Τι έγινε το Δεκέμβρη του 2008;

Στις 6 του Δεκέμβρη του 2008, βράδυ Σαββάτου, ένας μπάτσος, ειδικός φρουρός, σκότωσε ένα παιδί 15 χρόνων στα Εξάρχεια. Έτσι. Στα καλά καθούμενα γιατί δεν του γούσταρε η φάτσα του. Οπλισμένος ένας αλήτης από ένα σύστημα που μόνο σε τέτοιους μπορεί να στηριχθεί για να επιβιώσει. Ένας τύπος που έμαθε ότι είναι εξουσία και ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει. Από ένα σύστημα που η δολοφονία είναι στη πολιτική του. Κάθε μέρα, στους τόπους δουλειάς, σπουδών, στους δρόμους.
Από το ίδιο βράδυ κιόλας χιλιάδες νέων, χιλιάδες λαού, ξεσηκώθηκαν. Γέμισαν οι δρόμοι από κόσμο αγανακτισμένο που διαδήλωνε και διαμαρτύρονταν κατά της δολοφονίας. Τα ΜΑΤ ανέλαβαν δουλειά αμέσως.
Το πρωί της Κυριακής, 7 του Δεκέμβρη, χιλιάδες κόσμου μαζεύτηκαν στο Μουσείο, γέμισε η Πατησίων για να διαδηλώσουν. Προς τη ΓΑΔΑ μιας και οι περισσότεροι πολιτικοί χώροι, από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την αναρχία, θέλησαν να στοχοποιήσουν την αστυνομία. Λάθος κατά τη γνώμη του ΚΚΕ(μ-λ) που θεωρούσε ότι αυτό που έπρεπε να στοχοποιηθεί ήταν η πολιτική της κυβέρνησης, του κράτους, του συστήματος. Γι' αυτό θα έπρεπε να πάμε στο Σύνταγμα, στη Βουλή. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όλες οι διαδηλώσεις, μικρές ή μεγάλες εκεί καταλήγουν. Στο κέντρο των αποφάσεων της "ελληνικής δημοκρατίας", που οι κυβερνήσεις θέλουν να το απαγορεύσουν στους διαδηλωτές. Το ΚΚΕ δεν συμμετείχε με κανέναν τρόπο, αντίθετα ενισχύοντας τη λάθος στόχευση έστειλε αντιπροσωπεία της να διαμαρτυρηθεί και αυτό στη ΓΑΔΑ από νωρίς το πρωί. Επικεφαλής της αντιπροσωπείας ο Γιάννης Πρωτούλης.
Στην Αλεξάνδρας έγινε χαμός. Με πρόσχημα, όπως πάντα, τα σπασίματα, αλλά μόνο τότε όταν η κεφαλή της πορείας έφτασε στο μπλόκο με τις κλούβες και απαιτήθηκε να ανοίξει ο δρόμος για να προχωρήσει η διαδήλωση, είχε αποφασιστεί τελικά να περάσει από τη ΓΑΔΑ και μετά κατευθυνθεί προς τη Βουλή, εφόρμησαν τα ΜΑΤ με κάθε μέσον και τσάκισαν τους διαδηλωτές. Τότε το ΚΚΕ(μ-λ) σε συνεννόηση με άλλες οργανώσεις, αποφάσισε να καλέσει τη πορεία να πάει προς τη Βουλή από την Πατησίων και τη Σταδίου. Κάποιοι ακολούθησαν, κάποιοι όχι. Πάντως ένα σοβαρό κομμάτι της πορείας παρά τη συνεχιζόμενη καταστολή έφτασε στη Βουλή. Οργανωμένα.
Από τη Δευτέρα 8 του Δεκέμβρη δεν πρέπει να υπήρξε σχολείο που να λειτούργησε. Όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στην Ελλάδα ολόκληρη. Χιλιάδες οι μαθητές, αλλά και οι φοιτητές, που "αυθόρμητα" συνεδριάζανε στα σχολεία τους και αποφάσιζαν πορείες, είτε στις γειτονιές τους είτε προς το κέντρο.
Ξεκίνησε ένα πολύμορφο αυθόρμητο, ως ένα βαθμό, κίνημα νεολαίας που περιείχε τα πάντα, από τις αυταπάτες κατευνασμού των ανθρώπων των μηχανισμών καταστολής (που και κατά ΚΚΕ είναι παρασυρμένα παιδιά του λαού, εργαζόμενοι που το σύστημα τα υποχρεώνει να ματοκυλούν τους υπόλοιπους εργαζόμενους για ένα κομμάτι ψωμί) μέχρι το μίσος και την οργή που εκφραζόταν και με σπασίματα και επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα. Υπήρχαν και εκείνα τα κομμάτια που έθεταν την ανάγκη αυτό το κίνημα να αποκτήσει άλλα χαρακτηριστικά, πιο πολιτικά, πιο οργανωμένα, να ξεφύγει από την αποκλειστική στοχοποίηση της αστυνομίας και να στραφεί κατά της κυβερνητικής πολιτικής. Μειοψηφικά δυστυχώς που δεν κατάφεραν να υπερισχύσουν.
