του Βασίλη Σαμαρά
Από προσαρμογή σε προσαρμογήΟρατή στον καθένα πλέον η πορεία προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ που πραγματοποιείται από ταξιδίου εις ταξίδιον του προέδρου του Τσίπρα. Πώς θα μπορούσε να ερμηνευτεί μια τέτοια εξέλιξη;
Μια πρώτη απάντηση θα μπορούσε να είναι πως, μια και πρόκειται για οπορτουνιστές, μια τέτοια εξέλιξη και αναμενόμενη ήταν και δεν θα ’πρεπε να εκπλήσσει κανέναν. Αυτό ισχύει, αλλά υπάρχει κι ένα δεύτερο ερώτημα. Αυτή ήταν εξ αρχής η κατεύθυνση, οι διαθέσεις και επιδιώξεις των δυνάμεων που τον συγκροτούν; Λέγανε δηλαδή ψέματα όταν διακήρυτταν τα γνωστά μεγαλεπήβολα;
Μπορούμε να το πούμε κι αυτό. Θα βρισκόμασταν όμως πιο κοντά στην αλήθεια αν –χωρίς να αναιρείται ολότελα το προηγούμενο– μιλούσαμε για αυταπάτες.
Για τις «συνήθεις» αυταπάτες του μικροαστικού χώρου και την πολιτικών –ρεφορμιστικών, οπορτουνιστικών– δυνάμεων που λειτουργούν σε αναφορά με αυτόν.
Πέρα από αυτά, ωστόσο, έχει μια ιδιαίτερη σημασία να δούμε στη βάση ποιων δεδομένων της πραγματικότητας ωθείται ο ΣΥΡΙΖΑ να απαλείφει βήμα το βήμα και να στρογγυλεύει θέσεις και απόψεις.
Η σημασία μιας τέτοιας προσέγγισης δεν εξαντλείται στο να δούμε τα πώς και τα γιατί της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Αφορά σε καθοριστικό βαθμό και άλλες δυνάμεις εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, πέριξ αυτού ή και απέναντι. Αφορά και το ΚΚΕ, αφορά και… εμάς, τη δική μας πολιτική γραμμή και κατεύθυνση. Δεν χρειάζεται εδώ να αναφερθούμε στις απόψεις εκείνες στην βάση των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ, λέει, θα αποτελούσε τον καταλύτη για αναθεώρηση της ακολουθούμενης πολιτικής όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά συνολικά στην… Ευρώπη. Έχουμε αναφερθεί σε αυτά επανειλημμένα και αναλυτικά. Το ζήτημα είναι ότι η εξαέρωση αυτών των αυταπατών οδήγησε τον Τσίπρα στον Σόιμπλε, στη Βραζιλία, στις ΗΠΑ και στον… αρχιεπίσκοπο.
Από την άλλη μεριά, αναζωπύρωσαν τη συζήτηση για κάποιες άλλες απόψεις που «συνόδευαν» τις κεντρικές, αλλά περισσότερο είχαν το ρόλο της διαπραγματευτικής πίεσης. Αναφέρομαι σε απόψεις και προτάσεις για έξοδο –εν ανάγκη- από ΟΝΕ, για απεύθυνση σε Ρωσίες και Κίνες, για τα διάφορα plan Β που κυκλοφορούσαν. Στην ίδια λογική υπάγονται και απόψεις που προβάλλονται τελευταία για αναγκαιότητα «δεύτερου κύματος ριζοσπαστισμού» κ.λπ.
Plan Β και εναλλακτικές αερολογίες
Οι εξελίξεις και όλα όσα τις χαρακτηρίζουν έφεραν σε πρώτο πλάνο ένα ζήτημα που, παρ’ όλη την κρισιμότητά του, πέρναγε στα ψιλά –ή και καθόλου– σε όλους αυτούς τους μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς. Το ζήτημα της παραγωγικής, οικονομικής αποσυγκρότησης της χώρας. Μια κατάσταση που την καθιστά ευάλωτη σε πιέσεις και εκβιασμούς και η οποία αναπόφευκτα θα εντεινόταν στην περίπτωση επιλογών μη αρεστών στα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Άμεση συνάρτηση με αυτό το πρόβλημα έχει η αναγκαιότητα παραγωγικής οικονομικής ανασυγκρότησης - όπως είπε στις ΗΠΑ ο Τσίπρας, υπερβάλλοντας έστω, τα μόνα που παράγουμε είναι τζατζίκι, τουρισμό και σουβλάκια. Μια αναγκαιότητα που κατά την άποψη του ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται στα πλάνα της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων καθώς ούτε θέλουν ούτε μπορούν να την αντιμετωπίσουν.
