ΜΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ.........

Αν κάποιος θέλει στ΄ αλήθεια ν΄ αναμετρηθεί με το φαινόμενο της λαϊκής απήχησης, με τη μεγάλη εκλογική άνοδο της καθαρόαιμης φασιστικής φωνής της ΧΑ, (και όχι μόνον αυτής) , το εγχείρημα χωρίς αναφορά στην ταξική πάλη, τα τεκταινόμενα στην οικονομική βάση, τις διαφοροποιήσεις στη ταξική διάρθρωση της κοινωνίας μέσα στις συνθήκες της τωρινής γενικευμένης επίθεσης των κεφαλαιοκρατών στην εργατική τάξη, τον πολιτικό συσχετισμό σε επίπεδο ολοκληρωμένου ‘’πολιτικού λόγου’’
............απλά δεν έχει καμία σχέση με τον μαρξισμό και με βεβαιότητα ούτε καν με τη στοιχειώδη σοβαρότητα. Είναι απλά ένα εγχείρημα που με διάσπαρτες αστυνομικού τύπου ‘’αποκαλύψεις’’ που μάλλον διαφημίζουν τις φασιστικές ιδέες στο δυνητικό κοινό τους, με ακολουθητισμό στα αστικά ιδεολογήματα, θα προσπαθεί από τις δευτερεύουσες εκδηλώσεις του, να (παρ)ερμηνεύσει ένα σημαντικό πρωτεύον κοινωνικό φαινόμενο.
Σε αυτή τη περίπτωση, που τη βιώνουμε καθαρά με τη στάση των διάφορων εκδοχών της επίσημης και ανεπίσημης αριστεράς, ο δήθεν αναλυτής θα μιλάει για ‘’πολιτικό ατύχημα’’, θα κάνει τη στρουθοκάμηλο προσπαθώντας να υποτιμήσει τη συγκεκριμένη συμπεριφορά πλατιών λαϊκών μαζών, θα αγνοεί επιλεκτικά την - πέρα της ανοιχτής υποστήριξης - ευρύτερη λαϊκή ανοχή των φασιστικών ιδεών καθώς και την επίδρασή τους σαν του ‘’λαγού’’ της κούρσας στα προγράμματα και κυρίως τις πρακτικές των ‘’επίσημων αστικών κομμάτων εξουσίας’’, τελικά θα περιμένει με κάποιο μαγικό τρόπο.........μια επικίνδυνη συμπεριφορά μεγάλου μέρους της κοινωνίας, να ‘’διορθωθεί’’- ‘’εξαφανιστεί’’ μόνη της, αφού ‘’οι μη φασίστες που ακολουθούν τους φασίστες’’, (αυτή η μεταφυσική διαφοροποίηση γίνεται άραγε βάσει   φασιστικής αρχαιότητας, ή βάσει του ατομικού ακτιβισμού που δήθεν μόνος αυτός συνιστά έναν ‘’φασίστα  και όχι παρασυρμένο’’; ) να τους ‘’καταλάβουν’’ και τελικά να  τους αποδοκιμάσουν, στη μέγιστη έκφραση της ταξικής πάλης............τις αστικές εκλογές, που βέβαια  απλά ‘’νομιμοποιούν’’ την κάθε ναζιστική συμμορία και μετά την αρχική ‘’απενοχοποίηση’’, της δίνουν χαρακτηριστικά συχνά πιο μόνιμα, από κάποιων ‘’κομμουνιστών’’! Καθόλου περίεργο όλο αυτό το σκηνικό, αν σκεφτούμε πως έτσι αποκρύπτεται, πως η απήχηση των φασιστικών ιδεών έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό, με την ανεπάρκεια της αριστεράς, των κομμουνιστών, του κινήματος συνολικά.
