Στις 11-14 Απρίλη θα συγκληθεί το 19ο συνέδριο του ΚΚΕ. Εκτός από τον απολογισμό, στο επίκεντρο του συνεδρίου αυτού είναι το (νέο) Πρόγραμμα του ΚΚΕ που έρχεται να αντικαταστήσει και τυπικά το πρόγραμμα που είχε ψηφίσει το 15ο συνέδριό του. Είναι επίσης η αλλαγή Καταστατικού και η ψήφιση νέου καταστατικού σε σύνδεση και στο πνεύμα του νέου προγράμματος. Το νέο τους πρόγραμμα και όσα χαρακτηριστικά το προσδιορίζουν, έχει προωθηθεί με διαδοχικά βήματα και ουσιαστικά εφαρμόζεται στην πράξη από πολύ καιρό ήδη από την ηγεσία του ΚΚΕ (με τα γνωστά αποτελέσματα). Δεν παύει να αποτελεί ωστόσο το πιο επίσημο βήμα στην ολοκλήρωση μιας στροφής που σηματοδοτεί και επισφραγίζει την ανύψωση του «αριστερού» οππορτουνισμού και όλων των αντιμαρξιστικών - αντιλενινιστικών σκευασμάτων του, στα κυρίαρχα τώρα δόγματα της ηγεσίας του ΚΚΕ.
Η ηγεσία του ΚΚΕ προσπάθησε να ξεπεράσει όσο γινόταν πιο ανώδυνα τις μετασεισμικές δονήσεις οι οποίες ακολούθησαν το ισχυρό ταρακούνημα που σήμανε για το κόμμα αυτό, η εκλογική του καθίζηση τον περασμένο Ιούνη. Η σοκαριστική για τις δυνάμεις του ΚΚΕ απότομη μείωση της επιρροής του, δεν ήταν ωστόσο κεραυνός εν αιθρία, αλλά απότοκος τελικά της γραμμής του, που αναπαράγει τα αδιέξοδα του ρεβιζιονισμού και αναπόφευκτα τις τωρινές συνέπειες, που κυοφορούνταν από χρόνια. Τα συμπτώματα της εξέλιξης αυτής γίνονταν όλο και πιο αισθητά και εντάθηκαν ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης. Oι νεότευκτες «αριστερές» οππορτουνιστικές θεωρίες της ηγεσίας του ΚΚΕ, η γενική πολιτική του γραμμή και η ανεκδιήγητη σεχταριστική τακτική του απέναντι ιδιαίτερα στο μαζικό λαϊκό κίνημα ασύμβατες προς τις αρχές ενός πραγματικού κομμουνιστικού κόμματος το οδηγούσαν σε ολοένα και πιο κραυγαλέα απόσπαση από τη συγκεκριμένη πραγματικότητα των εντεινόμενων προβλημάτων, των διαθέσεων και των αναγκών της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, της ταξικής πάλης και των όρων ανάπτυξης και κίνησής της. Στις συνθήκες καταβύθισης της ελληνικής κοινωνίας στην άβυσσο της μνημονιακής πολιτικής, οι θεωρίες του ΚΚΕ περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας, η δήθεν ταξική αποδοκιμασία και καταγγελία από την ηγεσία του της πάλης κατά των μνημονίων, η εξωφρενική καταδίκη των αγώνων κατά της εξάρτησης και της υποτέλειας και η αποκήρυξη της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία και πολλά άλλα, υποδήλωναν και αναδείκνυαν το μέγεθος αυτής της απόσπασης, της αποξένωσης από τις ευρύτερες δημοκρατικές λαϊκές δυνάμεις και το μαζικό λαϊκό κίνημα, της αποσύνδεσης και της αυτοαπομόνωσης από αυτό.
Στις θεωρίες αυτές του KKE και στη συνακόλουθη γραμμή που απορρέει από αυτές, εκφράζεται καλυμμένο με υπεραριστερή μορφή ένα ηττοπαθές στην πραγματικότητα περιεχόμενο, που υποτιμά, αρνείται και διαστρεβλώνει πλήρως τον αγώνα για τους άμεσους στόχους του κινήματος, παραπέμποντας κατά κανόνα για λύση τα προβλήματα στα επαναστατικά ανδραγαθήματα του μέλλοντος και στη «λαϊκή εξουσία» (που παρεμπιπτόντως, την έχουν τώρα μισο-εκπαραθυρώσει από τις «θέσεις» τους, αντικαθιστώντας την με μια πιο καθαρή «εργατική εξουσία»).
Μη έχοντας εμπιστοσύνη ότι η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα μπορούν να φρενάρουν, να αποκρούσουν και να ανατρέψουν με τη δύναμη του ενιαίου λαϊκού αγώνα την αντιδραστική επέλαση του ξένου ιμπεριαλισμού και της ντόπιας οικονομικής ολιγαρχίας, η γραμμή αυτή οδηγεί πρακτικά στην υπόκλιση και προσαρμογή στην υπάρχουσα κατάσταση.
Απόδραση από την πραγματικότητα και αναζήτηση επαναστατικής κάλυψης του οππορτουνισμού στο καταφύγιο του σοσιαλιστικού μέλλοντος, αυτή είναι η ουσία και το αντικειμενικό νόημα των θεωριών της ηγεσίας του ΚΚΕ. Αυτό αποτυπώνεται τώρα σε όλες τις βασικές «θέσεις» που προβάλλουν και ειδικά στο νέο πρόγραμμα του ΚΚΕ, που οι συντάκτες του κατάφεραν να φτάσουν τις «επιστημονικές επεξεργασίες» του πιο πέρα και από την οργάνωση της οικονομίας του «σοσιαλισμού - κομμουνισμού», ίσα με την κατάργηση του χρήματος κι ακόμα παραπέρα(!) καλλιεργώντας στον κόσμο τους σε βαθμό υπερθετικό την απώλεια κάθε πραγματικής αίσθησης της ιστορίας και της επικαιρότητας. Αλλά πέρα από το τι γράφουν και λένε, σημασία έχει το τι κάνουν σε σχέση με αυτά που λένε, κι αν σκεφτεί κανείς τι έχουν κάνει στην πράξη την ίδια αυτή περίοδο που εξάγγελναν και προωθούσαν τα τόσο πολύ επαναστατικά τους προγράμματα, δεν θα δυσκολευτεί να δει πόση απόσταση χωρίζει τα λόγια από τα έργα τους.
Τον ίδιο καιρό πράγματι, που με τόση έμφαση εμφανίζονται να καταπολεμούν και να ξορκίζουν τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, αυτοδιαψευδόμενοι και αποθεώνοντας οι ίδιοι τις αυταπάτες που κατά τα άλλα ξορκίζουν, κατάθεταν πρόταση νόμου στη Βουλή για την κατάργηση των Μνημονίων(!), καλώντας και τα άλλα κόμματα να τη στηρίξουν, προωθώντας παράλληλα... διαδικτυακό «κίνημα» συλλογής υπογραφών για τον ίδιο σκοπό. Επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά, με τρόπο που βγάζει μάτι, την εφαρμογή στην πράξη μιας αλλοπρόσαλλης πολιτικής έξω από αρχές, που το οππορτουνιστικό της περιεχόμενο εναλλάσσεται, συνδυάζεται και συγκαλύπτεται από την επαναστατική λογοκοπία, στην οποία πλέον όλο και πιο αφειδώλευτα επιδίδονται.
Oι νέες μεταλλαγμένες ρεβιζιονιστικές θεωρίες σε σύμπλεξη με τις παλιές, αντλούν το υποτιθέμενο επαναστατικό περιεχόμενό τους κυρίως από τα ληγμένα του ιδεολογικού οπλοστασίου του τροτσκισμού. Αν και παριστάνονται από την ηγεσία του ΚΚΕ σαν προϊόντα βαθυστόχαστης επιστημονικής μελέτης του ελληνικού και διεθνούς κινήματος, και προβάλλονται σαν απαύγασμα της σύγχρονης επαναστατικής σκέψης, παραποιούν και διαστρεβλώνουν κατάφωρα την επαναστατική θεωρία, το μαρξισμό - λενινισμό. Όλη η επαναστατική λογοκοπία της ηγεσίας του ΚΚΕ, έρχεται να συγκαλύψει τη χρεωκοπία της ρεβιζιονιστικής γράμμής, και, παρότι τώρα η πολιτική του εμφανίζεται με μια υπεραριστερή μορφή, το περιεχόμενο και η ουσία της παραμένουν αναλλοίωτα, οδηγεί στα ίδια με πριν τραγικά αποτελέσματα και αναπαράγει τα ίδια και χειρότερα αδιέξοδα στις γραμμές του. Αυτό εξάλλου μαρτυρά και αποτυπώνει ήδη ως ένα βαθμό ο «προσυνεδριακός διάλογος» πάνω στις «θέσεις» της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο συνέδριο, και οι απόψεις που με ελεγχόμενη ροή και δοσολογία προβάλλονται από τις στήλες του Ριζοσπάστη, προμηνύοντας με τον συχνά βίαιο καταγγελτικό τους λόγο, και τις αλληλοκατηγορίες για οππορτουνισμό, παρεπόμενα που μέλλει να δούμε ποια θα είναι.
Oι θεωρίες περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας
Κύριος φορέας των ιδεών εκείνων που εμφανιζόμενες σαν πολύ επαναστατικές απόρριπταν το μύθο (όπως τον χαρακτήριζαν) της εξάρτησης και πρόβαλλαν την ιδέα περί «ιμπεριαλισμού» της Ελλάδας, ήταν το ΝΑΡ, από τα χρόνια ακόμα της δεκαετίας του ’90. Στο ΚΚΕ, μόνο σκόρπιες και διστακτικές απηχήσεις αυτών των ιδεών εκδηλώνονταν τότε, που έκαναν δειλά λόγο για «μικροϊμπεριαλισμό». Από τότε βέβαια μέχρι σήμερα κύλησε πράγματι γι’ αυτούς «πολύ νερό στο αυλάκι» και ο «ιμπεριαλισμός» της Ελλάδας όπως και η απόρριψη του «μύθου» της εξάρτησης έγιναν από τις πιο πολυδιαφημισμένες «επαναστατικές» τους θέσεις, που δεσπόζουν και καθορίζουν πλέον όλες τις αναλύσεις τους. Αυτές, ιδιαίτερα στα τελευταία μνημονιακά χρόνια γνώρισαν την απογείωση και τη ρεβιζιονιστική δόξα, στον μανιασμένο έως υστερικό αγώνα που έδωσε η ηγεσία του ΚΚΕ εναντίον... όλων όσων επιμένουν να μιλούν και να παλεύουν κατά της ξένης εξάρτησης!