Το τι θέλει η αστική τάξη είναι ένα ζήτημα, αλλά για ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει το να ανακαλύπτει με τόση καθυστέρηση ένα τέτοιο ζήτημα δείχνει τόσο το έρμα όσο και τη σοβαρότητά του. Μια και το ανακάλυψαν, ωστόσο, βάλθηκαν να καταρτίσουν πλάνα και προγράμματα.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι απόψεις του Ρ. Ρινάλντι (ηγετικό στέλεχος της ΚΟΕ, βασικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, όπως τις εκθέτει σε συνέντευξή του στον Στ. Ελληνιάδη στις 08-06-12). «Θα πρέπει –λέει- να γίνει πανεθνική διαβούλευση στην οποία θα συμμετάσχουν επιστημονικά επιμελητήρια, σωματεία εργαζομένων, συνδικαλιστικοί φορείς, συνεταιρισμοί και κινήματα σε πανεθνικό ή και τοπικό επίπεδο για το τι παραγωγικό μοντέλο θέλουμε, τι ανάγκες έχουμε. Ένα μεγάλο συνέδριο προς το τέλος του χρόνου για να παρθούν αποφάσεις και μετά ένα δημοψήφισμα». Ανάλογης σοβαρότητας είναι και σειρά άλλων απόψεων και προγραμμάτων που σ’ όλο αυτό το διάστημα έχουν εκπονηθεί από διάφορες πλευρές.
Δεν έχω τη διάθεση να σπαταλήσω ούτε τρεις αράδες για αυτές τις ανοησίες. Όχι επειδή θεωρώ ότι δεν χρειάζονται προγράμματα κ.λπ. Το ζήτημα είναι ότι στη βάση ποιων πραγματικών δεδομένων καταρτίζονται, σε αναφορά με ποιους στόχους, με ποιες προβλέψεις πάνω σε καίρια ζητήματα κ.λπ. Πάνω απ’ όλα, αυτό που χρειάζεται να κατανοηθεί είναι το ποιες δυνάμεις θα φέρουν σε πέρας αυτά τα προγράμματα. Επειδή δεν είναι όλες οι δυνάμεις για όλα τα προγράμματα ούτε όλα τα προγράμματα για όλες οι δυνάμεις. Ποια θέση δηλαδή θα έχει σε όλα αυτά ο λαός και υπό ποιους όρους.
Θα πρέπει βέβαια να πω ότι κάπου θυμούνται και το λαό. Θέλουν, λέει, μια κυβέρνηση που να απευθύνεται στο λαό. Θα επιδιώξει τη συμμετοχή του, θα στηρίζεται στο λαό. Η ΚΟΕ μάλιστα σε ανακοινώσεις της προχωράει ακόμη παραπέρα όταν λέει ότι «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήσει κυβέρνηση, δεν θα μπορέσει να κυβερνήσει ούτε μια μέρα χωρίς τη συμμετοχή της κοινωνίας». Μόνο που το λέει για «να σώσει την ψυχή της».