Η Τσέτκιν στα 1923 στην 3η Ολομέλεια της Κομμουνιστικής Διεθνούς, φαίνεται πως για τους ‘’αριστερούς’’ μας, μάλλον δεν τα έλεγε καλά, όταν σημείωνε: ‘’Ο φασισμός είναι πολύ διαφορετικός από τη δικτατορία του Χόρτυ στην Ουγγαρία....Ο φασισμός σίγουρα δεν είναι η εκδίκηση της αστικής τάξης εναντίον του μαχητικά ξεσηκωμένου προλεταριάτου. Θεωρώντας τον από ιστορική και αντικειμενική άποψη, ο φασισμός συμβαίνει πολύ περισσότερο γιατί το προλεταριάτο δεν μπόρεσε να επιδιώξει την επανάστασή του...’’ Κι αν βέβαια η συγκεκριμένη αυτοκριτική, αφορά αίτιο και αποτέλεσμα για τον φασισμό σαν καθεστώς, κι αν η αναφορά γίνεται για επαναστατική υστέρηση σε συνθήκες που την ευνοούσαν, οι βασικές αναλογίες με το άπλωμα της φασιστικοποίησης και την οικειοποίηση της λαϊκής απόγνωσης από τους πιο πειθήνιους υπηρέτες του κεφάλαιου, είναι κάτι περισσότερο από σαφείς και επίκαιρες.
Αυτές οι- εκ του πονηρού και δηλωτικές πλήρους άγνοιας - απόψεις, σέρνονται πίσω από την κυρίαρχη ιδεολογία και τις αντιλήψεις της για το ζήτημα : ‘’Η αριστερά δεν κατάλαβε και δεν πρότεινε θετικές λύσεις για το μεταναστευτικό’’. Όταν στη πραγματικότητα και σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, δεν έδωσε επαρκείς απαντήσεις στη κατεύθυνση της ενότητας, της αυτοσυνείδησης και οργάνωσης της σημερινής ενιαίας πολύμορφης εργατικής τάξης του ‘’σήμερα’’. ‘’Η αριστερά συνέβαλε στη νομιμοποίηση της βίας και την αποδοχή της’’. Όταν αντίθετα, με τον αστικοποιημένο κοινοβουλευτικό-κυβερνητικό κρετινισμό της, τον πλήρη καρπαζοεισπρακτόρικο εξοβελισμό της βίας συλλήβδην, δεν κατέστησε σαφές τι σημαίνει λαϊκή αντιβία, πως και με ποιες προϋποθέσεις εκδηλώνεται σαν αποτρεπτική του φασισμού και της κρατικής καταστολής, αλλά άφησε την επίκληση και  χρήση της, κύρια στους μικροαστικούς πραξικοπηματικούς τυχοδιωκτισμούς. Και βέβαια καμία αναφορά στην παράλληλη και πρόδρομη για την άνοδο των καθαρόαιμων φασιστικών αντιλήψεων, άνοδο του ανορθολογισμού, της απομόνωσης μεγάλων μερίδων της εργατικής τάξης (μακροχρόνια άνεργων), για την καλλιέργεια του διάχυτου κοινωνικού φόβου και μέσω της αυξανόμενης καταστολής και μέσω της κατασταλτικής κυρίαρχης ιδεολογίας, τη θρησκοληψία κάθε λογής και ανακατωμένη-αρκεί να επικρατεί ο σολιψισμός  και τον συμμοριτισμό σαν ‘’νεανική ανάσα’’ των ‘’από κάτω’’ απελπισμένων παιδιών, σε πλαστούς διαχωρισμούς σε υπο-ομάδες, ‘’αντιπάλων’’ που ματώνουν, συγκροτώντας ‘’νεανικό’’αντιδραστικό υποπολιτισμό, ενώ δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε, όλα αυτά.........απουσιάζουν.
Ως συνήθως αναζητούμε την ανεπάρκεια, σε λάθος κατεύθυνση....... αυτή είναι συνήθως και κύρια, προς τα ‘’δεξιά’’.