Βασικά σχήματα που πρόβαλλε άλλοτε το ΝΑΡ, με πανομοιότυπα σχεδόν επιχειρήματα και λεξιλόγιο (όπως τα φληναφήματα περί «αλληλεξάρτησης», ή περί «ανισότιμης αλληλεξάρτησης»(!) κ.ο.κ.) τα έχει οικειοποιηθεί και τα προβάλλει τώρα το ΚΚΕ, που εμπλουτίζει τις διαστρεβλώσεις του λενινισμού που έκανε το ΝΑΡ με νέες ακόμα πιο χτυπητές και κραυγαλέες, που φτάνουν να βλέπουν σαν «ιμπεριαλιστικές» ακόμα και τέτοιες βαριά καταπιεσμένες χώρες - θύματα των αρπακτικών του διεθνούς ιμπεριαλισμού, όπως στην υποσαχάρια Αφρική που τις λεηλατούν άγρια οι ξένες πολυεθνικές. Η διαφορά με το ΝΑΡ είναι πως εκείνο μιλούσε για «διεθνές ιμπεριαλιστικό πλέγμα», ενώ το ΚΚΕ μιλάει για «διεθνή «ιμπεριαλιστική πυραμίδα». Σ’ αυτήν σύμφωνα με τις θεωρίες τους περιλαμβάνονται εκατοντάδες «αλληλεξαρτώμενα» ιμπεριαλιστικά κράτη, και ο κόσμος έτσι έχει κατακλυσθεί από ιμπεριαλισμούς! Όλο αυτό το ρεβιζιονιστικό παν-ιμπεριαλιστικό κατασκεύασμα δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τη λενινιστική ανάλυση για τον ιμπεριαλισμό, αποτελεί αντίθετα ολοκληρωτική αναίρεση και κατάργησή του.
Από πού όμως βγάζουν τη θεωρία τους περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας; O ιμπεριαλισμός είναι μονοπωλιακός καπιταλισμός, λένε, κι αφού στην Ελλάδα έχουμε μονοπωλιακό καπιταλισμό, άρα η Ελλάδα είναι ιμπεριαλισμός. Αυτός είναι ο ρεβιζιονιστικός συλλογισμός, που έχουν την αξίωση να τον πάρει κάποιος στα σοβαρά. Πιάνονται από την επιδερμίδα της συνοπτικής λενινιστικής διατύπωσης ότι ο ιμπεριαλισμός είναι το μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού, και από εδώ συμπεραίνουν αυτόματα ότι έχουν μπροστά τους ιμπεριαλισμό.
Αλλά ο ιμπεριαλισμός, αν και είναι οικονομικά μονοπωλιακός καπιταλισμός, δεν είναι η εξίσωση με το μονοπώλιο. Τα μονοπώλια υπήρχαν αρκετές δεκαετίες πριν ο καπιταλισμός μετατραπεί σε κεφαλαιοκρατικό ιμπεριαλισμό. Το μονοπώλιο αποτέλεσε την κύρια οικονομική βάση του ιμπεριαλισμού όταν έγινε η βάση όλης της οικονομίας του πιο προχωρημένου καπιταλισμού. Oύτε ακόμα ο ιμπεριαλισμός εξαντλείται στις οικονομικές ιδιότητες και την οικονομική πλευρά του ζητήματος.
Ας θυμίσουμε εδώ τον ορισμό του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό.
«O ιμπεριαλισμός είναι ο καπιταλισμός στο στάδιο εκείνο της ανάπτυξης, στο οποίο έχει διαμορφωθεί η κυριαρχία των μονοπωλίων και του χρηματικού κεφαλαίου, έχει αποκτήσει εξαιρετική σημασία η εξαγωγή κεφαλαίου, έχει αρχίσει το μοίρασμα του κόσμου από τα διεθνή τραστ και έχει τελειώσει το μοίρασμα των εδαφών της γης από τις μεγαλύτερες κεφαλαιοκρατικές χώρες».
Αυτά είναι αλληλοσυνδεμένα και αναπόσπαστα μεταξύ τους βασικά γνωρίσματα του ιμπεριαλισμού, που παρμένα σαν ένα ενιαίο σύνολο μας δίνουν τον λενινιστικό ορισμό του ιμπεριαλισμού, χωρίς να ξεχνάμε, όπως παρατηρεί ο Λένιν, ότι έχουν συμβατική και σχετική σημασία όλοι οι ορισμοί γενικά. Μέσα σ’ αυτόν τον ορισμό περικλείονται σαν εγγενή γνωρίσματα του ιμπεριαλισμού, ανάμεσα στα άλλα, το μοίρασμα του κόσμου από τα διεθνή τραστ, το μοίρασμα εδαφών από τις μεγαλύτερες κεφαλαιοκρατικές χώρες. Πώς θα ήταν δυνατό να ταιριάζει σε τέτοια γνωρίσματα ο «ιμπεριαλισμός» της Ελλάδας;
Σύμφωνα με τη λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού, ο 20ός αιώνας αποτέλεσε το σημείο στροφής από την κυριαρχία του κεφαλαίου γενικά, στην κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου. Η κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου στο εσωτερικό των πολύ αναπτυγμένων κεφαλαιοκρατικών χωρών, οδηγεί αναπόφευκτα στην κυριαρχία ενός μικρού αριθμού κρατών πάνω σε όλο τον κεφαλαιοκρατικό κόσμο, σημαίνει, όπως εξηγεί ο Λένιν, «ξεχώρισμα μερικών κρατών που κατέχουν τη χρηματική δύναμη πάνω απ’ όλα τα υπόλοιπα», ενώ βασικό μέσο της κυριαρχίας αυτής είναι η εξαγωγή κεφαλαίου. Κάτω από τους όρους αυτούς «ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε παγκόσμιο σύστημα αποικιακής καταπίεσης και χρηματικής κατάπνιξης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού της γης από μια χούφτα προχωρημένες χώρες».
«Η περίοδος του ιμπεριαλισμού (λέει ο Λένιν) είναι η περίοδος του μοιράσματος του κόσμου ανάμεσα στα μεγάλα προνομιούχα έθνη που καταπιέζουν όλα τα υπόλοιπα. Ένα βασικό χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού είναι ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε μερικές μεγάλες δυνάμεις για την ηγεμονία».
«Χαρακτηριστικό γνώρισμα του ιμπεριαλισμού (λέει ο Λένιν) είναι ότι όλος ο κόσμος, όπως τον βλέπουμε εμείς, χωρίζεται σήμερα ανάμεσα σε έναν μεγάλο αριθμό καταπιεζόμενων εθνών και σε έναν μηδαμινό αριθμό καταπιεζόντων εθνών, που διαθέτουν τεράστια πλούτη και ισχυρή στρατιωτική δύναμη».
Σε συνθήκες κυριαρχίας των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, όπως συμβαίνει σήμερα με τις 5-6 μεγάλες δυνάμεις που κυριαρχούυν, οι σχέσεις που διαμορφώνονται ανάμεσα σ’ αυτές και τις μικρότερες χώρες, όπως είναι η Ελλάδα, δεν μπορεί να είναι άλλες, παρά σχέσεις κυρίαρχου και κυριαρχούμενου, πάτρωνα και υποτελή και καθορίζονται ακριβώς από την τεράστια διαφορά πολιτικοοικονομικής και στρατιωτικής δύναμης που διαθέτουν. Αυτή η βάση καθορίζει μοναδικά όλες τις σχέσεις στο καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό σύστημα. Όσοι ισχυρίζονται, με δεδομένη αυτή τη διαφορά δύναμης, π.χ. της χώρας μας από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ΗΠΑ, Γερμανία κ.λπ., πως η αστική τάξη της Ελλάδας έχει διαμορφώσει σχέσεις ανεξαρτησίας και ισοτιμίας και κάθεται μαζί τους στο ιμπεριαλιστικό τραπέζι για να διαμοιράσουν τους υπόλοιπους, αυτοί εξωραΐζουν και συγκαλύπτουν με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο την αντιδραστική, καταπιεστική φύση των ιμπεριαλιστικών σχέσεων κυριαρχίας και γίνονται κήρυκες της απατηλής ιδέας πως οι σχέσεις αυτές δεν καθορίζονται από την ιμπεριαλιστική δύναμη επιβολής, υπαγόρευσης και προσταγής του ισχυρότερου, αλλά από κάποια ακατανόητη σχέση αμοιβαίας ισοτιμίας, κυριαρχίας και ανεξαρτησίας που άρχισε να επικρατεί ξαφνικά στην ιμπεριαλιστική ζούγκλα.
Όσο για την επινόηση περί «ανισότιμης αλληλεξάρτησης» αποτελεί πολύ παραπάνω από μια κούφια υπεκφυγή, είναι σόφισμα συγκάλυψης και εξωραϊσμού του καθεστώτος της εξάρτησης και της υποτέλειας. Αν και η πραγματικότητα βοά, για την ένταση και το βάθαιμα της εξάρτησης, της Ελλάδας από τον διεθνή ιμπεριαλισμό, η ηγεσία του ΚΚΕ όχι μόνο επιμένει να αρνείται την ολοφάνερη αυτή πραγματικότητα, αλλά και αντιστρατεύεται με μένος την πάλη κατά της εξάρτησης.
Την ώρα που η χώρα μετατρέπεται σε τροϊκανή μπανανία και οι διάφοροι γκαουλάιτερ Ράιχενμπαχ και σία αλωνίζουν και κανοναρχούν προκλητικά, την ώρα που οι ιμπεριαλιστές κηδεμόνες, οι μηχανισμοί και τα τσιράκια τους κουνούν απειλητικά το δάχτυλο, κρώζουν καταφρονητικά για τον ελληνικό λαό και ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις πρόθυμων εντολοδόχων και εθελόδουλων υποτακτικών, την ώρα που τα Μνημόνια της υποδούλωσης διαδέχονται το ένα το άλλο, η ηγεσία του ΚΚΕ δεν βλέπει καμιά εξάρτηση και καμιά υποτέλεια, όλα αυτά είναι περίπου οφθαλμαπάτη. Φαντάζουν σαν εξάρτηση αλλά... δεν είναι έτσι(!), μας βεβαίωνε πριν ένα χρόνο με ανήκουστη οξυδέρκεια το ΚΚΕ.
Πράγματι, όπως έγραφε επί λέξει ο Ριζοσπάστης, χώρες όπως η Ελλάδα «που βρίσκονται χαμηλότερα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, φαντάζουν σαν εξαρτημένες από τις πιο ισχυρές οικονομίες. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι έτσι. Ένα παράδειγμα: Την περίοδο που εξελισσόταν το σχέδιο Μάρσαλ, τεχνοκράτες των ΗΠΑ είχαν μόνιμη παρουσία στην Ελλάδα για να επιβλέπουν και να διευθύνουν την απορρόφηση των αμερικανικών κονδυλίων. Από τη σκοπιά των ιδιαίτερων συμφερόντων των ΗΠΑ, τα χρήματα προς την Ελλάδα συνέβαλαν στην καπιταλιστική σταθεροποίηση της αστικής εξουσίας, όροι αναγκαίοι για τη διασφάλιση των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή και μάλιστα σε συνθήκες ένοπλης ταξικής πάλης...».
