δρόμους και στρατηγικές κάποτε όταν πχ υπήρχε θέμα για τον χαρακτήρα της επανάστασης(δημοκρατική ή σοσιαλιστική).
Επίσης κάποτε μπορεί να χώριζε πρακτικές μέσα στο κίνημα.Αν για παράδειγμα όσοι έλεγαν ότι υπάρχει εξάρτηση έλεγαν για "δημοκρατικό ανοιχτό πανεπιστήμιο γι όλο τον λαό και επιστήμη για την φιλολαϊκή ανάπτυξη" άρα όχι καταλήψεις(δεν λέω ότι το έκανε αυτό η ΟΜΛΕ)
Σήμερα η ανάκτηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας πρέπει να είναι βασικός στόχος,όχι όμως στα πλαίσια κάποιου σταδίου πριν το οποίο δεν μπορούμε να μιλήσουμε για την σοσιαλιστική ρήξη.Η αδυναμία της αστικής τάξης να παίξει τον ρόλο της σαν εθνική αστική τάξη επιβάλλει την συμμαχία των εργαζομένων των αγροτών και των μικροαστικών στρωμάτων ενάντια στην αστική πολιτική της χωρίς τέλος εσωτερικής υποτίμησης εντός ευρώ και εε και με εργαλείο το χρέος.Επίσης επιβάλλει την συμμαχία της αριστεράς με αυτό το περιεχόμενο,και την δημιουργία του σύγχρονου κομμουνιστικού φορέα που θα βάλλει πιο στρατηγικά ερωτήματα (ιμπεριαλισμός,απονέκρωση του κράτους,επαναστατικοποίηση κοινωνικών σχέσεων κτλ)
Αυτό δεν είναι ούτε σοσιαλιστική επανάσταση ,ούτε κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας και βλέπουμε.Είναι αμφισβήτηση της αστικής κυριαρχίας σε ένα άλλο μοντέλλο παραγωγής και κατανάλωσης,αναπαραγωγής και εξουσίας.Σε τελευταία ανάλυση ,αν πάμε στο παρελθόν,δίκιο δεν είχε ούτε ο Ζαχαριάδης,αλλά ούτε ο Πουλιόπουλος.Δίκιο είχε η εαμική τομή,και ας μην είχε καταλάβει τι αντιπροσωπεύει και θεωρούσε τον εαυτό της στάδιο για την λαϊκή δημοκρατία.
Δημοσίευση σχολίου