Αλήθεια, ποια η σχέση που είχε οικοδομήσει με το λαό ο ΣΥΡΙΖΑ όταν διεκδικούσε τη νίκη στις εκλογές της 17ης Ιούνη; Και πόσες «μέρες» θα μπορούσε να κρατήσει μια σχέση που είχε οικοδομηθεί πάνω στην προσδοκία της «επιστροφής» στην προτέρα κατάσταση; Μια προσδοκία που και οι ίδιοι οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν ότι δεν είχε καμιά βάση. (Γι’ αυτό άλλωστε δέχτηκαν με ανακούφιση το ότι «χάσανε» την πρώτη θέση). Και σε ποιο επίπεδο βρίσκεται σήμερα αυτή η σχέση; Έχει προχωρήσει ή έχει υποχωρήσει;
Για αναγκαιότητα «δεύτερου κύματος ριζοσπαστισμού» μιλάει η «αριστερή πτέρυγα» του ΣΥΡΙΖΑ. Αλήθεια, τι ακριβώς εννοούν; Ότι μέχρι τις επόμενες εκλογές –επειδή αυτός είναι και αυτών ο ορίζοντας–οι οποίες μάλιστα μπορεί και να μην αργήσουν, θα οικοδομήσουν ένα τέτοιο ρεύμα και μάλιστα στο επίπεδο των απαιτήσεων που θέτει μια «άλλη» πολιτική;
Συνοψίζοντας και σε αναφορά με όλες αυτές τις απόψεις και τις παραλλαγές τους:
Κινούνται σταθερά εντός του πλαισίου και με τους όρους του συστήματος. Κοινός παρονομαστής το ότι προσβλέπουν στην αστική τάξη, στο ρόλο που αυτή θα μπορούσε να παίξει υπό ορισμένες προϋποθέσεις και τις επιλογές που θα μπορούσε να κάνει. Κεντρικός καμβάς, η αναδιαπραγμάτευση και μάλιστα σε συνεχή εκπτωτική τροχιά όσον αφορά τους όρους που θέτουν. Στόχος, «να πέσει η κυβέρνηση» ώστε στις νέες εκλογές να αναλάβει η «Αριστερά» να την προωθήσει. Όσο για το λαό, αυτός αντιμετωπίζεται ως επικουρία με κύρια συμβολή την ψήφο του.
Ποια «ανασυγκρότηση» προωθεί το σύστημα
Αλλά ας θέσω τα ζητήματα όπως εμείς τα αντιλαμβανόμαστε. Ας αναφερθώ κατ’ αρχάς σε ένα ζήτημα καίριας σημασίας και το οποίο οι σχετικές απόψεις μάλλον το συσκοτίζουν και όχι πάντα αθώα. Στο ότι η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι (αλλά και οι ύπερθεν προστάτες) δεν έχουν στην ατζέντα τους την ανασυγκρότηση της χώρας, δεν την μπορούν και δεν την προωθούν.
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Φυσικά και την έχει στα πλάνα της η αστική τάξη και ήδη την προωθεί. Το ζήτημα είναι τι είδους ανασυγκρότηση θέλει και προωθεί. Επειδή αυτά που ήδη προωθούνται έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και υπάγονται σε συγκεκριμένα επίσης πλάνα. Αυτά που προσδιορίζονται από τη φύση και το χαρακτήρα της. Από το πλέγμα σχέσεων και εξαρτήσεων (εσωτερικών και διεθνών) μέσα στο οποίο και μέσω του οποίου λειτουργεί και το οποίο ούτε θέλει, ούτε και μπορεί να αλλάξει. Αντίθετα, προσαρμόζει τις κινήσεις της σε αυτά τα δεδομένα και με βάση τα συμφέροντα αλλά και τα όριά της. Έτσι, αυτά στα οποία στοχεύει και προωθεί είναι:
- Η πλήρης ανατροπή των ταξικών σχέσεων, η επιβολή όρων απόλυτης κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην εργατική τάξη και του συστήματος συνολικά πάνω στο λαό.Όσο για το θρυλούμενο «δίχτυ προστασίας των αδυνάτων», θα «υπάρξει» κι αυτό. Τόσο όσο για να δώσει ρόλο σε εκκλησία, επιχειρήσεις, ΜΚΟ και «φιλάνθρωπες» κυρίες, την ευκαιρία να αναδείξουν το «ανθρωπιστικό» πρόσωπο του συστήματος και κυρίως για να ελέγξουν και μέσα από αυτό το κανάλι τις διαθέσεις ενός κόσμου, να ευνουχίσουν τις τάσεις αντίστασης.
- Η δραστική μείωση του οικονομικού μεριδίου των λαϊκών τάξεων στο παραγόμενο εθνικό προϊόν.