Όπως βλέπουμε, το ΚΚΕ, όχι μόνο δεν βλέπει σήμερα (που τα γεγονότα βοούν) καμιά εξάρτηση, αλλά μας λέει ετεροχρονισμένα ότι το ίδιο ίσχυε για «παράδειγμα» και στα χρόνια του διαβόητου «σχεδίου Μάρσαλ» που αποτέλεσε τον προπομπό και σηματοδότησε την εγκαθίδρυση της αμερικανοκρατίας στην Ελλάδα και τη μετεμφυλιακή υποδούλωση της χώρας κάτω από τη μπαγκέτα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Ώστε λοιπόν ούτε το κακόφημο παλιό εκείνο «σχέδιο Μάρσαλ» σήμαινε εξάρτηση. Έμοιαζε αλλά δεν ήταν!
Υπάρχει μεγαλύτερος από αυτόν εξωραϊσμός του μετεμφυλιακού καθεστώτος της αμερικανοκρατίας;
Η επιβεβαίωση της εξάρτησης της Ελλάδας φαντάζει στα μάτια τους σαν ελαφρυντικό για την ελληνικό οικονομική ολιγαρχία. Τους φαίνεται ότι έτσι αυτή αθωώνεται. Από τι τάχα; Αλλά η πιστοποίηση της εθνικής υποτέλειας και της υποταγής της ντόπιας ολιγαρχίας στον ιμπεριαλισμό απαιτεί κατά μείζονα λόγο την καταδίκη της και την ανάγκη της ανατροπής της, γιατί όχι μόνο εκμεταλλεύεται και καταπιέζει από κοινού με τους ιμπεριαλιστές την εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό, αλλά και γιατί έτσι συνεργεί στη μείωση και περιστολή της εθνικής κυριαρχίας, στην υποβολή της Ελλάδας σε παντοειδείς ελέγχους από τις ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, στον ακρωτηριασμό και την καταπάτηση της εθνικής ανεξαρτησίας. O ελληνικός λαός αν θέλει να γίνει πραγματικός αφέντης στον τόπο του, οφείλει ίσα-ίσα να γκρεμίσει το καθεστώς της εξάρτησης και της υποτέλειας και δεν μπορεί να κάνει βήμα στο δρόμο της αληθινής χειραφέτησής του χωρίς να έχει στόχο πρώτα-πρώτα την ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας.
Η πάλη αυτή δεν αποτελεί αταξική προσαρμογή στις επιδιώξεις του κεφαλαίου, αλλά ταξική προσαρμογή στις απαιτήσεις του μαρξισμού. Όχι του μαρξισμού όπως τον καταλαβαίνουν και τον φαντάζονται μερικοί διαστρεβλωτές του, αλλά όπως απορρέει από τη διδασκαλία τέτοιων μαρξιστών σαν τον Φρ. Ένγκελς, που απαιτεί ότι κάθε λαός πρέπει να είναι ανεξάρτητος και αφέντης στη χώρα του και θεωρεί σαν όρο υπό τον οποίο θα ήταν δυνατή η διεθνής συνεργασία των ευρωπαϊκών λαών τον όρο να είναι κάθε λαός απόλυτος αφέντης στο σπίτι του.
Η ρεβιζιονιστική αποκήρυξη του αγώνα για εθνική ανεξαρτησία
Αλλά η ηγεσία του ΚΚΕ έχει κάνει άθλημα τον αγώνα εναντίον της εθνικής ανεξαρτησίας, απορρίπτοντας και καταγγέλοντας ως «επικίνδυνη προπαγάνδα» κάθε αναφορά στην υπόθεση της εθνικής ανεξαρτησίας, κάθε εναντίωση και αποδοκιμασία προς το καθεστώς της εξάρτησης και της υποτέλειας.
Σύμφωνα με τη γραμμή του ΚΚΕ, αποτελεί «επικίνδυνη προπαγάνδα των οππορτουνιστών... ότι πρέπει να επανακτήσουμε την εθνική κυριαρχία, για όλα ευθύνεται η Τρόικα, έχουμε κυβέρνηση υποτέλειας, έχουμε γερμανική κατοχή κ.λπ., που υπονομεύουν το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό της ταξικής πάλης».
Ότι τα περί «γερμανικής κατοχής» αποτελούν αποπροσανατολισμό της ταξικής πάλης, είναι βέβαιο. Εξίσου βέβαιο είναι ότι αποτελεί επίσης αποπροσανατολισμό η εξομοίωση της «υποτέλειας» με την «κατοχή» που σκόπιμα και παραπλανητικά κάνει το ΚΚΕ τσουβαλιάζοντας, υποτέλεια, κατοχή κ.ο.κ. σαν να είναι όλα ένα και το αυτό. Βέβαιο εξάλλου είναι ότι και «κατοχή» πράγματι να ήταν, το συμπέρασμα που υποβάλλει η γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ, πάλι το ίδιο θα ήταν: Η «ταξική» απάντηση για όλα και για κάθε περίπτωση είναι «εδώ και τώρα εργατική εξουσία», τελεία - παύλα.
O αγώνας για εθνικής ανξερτησία, για την απαλλαγή της χώρας από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική δύναμη, έχει αποβληθεί από το λεξιλόγιο του ΚΚΕ και διαγράφεται σαν απαγορευμένη αναφορά όχι μόνο για το σήμερα αλλά και αναδρομικά.
Ανακοίνωση του Π.Γ. του ΚΚΕ βγάζουν για την επέτειο του ΕΑΜ και η «απαγορευμένη» λέξη ανεξαρτησία απουσιάζει εκκωφαντικά. Διακηρύξεις και ανακοινώσεις εκδίδουν για την επέτειο του Πολυτεχνείου και ο αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία ταυτισμένος με την ιστορική εξέγερση, θάβεται, και δεν υπάρχει ούτε για δείγμα στις ανακοινώσεις τους η λέξη ανεξαρτησία. Η ίδια η ιστορία παραποιείται έτσι ασύστολα, το περιεχόμενο των μεγάλων αγώνων του λαού μας διαστρέφεται, για να προβληθούν τα παραληρηματικά υποκατάστατα της λογοκοπίας.
Επικίνδυνη προπαγάνδα δεν είναι να καταγγέλει κάποιος την υποτέλεια, αλλά να συγκαλύπτει την υποτέλεια και να την εξωραΐζει, όπως προκλητικά κάνει το ΚΚΕ με εξωφρενικά ψευδοεπιχειρήματα παρμένα από το ιδεολογικό οπλοστάσιο του τροτσκισμού και του αναρχισμού.
Επικίνδυνη προπαγάνδα, είναι να γράφει ο «Ριζοσπάστης» πως «η διέξοδος για την εργατική τάξη και το λαό ταυτίζεται με την πάλη για την εργατική - λαϊκή εξουσία και όχι με κυβέρνηση για την ανεξαρτησία»!
Μπολιασμένο ως το μεδούλι με τη ρεβιζιονιστική ιδέα και πολιτική που οι ίδιοι πρόβαλλαν, διέδιδαν και εφάρμοζαν επί δεκαετίες ύστερα από τη χρουστσοφική αντεπαναστατική στροφή του ’56 και μέχρι πριν λίγα μόλις χρόνια, εννοούν την εθνική ανεξαρτησία σαν υπόθεση που σημαίνει να σέρνεσαι στην ουρά των αστικών κομμάτων και να στηρίζεις την αντιλαϊκή εξουσία τους. Αυτό έκαναν ανέκαθεν οι ίδιοι και αυτό επαναλαμβάνουν τώρα με άλλο τρόπο, από την ανάποδη.
Πρωταρχικός, ωστόσο, όρος για τη λύση των μεγάλων προβλημάτων που απασχολούν το λαό και τη χώρα είναι η ολοκληρωτική απαλλαγή από τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και το γκρέμισμα του αντιδραστικού καθεστώτος της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας.
O ευρύτερος προσανατολισμός της λαϊκής πάλης πρέπει να στρέφεται και να κατευθύνεται ενάντια σε αυτές τις δυνάμεις, για να σπάσουν τα δεσμά της εξάρτησης, για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και την εφαρμογή ριζικών κοινωνικών μετασχηματισμών στη ζωή του τόπου, μέσα από την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, και την επαναστατική άνοδο στην πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.
Το κέρδισμα, η συγκέντρωση δυνάμεων για την προώθηση αυτών των θεμελιακών στρατηγικών επιδιώξεων μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα στην πρακτική του καθημερινού ταξικού αγώνα, θα απαιτήσει σκληρές και επίμονες προσπάθειες μιας ολόκληρης περιόδου και αποτελεί μια μακρόχρονη και πολυσύνθετη διαδικασία. Αλλά όταν αρνείσαι ότι υπάρχει εξάρτηση και καταπολεμάς τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία προβάλλοντας το πρωθύστερο σχήμα μιας υπερβατικής «λαϊκής εξουσίας», δίνεις μονάχα άλλοθι διαιώνισης της υπάρχουσας κατάστασης, δεν κάνεις τίποτε άλλο παρά ακριβώς να προσαρμόζεσαι και να υπηρετείς στην πράξη την αντιλαϊκή εξουσία.
Αυτό κάνει τώρα το ΚΚΕ, που καταγγέλλει όσους παλεύουν για ανεξαρτησία και στρέφονται κατά της εξάρτησης και της υποτέλειας.
38 σχόλια:
Το περιεχόμενο του 5ου συνεδρίου του Μ-Λ κκε ειναι το 19ο συνέδριο του ΚΚΕ..?
Πάντως
και εμενα δεν μου αρεσει το ΚΚΕ γιατι ειναι σεχταριστικό και στις κινητοποιήσεις συνήθως μαζεύει τον λιγότερο κοσμο.. Ασε που δεν συμμετέχει σε αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις
Προφανώς και δεν είναι το συνέδριο του ΚΚΕ το περιεχόμενο του συνεδρίου του Μ-Λ ΚΚΕ.
Το γεγονός όμως ότι το ΚΚΕ εξακολουθεί να καθορίζει σημαντικά τα πράγματα στην κομμουνιστική αριστερά δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο.
Ειδικά σε μια περίοδο που οι εξελίξεις επιταχύνουν διεργασίες σε όλες τις οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς.
Αν και εγώ θα προτιμούσα ένα κείμενο για την ΠΑΑΣ από μεριάς Μ-Λ ΚΚΕ.
Ένας φίλος.
Η δημοσίευση των θέσεων του Μ-Λ ΚΚΕ είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Εξίσου χρήσιμη είναι υώρα πια, μια κατ΄αρχήν τοποθέτηση του ΚΚΕ μ-λ, στις θέσεις αυτές. Και επειδή επι της ουσίας δεν συμμετέχω πια στις διαδικασίες -του εδώ διαλόγου-μια απορία που δεν σημαίνει πως θα κουράσω ή θα κουραστώ άλλο.