Το φασιστικό φαινόμενο σε κάθε του έκφραση, παρουσιάζει κάποια σταθερά χαρακτηριστικά και παράλληλα έχει κατά περίπτωση  ιδιομορφίες, ανάλογα της ανάπτυξης του καπιταλισμού σε κάθε χώρα, σε σχέση με τη παγκόσμια συγκυρία κύρια σε οικονομικό επίπεδο και του πως διαμορφώνονται οι ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, ανάλογα με την ίδια τη κατάσταση του κινήματος κάθε φορά, όταν σαν ‘’λύση έκτακτης ανάγκης’’ για τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό είτε εμφανίζεται σαν συνολική επιβολή μορφής της κεφαλαιοκρατικής δικτατορίας, είτε σαν διάχυτη φασιστικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, είτε σαν ‘’απότομη’’ άνοδος της λαϊκής αποδοχής των φασιστικών ιδεών σε πλατιά λαϊκά στρώματα, σε παράλληλες πάντα πορείες, με ένα από τα δυο προαναφερθέντα φαινόμενα.
Δεν είναι τυχαίο πως εμφανίζεται κατά βάση  σε περιόδους οικονομικής κρίσης και των μέγιστων κοινωνικών επιπτώσεών της σε μια χώρα, είτε αυτή πρόκειται για ‘’χτυπημένη-ηττημένη’’ ιμπεριαλιστική χώρα, ( συνθήκες Γερμανίας μετά τον Α΄ πόλεμο) , είτε σε χώρα εξαρτημένη, καταληστευμένη απ΄τους ιμπεριαλιστές, με την απόγνωση και την εξαθλίωση να χτυπούν πλατιά λαϊκά στρώματα-σε αναλογία με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα-στη περίπτωση της ανόδου του ιταλικού φασισμού, σαν δυο μόνον, βασικά ιστορικά παραδείγματα. Σ΄αυτές τις συνθήκες, σηκώνει το λάβαρο της ‘’εθνικής ενότητας’’ και του φυλετικού αυτοπροσδιορισμού, σαν δήθεν υπέρβαση του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και του αγώνα για εθνική ανεξαρτησία όπου τίθεται παρόμοιο θέμα, πατώντας στην υστέρηση του κινήματος και της αριστεράς, για ανάλυση και δράση γνήσια αντιμπεριαλιστική με καθαρό αντικαπιταλιστικό στίγμα, κραδαίνοντας τον ‘’εθνικό δρόμο για την αξιοπρέπεια’’ σαν τον μόνο αποτελεσματικό, σε συνθήκες περικύκλωση από ‘’ξένους’’ αταξικούς εχθρούς, με προβολή της φυλετικής μοναδικότητας  σαν του μόνου αποδεκτού προσδιορισμού : Ένας διαχωρισμός, άρα μια ιδεολογία, ένας ταξικά ενιαίος λαός που τάζει ‘’από σκλάβος θα γίνεις περιούσιος’’ ......άρα περιττά κατ΄αρχήν και μετά άγρια καταστελλόμενα, όλα  τα ταξικά-κομματικά χαρακτηριστικά και σύμβολα, που διασπούν αυτή τη μελλοντικά ‘’νικηφόρα’’ ενότητα, της μοναδικότητας ( Μας θυμίζουν τίποτε όλα αυτά μήπως; Μήπως μάλιστα πολύ πρόσφατα τα συναντήσαμε και κάποιοι-η πλειοψηφία-όχι απλά δεν επέτρεψαν ν΄αντιδράσουμε σαν κίνημα, αλλά τα ‘’νομιμοποιήσαν’’ ακόμη και σε τμήματα του εσωτερικού τους;  Κάποιοι αν θυμόμαστε, ήταν περιέργως πιο ‘’αντιμνημονιακοί’’, όπως περιέργως πιο ‘’αντισυστημικοί’’ φραστικά, όχι γιατί μιλούσαν για εξάρτηση –ιμπεριαλισμό και παρόμοια για τα οποία άλλωστε ούτε η αριστερά μας μιλούσε