Ανακαλύπτοντας (ανοιχτά πια) τον νεοτροτσκισμό και τη new left;

Το ΚΚΕ εν όψει του 19ου  Συνεδρίου του, δημοσίευσε τις θέσεις του. Θα μείνω στο πάντα κυρίαρχο στοιχείο του σχέδιου Προγράμματος, που αφορά την φυσιογνωμία του ελληνικού καπιταλισμού. Από εκεί άλλωστε ξεκινούν πάντα και τα βασικά στοιχεία στρατηγικής και τακτικής για ένα κομμουνιστικό κόμμα, απ΄εκεί ξεκινά και η συνολική φυσιογνωμία που εκπέμπει στα πλαίσια των απαιτήσεων, της ταξικής πάλης.
Αν μου επιτρέπεται μια μικρή κατά λέξη αντιγραφή, ώστε να αποφευχθεί τυχόν λαθροθηρία και αποσπασματική επιλογή.

(Θέση 72. για το σχέδιο Προγράμματος)
72. Ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του, σε ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, με ισχυρές εξαρτήσεις από τις ΗΠΑ και την ΕΕ.
Η προσαρμογή της ελληνικής αγοράς στη δυτικοευρωπαϊκή ξεκίνησε με την ένταξή της στην ΕΟΚ στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Στη συνέχεια, με την ένταξή της στην ΕΕ το 1991 και ειδικότερα στην Ευρωζώνη το 2001. Με τη συμμετοχή της στις αναδιαρθρώσεις του ΝΑΤΟ και άλλων ιμπεριαλιστικών διακρατικών συμμαχιών, το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος εντάχθηκε πιο οργανικά στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Αρχικά ο ελληνικός καπιταλισμός επωφελήθηκε από την αντεπαναστατική ανατροπή στις γειτονικές βαλκανικές χώρες και από την ένταξη στην ΕΕ, πέτυχε σημαντική εξαγωγή κεφαλαίων σε άμεσες επενδύσεις που συνεισέφεραν στην κερδοφορία και συσσώρευση ελληνικών επιχειρήσεων και ομίλων.
Οι εξαγωγές κεφαλαίων επεκτάθηκαν και σε Τουρκία, Αίγυπτο, Ουκρανία, Κίνα αλλά και Βρετανία, ΗΠΑ και σε άλλες χώρες. Συμμετείχε ενεργά σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, όπως ενάντια στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν κ.α.
Τη δεκαετία που προηγήθηκε από την τελευταία εκδήλωση της κρίσης, η ελληνική οικονομία διατήρησε σημαντικά υψηλότερο ετήσιο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ από τον αντίστοιχο της ΕΕ και της Ευρωζώνης, χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά η θέση της σε αυτήν. Όμως αναβάθμισε τη θέση της στα Βαλκάνια.
Μετά την εκδήλωση της κρίσης επιδεινώθηκε η θέση του ελληνικού καπιταλισμού στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και της ΕΕ και γενικότερα της διεθνούς ιμπεριαλιστικής πυραμίδας, γεγονός που δεν αναιρεί ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ - ΕΕ εξυπηρέτησε τα πιο δυναμικά τμήματα του εγχώριου μονοπωλιακού κεφαλαίου και συνέβαλε στη θωράκιση της πολιτικής του εξουσίας. Η συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ - επομένως και οι δεσμοί - οι οικονομικοπολιτικές και πολιτικοστρατιωτικές εξαρτήσεις από την ΕΕ και τις ΗΠΑ περιορίζουν τη διαπραγματευτική δύναμη και τα περιθώρια ελιγμών της αστικής τάξης της Ελλάδας, όπου όλες οι συμμαχικές σχέσεις του κεφαλαίου διέπονται από τον ανταγωνισμό, την ανισομετρία και συνεπώς την πλεονεκτική θέση του ισχυρότερου, διαμορφώνονται ως σχέσεις ανισότιμης αλληλεξάρτησης. Οι ενδοαστικές αντιθέσεις μέχρι τώρα δεν αναιρούν το στρατηγικό πλαίσιο ένταξης στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Οι ενδοαστικές αντιθέσεις αφορούν και τις προτεραιότητες στο επίπεδο ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Αν και παραμένει ισχυρή η τάση συμπόρευσης μέσα στην Ευρωζώνη, ταυτόχρονα ενισχύεται και η τάση ενδυνάμωσης των σχέσεων με τη Ρωσία και την Κίνα.
Μεγαλώνουν οι κίνδυνοι στην ευρύτερη περιοχή, από τα Βαλκάνια έως τη Μέση Ανατολή, για γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και εμπλοκή της Ελλάδας.
Η πάλη για την υπεράσπιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων είναι αναπόσπαστη με την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των σχεδίων του ενός ή άλλου ιμπεριαλιστικού πόλου, της κερδοφορίας του ενός ή του άλλου μονοπωλιακού ομίλου. 