Κάποια αναφορά έχει ξεχαστει στις αντιγειτονιές: το ότι ο Κορκονέας πληρώνεται από τους Χρυσαιγίτες με στολή, τις δυνάμεις καταστολής..ελπίζω να ρεφαριστεί η αβλεψία, εκτός κι αν κάνω λάθος όπως εύχομαι και υπήρξε, το σχόλιο.
(Ν.Κ)
"O αγώνας για εθνικής ανξερτησία, για την απαλλαγή της χώρας από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική δύναμη, έχει αποβληθεί από το λεξιλόγιο του ΚΚΕ και διαγράφεται σαν απαγορευμένη αναφορά όχι μόνο για το σήμερα αλλά και αναδρομικά".
Ρε αλήτες ψέυτες ξεφτίλες βρώμικοι παραχαράκτες του μ-λΚΚΕ μπροστά στα μούτρα μας τέτοια λάσπη δεν περνά!!
Η πάγια θέση του ΚΚΕ εδώ και δεκαετίες (απο την εποχή της ΕΔΑ και του χαρακτηρισμού ως λάκκου των λεόντων που έδωσε στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα-Χάλυβα το 1952 προπομπού της ΕΟΚ) για αποδέσμευση απο την ΕΕ και το ΝΆΤΟ στα δικά σας αυτία και μάτια δεν έφτασε ποτέ;
Έχει δίκιο ο ΝΚ για την παρατήρησή του ως προς το θέμα Κορκονέα. Πολλές φορές μου ξεφεύγουν κάποια ζητήματα και καλό θα ήταν να μου τα υπενθυμίζετε! Με έτοιμα κείμενα και σχόλια ακόμη καλύτερα. Δυστυχώς, ή μάλλον ευτυχώς, δεν έχω τη δυνατότητα να τα βλέπω όλα και να γράφω για όλα.
Ο τελευταίος ανώνυμος, ως συνήθως, απ΄ολόκληρο κείμενο με επιχειρήματα και στοιχεία μόνο αυτό μπορεί να πει;
".....Την ώρα που η χώρα μετατρέπεται σε τροϊκανή μπανανία και οι διάφοροι γκαουλάιτερ Ράιχενμπαχ και σία αλωνίζουν και κανοναρχούν προκλητικά, την ώρα που οι ιμπεριαλιστές κηδεμόνες, οι μηχανισμοί και τα τσιράκια τους κουνούν απειλητικά το δάχτυλο, κρώζουν καταφρονητικά για τον ελληνικό λαό και ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις πρόθυμων εντολοδόχων και εθελόδουλων υποτακτικών...."
Αυτο σε τι διαφοροποιειται απο την κατοχή;;
Στην κατοχή υπάρχει στρατός στους δρόμους.
Ανώνυμε των 12:44 μμ για ρίξε ένα βλέφαρο
«ο όρος σήμερα "εθνική ανεξαρτησία" δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες» (ομιλία της Α. Παπαρήγα στην ΚΟΑ του ΚΚΕ , Ρ 1/2/2005, σελ.15)
Α και γιατί αποδέσμευση αντί του ξεκάθαρου ΕΞΩ;
Αστο μεγάλε το εγκαταλείψατε το άθλημα προ πολλού
Ποιος μιλάει για κατοχή..?
Εθνικος αγωνας περνάει μεσα απο τον φασισμό ..(.γιαλαντζί ) η" στο πλαι της αστικής ταξης για νεα βαρκιζα.....
δηλ το πρώτο....
Πράγματι
ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΔΣΕ που πάλευαν και για εθνική ανεξαρτησία με το όπλο στο χερι ήταν... στο πλάι της αστικής τάξης.
Ενώ οι αρχειομαρξιστές, ο Στίνας, ο Γιωτόπουλος και οι λοιποί θλιβεροί (που φιλοδοξούσαν να μοιράζουν προκηρύξεις στα "ταξικά αδέλφια" τους γερμανούς φαντάρους) ήταν συνεπείς ταξικοί!
Τα χουν παίξει τελείως οι ΚΚΕδες. (Κοίτα να δεις που οι τροτσκιστές πανε να μας βγουν και απο πάνω. Τι άλλο θα δούμε!)
Σιγα μην περάσουν
οι μεραρχιες του Ολαντ και του Μπερλουσκονι απο την Αθηνα..Ναι πολεμούσαν
τοτε που λες ,μπορείς να μου δείξεις τις ομοιότητες με το σημερα...?.Τι παλαβομάρες
ειναι αυτες που λες..
Ο Νικολακης ελεγε και για ανεξάρτητη θρακο Μακεδονία ,μηπως να κανουμε το ιδιο...?
ΚΚες δεν ειμαι αλλα εσυ Μ Λ (και οχι μ λ) λες τα ιδια με το κκε ανέξοδα ομως.... ενω οι κκεδες
δέχονται και καποιες πιέσεις
Ασε ρε που εχεις καταπιεί την γλώσσα σου για την χρυση αυγη,που μου θες και οπλα..Θα χτυπήσεις βρε πρόσεχε
Θέλω να θυμίσω ότι οι μεραρχίες του Παπαδόπουλου παρέλασαν στην Αθήνα κάποτε. κατ' εντολήν της CIA. Βέβαια σήμερα δεν υπάρχει εξάρτηση από την Αμερική οπότε είμαστε εξασφαλισμένοι;
Δεν "έλεγε για ανεξάρτητη ΘρακοΜακεδονία" γενικώς και αορίστως το ΚΚΕ και ο "Νικολάκης".Ας μιλάμε συγκεκριμένα καλύτερα:
Από το '1923 ως το 1934 υπήρχε η θέση αυτή, δεδομένης α) της ύπαρξης μικτών πληθυσμών που τους μπήκε το μικρόβιο του εθνικισμού, β) της καταστολής ενός βασικού τμήματος του πληθυσμού της περιοχής (Σλαβόφωνων Μακεδόνων) από 3-4 κράτη, γ) της επέκτασης του προβλήματος στην εσωτερική ζωή των 3 χωρών (π.χ. πραξικόπημα στη Βουλγαρία το 1923 στο οποίο συμμετείχαν πρόσφυγες, εμπόλεμη κατάσταση κλπ). Η θέση αυτή έστω και καθυστερημένα άλλαξε.Έπειτα, ας μιλήσουμε για το Βενιζέλο που το 1915 παραχωρούσε στη Βουλγαρία την Καβάλα (με 29% ελληνικό πληθυσμό τότε), και γι' αυτό πάτωσε στις περιοχές εκεί, σε αντίθεση με το "προδοτικό" ΚΚΕ.
Το 1949 δεν υπήρχε θέση για ανεξάρτητη Θρακομακεδονία, ούτε για ανεξάρτητη Μακεδονία. Υπήρχε η θέση για αναγνώριση δικαιώματος αυτοδιάθεσης με προϋπόθεση τη σύσφιξη της ενότητας του ελληνικού με τον σλαβομακεδονικό λαό της βόρειας Ελλάδας. Η αναγκαιότητα σύσφιξης υπήρχε γιατί από τρεις πλευρές υπήρχε προσπάθεια χαλάρωσης της ενότητας και μάλιστα δημιουργίας αντιπαράθεσης. Από πλευράς "ελληνικού" κράτους, υπήρχε καταστολή του πληθυσμού εκεί. Η Γιουγκοσλαβία, πατώντας στην καταστολή αυτή, και έχοντας ελεύθερους τους ομοεθνείς της άλλης πλευράς των συνόρων, είχε απήχηση στους πληθυσμούς και ίδρυε ως και οργανώσεις του ΚΚ Μακεδονίας στην ελληνική Μακεδονία.Από πλευράς Βρετανίας, υπήρχε υποπροξενείο στη Φλώρινα για να συντονίζει αυτή τη βρωμοδουλειά καταστολής και προσέγγισης με τη Γιουγκοσλαβία. Το μόνο κόμμα λοιπόν από το εθνικό κέντρο που επιθυμούσε την ενότητα με τους πληθυσμούς εκεί ήταν το ΚΚΕ για να αποσοβήσει τα χειρότερα (δημιουργία αποσχιστικού κινήματος).
Και αλήθεια, εμπράκτως η αναγνώριση δικαιώματος αυτοδιάθεσης τι θα σήμαινε;
Δημοψήφισμα σε όλη τη Μακεδονία, οπότε θα παρέμενε στην Ελλάδα; Ή δημοψήφισμα μόνο σε Φλώρινα-Καστοριά-Έδεσσα; Και θα έστεκε άραγε ανεξάρτητο κράτος σε Φλώρινα-Καστοριά-Έδεσσα (δεδομένου ότι να τους έστελνε το ΚΚΕ στην αντικομινφόρμ Γιουγκοσλαβία "δεν έπαιζε");
ωραια λοιπον "ΚΚ" να συμφωνήσουμε πως ο αγωνας για "εθνική" ανεξαρτησία εχει τις
απαιτήσεις για το πέρασμα στον σοσιαλισμό και δεν εχεις να κερδίσεις τίποτα λιγότερο..?.
σορυ θελω να πως εχει τις ιδιες απαιτήσεις
Ποιές είναι οι συνέπειες σε πολιτικό επίπεδο για ένα κομμουνιστικό κόμμα, μεταξύ του να αποδέχεται τον χαρακτηρισμό "εξαρτημένη Ελλάδα" όπως το Μ-Λ ΚΚΕ και του να αποδέχεται τον χαρακτηρισμό "ιμπεριαλιστική Ελλάδα" όπως το ΚΚΕ.
Ρωτώ και εδώ, γιατί ρωτώντας το ίδιο σε συζήτηση φίλων και μελών του ΚΚΕ πήρα (συνοπτικά θα αναφερθώ) την εξής απάντηση:
Αποδεχόμενος τον χαρακτήρα της εξαρτημένης μη ιμπεριαλιστικής Ελλάδας, υποχρεούσαι να προτάξεις το αίτημα της απεξάρτησης, το οποίο με τη σειρά του σε υποχρεώνει να αποδεχτείς εξαρτημένη αστική τάξη-σύμμαχο στον κοινό αγώνα για ανεξαρτησία και στο πολιτικό επίπεδο την αναγκαιότητα της συμμαχίας εργατικής τάξης, τμημάτων της εξαρτημένης εθνικής αστικής σου τάξης και βέβαια όλων των μικροαστικών στρωμάτων.
ΑΡΗΣ
Άρη αν και υποθέτω ζητάς την γνώμη κάποιου που υποστηρίζει το θεωρητικό σχήμα της εξάρτησης , γνώμη μου είναι ότι οι απόψεις σε αυτό το θέμα έχουν συγκλίνει , στο βαθμό που δεν μπένει θέμα λαϊκού μετώπου , αστικοδημοκρατικής επανάστασης κλπ . Αυτό που σου είπαν στο ΚΚΕ ήταν ακραίος κομματικός πατριωτισμός .