παρά για να τα χλευάσει, αλλά γιατί κατήγγειλαν τους ‘’ξένους τοκογλύφους’’ πως δεν μας σέβονται αν και ‘’κατώτερου αίματος και φτωχότερης ιστορίας’’ από εμάς, που διαβολικά μάλιστα πάνε να εμποδίσουν την καθαρότητα της ιστορικής μας συνέχειας, μπασταρδεύοντας το ‘’αιμα’’, τη φυλή, την ανάπτυξή μας, όχι συνεχίζοντας να καταληστεύουν τον πλούτο της χώρας, απομυζώντας τη μέγιστη υπεραξία από την εργατική τάξη, αλλά μέσω της διοχέτευσης των ‘’λαθρομεταναστών’’στη χώρα που μας παίρνουν ‘’την κρέμα’’ των θέσεων εργασίας, προκαλούν συχνά‘’επιμειξίες’’, μολύνουν τους αθώους γηγενείς με τις ασθένειες που σαν αόρατη απειλή-μεταφέρουν......Εντός κινήματος όλα αυτά .... ......αν θυμόμαστε καλά)
Άλλωστε εδώ βρίσκεται και η εκάστοτε διαφοροποίηση έκφρασης των φασιστικών ιδεολογημάτων ανα περίπτωση, πέρα από τις σταθερές του αναφορές. Ο ‘’εθνικοσοσιαλισμός’’ –σαν ο μόνος εφικτός ‘’σοσιαλισμός’’-σε αντίθεση με τους φιλομπολσεβίκους- των ναζίδων στη Γερμανία, σε πλήρη ευθυγράμμιση με την καπιταλιστική της ολοκλήρωση, σε διαφοροποίηση με τον ‘’αναρχοφασισμό’’ στην Ιταλία, εκφρασμένο τόσο με την μαζική αναρχοσυνδικαλιστική στήριξη των φασιστικών συνδικάτων, όσο και με το ‘’γη και αίμα’’ σαν αίτημα/σύνθημα επιστοφής στην ύπαιθρο-τη ‘’μανα--γη’’ ,των προλεταριοποιημένων μικρομεσαίων στρωμάτων, και σαν απάντηση στην αντίθεση πόλης-χωριού σε χώρα μικρομεσαίας μη ολοκληρωμένης -καπιταλιστικής παραγωγής, με έντονη παρουσία κατόχων μικρού κλήρου, των ‘’νοικοκυραίων’’ κατά την έκφραση που εισήγαγε στα πολιτικά λεξικά , ο Μουσολίνι. (Αυτό το τελευταίο γιατί κάποιοι, κάπου στον Περισσό μεριά, φλερτάρουν ηλιθιωδώς φραστικά με τους ‘’εργαζόμενους νοικοκύρηδες’’ όπως και με πλήθος άλλων πολιτικά τουλάχιστον αμφίσημων εκφράσεων, προσδιορισμών.........αλλά και ουσίας)
Στις δικές μας ελληνικές συνθήκες της εξαθλίωσης πλατειών λαϊκών στρωμάτων, η εκμετάλλευση της αγωνίας αλλά και της απόγνωσης, της συχνά  ‘’λαικής παραλυσίας’’, τρέφεται κοινωνικά από τμήματα και συμπεριφορές ταξικών υπο-ομάδων και όχι από ιστορικές κάνουλες, όπως ιδεαλιστικά διακηρύττουν κάποιοι. Πρόκειται κύρια για τμήματα στις παρυφές της εργατικής τάξης που περνώντας από την μακροχρόνια ανεργία στην αεργία, ( ίσως και χωρίς ενδιάμεση στάση), αναπτύσσουν λούμπεν χαρακτηριστικά και εντάσσονται στην οποιαδήποτε βρώμικη δραστηριότητα ή την αποζητούν (.......τα ποσοστά στη Β’ Πειραιά -11% στο Πέραμα, τις πιο φτωχές γειτονιές της Β΄Αθήνας ισότιμα ή μεγαλύτερα της Λακωνίας...