Η προσπάθειά μου δεν θα είναι μια «συνδικαλιστική» καταγγελία που θα ήταν μάλλον εύκολη σε μια τέτοια «ανάλυση», ούτε μια επέλαση τσιτάτων, αλλά μια ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ  χαμένων από το κείμενο αρχών του λενινισμού, όπως: το χρηματιστικό κεφάλαιο, το μονοπώλιο με την λενινιστική έννοια, το ΚΜΚ επίπεδο ανάπτυξης του εποικοδομήματος σαν χαρακτηριστικό ιμπεριαλιστικής χώρας,  η βιομηχανική ανάπτυξη και μάλιστα «βαρειάς» βιομηχανίας, η τεχνολογική πρόοδος, ο χαρακτήρας της «ανάπτυξης» προ κρίσης, η ασφυξία του συσσωρευμένου κεφαλαίου να πραγματοποιηθεί μόνον εντός συνόρων, η εξαγωγή κεφαλαίων κοντολογίς και όχι με όρους γεωγραφίας, η ανισομετρία, και κάποια άλλα τινά.

-«Μονοπώλια ή ολιγοπώλια», είναι έννοιες που στην αστική πολιτική οικονομία προϋπήρχαν της λενινιστικής θέσης για τη γέννηση του μονοπώλιου, που οδήγησε στο χρηματιστικό κεφάλαιο και στην ιμπεριαλιστική φάση του καπιταλισμού, που σαπίζει.
Κατ΄ αρχήν εμφανίστηκαν με την γιγάντωση στον χώρο της βιομηχανίας (μεταποίησης) και αφορούσαν την αποκλειστική ή την σχεδόν αποκλειστική παραγωγή, κάποιου προϊόντος - εμπορεύματος. Με αυτή την έννοια όπως εξηγεί ο Λένιν στον ''Ιμπεριαλισμό'', οι περισσότερες χώρες με βιομηχανική ανάπτυξη είχαν αυτά τα προπλάσματα μονοπωλίων. Η σύμφυση του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό ήρθε στις χώρες με υψηλή ανάπτυξη των παραγωγικών τους δυνάμεων, υψηλή συσσώρευση κεφαλαίου, ώστε οι μεν ''τράπεζες'' να είναι ουσιαστικά όχι μόνον ο δανειστής-τροφοδότης χρήματος έναντι εγγυήσεων στους καπιταλιστές, κλεμμένου χρήματος από την εργατική τάξη, αλλά ο βασικός ιδιοκτήτης βιομηχανιών και αντίστοιχα οι καπιταλιστές-βιομήχανοι να επενδύουν το πρόσθετο κεφάλιο που συσσώρευαν από την κλεμμένη προλεταριακή υπεραξία, στον προσοδοφόρο χώρο της τραπεζικής πίστης και να γίνονται συντραπεζίτες. Αυτά  γέννησαν το νέο μονοπώλιο που σηματοδότησε την ολοκληρωμένη έκφραση του κεφαλαίου της ανάπτυξης και του σαπίσματός του, σαν χρηματιστικού κεφαλαίου, δηλαδή κεφαλαίου κοινού πια από τα τέως πλήρως διακριτά, τραπεζικό και βιομηχανικό. Αυτό ευνόησε την ανάπτυξη μεγάλων τραστ κολλοσών, που συνάμα ζούσαν από υπεραξία (παραγωγή) και τοκογλυφία και έφερε τον γιγαντισμό των ομίλων αυτών που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την νέα πρωτοπόρα τεχνολογία που δημιουργούσαν και την εξαγορά-παραγκωνισμό των ανταγωνιστών, για το γιγαντιαίο μονοπώλιο της εποχής του ιμπεριαλισμού, που δεν κρινόταν πια από την ''αποκλειστικότητα στην παραγωγή'', αλλά από την τεράστια συσσώρευση του κεφαλαίου αυτών των κολλοσών και την αναζήτηση εκ μέρους τους, του μέγιστου κέρδους, του μονοπωλιακού κέρδους.