Το ίδιο βράδυ καλέστηκαν συγκεντρώσεις από όλα τα κόμματα της Αριστεράς, και από το ΚΚΕ, την αναρχία και συνδικαλιστικούς φορείς. Μόνο που η Δευτέρα ήταν η δεύτερη μέρα, για να μην πούμε η τρίτη αν υπολογίσουμε και το βράδυ του Σαββάτου. Το ΚΚΕ στην Ομόνοια, όλοι οι άλλοι στα Προπύλαια. Γέμισαν οι δρόμοι από κόσμο. Χιλιάδες νεολαίοι, εργαζόμενοι, άντρες και γυναίκες κατέβηκαν να διαδηλώσουν την οργή τους, την απαίτησή τους να τιμωρηθούν οι φονιάδες, την αντίθεσή τους στη πολιτική και το σύστημα που σκοτώνει. Ήδη πριν από το ξεκίνημα είχαν αρχίσει τα επεισόδια. Γύρω γύρω από την πορεία βιτρίνες έσπαζαν, αυτοκίνητα καιγόντουσαν. Η πορεία που ξεκίνησε από τα Προπύλαια κάποια στιγμή σταμάτησε. Για πολύ ώρα το μπλοκ του ΚΚΕ(μ-λ) ήμασταν στο ύψος Μπενάκη και Πανεπιστημίου. Ενώ ξέραμε ότι η κεφαλή της πορείας, με το πανό της "Κατάληψης Νομικής", βρισκόταν ήδη στη Σταδίου. Τότε, και πάλι σε συνεννόηση με άλλα μπλοκ, στρίβουμε από τη Μπενάκη προς τη Σταδίου. Βγαίνοντας από τη Μπενάκη βλέπουμε την πορεία του ΚΚΕ να στρίβει προς την Αιόλου έχοντας κόψει την άλλη πορεία στα δύο. Είχαν ήδη προηγηθεί οι εκκλήσεις - προειδοποιήσεις της κυβέρνησης να μη γίνουν πορείες, να μην πάνε στο Σύνταγμα. Η καταστολή αυτό το σκοπό είχε και θα γινόταν είτε υπήρχαν "κουκουλοφόροι" είτε όχι. Ένα μεγάλο κομμάτι της πορείας μπόρεσε και έφτασε στο Σύνταγμα, διαδήλωσε μπροστά από τη Βουλή και ξανακατέβηκε την Πανεπιστημίου. Έσπασε έτσι την απαγόρευση, οργανωμένα, περιφρουρημένα απέναντι στις δυνάμεις καταστολής και τους μπάχαλους, και όχι απέναντι στους νεολαίους και τους εργαζόμενους. Το ΚΚΕ πλησίασε το Σύνταγμα από την Ερμού. Δέχτηκε χημικά στο ύψος του υπουργείου Οικονομικών και συνέχισε προς αλλού, δεν θυμάμαι προς τα που, ούτε τα τότε ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη αναφέρουν προς τα που πήγαν για να τελειώσουν την πορεία τους ούτε τα σημερινά.
Η Τρίτη 9 του Δεκέμβρη χαρακτηρίστηκε και πάλι από κινητοποιήσεις μαθητών και φοιτητών. Και πάλι η αστυνομική βία και τα χημικά έδιναν και έπαιρναν, ακόμη και στη κηδεία του Αλέξανδρου. Η Αλέκα Παπαρήγα και ο Αλέκος Αλαβάνος την ίδια μέρα συναντήθηκαν με τον πρωθυπουργό της βίας και της καταστολής Καραμανλή, με τον επικεφαλής της κυβέρνησης που κατά τα άλλα ήταν υπεύθυνη για τη δολοφονία. Συμπτωματικά την άλλη μέρα είχε πανεργατική απεργία. Η κυβέρνηση όσο πιο ξεκάθαρα γινόταν "ζήτησε" για άλλη μια φορά να μην πάνε οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα.