- Με την επιβολή εργασιακών σχέσεων των αρχών του προηγούμενου αιώνα, την «απελευθέρωση» των απολύσεων, την απλήρωτη εργασία και την εκτεταμένη ανεργία.
- Με τη μείωση των μισθών, την ακρίβεια, τους φόρους, τα χαράτσια. Τις περικοπές στα ασφαλιστικά δικαιώματα. Τη διαμόρφωση όρων περίθαλψης δύο και τριών –ταξικών– επιπέδων, την ύψωση ταξικών φραγμών στο δικαίωμα της νεολαίας στην εκπαίδευση.
- Συνολικά τη διαμόρφωση εδάφους απρόσκοπτης και ασύδοτης κερδοφορίας του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.
- Με τις «αποκρατικοποιήσεις» που παραδίνουν την εκμετάλλευση στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο στρατηγικών τομέων της οικονομίας και επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας.
- Την «εκκαθάριση» αυτών των επιχειρήσεων από ένα σώμα εργαζομένων και υπαλληλίας που πέρα από την οικονομική έχει και την πλευρά της κατάργησης δικαιωμάτων και επιβολής ελέγχου.
- Ταυτόχρονα, και σε αντίθεση με τις ανοησίες που κυκλοφορούν, την «κρατικοποίηση» του καθαυτό κράτους, των μηχανισμών εξουσίας, ελέγχου και καταστολής ώστε να υπηρετούν αποτελεσματικά, χωρίς αναστολές και περισπασμούς τις αντιλαϊκές επιδιώξεις του συστήματος.
- Την αναδιοργάνωση-έλεγχο ενός συνδικαλιστικού «κινήματος» το οποίο υπηρέτησε αποτελεσματικά το σύστημα για δεκαετίες, αλλά που η δομή, η μορφή και οι «αδράνειές του» δεν ανταποκρίνονται πλέον στις σημερινές του απαιτήσεις.
Ταυτόχρονα κινούνται δραστήρια για την αναδιαμόρφωση, συγκρότηση πολιτικών σχηματισμών που θα αναλάβουν την προώθηση αυτής της πολιτικής και την επιβολή της στο λαό. Και βεβαίως για την υποταγή όλων αυτών στις υπαγορεύσεις και τους όρους των ιμπεριαλιστών προστατών, οι οποίοι και διεκδικούν τον έλεγχο αλλά και τη μερίδα του λέοντος σ’ αυτά που θα αποδώσει αυτή η πολιτική.
Μέσα σ’ αυτούς τους όρους και μέσα από αυτές τις κατευθύνσεις βλέπει την ανασυγκρότησή της η αστική τάξη. Μέσα από την πραγματοποίησή της βλέπει τη νέα θέση και ρόλο της τόσο εσωτερικά όσο και στο ευρωπαϊκό και γενικότερο διεθνές πλαίσιο. Το να θεωρεί κανείς ότι απέναντι σε ένα τέτοιο πλαίσιο υπάρχουν περιθώρια συνδιαλλαγής, αναδιαπραγματεύσεων και αναδιαμορφώσεων σημαίνει ότι διακατέχεται από αθεράπευτες αυταπάτες και ασυγκράτητη ροπή προς τον οπορτουνισμό.
Και χρειάζεται εδώ να είναι καθαρά ορισμένα πράγματα. Απέναντι στο αστικό μοντέλο ανασυγκρότησης δεν υπάρχει κάποιο άλλο που θα μπορούσε να προβληθεί και να υλοποιηθεί εντός του πλαισίου και με τους όρους του συστήματος. Το μόνο που έχει θέση απέναντι σ’ αυτό είναι η αποφασιστική αντιπαράθεση της σύγκρουσης και προοπτικά μέχρι το επίπεδο της συνολικής αναμέτρησης με τις δυνάμεις του συστήματος.
Μια κατεύθυνση που έχει βέβαια άλλες προδιαγραφές και άλλες απαιτήσεις τόσο ως προς το ζήτημα της ανατροπής όσο και ως προς την πραγματοποίηση της λαϊκής εξουσίας στο οικονομικό πεδίο, δηλαδή τη στερέωσή της. Ή αλλιώς το ζήτημα της παραγωγικής, οικονομικής ανασυγκρότησης που αποτελεί και βασικό αντικείμενο αυτής της παρέμβασης.