κάτι δείχνουν). Οι συμμορίες των γηπέδων και των σκοτεινών πλατειών, μπολιασμένες με ‘’ιδεολογία ψεύτικης δύναμης’’ με  τη μια ‘’σημαία γενικής αναφοράς’’ πλην της οπαδικής, ναρκωτικά, δράση ψευτοπαλληκαράδικη με όρους ‘’νίκης’’ με δεδομένητη  σύμφυσή του  με τα όποια ΜΑΤ, ασφάλεια μιας στρατιωτικοποιημένης ζωής, ακόμη και απόκτηση απλά ‘’χώρου αναφοράς-παρέας’’ κόντρα στην κοινωνική απόγνωση/απομόνωση, παραπέμπουν αλλού από....... τέως ‘’βασιλικούς’’, απλά χουντικά μορμολίκια (και ποιός δεν διεκδικεί αυτά τα τελευταία άλλωστε;) ή θαμώνες ενοριών, οι οποίοι άλλωστε εξακολουθούν να εκφράζονται κυρίως, από άλλους πολιτικούς φορείς. Ακόμη μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού (στη πλειοψηφία παρασιτικών πρότερων δραστηριοτήτων) που παραμένουν με αμείωτες τις ‘’ιδιοκτησιακές αυταπάτες’’ τους, ενω ταυτόχρονα ταξικά οδηγούνται στην εξαθλίωση χωρίς να γίνονται δέκτες καμιάς αντίληψης που θα τους διαμορφώσει μια διαφορετική συνείδηση για τις αιτίες όσων βιώνουν, για τη σαθρότητα όσων βίωναν........γι΄αυτούς καπιταλισμός, ιμπεριαλισμός, εξάρτηση είναι ακατανόητα λόγια κάποιων περίεργων, ενω τους είναι οικεία η μη επιθυμητή παρουσία του βρώμικου μετανάστη-κι ας τον κατάκλεβαν ως χτες, το μίσος ενάντια στους βολεμένους ‘’δημόσιους υπάλληλους’’ κόντρα στον ιδρώτα του επιχειρηματικού τους δαιμόνιου που αργοπεθαίνει, οι ‘’κακές συντεχνίες’’-ο ‘’κακός συνδικαλισμός’’ που απεργούσαν και κλείναν δρόμους και μειώναν τις δουλειές, ενω λατρεύουν την αυτοδικία που κάποιοι εκλαμβάνουν ως αντισυστημικότητα ( ενω εμφανώς οι καραμπινιέροι της ‘’ησυχίας-τάξης’’, δεν είναι οι ‘’μαυροι πάνθηρες’’ της Ελλάδας)..........αυτοί οι τελευταίοι, είναι ίσως οι πιο εμφανείς ‘’φιλοχουντικοί’’ της παρέας, όντας πιο μεγάλης ηλικίας και λιγότερο δεκτικοί σε μελέτη Γκαίμπελς......( ο Παττακός εδω είναι πιο οικείος )
Η ανθρωπογεωγραφία των οπαδών του φασισμού αλλάζει, κατά τις αλλαγές που συντελούνται στις οικονομικές συνθήκες και τη ταξική διάρθρωση. Οι ιστορικά παραδοσιακές ‘’γυναίκες οπαδοί’’του , δίνουν τη θέση τους σε νέους άντρες. Μπορεί η ιδιοκατοίκιση της εργατικής τάξης να είναι στα γνωστά υψηλά επίπεδα όντας η κυρίαρχη ιδεολογία μετα την ήττα του ’49, αλλα και η θέση της γυναίκας στη παραγωγή και μάλιστα με σκληρούς όρους κλυδωνίζει την κυρίαρχη ιδεολογία της ‘’μάνας-σπίτι’’, και συνολικά η συγκατοίκιση 3 γενιών στο ίδιο σπίτι, κλονίζει την οικογένεια σαν κοινωνικό αμορτισέρ , χωρίς καν τη δυνατότητα πια επιστροφής στο ‘’σπίτι καταγωγής’’ που έχει εγκαταληφθεί οριστικά, στην ύπαιθρο. Έτσι, ο δεύτερος μετα τις γυναίκες παραδοσιακός οπαδός, ο κάτοικος της υπαίθρου, αντικαθίσταται από τον κάτοικο των ‘’επαρχιών των μεγαλουπόλεων’’, στα πιο υποβαθμισμένα σημεία της, με αδύνατη πια την επίφαση έστω διατήρησης διαταξικών ενιαίων χαρακτηριστικών της αστικής μητρόπολης.......έχουμε εμβόλιμα πολλά, διακριτά δικά μας ‘’γκέτο-προάστεια’’, εδω και καιρό , ακόμη και πριν τη μαζική άφιξη μεταναστών εργατών.