Την Τετάρτη 10 του Δεκέμβρη η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ καλούσαν στην Κλαυθμώνος όπου πήγαν ελάχιστοι. "Συμπτωματικά" και μετά τις συναντήσεις των ηγετών της εν τη Βουλή Αριστεράς μας με τον πρωθυπουργό, οι συνδικαλιστές του ΣΥΝ αναίρεσαν το κάλεσμά τους στο Πεδίο του Άρεως και το μετέθεσαν στην Κλαυθμώνος, το δε ΠΑΜΕ πορεύθηκε προς την ...Πειραιώς. Γράφαμε τότε σε τούτο το blog "Τόσο δεν τη περίμενε κανείς αυτή του τη κίνηση, που υπήρχαν οπαδοί του να το περιμένουν στη Σταδίου και στο Σύνταγμα ψάχνοντας να βρουν που πήγε. Αφού μάθαιναν τελικά τι έγινε έμπαιναν στη δική μας πορεία, στολίζοντας το ...ταξικό συνδικάτο με τους ανάλογους χαρακτηρισμούς". 
Οι οργανώσεις και τα σωματεία που διαδήλωσαν από το Μουσείο για πρώτη φορά συγκρότησαν το μεγαλύτερο μπλοκ, με διαφορά. Και από αυτό της ΓΣΕΕ που ενισχύθηκε από τον ΣΥΝ και από αυτό του ΠΑΜΕ.
Οι μέρες του Δεκέμβρη συνέχισαν έτσι. Με καθημερινές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας και στο κέντρο. Με την καταστολή σε όλο της το μεγαλείο.
Η αρθρογραφία του Ριζοσπάστη, οι δηλώσεις της Παπαρήγα και στελεχών του ΚΚΕ, αφού για τα προσχήματα καταδίκαζαν την καταστολή, αφού έκαναν αφ' υψηλού μαθήματα ταξικής πολιτικής και αφού συναντιόντουσαν με τον Καραμανλή και τον Κακλαμάνη, έκαναν σημαία υιοθετώντας πλήρως την αστική προπαγάνδα περί "κουκολοφόρων", περί προβοκατσιών και άλλα τέτοια για να δικαιολογήσουν την "υπεύθυνη στάση τους" που έπαιρνε τα συγχαρητήρια όλων των παραγόντων του συστήματος. Από το ΛΆΟΣ μέχρι το ΠΑΣΟΚ, από τον Πρετεντέρη μέχρι και τον Τράγκα. "Χάρισαν" έτσι χιλιάδες νεολαίων, κυρίως, στην αστική προπαγάνδα, στους κουκουλοφόρους και στον ...ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και διαδηλώσεις όπου ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αλλού ή και καθόλου!
Στο όνομα της καταγγελίας των προβοκατσιών η ηγεσία του ΚΚΕ το μόνο που κατάφερε ήταν να ενισχύσει την προπαγάνδα του συστήματος. Στο όνομα της ανάγκης το λαϊκό κίνημα να αποκτήσει πολιτική και ταξική συγκρότηση, με τη στάση της και με όσα έλεγε η ηγεσία του ΚΚΕ, κατάφερε για άλλη μια φορά να ξεφτιλίσει στα μάτια των νεολαίων, και όχι μόνο, τις έννοιες τις οποίες υποτίθεται ότι υπερασπίζεται και άφησε έδαφος στο αναρχικό κίνημα να (νομίζει ότι) παίρνει τα πάνω του.
Λέτε ότι το ΚΚΕ κράτησε αυτή την τακτική για να περιφρουρήσει τις πορείες του. Από ποιόν; Εφ' όσον είστε τόσο σίγουροι για τις δυνατότητες της περιφρούρησής σας, ότι μπορείτε να αντεπεξέλθετε σε όλες τις επιθέσεις, είτε των προβοκατόρων είτε των μηχανισμών καταστολής, τι σας εμπόδιζε να ανεβείτε τη Σταδίου αντί για την Αιόλου την Δευτέρα; Τι σας εμπόδισε να πάτε στο Σύνταγμα αντί για την Πειραιώς την Τετάρτη;