Δεν υπάρχουν λύσεις ευκολίας
• Ας ξεκινήσω λοιπόν από αυτό έστω, και αν στην πραγματική σειρά των εξελίξεων αυτό έπεται του ζητήματος του παρσίματος της εξουσίας. Ένα πρώτο πράγμα που οφείλει να είναι καθαρό είναι πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει μέσα στο πλαίσιο της ΟΝΕ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γενικότερα σε πλαίσιο που καθορίζεται από τους όρους των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και υπαγορεύσεων, αλλά πέρα, έξω και ενάντια σε αυτές. Αυτονόητο είναι ότι μια τέτοια εξέλιξη θα συναντήσει τη σφοδρή αντίθεση της αστικής τάξης, τις πιέσεις, τους εκβιασμούς, τις απειλές ή και επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών. Άλλο τόσο αυτονόητο είναι το πόσα προβλήματα θα θέσουν αυτές οι πιέσεις και το ποιες απαιτήσεις θέτει η αναγκαιότητα αντιμετώπισής τους.
Πέρα από αυτά, εκείνο που θα πρέπει να επισημανθεί είναι οι δυσκολίες και τα προβλήματα που εμφανίζει αυτό καθεαυτό ένα τέτοιο εγχείρημα. Κι εδώ χρειάζεται να ειπωθεί καθαρά και παστρικά, χωρίς μισόλογα, χωρίς αυταπάτες και κάλπικες υποσχέσεις, ότι πρόκειται για ένα δύσκολο έργο. Πολύ περισσότερο που με δεδομένη την ελληνική πραγματικότητα απαιτείται μια συνολική και εκ βάθρων παραγωγική, οικονομική αναδιάρθρωση.
• Ένα έργο σύνθετο που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ούτε εύκολα ούτε γρήγορα. Ένα έργο που θέλει το «χρόνο» του και στη διάρκεια του οποίου θα εμφανίζονται συνεχώς νέα προβλήματα και δυσκολίες.
• Ένα έργο στη διάρκεια του οποίου ο λαός θα χρειαστεί να καταβάλει μεγάλες προσπάθειες, να αντιμετωπίσει προβλήματα, να στερηθεί πράγματα για ένα διάστημα. Συνέπειες που αναπόφευκτα θα δημιουργήσουν τριβές, δυσαρέσκειες ή και αντιθέσεις ακόμη και στο πλαίσιο των λαϊκών δυνάμεων στήριξης αυτής της προσπάθειας.
Ένα τέτοιο έργο δεν μπορούν να το αναλάβουν πολιτικές δυνάμεις που έχουν διαμορφωθεί και αναδειχτεί στο πλαίσιο και με τους όρους του αστικού πολιτικού παιχνιδιού. Που έχουν διαμορφώσει τα χαρακτηριστικά, τις βλέψεις και τις επιδιώξεις τους στη βάση ρεφορμιστικών και οπορτουνιστικών αντιλήψεων και αυταπατών. Που έχουν κινηθεί στη λογική της αναζήτησης «λύσεων» ευκολίας και συνταγών ταχύρρυθμης προώθησής τους. Δυνάμεις που η συνεκτική ουσία της συμπόρευσής τους δεν είναι το πρόβλημα του λαού αλλά η προοπτική τού να παίξουν ρόλο στο αστικό πολιτικό ταμπλό, με όλα τα προνόμια και τις «ευκολίες» πάσης φύσεως που συνεπάγεται κάτι τέτοιο.
Δυνάμεις, εν τέλει, που είναι βέβαιο ότι θα πελαγοδρομήσουν στις πρώτες δυσκολίες, που θα σκορπίσουν όταν αναπόφευκτα θα βρεθούν αντιμέτωπες με τα πραγματικά προβλήματα, που θα υποταχθούν στις πιέσεις που θα τους ασκηθούν. Δυνάμεις που ήδη πελαγοδρομούν και «προσαρμόζονται» πριν καν αναλάβουν τέτοιου είδους ευθύνες.