Τον φασισμό μπορεί να τσακίσει μόνον ο λαικός αγώνας, ασφαλώς δεν τον τσακίζει το δικό του γήπεδο, της αστικής εκλογικής αναμέτρησης όταν ήδη έχει τροφοδοτηθεί και εκεί, απλά νομιμοποιείται. Άλλωστε κάποιοι ‘’μαρξιστές’’ μας ξεχνούν, πως όπως ανέφερε σωστά ο Πουλαντζάς, από όλα τα ‘’καθεστώτα’’ έκτακτης ανάγκης της κεφαλαιοκρατίας, είναι το μοναδικό που αναδεικνύεται από την ‘’επίσημη-νόμιμη’’οδό της εκλογικής επιβράβευσης ,στο ξεκίνημα. Και αυτό –ίσως η επανάληψη φαίνεται κουραστική-εφόσον ισχύει για την επικράτησή του, δείχνει τα χαρακτηριστικά του ακόμη και όταν είναι ακόμη σε συμπληρωματικό ρόλο. Στοχεύει να γίνει ‘’επιλογή’’ κάποιων λαικών μαζών , αξιοποιώντας συνθήκες, ανεπάρκειες, διαστρέφοντας την ουσία των πραγμάτων, αποκρύπτοντας το αληθινό του ταξικό πρόσωπο, κάνοντας τακτικές κινήσεις κτήσης απήχησης. Αυτός είναι ο λόγος που ο αγώνας ενάντιά του, είναι απαιτητικός και δεν μπορεί να στηρίζεται ούτε σε εκτονώσεις, ούτε σε αυταπάτες, ούτε σε ‘’ψευτο-υποτιμήσεις’’ δηλωτικές αδυναμίας, ούτε ασφαλώς σε εκχώρηση ‘’ζωτικού πολιτικού χώρου’’ στη σάπια αυτή ιδεολογία του κεφάλαιου.
Το φαινόμενο δεν ‘’ανθισε τυχαία’’, ούτε εμφανίστηκε από το μηδέν. Ίσως ο πολιτικός χρόνος, ο χρόνος της ταξικής πάλης ‘’ζαλίζει’’ τους σοσιαλδημοκράτες και οπορτουνιστές, αλλά όπως επανάσταση δεν θα γίνει ποτε, μέσα απ΄τις δικές τους αστικές  εκλογές,  μάλλον  απλά ‘’αριστεροποιηθήκαμε τόσο με την  πολύμηνη στάση κινήματος’’ που βοηθήσαμε αρκετά την αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές να αναδιοργανωθούν, με το κίνημα  κάπου πεταγμένο ν΄αναζητείται........ έτσι και με το φασιστικό φαινόμενο δεν παίζουμε. Δρούμε συγκεκριμένα ενάντια στην άνοδο των φασιστικών ιδεών μέσα στα πλάισια μιας συνολικής πολύμορφης δράσης αντιφασιστικής-αντιμπεριαλιστικής για την απαραίτητη αντίσταση σήμερα, για την επαναστατική αναγέννηση αύριο. Κυρίως καταλαβαίνουμε πως κάθε στιγμή που περνά με αδράνεια, μας πάει πίσω.....η ταξική πάλη δεν έχει νεκρούς χρόνους, οπισθοχωρείς, ή πηγαίνεις μπροστά.
Υ.Γ.:  Οι παραπάνω σκέψεις είχαν γραφτεί, πριν τον ‘’δεύτερο γύρο’’ των εκλογών, δεν προτρέχω σε καμία καταγραφή άποψης γενικότερα..... δυστυχώς είχα την αντίληψη και το είχαμε μοιραστεί  πως τελικά ασφαλώς ‘’θα νικήσει το σύστημα’’ στο δικό του παιχνίδι και στο δικό του γήπεδο, πως δεν πολυ’’αριστεροποιηθήκαμε’’ μάλλον σε κενό κινήματος, πως οι δυνητικά και πραγματικά ‘’δικοί μας’’, θα απείχαν μάλλον ειδικά τώρα........δεν συνιστούν δικαίωση αυτά, μάλλον τα είχαμε όλοι στο μυαλό..........άλλη συζήτηση όμως
Νίκος Κυριακίδης