έχω και την εντύπωση πως και οι υποστηριχτές της εξάρτησης δεν λένε τα ίδια . Το ΚΚΕ ας πούμε το έβαζε σε ανοιχτά διαταξική λογική , άλλα ρεύματα όχι , αν και αυτό είναι θέμα προς αποτίμηση κατά πόσο οικοδομήθηκε σαν κάτι διαφορετικό ή όχι . Και σήμερα νομίζω πως οι 2 οργανώσεις του μλ χώρου , δεν λένε τα ίδια ακριβώς , αλλά δεν είμαι και ο πιο αρμόδιος σε αυτό .
Παραμένει η διαφορά του ότι οι αρνητές της εξάρτησης συνδέουν τους αντιιμπεριαλιστικούς στόχους με το μετά την κατάκτηση της εξουσίας .
Γενικά πάντως ,τέτοιες συζητήσεις δεν πρέπει να γίνονται με την έννοια της επιδίωξης δικαίωσης κάποιας προκάτ απάντησης , και κάποιας οριστικής απάντησης , του στυλ υπάρχει ή δεν υπάρχει . Τις δεκαετίες της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού πχ , πιστεύω πως σαν θεωρία έκανε μεγάλη ζημιά , μιας και δεν άφηνε την αριστερά να διαβάσει τις συμμαχίες του αστισμού και να έχει μια αντισυστημική γραμμή .
Ζώντας την καπιταλιστική κρίση μέσα από την ιδιαίτερη ταξική και εθνική στρατηγική του ευρώ ( και της ΕΕ , το ευρώ όμως έχει ιδιαίτερη σημασία , είναι ο πυρήνας της ΕΕ ) μια στρατηγική που έδωσε πολλά στον ελληνικό αστισμό ( και στον εσωτερικό ταξικό ανταγωνισμό και διεθνώς ) θα έρθουμε σε μεγάλο αδιέξοδο αν βγάλουμε το συμπέρασμα ότι η Ελλάδα δεν είναι εξαρτημένη , με όλα όσα γίνονται , ή ότι είναι , πάλι με όλα όσα γίνονται , όταν κατά τις προηγούμενες δεκαετίες ο καπιταλιστικός εκσυγχρονισμός , και η ανανέωση του αστικού συνασπισμού κυριαρχούσαν .
το πιθανότερο είναι ότι χρειάζεται θεωρητικό ξεβόλεμα . Οι εκρηκτικές αντιφάσεις του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού των 40 τελευταίων χρόνων , στην εποχή του ξεσπάσματος της κρίσης , δημιουργούν νέες αναλυτικές κατηγορίες .
Η ρήξη με τον ιμπεριαλισμό , η επαναστατικοποίηση της εθνικής ανεξαρτησίας ( που περίπου συμφωνούν και οι 2 μεριές που εξετάζεις ότι δεν υπάρχει , ότι είναι αστικοδημοκρατική έννοια ) , η αμφισβήτηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής , είναι όλα μπροστά μας , και τα νερά είναι αχαρτογράφητα .
και για να γίνω επίκαιρος , είναι η κυπριακή αστική τάξη ισχυρή , πόσο μάλλον ιμπεριαλιστική ? Προφανώς όχι , έχει όμως συναίσθηση πως είτε το σχέδιο Αναν , είτε του eurogroup αγγίζουν τον πυρήνα του τρόπου ένταξης της στον διεθνή καταμερισμό .
Και έχει και τρόπους να πατάει και πάνω στην λαϊκή κινητοποίηση , για να χαράξει μια γραμμή διεθνώς . Γι αυτό το σπουδαίο όχι του κυπριακού λαού , πρέπει να πάει πιο κάτω , να προσπεράσει τα σχέδια με τον κατευνασμό της τρόικας και τον " καλό " τρόπο διάσωσης των τραπεζών , τα καλά μνημόνια του ΑΚΕΛ και του ΣΥΡΙΖΑ , γιατί ακόμα και αν η κυπριακή αστική τάξη βρει κάποια άκρη , το deal δεν θα περιλαμβάνει τον λαό .
Βλέπουμε δηλαδή μια χώρα , που για δεκαετίες την αντιμετωπίζουν για αβύθιστο αεροπλανοφόρο του ιμπεριαλισμού , που έχει περάσει τα πάνδεινα από 2 εθνικισμούς , που έχει κατεχόμενα , που έχει εξαρτήσεις με τους πρώην " σοσιαλιστές " ολιγάρχες , να βρίσκει βαθμούς ελευθερίας , και να προσπαθεί να έχει ρόλο και λόγο . Η απάντηση είναι ότι έχεις μια αστική τάξη χαμηλά στην ιεραρχία , με συνείδηση του κοινωνικού της μοντέλου όμως , και περιθώρια αντιστάσεων , με συμμαχίες μέσα στους από κάτω , και εφεδρείες .
τελικά η αστική τάξη εκεί δε είναι dr jekyl + mr hyde . και η αποδοχή του οτιδήποτε από τον Αναστασιάδη , και οι 0 ψήφοι από το ΔΗΣΥ , είναι μέσα στο παιχνίδι .
άσχετα με το αν θα βγάλει κάτι μιας και τα διακυβεύματα αυτών που " ασκούνται βρίζοντας " πάνω της , την υπερβαίνουν .
" κάποιος σύντροφος "
Δεν το έπιασα ξαναπέστο πιο αναλυτικά
ΑΡΗ: Συμπεραίνουμε από την κκεδικη άποψη που παρέθεσες για την εξάρτηση ότι λίγο πολύ όποια χώρα θεωρείται εξαρτημένη τότε για το εκεί επαναστατικό κόμμα ή θα μιλήσει για εξάρτηση και θα συμβιβαστεί ή θα αρνηθεί την εξάρτηση στη χώρα του (και κατ'επέκταση παντού) για να εφαρμόζει ταξική αντικαπιταλιστική πολιτική. 1. Ιμπεριαλιστική καταπίεση-εξάρτηση υπάρχει και θα υπάρχει (όσο υπάρχει το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα! Αυτή είναι θεμελιώδης λενινιστική θέση. Όπως είπε ο Λένιν στο "Ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού": Στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα οι χώρες χωρίζονται στις ιμπεριαλιστικές που είναι μια χούφτα και στις εξαρτημένες οι οποίες όντας πολύ πιο καθυστερημένες από τις ιμπεριαλιστικές καταπιέζονται από αυτές. Άρα το να χαρακτηρίζεις τη χώρα σου ιμπεριαλιστική ή εξαρτημένη δεν το κάνεις θέλοντας να συμβιβαστείς ή να αγωνιστείς ενάντια στο σύστημα, αλλά για να βγάλεις σωστά συμπεράσματα και να χαράξεις σωστή πολιτική γραμμή. 2. Η άποψη ότι αντιιμπεριαλστική πάλη σημαίνει να σέρνεσαι στην ουρά της αστικής τάξης και των κομμάτων της είναι ρεβιζιονιστική. Εφαρμόστηκε από το ΚΚΕ μετά το '56 και οδήγησε το ΚΚΕ στα αλήστου μνήμης συμπεράσματα ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σύμμαχο αντιμονοπωλιακό κόμμα της αλλαγής. 3. Το αν σε κάποια εξαρτημένη χώρα αναπτύσσονται αντιστάσεις και από ένα τμήμα της αστικής τάξης (η εθνική) τότε υπάρχουν περιθώρια συμμαχίας μαζί της για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, χωρίς να σημαίνει ότι συμβιβάζεσαι. Πχ. Ο Μάο και το ΚΚΚ κάνουν κοινό μέτωπο με την ακροδεξιά εθνική αστική τάξη του Τσανγκ-Κάι-Σεκ κατά τη διάρκεια του αντιιαπωνικού πολέμου για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας. Τα αποτελέσματα γνωστά, οι Ιάπωνες πετάγονται στη θάλασσα και με νέα δύναμη μετά το 2ο Παγκόσμιο το ΚΚΚ μαζί το λαό παίρνει επαναστατικά την εξουσία το '49 και πετάει έξω από την Κίνα τα υπολλείματα του Τσανγκ-Κάι-Σεκ. Φαντάσου τι θα γινόνταν αν δεν πραγματοποιούνταν αυτή η προσωρινή συμμαχία...Οι Ιάπωνες θα καταλάμβαναν την Κίνα και θα χτυπούσαν από πίσω ΕΣΣΔ και λοιπές χώρες και κατά πάσα πιθανότητα θα κατάφερναν να συναντηθούν με τους Γερμανοφασίστες. 3.Ας δούμε την κατάσταση στη χώρα μας. Στην Ελλάδα για διάφορους λόγους δεν υπήρξε (η τουλάχιστον δεν συγκροτήθηκε) ποτέ εθνική αστική τάξη. (Και φυσικά είναι λαθεμένη η άποψη της ΕΔΑ ότι η αστική τάξη αντιστέκεται(δηλ. η Ένωση Κέντρου) άρα πρέπει να υποταχθούμε στις αστικές δυνάμεις). Αυτό σημαίνει: πως δεν υπάρχει περιθώριο συμμαχίας με την ντόπια αστική τάξη αφού αυτή είναι μέχρι τα μπούνια ξενόδουλη, πως η επανάσταση στη χώρα μας θα είναι αντιιμπεριαλιστική και σοσιαλιστική ταυτόχρονα και πως η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να ανατρέψουν τη διπλή κυριαρχία του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας αστικής τάξης. Αυτά βέβαια είναι λίγο γενικά...αν ανοιχτεί συζήτηση θα αναφερθώ και στο γιατί η Ελλάδα είναι εξαρτημένη.
ΥΓ: Όταν το ΚΚΕ λοιπόν λέει αυτά τότε μήπως αναθεωρεί άλλη μια αρχή του λενινισμού και αποκαθιστά τον Τρότσκι υιοθετώντας την θεωρία του περί αλληλεξάρτησης αντί για ιμπεριαλισμό και εξάρτηση; Αφού λοιπό το ΚΚΕ σήμερα έμμεσα λέει πως δεν υπάρχει εξάρτηση (και υποβαθμίζει την ιμπεριαλιστική παρέμβαση) αύριο θα λέει πως δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός και μάλλον θα αποδεχτεί την παγκοσμιοποίηση και ίσως και τα υπόλοιπα περί "ολοκληρωτικού" καπιταλισμού!
Γ.