Από την άλλη μεριά, ένα τέτοιο έργο δεν μπορεί να στηριχτεί από κοινωνικές δυνάμεις που «ψηφίζουν» στη βάση της προσδοκίας για μια εύκολη και ανέξοδη επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση. Δυνάμεις που με βάση την οπισθοχώρηση, την ήττα του κινήματος βρέθηκαν «ανυπεράσπιστες» απέναντι στο συνεχή βομβαρδισμό τους επί δεκαετίες από τα αστικά και ρεφορμιστικά κηρύγματα και διαμορφώθηκαν σε καθοριστικό βαθμό από αυτά. Από τις ιδέες της ευρωπαϊκής προοπτικής, της ΠΑΣΟΚικής «αλλαγής», του καπιταλιστικού «μονόδρομου», των ρεφορμιστικών αυταπατών.
Εδώ βρίσκονται οι μεγάλες ιστορικές ευθύνες της εν γένει Αριστεράς. Το ότι άφησε αυτόν τον κόσμο ανυποψίαστο απέναντι στο τι πραγματικά συμβαίνει και τι του μέλλεται. Επόμενο ήταν, με όλα αυτά, η δίκαιη αγανάχτηση ενός κόσμου να μην μπορεί να οδηγηθεί πέρα από ένα σημείο και να εκφραστεί πολιτικά στη διεκδίκηση αυτής της «επιστροφής». Μια σχέση που μπορεί να αποτέλεσε την πολιτική βάση της εκτίναξης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα αποτελέσει και το πρόβλημά του εάν και εφόσον γίνει κυβέρνηση. Κι αυτό επειδή όχι μόνο δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά «επιστροφή», αλλά θα υπάρξουν ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα και δυσκολίες για αυτόν τον κόσμο. Με αυτόν το «λογαριασμό» και αυτόν τον κόσμο βρίσκεται αντιμέτωπος ο ΣΥΡΙΖΑ από τα τώρα κιόλας. Η δημοσκοπική του καθίζηση βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με το ότι η πολιτική σχέση πάνω στην οποία στηρίχτηκε η άνοδός του έχει σαθρές βάσεις.
Θέλει αρετή και αγώνα το μέλλον
Αυτό που πάνω απ’ όλα θα χρειαστεί ένα τέτοιο έργο είναι η διάθεση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων προετοιμασμένων απέναντι στις πιέσεις και τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν και αποφασισμένων να το φέρουν σε πέρας. Θα χρειαστεί τη στέρεη αποφασιστικότητα μιας εργατικής τάξης συγκροτημένης και ικανής να πράξει, να δημιουργήσει σε βάθος χρόνου. Μιας τάξης που δεν θα κλονίζεται από τις ταλαντεύσεις και αντιδράσεις άλλων (ακόμη και συμμάχων) κοινωνικών δυνάμεων, αλλά αντίθετα θα επιδρά θετικά σ’ αυτές με το παράδειγμά της.
Θα στηρίζεται γενικότερα στον εργαζόμενο λαϊκό κόσμο, προετοιμασμένο σε σχέση με αυτά που έχει να αντιμετωπίσει και συγκροτημένο σε βάση αντιμετώπισής τους. Σ’ αυτούς που ’χουν μάθει να ζουν από τη δουλειά τους, που την τιμούν, την αγαπούν και χαίρονται με αυτά που δημιουργούν, προσφέρουν και ωφελούνται και οι ίδιοι. Θα στηριχτεί στις δημιουργικές δυνάμεις που μπορεί να αναπτύξει ο λαός όταν και εφόσον ενστερνιστεί το ότι αυτό που πραγματοποιεί, οι κόποι και οι θυσίες του δεν γίνονται χάριν του ντόπιου και ξένου κηφηναριού αλλά για δικό του λογαριασμό και για το μέλλον των παιδιών του.