Μονοπωλιακού κέρδους που οδήγησε το ''πλεόνασμα κεφαλαίων'' που το αναζητούσε σε αναζήτηση  μεγαλύτερης απόσπασης υπεραξίας και γι’ αυτό βίαια, (είτε στρατιωτικά είτε με την οικονομική βία), εξήγαγε μέρος του, κάνοντας σαν χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης φάσης την εξαγωγή κεφαλαίων και τη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας. Αναγκαίας αφ’ ενός για να στηρίξει αυτό το ξαναμοίρασμα του κόσμου και αφ’ ετέρου σαν παραγωγή ενός προιόντος που δεν ''ψάχνει'' αλλά κατασκευάζει-δημιουργεί, αγοραστές.
Άρα το μονοπώλιο στην αληθινή του μορφή, το χρηματιστικό κεφάλαιο, η ανάπτυξη και η υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου στις ιμπεριαλιστικές χώρες σαν προϋπόθεση γέννησης χρηματιστικού κεφάλαιου και μονοπωλίων, η εξαγωγή κεφαλαίων όχι με την έννοια σχετικής παρουσίας σε άλλες χώρες και η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας, είναι οι βασικές οικονομικές αρχές της πολιτικής οικονομίας του επαναστατικού μαρξισμού, όπως και ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός, σαν η έκφραση στο εποικοδόμημα των χωρών που είναι στο μονοπωλιακό στάδιο.
 Αν ''όλοι ή σχεδόν όλοι είναι ιμπεριαλιστές'', ποιός χάνει τα πάντα και κάποιος κερδίζει τα πάντα, πως η ανισότητα σαν έκφραση της ανισομετρίας κορυφώνεται, πως κάποιοι- εταιρείες και χώρες- είναι κυρίαρχοι του κόσμου και άλλες έχουν προσδόκιμο ζωής τα 30 χρόνια; Από πότε έγινε η Πορτογαλία με την μαχρόχρονη παρουσία του χρηματοπιστωτικού της συστήματος ιμπεριαλιστική χώρα, ασφαλώς η Ισπανία με την ύπαρξη και «βαρειάς βιομηχανίας», γιατί όχι και η Κύπρος με την έντονη τραπεζική της παρουσία σε άλλες χώρες;

Μάλλον τελικά ελάχιστες μη ιμπεριαλιστικές χώρες υπάρχουν πια! Ο δε Λένιν που μιλούσε για τον κάθετο διαχωρισμό του κόσμου σε μια χούφτα ιμπεριαλιστές και μια τεράστια μάζα-ακόμη κι ανεπτυγμένων σχετικά χωρών που επανα-αποικειοπούνται-είχε άδικο, όπως χρόνια διακηρύττει ο νεοτροτσκιστικός σοσιαλδημοκρατικός λόγος.

Εδώ η Ελλάδα κατά το ΚΚΕ, εξάγει κεφάλαια στις ΗΠΑ, όταν δεν έχει ίχνος παραγωγής μέσων παραγωγής, όταν η ανάπτυξή της μάλλον δεν ασφυκτιά στα ελληνικά πλαίσια, όταν η  συμμετοχή της στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους δεν δείχνει ιμπεριαλιστική αλλά δουλικά εξαρτημένη χώρα. Γιατί διαφορετικά, είμασταν ιμπεριαλιστική χώρα από τις αρχές του 20ου αιώνα, αφού ταίσαμε με ανθρώπινο κρέας, όλους τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

