ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΞΑ

«Ο Μεταξάς είπε το όχι στους Ιταλούς»: Το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου 1940 ο δικτάτορας Μεταξάς έπρεπε μέσα σε τέσσερις ώρες-που εξέπνεε το τελεσίγραφο Μουσολίνι-να επιλέξει πλευρά: Ή με τον φασιστικό άξονα Ιταλίας-Γερμανίας –Ιαπωνίας ή με τους Αγγλογάλλους. Γερμανόφιλος ο ίδιος, σπουδαγμένος στην στρατιωτική σχολή της Βιέννης, προσπαθούσε να μην κοντραριστεί με τον Άξονα-άλλωστε έκανε ότι «δεν είδε» όταν δυόμιση μήνες νωρίτερα οι Ιταλοί είχαν βυθίσει το αντιτορπιλικό «’Ελλη» στην Τήνο. Από την άλλη όμως στηριζόταν στον αγγλόφιλο Γεώργιο β’ και το σύνολο του λαού θα ήταν αδύνατο να δεχτεί την κατάχτηση της χώρας χωρίς αντίσταση. Η επιλογή λοιπόν του «όχι» ήταν μονόδρομος. Δικτάτορας και φασίστας ήταν, όχι βλάκας. Έτσι ξεκίνησε η μεγαλειώδης άμυνα του ελληνικού λαού στην ήδη καταχτημένη από τους Ιταλούς Αλβανία. Άμυνα που έδωσε γρήγορα και τον πρώτο νεκρό Έλληνα αξιωματικό, τον Εβραίο στο θρήσκευμα γεννημένο στη Χαλκίδα, Μαρδοχαίο Φριζή.
«Ο Μεταξάς έφτιαξε το ΙΚΑ, το 8ωρο, τα επιδόματα»: Ναι αυτά θεσπίστηκαν επί Μεταξά. Δεν παραχωρήθηκαν όμως αλλά τα κέρδισαν οι εργαζόμενοι. Από το 1930 η Ελλάδα ζούσε και αυτή σε συνθήκες οικονομικής κρίσης που οδήγησε και στην κήρυξη στάσης πληρωμών το 1932. Οι απεργίες, οι μεγάλες συγκεντρώσεις ήταν σε ημερήσια διάταξη με κύρια αιτήματα το ΙΚΑ, το 8ωρο, την αύξηση των γελοίων ημερομισθίων, τα δώρα και τα επιδόματα. Η αριστερά κερδίζει έδαφος και έχει πολύ μεγάλο έρεισμα στα λαικά στρώματα. Πολλές κυβερνήσεις κατέρρευσαν τότε και πολλά πολιτικά ονόματα όπως ο Ε. Βενιζέλος, ο Π. Τσαλδάρης είδαν να σβήνει το άστρο τους. Το 1936 γίνονται εκλογές χωρίς τη συμμετοχή κεντρώων, βενιζελικών, σοσιαλιστών και κομμουνιστών. Η αμιγώς δεξιά βουλή επαναφέρει τον βασιλιά Γεώργιο β’, ορίζει πρωθυπουργό τον «άκαπνο» Δεμερτζή και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον συντηρητικό Μεταξά ώστε να κατασταλεί η λαική οργή. Οι απεργίες φουντώνουν με αποκορύφωμα την αιματηρή απεργία της Θεσσαλονίκης (για την οποία ο Ρίτσος γράφει τον «Επιτάφιο»). Ο Δεμερτζής πεθαίνει, αναλαμβάνει ο Μεταξάς ο οποίος για να εξευμενίσει τον ξεσηκωμένο λαό υιοθετεί σειρά αιτημάτων. Τίποτα δεν παραχωρήθηκε, όλα κερδήθηκαν με αιματηρούς αγώνες. Αμέσως μετά καταργεί τη βουλή, αναλαμβάνει όλο το νομοθετικό έργο (δικτατορία) και ξεκινά τις συλλήψεις, τις μαζικές εξορίες και τα βασανιστήρια σε κομμουνιστές, απεργούς, μουσικούς του ρεμπέτικου και όποιον άλλον θεωρεί εχθρό.
«Ο Μεταξάς ήταν εθνικιστής»: Ο Μεταξάς ήταν ένας πολιτικός που είχε ιδρύσει το κόμμα Ελευθεροφρόνων και μέχρι την ανάληψη της πρωθυπουργίας δεν είχε εκφραστεί ποτέ για «μεγάλες ιδέες» και δεν είχε εκφράσει ποτέ εθνικιστικές αντιλήψεις. Άλλωστε ήταν κατά της μικρασιατικής εκστρατείας. Ήταν επίσης θερμός θαυμαστής του Κεμάλ Ατατούρκ. Μάλιστα μετονόμασε την οδό Απ. Παύλου (όπου βρίσκεται το σπίτι όπου γεννήθηκε ο τούρκος ηγέτης) σε Κεμάλ Ατατούρκ ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι το ’55. Ο Μεταξάς αντέγραψε απλά τις εθνικιστικές ρητορίες και τάισε με μεγαλοιδεατισμό και προγονικά μεγαλεία έναν λαό εξαθλιωμένο και έτοιμο για επανάσταση. Η τάση αυτή άλλωστε υπήρχε ήδη στην Ευρώπη στα φασιστικά καθεστώτα του Μουσολίνι και της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της ναζιστικής Γερμανίας. Είναι άλλωστε πασιφανές ότι «όσο σου κλέβουν τη ζωή, τόσο σε ταίζουν με έθνος και φυλή».

το κείμενο αυτό το βρήκαμε σε σχόλιο κάτω από την προηγούμενη ανάρτηση της Λέσχης