Ταυτόχρονα, αυτό το έργο μπορούν να το αναλάβουν μόνο πολιτικές δυνάμεις που θα έχουν τη θέληση, την αποφασιστικότητα, το σθένος και την αντοχή να το προωθήσουν πέρα και ενάντια σε πιέσεις, εκβιασμούς και δυσκολίες. Που θα προέρχονται από το λαό, που θα ’χουν στέρεους δεσμούς με το λαό, τα προβλήματα, τις διαθέσεις και τις προσδοκίες του. Που θα ’χουν το ηθικό ανάστημα και το κύρος απέναντι στο λαό αλλά και σε ταλαντευόμενες –σύμμαχες– πολιτικές δυνάμεις, επειδή πρώτα οι ίδιες θα χαρακτηρίζονται από το πνεύμα προσφοράς και αυτοθυσίας. Επειδή μόνο δυνάμεις με τέτοια χαρακτηριστικά μπορούν να πείσουν, να εμπνεύσουν τη διάθεση συμμετοχής, προσφοράς και δημιουργικότητας, ακόμη και σε έναν κόσμο που μπορεί και να εμφορείται από διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές αντιλήψεις.
Εδώ, και σε σχέση με όλα αυτά, θα μπορούσε να τεθεί –δικαιολογημένα– ένα ερώτημα. Σε ποιες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις αναφερόμαστε; Υπάρχουν σήμερα τέτοιες, με αυτά τα χαρακτηριστικά και αυτές τις δυνατότητες; Αν δούμε το ζήτημα στατικά και στη βάση του πώς έχει σήμερα η κατάσταση, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι αρνητική. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που οι δυνάμεις του συστήματος, παρ’ όλη την κρίση και τα αδιέξοδά τους, παρ’ όλη την οργή και την αγανάχτηση που έχουν προκαλέσει στο λαό, μπορούν να προωθούν την πολιτική τους.
Αυτό όμως καθόλου δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δυνάμεις και δυνατότητες να φτάσουν σ’ αυτό το επίπεδο. Μέσα στο λαό, μέσα στις εργαζόμενες λαϊκές μάζες υπάρχουν αστείρευτες δυνάμεις που μπορούν να αναπτυχθούν, να ισχυροποιηθούν, να διαμορφωθούν σε «υλική» πολιτική δύναμη αντίσταση, διεκδίκησης και προοπτικά ανατροπής. Μόνο που αυτή η δυνατότητα δεν υπάρχει σε πρώτη ζήτηση, δεν βρίσκεται στις κάλπες, δεν παραγγέλνεται και δεν υλοποιείται στη βάση απλά κάποιων αποφάσεων που θα πάρουν κάπου κάποιοι.
Δεν διαμορφώνεται στη βάση μιας πολιτικής που κινείται στο πλαίσιο και με τους όρους του συστήματος, που σπέρνει αυταπάτες για «μεταβατικά προγράμματα», που στο όνομα μιας εκλογικής ανόδου υπονομεύει την ανάπτυξη του κινήματος. Δεν οικοδομείται στη βάση βροντερών αλλά κούφιων «επαναστατικών» βερμπαλισμών και διακηρύξεων για «δυαδικές εξουσίες», «εργατικούς ελέγχους» και άλλα συναφή.
Δεν προωθείται στη βάση μιας γραμμής που υποτίθεται θέτει το θέμα της λαϊκής εξουσίας για… να μην το θέσει. Που δεν το θέτει σαν ζήτημα του κινήματος –μια και μόνο σ’ αυτή τη βάση μπορεί να τεθεί πραγματικά– αλλά απλώς σαν μια ακόμη διακήρυξη. Πάνω από όλα, επειδή η προώθηση, η υλοποίηση μιας τέτοιας κατεύθυνσης και ενός τέτοιου στόχου έχει τις απαιτήσεις της, τους όρους και τις προϋποθέσεις της.
Όταν από τη μεριά μας θέτουμε σαν βασικό ζήτημα την ολόπλευρη και πολύμορφη συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων είναι επειδή γνωρίζουμε καλά ότι καμιά εξουσία δεν μπορεί να παρθεί χωρίς μια τέτοια συγκρότηση και μάλιστα στα επίπεδα του να είναι ικανή να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά και να αναμετρηθεί νικηφόρα με τις δυνάμεις του συστήματος.