-    Αναφορικά με το είδος της ανάπτυξης που βέβαια αγνοείται και αντ΄αυτού υπάρχει αναφορά στην απόλυτη τιμή του ΑΕΠ και την ανάπτυξη του συγκριτικά, με τις ήδη ανεπτυγμένες χώρες (Πάλι με την ίδια λογική, η Εσθονία είναι ιμπεριαλιστική υπερδύναμη τα τρέχοντα χρόνια, βάσει ρυθμού ανάπτυξης του ΑΕΠ της)
Την περίοδο που αναφέρεται στις Θέσεις σαν περίοδος ανάπτυξης και ιμπεριαλιστικής διαμόρφωσης, εμφανίζεται  αύξηση κατά 400.000 μισθωτών από την προηγούμενη δεκαετία με έξαρση το φιάσκο της Ολυμπιάδας, που οφείλεται κατά τα 2/3 σε αλλοδαπούς εργάτες, που αξιοποιήθηκαν σαν φτηνό και χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα εργατικό δυναμικό, κύρια σε τομείς (κατασκευές, γεωργία), που μέχρι τότε καλύπτονταν από «άτυπες οικογενειακές μορφές εργασίας» (εργασία γυναικών και παιδιών σε χωράφια-επιχειρήσεις της οικογένειας), ειδικά για στις αγροτικές εργασίες. Οι έως τότε εργαζόμενοι με αυτές τις άτυπες συνθήκες, στη περίοδο που εμφανίστηκε δυνατότητα δουλειάς στη πόλη μεταφέρθηκαν εκεί και πρέπει να εξεταστεί σε ποιούς τομείς και σε ποιά μεγέθη επιχειρήσεων πήγαν, για να φανεί κατά πόσον αυτή η ιστορικά στιγμιαία απότομη αύξηση της μισθωτής εργασίας έναντι των «αυτοαπασχολούμενων»  και των «οικογενειακών επιχειρήσεων», κατέδειχνε βιώσιμη ανάπτυξη. Αρχικά ας σημειώσουμε πως  με βάση το μητρώο επιχειρήσεων της τότε ΕΣΥΕ του 2002 οι επιχειρήσεις παρέμειναν σ’ επίπεδα «μικρομάγαζου»  στο σύνολο, αφού το 96,1% απασχολούσε 0-4 άτομα συμπεριλαμβανομένου και του εργοδότη, μόλις το 1% 10-19 και μόνο το 0,2% 50-99. Αυτό οδηγούσε στο γεγονός  το 73% του εργατικού δυναμικού ν΄απασχολείται σε επιχειρήσεις με μέγιστο αριθμό εραζόμενων τους 10, και λιγώτερο από το 6% σε άνω των 50 εργαζόμενων μονάδες. (Ο βασικός λόγος για τη κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος και την ουσιαστική «απαγόρευση» του συνδικαλισμού, τη στιγμή που ο νόμος απαιτεί 21 εργαζόμενους-με μισθωτή σχέση, για επιχειρησιακό σωματείο). Το σημαντικό της ευρύτερης περιόδου  και ειδικά της τελευταίας -προ κρίσης- πενταετίας που εξετάζεται, είναι πως οι εργαζόμενοι με καθαρή σχέση μισθωτού, αυξάνονται κυρίως στις επιχειρήσεις με προσωπικό άνω των 50 ατόμων και αυτό σαν αποτέλεσμα της μετακύλισης που προαναφέρθηκε σημαντικού τμήματος από τις άτυπες οικογενειακές επιχηρήσεις πολλές από τις οποίες δεν επιβιώνουν και οδηγούνται στη πραγματική αγορά εργασίας, είτε συνεχίζουν να υπάρχουν χρησιμοποιώντας αποκλειστικά, δουλικά, μετανάστες εργάτες.
Αξίζει να εξετάσουμε το που-σε ποιούς τομείς παρουσιάζεται αυτή η απορρόφηση των μισθωτών, που αναλογικά αυξάνεται και το τι σημαίνει για τις ιδιομορφίες του εξαρτημένου-μέσου βαθμού ανάπτυξης-ελληνικού καπιταλισμού, το εύρος της «αυτοαπασχόλησης» (ομοειδές του τεράστιου ποσοστού «ιδιοκατοίκησης» των εργαζόμενων, μετά τον πόλεμο)
Αναφορικά με το νέο κύμα μισθωτών ελλήνων  εργαζόμενων, πολλαπλές έρευνες του ΕΚΚΕ  καταλήγουν πως στη συγκεκριμένη περίοδο, οι μεν άντρες οδεύουν στο εμπόριο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα (παρότι αυτός εξορκίζεται πάντα φραστικά), οι δε γυναίκες και ιδίως οι νεοεμφανιζόμενες στην αγορά εργασίας, στο εμπόριο και τον ευρύτερο κλάδο του τουρισμού. Στον αναπτυσσόμενο τη συγκεκριμένη περίοδο χώρο των κατασκευών  ο χώρος από πλευράς εργατών καλύπτεται συντριπτικά από μετανάστες εργάτες όπως ήδη αυτό έχει ξεκινήσει, απ’ την αρχή της δεκαετίαςτου 2000.
Η μεταποίηση και οι κλάδοι έντασης κεφαλαίου δεν παρουσιάζουν καμία ουσιαστική ανάπτυξη,  ούτε καν αύξηση των σταθερά απασχολούμενων σ΄αυτούς.
Άλλωστε διάρθρωση της απασχόλησης το 2003, βάσει των στοιχείων της Eurostat παρουσίαζε την εξής εικόνα της παρατεταμένης υστέρησης τόσο στη μεταποίηση, όσο και στις «λοιπές επιχειρηματικές δραστηριότητες» όπου οι αστοί οικονομολόγοι εντάσσουν τις δράσεις έρευνας και υψηλής τεχνολογίας, πέραν της απαράδεκτης  εικόνας στους τομείς Υγείας και μέριμνας:
   