Γ,
με ενδιαφέρει να μάθω τα επιχειρήματά σου ως προς το ό,τι η Ελλάδα είναι εξαρτημένη αλλά όχι στο γενικό γιατί "γενικά" και οι ΗΠΑ είναι εξαρτημένες π.χ. ενεργειακά (δεν είναι αυτάρκεις) ή διατροφικά (ούτε εκεί είναι αυτάρκεις). Άρα, για να με καλύψει η επιχειρηματολογία σου θα πρέπει να τεκμηριώνει ότι η Ελλάδα είναι εξαρτημένη και μη ιμπεριαλιστική ενώ π.χ. η Γαλλία ή η Γερμανία -χρησιμοποιώντας τα επιχειρήματά σου- είναι μη εξαρτημένες και
ιμπεριαλιστικές χώρες. Τα δε επιχειρήματα δεν θα πρέπει να επαναλαμβάνουν αυτούσια τα λόγια του Λένιν, μεταφερμένα άκριτα από τις συνθήκες της εποχής του, στο σήμερα. Αλλά να αποτελούν πορίσματα της διαλεκτικο-υλιστικής μεθοδολογίας, την οποία και ο ίδιος χρησιμοποίησε. Για παράδειγμα, ξέχνα το "ιμπεριαλιστικές είναι μια χούφτα χώρες..." -φράση των αρχών του 20ου αιώνα, γιατί με την ίδια λογική στις αρχές του 19ου αιώνα, σκέτα καπιταλιστικές ήταν μόνο "μια χούφτα χώρες"... ε και; δεν κύλησε ο χρόνος; δεν έγιναν και άλλες χώρες καπιταλιστικές;
Αναμένω.
Μια χώρα είναι ιμπεριαλιστική όταν έχει τη δυνατότητα να επιβάλει την πολιτική της τόσο στο εσωτερικό της, όσο και σε άλλες μικρότερες και λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες.
Η Γερμανία αποφασίζει ότι ο τραπεζικός τομέας της Κύπρου πρέπει να συρικνωθεί και η αστική τάξη της κύπρου δεν έχει τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τα δικά της συμφέροντα και να επιβάλει τη δική της πολιτική.
Η οικονομία της κύπρου συνολικά καταστρέφεται και όχι μόνο η εργατική τάξη. Οι κύπριοι καπιταλιστές όπως και οι έλληνες, δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν τα πετρέλαια πχ χωρίς τη στήριξη - στρατιωτική, πολιτική, τεχνολογική- κάποιας χώρας προστάτη. Η Γερμανία επιβάλλει την πολιτική της , ανταγωνίζεται τη Ρωσία και την αμερική και τη Γαλλία , η οποία επίσης έχει δηλώσει το ενδιαφέρον της για τα λεγόμενα "ευρωπαϊκά" πετρέλαια. Τα άλλα πετρέλαια - πχ της βόρειας θάλασσας- δεν είναι ευρωπαϊκά αλλά ανήκουν σε συγκεκριμένες χώρες και ας τολμήσει κάποιος να τα πει ευρωπαικά.
Ας τολμήσει κάποιος να πει στη Γερμανία ή στη Γαλία ότι ο τάδε τομέας της οικονομίας της είναι "υπερτροφικός" και πρέπει εδώ και τώρα να συρικνωθεί.
Αν η ελλάδα ήταν ιμπεριαλιστική χώρα θα μπορούσε έστω στα σκόπια να υπαγορεύει πολιτική να χρησιμοποιεί έστω τη χώρα αυτή σαν "ενδοχώρα" της να την εκμεταλλεύται και να προστατεύει τα συμφέροντα΄ της από άλλους ιμπεριαλιστές- ανταγωνιστές της. Δεν μου φαίνεται να το μπορεί ούτε στα σκόπια ούτε και πουθενά αλλού.
Αν η ελληνική εργατική τάξη πάρει την εξουσία , θάχει πολύ περισσότερο δρομο να ακολουθήσει μέχρι να εξασφαλίσει την κυριαρχία της και να μπορέσει να εξασφαλίσει τη χώρα από κάθε άποψη στρατιωτικά ,οικονομικά , τεχνολογικά κλπ
Ακόμα κι αν οι συγκρούσεις ανάμεσα σε ιμπεριαλιστές δημιουργήσουν κενό εξουσίας και αν η εργατική τάξη είναι πολιτικά ,ιδεολογικά και οργανωτικά προετοιμασμένη και καταφέρει να κινηθεί αποφασιστικά την κατάλληλη στιγμή και πάρει την εξουσία , και πάλι πολύς κόπος πολλά δάκρυα και ίσως και αίμα θα χρειαστεί για να γίνει αυτό που κάποιοι τάζουν εδώ και τώρα , η παραγωγική ανασυγκρότηση.
Εχει σημασία πιστεύω να σκεφτόμαστε από τώρα τι μας περιμένει.
Μ
Μ, λες Αν η ελλάδα ήταν ιμπεριαλιστική χώρα θα μπορούσε να υπαγορεύει πολιτική στα σκόπια, να τα χρησιμοποιεί σαν "ενδοχώρα" της να την εκμεταλλεύται και να προστατεύει τα συμφέροντα της από άλλους ιμπεριαλιστές- ανταγωνιστές της..."
Απαντώ με τον ίδιο συλλογισμό
"Αν η Ρωσία ήταν ιμπεριαλιστική χώρα θα μπορούσε να υπαγορεύει πολιτική στη Φινλανδία, να την χρησιμοποιεί σαν "ενδοχώρα" της να την εκμεταλλεύται και να προστατεύει τα συμφέροντα της από άλλους ιμπεριαλιστές- ανταγωνιστές της."
Επίσης, "Αν οι ΗΠΑ ήταν ιμπεριαλιστική χώρα θα μπορούσε στην Κούβα να υπαγορεύει πολιτική να την χρησιμοποιεί σαν "ενδοχώρα" της να την εκμεταλλεύται και να προστατεύει τα συμφέροντα της από άλλους ιμπεριαλιστές- ανταγωνιστές της".
Όμως και η Ρωσία και οι ΗΠΑ είναι ιμπερ. χώρες. Συμπέρασμα: Είναι δυνατόν μια χώρα να είναι ιμπεριαλιστική και ταυτόχρονα να μην μπορεί να υπαγορεύει πολιτική και να χρησιμοποιεί μια άλλη χώρα αυτή σαν "ενδοχώρα" της και να την εκμεταλλεύται.
Όλες οι ιμπεριαλιστικές χώρες έχουν τις δυνατότητες και τα όριά τους. Άλλη μπορεί περισσότερα και άλλη λιγότερα. Άλλη χρειάζεται "άδεια" γιατί είναι πιο κάτω στην ιεραρχία οικονομικής και -αν θες- στρατιωτικής δύναμης ενώ άλλη συνήθως όχι, γιατί είναι στις ανώτερες θέσεις της κλίμακας.
Επίσης, ταυτίζεις την εκμετάλλευση χώρας από χώρα, με την εκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών πηγών μιας χώρας που γίνεται με τη συναίνεση (και με το αζημίωτο) της αστικής της τάξης, από εταιρείες που έχουν την καταστατική τους έδρα σε μια άλλη χώρα και στις οποίες συμμετέχουν (ή τουλάχιστον, δεν απαγορεύεται να συμμετέχουν) καπιταλιστές της "εκμεταλλευόμενης" χώρας.
Επίσης, η Κύπρος δεν είναι θύμα της Γερμανικής πολιτικής. Πρώτο, διότι "η Κύπρος" δεν είναι θύμα. Θύμα είναι "ένα τμήμα της Κύπρου", οι κατώτερες τάξεις της -όπως και στην Ελλάδα. Ένα άλλο "τμήμα της", η αστική της τάξη, θα βγει -όπως βγαίνει και η Ελληνική από τα εδώ μνημόνια- κερδισμένη. Δεύτερο, διότι στην Κύπρο δεν υλοποιείται κάποια βάρβαρη, απάνθρωπη -όπως θες πες το- γερμανική πολιτική. Υλοποιείται η φυσιολογική καπιταλιστική πολιτική της Ε.Ε.
Απλά, έχοντας ζήσει κι εσύ κι εγώ και οι περισσότεροι από μας, μια σχετικά "ήρεμη" περίοδο καπιταλιστικής εκμετάλλευσης -ήρεμη ως προς την Ευρωπαική ήπειρο, εννοώ- μας φαίνεται δύσκολο να αντιληφθούμε πως για λόγους σύμφυτους με την ουσία του καπιταλισμού, είναι δυνατόν να "κάνει" και τέτοια "κακά πραγματάκια στα ίδια τα παιδιά του".
Κακά πραγματάκια που βέβαια πάντοτε έκανε, αλλά σε άλλους... πολύ μακρυά από μας...
Ε, τι να κάνουμε,έφτασε στο σημείο να τρώει τις ίδιες του τις σάρκες. Περίεργο; καθόλου! Μαρξιστικότατο το βρΊσκω! Ναι, ναι, τα είχε πει ο Κάρολος -και όχι μόνον αυτός- από παλιά. Κάτι με υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, κάτι με την πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, κάτι με τη σύμφυση βιομηχανικού και χρηματιστικού κεφαλαίου. Ναι, τα είχαν πει...
είναι άλλο το ότι κανείς δεν σοκάρεται , ότι και να κάνει η ΕΕ ,και άλλο να λες ότι δεν έγινε και τίποτε καινούριο , ΕΕ είναι αυτή .
Πιο μετά είναι το " καπιταλισμός είναι αυτός , δεν υπάρχει κάτι καινούριο " .
άσχετα από την εξάρτηση που δεν θεωρώ την απάντηση καθοριστική , και υπάρχουν δυνάμεις στην αριστερά που συγκλίνουν άσχετα από το τι λένε σε αυτό , η εγκατάλειψη της εθνικής ανεξαρτησίας από το ΚΚΕ στην συγκυρία ,είναι εγκατάλειψη της δυνατότητας να ζήσουμε αλλιώς .
το σκεπτικό που αναπτύσσεις είναι επικίνδυνο . Πάντα υπάρχει εργατική τάξη στις χώρες . Θες πχ να λέμε " όχι στην επίθεση στην εργατική τάξη του Μάλι " ? και όχι " όχι στην επίθεση στο Μάλι " ?
Η κυπριακή αστική τάξη έχει χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια της , άλλο που το δέχεται το κουστούμι που της ετοιμάζουν ...
σκεπτικά σαν αυτό το δήθεν πολύ ταξικό που διατυπώνεις , έφεραν διάφορα " αντικαπιταλιστικά ναι " στο σχέδιο Ανάν , με επιχειρήματα απέραντου εργατίστικου ρομαντισμού : θέλουμε να φέρουμε κοντά ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους εργάτες
επίσης είναι η θεωρητική βάση πίσω από τις κατασκευές σοσιαλιστικοποίησης της ΕΕ .
Τι φταις εσύ θα μου πεις , απλά η θεωρητική βάση είναι κοινή : από την μια οι εργάτες , από την άλλη οι αστοί .
Αν ο καπιταλισμός ήταν τόσο απλός θα τον είχαμε ανατρέψει .
κ. σ.