Εδώ, κάνοντας μια παρένθεση, να θυμίσω την πορεία του Πολυτεχνείου το '90. Τότε που ήμουν ακόμη μέλος του ΚΚΕ, που ενώ ήμασταν στη Σταδίου και η πορεία είχε σπάσει στα δύο, ενώ δεξιά και αριστερά μας γινόταν χειρότερα απ' ότι τον Δεκέμβρη, παρ' όλα αυτά πήγαμε κόντρα στην απαγόρευση και προχωρήσαμε, είπαμε ότι η πορεία θα πάει στην Αμερικάνικη πρεσβεία απ' όπου θέλουμε και έτσι κι έγινε. Πολιτικό ήταν το ζήτημα, δεν ήταν θέμα πείσματος!  Έπεφταν ή δεν έπεφταν δακρυγόνα συνεχώς μέχρι την πρεσβεία, γινόταν ή δε γινόταν ο χαμός από τον πετροπόλεμο μπάχαλων και μπάτσων καθ' όλη τη διαδρομή; Έσπασε ή δεν έσπασε η πορεία στο ύψος του Χίλτον όταν δεκάδες διμοιρίες έτρεξαν κατά πάνω μας αλλά παρ' όλα αυτά ανασυγκροτηθήκαμε και ανακόψαμε την επέλαση των ΜΑΤ;  Τότε γιατί και όλες τις άλλες φορές όχι; Αυτή ήταν η μια και μοναδική φορά στην μεταπολιτευτική του ιστορία που το ΚΚΕ, ως ...συνιστώσα του ΣΥΝ παρακαλώ και αμέσως μετά τη διάσπαση με το ΝΑΡ, αποφάσισε να πάει κόντρα και τα κατάφερε. Την επόμενη φορά, επί Κλίντον, είδαμε τι καλά λειτούργησε η περιφρούρησή του, φύλλο και φτερό γίναμε μπροστά στην επίθεση των ΜΑΤ! Αλλά τότε, τι περίεργο, δεν υπήρχαν "κουκουλοφόροι" για να δώσει εντολή η κυβέρνηση να επιτεθούν τα ΜΑΤ. Οπότε μάλλον και η περιφρούρηση ήταν χαλαρή!
Ο Δεκέμβρης δεν τελείωσε σε λίγες μέρες. Συνεχίστηκε και πήρε (ή αν θέλετε θα μπορούσε να πάρει) άλλα χαρακτηριστικά με την επίθεση στη Κούνεβα και τη σφαγή στη Γάζα και την ώθηση που έδωσαν αυτά τα γεγονότα.
Δε λέμε ότι το ΚΚΕ δεν ήταν εκεί, κάνετε λάθος! Αυτό που λέμε είναι ότι με τον τρόπο που ήταν το ΚΚΕ εκεί βόλεψε μια χαρά το σύστημα. Καλύπταμε και τις συγκεντρώσεις του ΚΚΕ τότε, επικριτικά όμως τι να κάνουμε. Όπως επικριτικοί ήμασταν απέναντι και σε πολλούς άλλους στην αριστερά και την αναρχία. Αλλά τουλάχιστον εμείς δεν περιφρουρήσαμε το μπλοκ μας απέναντι σε κανένα νεολαίο, σε κανένα διαδηλωτή, σε κανένα αριστερό και αναρχικό αλλά απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Δεν απαγορέψαμε σε κανέναν να μπει στο μπλοκ μας για να διαδηλώσει. Και χωρίς όμως να επιτρέπουμε σε οποιονδήποτε να κάνει ότι του κατέβαινε. Καλούσαμε όλο το λαό που διαδήλωνε να συγκροτηθεί και να περιφρουρηθεί απέναντι στις επιθέσεις όλων όσων θέλουν να διαλύσουν τις διαδηλώσεις ή να απαγορεύσουν την διαδρομή που επέλεξαν. Καλούσαμε το λαό να διαδηλώνει απέναντι στους πραγματικούς ενόχους και όχι στα όργανά τους, να αντισταθεί, να διεκδικήσει, να ανατρέψει πολιτικές, και όχι ...κυβερνήσεις, να ανατρέψει τελικά το ίδιο το σύστημα. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με χωριστές συγκεντρώσεις ούτε με την ακατάσχετη προβοκατορολογία.
Αν δεν ήθελε η ηγεσία του ΚΚΕ να χαϊδέψει αυτιά ας ήταν εκεί μέσα στους χιλιάδες "παραστρατημένους" να διαδηλώνει μαζί τους, να αντικρούει τις απαγορεύσεις και τις επιθέσεις και να αντιπαρατίθεται με όλες τις λάθος απόψεις και πρακτικές. Αν ήθελε να πείσει τους νεολαίους, και όλους αυτούς τους εργαζόμενους που δεν είναι πεισμένοι για την ανάγκη της οργάνωσης, θα διαδήλωνε από τη Σταδίου, την Πανεπιστημίου και το Σύνταγμα και όχι από την Αιόλου και την Πειραιώς!
Έχει ή δεν έχει σοβαρή πολιτική σημασία το που θα διαδηλώσει μια πορεία;
Πρέπει ή δεν πρέπει οι κομμουνιστές να διαδηλώνουν μαζί με όλο το λαό, και όχι μόνο με τους οπαδούς τους, ακόμη και όταν οι συσχετισμοί είναι απόλυτα αρνητικοί;