Η διάρθρωση της απασχόλησης στην Ελλάδα (2003)

                                                                                                ΕΕ-15         Ελλάδα

Αγροτικός τομέας                                                                                         4               16,3
Ορυχεία και Μεταλλεία                                                                                0,3              0,3
Μεταποιητική βιομηχανία                                                                             18,7          12,8
Ηλεκτρισμός και ύδρευση                                                                              0,7            0,9
Κατασκευές                                                                                                    8               7,9
Λιανικό- χονδρικό εμπόριο                                                                          14,7          17
Ξενοδοχεία και εστιατόρια                                                                             4,1            7
Μεταφορές, αποθήκευση, επικοινωνίες                                                         6,2            6,3
Χρηματιστικός τομέας                                                                                    3,4            2,5
Διαχείριση ακίνητης περιουσίας, εκμισθώσεις
και επιχειρηματικές δραστηριότητες                                                              9,4              5,6
Δημόσια διοίκηση και άμυνα, υποχρεωτική Κοινωνική Ασφάλιση                7,7             7,4
Εκπαίδευση                                                                                                      6,9            6,4
Υγεία και κοινωνική μέριμνα                                                                         10               4,3
Άλλες κοινωνικές υπηρεσίες και υπηρεσίες ατομικού χαρακτήρα                  4,7            3,9
Νοικοκυριά που απασχολούν εργαζόμενους
και παράγουν προϊόντα για ίδια χρήση                                                              1,1            1,3
Πηγή: Eurostat, Employment in Europe 2004

Η βιομηχανία στην Ελλάδα συγκεντρώνει, σύμφωνα με το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς, το 22% του συνολικού ΑΕΠ, ποσοστό σχετικά χαμηλό σε σύγκριση με τα ποσοστά των άλλων μελών της ΕΕ. Η μεταβολή της Ακαθάριστης Προστιθέμενης Αξίας στη βιομηχανία, κατά την περίοδο 1995-2005, ήταν ίση με 2,11% (έναντι μέσου όρου όλων των τομέων 3,84%). Όσον αφορά στην απασχόληση, το μερίδιο της βιομηχανίας κατά το 2005 ήταν ίσο με 12,8% του συνόλου (αντιστοιχώντας σχεδόν στο 60% του δευτερογενή τομέα)

Σύνταξη Μελέτης: Δ. Αργυρόπουλος κεφ. 4 – σελ. 1 ΥΠΕΧΩΔΕ, 
Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικής Εκτίμησης του Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου για τη Βιομηχανία