λάθος υπογραφή ,
" κάποιος σύντροφος "
Αρη , η Ελλάδα δεν υπαγορεύει πολιτική ούτε στα Σκόπια ούτε ΠΟΥΘΕΝΑ!
Οι ιμπεριαλιστικές χώρες έχουν τη ζώνη επιρροής τους, όπου έχουν το πάνω χέρι απέναντι στους ανταγωνιστές τους. Σε άλλες χώρες έχουν διαφορετικό βαθμό διείσδυσης, αλλά πάντα είναι έτοιμες να εκμεταλλευτούν την όποια ευκαιρία τους παρουσιαστεί να ενισχύσουν τη θέση τους απέναντι στους ανταγωνιστές τους.
Η Αμερική ακόμα και στην Κούβα καθόρισε και συνεχίζει να καθορίζει τις εξελίξεις, έστω και αρνητικά.
Η Ελλάδα σε ποιά χώρα υπαγορεύει πολιτική ή καθορίζει εξελίξεις;
Κι αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό τότε πως μπορεί να προστατεύει τις επενδύσεις που κάνει υποτίθεται στο εξωτερικό;
Η ελληνική α.τ. εισάγει μήπως φτηνές πρώτες ύλες και εξάγει ακριβά βιομηχανικά προϊόντα προηγμένης τεχνολογίας; Εγώ νομίζω ότι δεν μπορεί από μόνη της να εκμεταλλευτεί τις δικές της πρώτες ύλες και επίσης είναι κατά βάση εισαγωγέας βιομηχανικών προϊόντων. Στα Βαλκάνια έπαιξε και συνεχίζει να παίζει ρόλο προπομπού που προετοίμασε και συνεχίζει ως ένα βαθμό να προετοιμάζει το δρόμο στο πραγματικά ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο που ακολουθεί όταν η κατασταση σιγά- σιγά ομαλοποιείται και τα επενδυτικά ρίσκα μειώνονται. Είδαμε τι έπαθαν οι ελληνικές επιχειρήσεις στην Αλβανία μετά την εξέγερση του αλβανικού λαού.
Λες ότι η αστική τάξη Κύπρου και Ελλάδας δεν είναι θύμα και αντίθετα βγαίνει κερδισμένη από τα μνημόνια! Μα αν ο εργάτης μένει άνεργος (1.500.000 άνεργοι)τα εργοστάσια κλείνουν και τα κεφάλαια αποσύρονται από την παραγωγική διαδικασία και αποθησαυρίζονται στην Ελβετία, τότε πως παράγεται υπεραξία από κλειστές επιχειρήσεις; Συμβαίνει το ίδιο στη Γερμανία; ή μήπως η δική μας παραγωγή σταματά ακριβώς για να συνεχιστεί η παραγωγή των γερμανών και των άλλων ιμπ ;
Το ΚΚΕ από το : "ένας είναι ο εχθρός ,ο ιμπεριαλισμός" που ξεχνούσε την ντοπια αστική τάξη, πέρασε στο "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" που ξεχνούσε τις ενδοϊμπεριαλιστικες αντιθέσεις και τώρα ξεχνάει τον ιμπεριαλισμο και βλέπει μόνο τη ντόπια αστική τάξη.
Μήπως κάνει το ίδιο λάθος που έκανε και το 1944; Τότε που έβλεπε μέν τους ταγματασφαλίτες και τον Ζέρβα αλλά όχι και τους ξένους προστάτες τους, τους Άγγλους και τους Αμερικάνους;
Οπως πίσω από τους μπάτσους που δέρνουν βρίσκεται η αστική τάξη, έτσι και πίσω από την αστική τάξη βρίσκεται ο λεγόμενος "ξένος παράγων" που πάντα την προστάτευε και συνεχίζει να την προστατεύει. Αν δεν ξέρουμε τους εχθρούς μας πως θα τους νικήσουμε;ΓΜ
Το να παίρνεις κάποια εξωτερικά γνωρίσματα κοινά της καπιταλιστικής ανάπτυξης μεταξύ χωρών και να καταλήγεις ότι όλες είναι ιμπεριαλιστικές είναι τουλάχιστον λάθος.
Μονοπώλια μπορεί να υπάρχουν και σε μια εξαρτημένη χώρα. Αυτά μπορεί και να λειτουργούν και έξω από τα εθνικά τους όρια. Το ζητούμενο εδώ είναι αν τα ελληνικά μονοπώλια, το ελληνικό κεφάλαιο, η αστική τάξη σε τελευταία ανάλυση, μπορεί να αναπτυχθεί πλήρως, όπως για παράδειγμα η Γερμανική, η Γαλλική, η Αμερικάνικη, Ρώσικη κ.λπ. ή αν της μπαίνουν όρια. Όρια που τα καθορίζει ακριβώς η σχέση της με αυτές τις χώρες και ιδιαίτερα με της Δ.Ευρώπης και τις ΗΠΑ.
Αν δούμε το πως κινείται το ελληνικό κεφάλαιο στο εξωτερικό θα δούμε ότι υπάρχουν αυτά τα όρια. Στο που θα πάει, πως και για πόσο θα κινηθεί. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που σκέφτηκε να κινηθεί αλλιώς αναγκάστηκε να μαζευτεί, χαρακτηριστικό παράδειγμα ο αγωγός Μπουργκάς Αλεξανδρούπολης.
Η σχέση εξάρτησης δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να έχουμε καπιταλιστική ανάπτυξη. Μόνο που αυτή η ανάπτυξη έρχεται απ' έξω, θα μπορούσαμε ίσως να τη χαρακτηρίσουμε ως εξ αντακλάσεως. Καθορίζεται σχεδόν αποκλειστικά από την οικονομική και πολιτική στρατηγική των ιμπεριαλιστικών χωρών. Η όλη ιστορία της Ελλάδας, του ελληνικού κεφαλαίου, της οικονομίας, δείχνει πως όποια βιομηχανία αναπτύχθηκε αναπτύχθηκε με την ανοχή των ιμπεριαλιστών και όταν αυτοί άλλαξαν τους σχεδιασμούς τους ήρθε και η ώρα να αλλάξει και να «εκσυγχρονιστεί» και η ελληνική οικονομία. Η ιστορία της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ, νυν ΕΕ, αν μη τι άλλο αυτό αποδυκνείει. Πολύ περισσότερο αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια.
Και για να διευκολύνω θα παραπέμψω τους φίλους του ΚΚΕ στις δικές του αναλύσεις περί εξάρτησης, παρά τις διαφωνίες μου και με αυτές, σ τις δεκαετίες ’70 και ’80 με άφθονα άρθρα στο Ριζοσπάστη, στη ΚΟΜΕΠ, με εκδόσεις της Σύγχρονης Εποχής κ.λπ. όπου με στοιχεία οικονομικά και περιγραφές της πορείας της ελληνικής οικονομίας αποδυκνείουν ακριβώς αυτό που αρνείται σήμερα το ΚΚΕ, αλλά και άλλες δυνάμεις πριν από αυτό. Την εξάρτηση. Αυτό που λείπει σήμερα είναι ανάλογες αναλύσεις για το τι το οδήγησε στο να αλλάξει άποψη και να ισχυρίζεται παράλληλα ότι όποιος το υποστηρίζει αυτό υπονοεί την ύπαρξη εθνικής αστικής τάξης με την οποία μπορεί να συνεργαστεί. Δηλαδή αυτό έκανε το ίδιο τότε; Άσχετα από το γεγονός ότι και τότε το ΚΚΕ, στα λόγια τουλάχιστον, δεν δεχόταν την ύπαρξή της καταδικάζοντας την αντίστοιχη άποψη της ΕΔΑ και του 8ου συνεδρίου του;
Η ανάπτυξη αυτή μπορεί να πιάσει κάποια ανώτατα όρια αλλά δε σημαίνει ότι ντε και καλά μετατρέπει τη χώρα σε ιμπεριαλιστική.
Η σχέση εξάρτησης δεν είναι μόνο οικονομική σχέση. Είναι πρωτ' απ' όλα πολιτική. Έχει την ιστορία της, τις αιτίες της. Είναι επιλογή της ντόπιας αστικής τάξης συνειδητή. Τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα. Οι διαφορές και οι αντιθέσεις που προκύπτουν στα πλαίσιά της έχουν να κάνουν με τις διαφορές και τις αντιθέσεις των διαφορετικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που συγκροτούν αυτό που χαρακτηρίζουμε ως διεθνή συμβιβασμό ως προς την Ελλάδα. Έχουν να κάνει με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους. Ένας συμβιβασμός που δοκιμάζεται στις μέρες μας.
Ακόμη και στο στρατιωτικό επίπεδο η συμμετοχή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, από την εποχή της επέμβασης στην νεαρή Σοβιετική Ρωσία, δε σημαίνει ότι ξεφεύγει από τον κανόνα. Προφανώς έχει να κάνει με τις επιδιώξεις της και το ρόλο που θα ήθελε να παίξει στη διεθνή σκακιέρα, ιδιαίτερα στη γύρω περιοχή, αλλά και εδώ μπαίνουν όρια. Όρια που επίσης της τα θέτουν οι ιμπεριαλιστές. Φαίνεται αυτό ακόμη και από το τι είδους στρατεύματα στέλνει όπου στέλνει, πόσου μεγέθους και ποιότητας αλλά και από το ρόλο που αναλαμβάνουν. Βοηθητικό και στα μετόπισθεν πάντα και με καμιά ουσιαστική συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων.
Με ποια στοιχεία μπορεί να χαρακτηριστεί η σχέση της Ελλάδας με τις ΗΠΑ και τους δυτικοευρωπαίους ιμπεριαλιστές σχέση αλληλεξάρτησης; Οι τελευταίοι μπορούν να καθορίζουν και να ορίζουν όρια, οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά, στην ελληνική αστική τάξη (ή μήπως όχι;) το ανάποδο μπορεί να γίνει; Και να όχι γιατί; Kαι να ναι πάλι γιατί;
Για ποιο λόγο σε κανένα από τα εθνικά ζητήματα η ελληνική αστική τάξη δεν έχει καταφέρει να επιβάλει τα δικά της συμφέροντα σε άλλες μικρότερες χώρες (π.χ. Σκόπια ή παλιότερα πόσο και προς τα πού θα επεκτείνει το κράτος της) είτε με οικονομικά, είτε με πολιτικά, είτε με στρατιωτικά μέσα;
Σε ποιες περιπτώσεις ασκεί το ελληνικό κεφάλαιο έλεγχο των παραγωγικών δυνάμεων άλλων χωρών, ποιος είναι ο ρόλος του χρέους στην ελληνική περίπτωση και ποιος στη περίπτωση χωρών σαν τις ΗΠΑ ή τη Γαλλία και τη Γερμανία, προς τα που έχουμε εξαγωγή κεφαλαίου, με ποιο τρόπο και με τι ρόλο συμμετέχει η Ελλάδα στο ξαναμοίρασμα του κόσμου στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού; Εν τέλει να το πω και έτσι θα μπορούσε η Ελλάδα να αναλάβει στρατιωτική δράση προς όφελός της αγνοώντας τη θέληση άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών όπως έκαναν οι ΗΠΑ με τι Ιράκ και η Γαλλία με τη Λιβύη και το Μάλι;
Και μιας και αναφέρθηκες στη Κούβα. Η Φινλανδία είναι άλλης τάξης ζήτημα. Υπάρχει και ο παράγοντας λαός που θέτει όρια στο κεφάλαιο. Και στο ιμπεριαλιστικό. Δεν είμαστε από αυτούς που το θεωρούν τόσο παντοδύναμο ώστε με το πάτημα ενός κουμπιού να καθορίζει εξεγέρσεις λαών και κάθε είδους εξελίξεις. Ο ιμπεριαλισμός έχει όρια και τα όρια αυτά του τα καθορίζει η πάλη των λαών. Η ταξική πάλη. Αυτή είναι που καθορίζει ακόμη και τις επιλογές της κάθε ντόπιας αστικής τάξης. Ακόμη για το αν θα επιλέξει να είναι εξαρτημένη για να μπορέσει να επιβιώσει. Αν μη τι άλλο είναι άλλο ένα δίδαγμα που πηγάζει από την ιστορία της Ελλάδας που οι μαρξιστές λενινιστές δεν μπορούν να το παραβλέπουν. Αλλιώς δεν είναι τέτοιοι.