Όταν θέτουμε σαν θεμελιακό ζήτημα την αναγκαιότητα της «εκ νέου» συγκρότησης της εργατικής τάξης σε «τάξη για τον εαυτό της» είναι επειδή έχουμε βαθιά επίγνωση ότι η συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων δεν μπορεί να αποχτήσει τη στερεότητα και την ισχύ που απαιτείται αν δεν έχει σαν κορμό της μια συγκροτημένη εργατική τάξη.
Όταν θέτουμε την αναγκαιότητα της συνολικής ανασύστασης, ανασυγκρότησης του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος είναι επειδή αντιλαμβανόμαστε τις απαιτήσεις της εποχής μας και κατανοούμε τη διαλεκτική σχέση που συνδέει την οικοδόμηση αυτών των προϋποθέσεων.
Είναι επειδή επιμένουμε να διδασκόμαστε από μια μακρόχρονη ιστορική πείρα που έχει καταδείξει την αναγκαιότητα και το ρόλο που παίζει η πολιτική συγκρότηση της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης απέναντι στους νέους πολυπλόκαμους μηχανισμούς και την ισχύ του συστήματος.
Όταν θέτουμε σαν άμεσο και πρωταρχικό ζήτημα την προώθηση της αντίστασης είναι επειδή αντιλαμβανόμαστε τόσο την αναγκαιότητα για τα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός όσο και το ότι η οικοδόμηση αυτών των όρων και προϋποθέσεων μπορεί να πραγματοποιείται πρώτα και κύρια στο έδαφος της καθημερινής αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης. Στο πεδίο της καθημερινής αντίστασης «συναντιούνται» οι διαθέσεις του κόσμου, συσσωματώνονται και διαμορφώνουν μέτωπα πάλης. Σ’ αυτό το πεδίο αναγνωρίζουν ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί τους, πολιτικοποιούν έτσι τις διαθέσεις, τις επιδιώξεις και τις προσδοκίες τους. Σ’ αυτό το δρόμο συγκροτούνται σε «υλική» πολιτική δύναμη αντιπαράθεσης με το σύστημα και την πολιτική του.
Μέσα στο πεδίο της ταξικής πάλης, της υπεράσπισης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων της συνενώνεται η εργατική τάξη. Αποχτάει συνείδηση του ρόλου και του προορισμού της. «Ανδρώνεται», συγκροτείται και μετασχηματίζεται σε δύναμη κορμού της λαϊκής πάλης, ικανή να αναμετρηθεί με τις δυνάμεις του συστήματος.
Μέσα στην πάλη αναδεικνύονται, διαμορφώνονται τα πρωτοπόρα στοιχεία, μέσα από αυτήν συνδέονται με το λαό και οικοδομούν σχέσεις εμπιστοσύνης μ’ αυτόν. Μέσα στην πάλη και με όρους πάλης συγκροτείται η επαναστατική κομμουνιστική πρωτοπορία, μέσα στο καμίνι της αναμέτρησης για το «ποιος ποιον» με τις δυνάμεις του συστήματος σφυρηλατεί την ικανότητα, την αποφασιστικότητα, την αντοχή της.
Μόνο μέσα από έναν τέτοιο δρόμο και με αυτούς τους όρους αυτές οι λαϊκές δυνάμεις γίνονται ικανές να διεκδικήσουν την εξουσία αλλά και να την κρατήσουν για να προχωρήσουν στην οικοδόμηση μια άλλης, μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Βεβαίως και δεν είναι εύκολα όλα αυτά. Βεβαίως και δεν μπορούν να γίνουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Αλλά ποιος μίλησε για λύσεις ευκολίας;
πηγή: Προλεταριακή Σημαία

2 σχόλια:
Ρε παιδιά που έχει χαθεί ο βαγγέλης ζ?
μετά από όλα αυτά αυτό είχες να πεις εσύ...?
Αν μπορούσαμε να συγκρατούμε τις ανώνυμες μαλακίες που μας έρχονται, με σκοπό μπας και κάποια φάση σταματήσουν να μας έρχονται, θα κάναμε μια καλύτερη αρχή στη σχέση μας!!!!
Αντίσταση συμπάθαμε για την παρέμβαση μου!
Δημοσίευση σχολίου