Η ιμπεριαλιστική Ελλάδα οργανικό μέλος της ιμπεριαλιστικής αλληλεξάρτησης-αλληλεπίδρασης, που καταργεί και την εξάρτηση και την ανισομετρία (αντικαθιστώντας την, με την έννοια της «πιο δυνατής ιμπεριαλιστικής χώρας»)........θεωρίες μητροπόλεων, ελιτ, πλανητικού ιμπεριαλισμού και διάφορα άλλα διόλου πρωτότυπα, παρέμενε χώρα εμπορικής , αγροτικής ( σε διαρκή συρρίκνωση) και τουριστικής παραγωγής.  Με τη μεταποίηση να βρίσκεται στο 65% του μ.ο της Ε.Ε  και βέβαια με πλήρη απουσία παραγωγής μέσων παραγωγής («βαρειάς βιομηχανίας»). Για ποιό ΚΜΚ μιλούμε, που ανακαλύπτουμε αυτό το «δυστυχώς απαραίτητο» χρηματιστικό κεφαλαιο, που βλέπουμε υπερανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων;
Όσο για την ελληνική ναυτιλία-απόδειξη και αυτή ιμπεριαλιστικής φυσιογνωμίας (μάλλον όμως από το 1960.......). Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΣΥΕ, η συμβολή του κλάδου των μεταφορών μέσω υδάτινων οδών στη συνολική Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία (ΑΠΑ) παραγωγής της χώρας ανήλθε στο 4,4% το 2008 από 2,0% το 2002. Στο ποσοστό αυτό συμπεριλαμβάνεται και η ΑΠΑ του κλάδου της ελληνικής ακτοπλοΐας. Η συγκεκριμένη απότομη άνοδός της αποδίδεται στην εξής ρύθμιση του αίσχους της κυβέρνησης ΝΔ:
      Στη θεσμοθέτηση με το ν. 3091/2002 της απαλλαγής των ναυτιλιακών εταιρειών από τον ειδικό φόρο ακίνητης περιουσίας, με τον οποίο δόθηκε ένα επιπλέον κίνητρο να (μετ)εγκατασταθούν στην Ελλάδα πολλές ναυτιλιακές εταιρείες που έως πρόσφατα ήταν εγκατεστημένες στο Λονδίνο και σε άλλα ναυτιλιακά κέντρα. Η συμβολή της ναυτιλίας που σαν ποσοστό του ΑΕΠ έφτασε στο 7% περίπου το 2008, δεν στηρίζεται μόνον στη ληστεία εκ μέρους των εφοπλιστών με τις πολλαπλές απαλλαγές του εφοπλιστικού κεφάλαιου, αλλά και στην συνεχή συμβολή της στη διόγκωση της ανεργίας των ελλήνων ναυτεργατών.
Μεταξύ 1980 και 2000 η συνολική απασχόληση στην ελληνόκτητη
ποντοπόρο ναυτιλία μειώθηκε από 91.872 σε 24.853 άτομα, δηλ. κατά 73,32%.
Η μείωση για τους έλληνες ναυτεργάτες ήταν 71% και για τους ξένους
76%. (έκθεση του ΟΟΣΑ, Maritime Transport 1995) . ΟΙ εφοπ-ΛΗΣΤΕΣ εκβιάζουν αλλάζοντας συνεχώς σημαίες ευκαιρίας (πάντα για τη πατρίδα!, οι έλληνες εφοπλιστές είναι μακράν του δεύτερου πρώτοι, σε ύψωση σημαιών ευκαιρίας) και αυτό ενώ βρίσκονται σε φορολογικό παράδεισο, καταδικάζοντας τους ναυτεργάτες  σε απίστευτα επίπεδα ανεργίας.

Τελειώνοντας αυτή τη μικρή πρώτη αναφορά μου, το ΚΚΕ ίσως αναγκαστεί μετά τις «πρόσφατες αποκαταστήσεις» να προβεί σε επερχόμενες νέες αποκηρύξεις, όχι μόνον του Ν.Ζαχαριάδη πάλι, αλλά και του Μπάτση που ανέλυσε γιατί στην Ελλάδα τα «μονοπώλια» ήταν «τεχνητά», των αναλύσεων της  ΕΔΑ και του ίδιου του ΚΚΕ μέχρι πρόσφατα γιατί και πως εκδηλωνόταν η εξάρτηση, προφανώς σε μιαν εποχή που δεν είχε ξεπεραστεί απ’ την ζωή η πεμπτουσία του λενινισμού η ανάλυση του ιμπεριαλισμού, κόντρα σε υπο- και υπερ-ιμπεριαλισμούς, όπως το αναφερόμενο «ιμπεριαλιστικό σύστημα», διακριτό προφανώς από το καπιταλιστικό και όχι απλά, φάση ανάπτυξής του.

Νίκος Κυριακίδης