Eντάξει ΑσΓ, θα κάνω μια παραχώρηση αλλιώς άκρη δε βγάζω. Έστω ότι η Ελλάδα είναι εξαρτημένη μη ιμπεριαλιστική χώρα. Έστω δηλαδή πως η δική σου τοποθέτηση είναι η ορθή. Σε ρωτώ: Ποιές είναι οι συνέπειες σε πολιτικό επίπεδο (π.χ. θέματα συνεργασιών; και με ποιούς; ζήτημα εξουσίας, τίνος; και με ποιά όρια;) για ένα κομμουνιστικό κόμμα, μεταξύ του να αποδέχεται τον χαρακτηρισμό "εξαρτημένη Ελλάδα" όπως το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ και του να αποδέχεται τον χαρακτηρισμό "ιμπεριαλιστική Ελλάδα" όπως το ΚΚΕ.
Τον λογο παίρνει ο θυμόσοφος λαος
Μηπως καταστρέφεται η οποια εθνικη αστικη ταξη.και το πολιτικο συστημα.? Μετακινείτε με επιχειρηματικά
κριτήρια δεν εχουν αναγκη απο εθνικη προστασία
Εχει η ψωροκώσταινα ειδικη συμφωνία με το Ιραν αλλα ετοιμάζονται να το βομβαρδίσουν...με το Ισραηλ...
Δεν φτανουν μονο τα παλια εργαλεία να λύσουν σύγχρονα προβλήματα..Γιατι μπορει να "δικαιωθεί" ο Τρότσκι
νεα σκεψη με τα τσουβαλια... ,αντε το 17 αντε το 56 ο ασγ τολμησε να φτασει στο 70 80 και τράβηξε χειρόφρενο...
.Αλήθεια τοτε θα τολμούσε ενας οικος αξιολόγησης να τραβήξει το αυτι του προέδρου των ΕΠΑ.?
Αλλος ο καπιταλισμος τοτε με ΕΣΣΔ του Νικήτα και του μεγαλου Μπρέζνιεφ, αλλος τωρα.....
Σήμερα ειναι ο κανονικός , ο μονος του..και καποιοι εχουν τεχνολογία......
θελετε να επιβεβαιώστε την κριτκη σας για αλλους ,,δεν δείχνει πως θα τα καταφέρετε..Σύγκλησή
υπάρχει..και ας λετε..Συνεργασία μονο στα Παραμυθιά....
Έχετε αφησει μονο του το κκε απέναντι στα θηρία ( συγκινούμε τωρα που το γράφω)
Αφού είναι έτσι ρε Άρη και δεν αλλάζει τίποτε το ιδιαίτερο (γιατί αυτό φαντάζομαι εννοείς), εσύ γιατί πιστεύεις ότι το ΚΚΕ φέρνει τούμπα την γραμμή περί εξάρτησης μέσα σε 2-3 συνέδρια; (γιατί υπήρχε μεθόδευση, δεν θα κοροϊδευόμαστε τώρα)
Έτσι, για...φιλοσοφικούς λόγους ή μήπως κρύβει από πίσω του μια ορισμένη ΠΟΛΙΤΙΚΗ αντίληψη; Ας πούμε θα μπορούσε να κρύβει μία τακτική για τις συμμαχίες, όπου το ΠΑΜΕ π.χ. έχει ρίξει όλο του το βάρος στην προσέγγιση της...ΠΑΣΥ και της ΟΓΕ!
Ή μήπως δεν είναι έτσι;
Aλλος περαστικός..
.Η ερώτηση δεν ειναι απάντηση ......η" τουλάχιστον οχι συνέχεια.....
Το κκε εχει τις "συμμαχίες" με ΠΑΣΥ και ογε οπως λες ,οι δικές σας ποιες ειναι...
Η αορατη ΠΑΑΣ..?
Επειδή όμως όπου περνώ μια φορά ξαναπερνώ αργά (ή και πολύ γρήγορα), να σου απαντήσω έτερε περαστικέ:
Πρώτον, όντως είμαι περαστικός. Δεν είμαι σε κανένα από τα μ-λ.
Δεύτερον για να απαντήσω στην ερώτησή σου θα πρέπει να σου πω πιο συνολικά μια γνώμη.
Για μένα λοιπόν το ΚΚΕ είναι σεχταριστικό κόμμα όχι γιατί δεν αυτοδιαλύεται, όπως πιθανά να θέλουν κάποιοι συνασπισμένοι, αλλά γιατί οι εξελίξεις και οι ισορροπίες στο εσωτερικό του το απασχολούν πολύ περισσότερο από τις εξελίξεις και τις ισορροπίες στην κοινωνία.
Κάποιοι λοιπόν εκεί μέσα θεώρησαν ότι το ΚΚΕ ξώκειλε σε δεξιές θέσεις και τακτικές (όλη η περίοδος ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ του Φλωράκη)που κόντεψαν να το οδηγήσουν στην αυτοδιάλυση, λόγω της θέσης περί εξάρτησης και των συμμαχιών που δήθεν αυτή υπαγόρευε, ακόμη και με πλευρές ή κομμάτια της αστικής τάξης. Κακώς το θεώρησαν αυτό, αλλά είναι άλλη κουβέντα.
Σήμερα λοιπόν "απαντάνε" στις τακτικές και τις πρακτικές του ΚΚΕ του 1989 και του...1981! Απαντάνε λοιπόν στον παλιό εαυτό τους(!), ανάγοντας την πολιτική στην ιδεολογία και αμφισβητώντας το ίδιο το σχήμα του ιμπεριαλισμού. Το όλο σχήμα φυσικά είναι εντελώς απλοϊκό, αφού στην πράξη π.χ. ο Μηλιός (τον οποίο πλησιάζουν πολύ πλέον στο ζήτημα του ιμπεριαλισμού) είναι ο...υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΝ, αλλά τέλος πάντων.
Εδώ κολλά και ο πρώτος μου χαρακτηρισμός: Δεν τους αφορούν οι εξελίξεις στην κοινωνία (που είναι τρομακτικές), τους αφορούν οι εξελίξεις και η πάλη μέσα στο κόμμα, την οποία συνεχίζουν να δίνουν παρόλο που ο Δραγασάκης έχει φύγει 20 χρόνια.
Το ΚΚΕ λοιπόν έχει δημιουργήσει ένα ιδεολογικό αχταρμά με μόνο στόχο την αυτοσυντήρηση, το "μη κινδυνέψει το κόμμα να διαλυθεί". Το σχήμα του ιμπεριαλισμού τους φαίνεται πολύ "ανοιχτό" και θεωρούν ότι ο καθαρός εργατισμός χωρίς "βρώμικες" εθνικές προσμίξεις κατοχυρώνει πιο καλά την θέση τους, πράγμα που φυσικά δεν ισχύει κατ' εμέ, ισχύει όμως για τους φωστήρες της ιδεολογικής επιτροπής και όχι μόνο.
Όμως όλα αυτά δεν είναι μόνο εκτός τόπου και χρόνου, δεν αποτελούν μόνο άρνηση του λενινισμού, αλλά είναι και υπονομευτικά ακόμη και γι αυτό που υποτίθεται ότι τους ενδιαφέρει: Το ίδιο το κόμμα.
Στην Ελλάδα για διάφορους λόγους δεν υπήρξε (η τουλάχιστον δεν συγκροτήθηκε) ποτέ εθνική ΜΕΓΑΛΟΑΣΤΙΚΉ ή ΜΕΣΟ αστική τάξη. (Και φυσικά είναι λαθεμένη η άποψη της ΕΔΑ ότι η αστική τάξη αντιστέκεται(δηλ. η Ένωση Κέντρου) άρα πρέπει να υποταχθούμε στις αστικές δυνάμεις). Αυτό σημαίνει: πως δεν υπάρχει περιθώριο συμμαχίας με την ντόπια αστική τάξη αφού αυτή είναι μέχρι τα μπούνια ξενόδουλη, πως η επανάσταση στη χώρα μας θα είναι αντιιμπεριαλιστική και σοσιαλιστική ταυτόχρονα και πως η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να ανατρέψουν τη διπλή κυριαρχία του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας αστικής τάξης. Αυτά βέβαια είναι λίγο γενικά...αν ανοιχτεί συζήτηση θα αναφερθώ και στο γιατί η Ελλάδα είναι εξαρτημένη.
Αν και πέρασαν 2 βδομάδες, μόλις τώρα ξαναμπήκα και είδα το σχόλιό σου. Με ενδιαφέρει να μάθω την επιχειρηματολογία σου γιατί κι εγώ θεωρώ πως είναι εξαρτημένη και ιμπεριαλιστική
Η συνειδηση του προλεταριατου θα ακολουθησει αυθορμητα πορεια προς την αγκαλια της σοσιαλδημοκρατιας. Γιατι η συνειδηση του προλεταριατου εξελισσεται αυθορμητα με βαση τις εμπειριες. Αφου το προλεταριατο δεν καταφερε με μαζικους αγωνες να αναχαιτισει τη λεηλασια των δικαιωματων του ειναι αναμενομενο να επενδυσει προσδοκιες απο μια εκλογικη νικη του Συριζα και μια κυβερνηση της αριστερας. Το κκε επιχειρει με την ταχτικη του να εμποδισει αυτη την αυθορμητη εξελιξη της προλεταριακης συνειδησης. Ειναι πολυ δυσκολο. Ευχομαι να τα καταφερει αλλα φοβαμαι οτι δεν θα μπορεσει.
Δημοσίευση σχολίου