Τοποθέτηση Μπαΐρα Γιώργου, εκπροσώπου της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ στο Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Σερρών, μέλους των ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ, εκλεγμένου αντιπροσώπου στο 16ο συνέδριο της ΟΛΜΕ.

Κατ’ αρχάς παραθέτω αποσπάσματα από τα απομαγνητοφωνημένα πρακτικά με την τοποθέτηση που έδωσε η ίδια η συν. Αγγελική Φατούρου εκπρόσωπος των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ. Οι υπογραμμίσεις και οι παρενθέσεις δικές μου.


«……Έκανα εκκλήσεις, και προσωπικά έκανα εκκλήσεις παντού, και στο Διοικητικό Συμβούλιο, έκανα εκκλήσεις χτες και στον κ. Τσίπρα με τον οποίο συναντηθήκαμε, έκανα εκκλήσεις σε παρατάξεις και επίσης συνάδελφοί μου είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι γι’ αυτή την εκτροπή πολιτικά κόμματα της Αριστεράς δεν έχουν καλέσει μέχρι τώρα [δεν περίμενα ούτε από τη Νέα Δημοκρατία ούτε από το ΠΑΣΟΚ ούτε από τη ΔΗΜΑΡ ούτε από τη Χρυσή Αυγή, τους έχω κατατάξει στο αντισυνταγματικό τόξο, με δημόσια δήλωσή μου] να καλέσουν ένα παλλαϊκό συλλαλητήριο κόντρα στην επιστράτευση και κόντρα στη συνταγματική εκτροπή….
……Λέω λοιπόν: Παρ’ όλα αυτά όμως, τι είδαμε χτες στις Γενικές Συνελεύσεις; Είδαμε να έρχονται Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων, Πρωτοβάθμια Σωματεία, όχι πολλά αλλά ήρθαν πολλά (;), έχει βγάλει ο ΣΕΦΚ απεργία, θα μου πείτε ο ΣΕΦΚ είναι μικρό Σωματείο, σωστά, Σωματεία Πρωτοβάθμια Δασκάλων, Σωματεία Πρωτοβάθμια των ΟΤΑ, είδαμε δηλαδή να δημιουργείται μια στοιχειώδης λαϊκή ασπίδα…..
….Είπα αυτό, ότι δεν εμποδίζουμε κανέναν να μπει να γίνουν εξετάσεις. Ότι το επίδικο της στιγμής δεν είναι αν θα γίνουν εξετάσεις την Παρασκευή, το επίδικο της Παρασκευής είναι αν θα σπάσει η επιστράτευση. Και την Κυριακή να κάνουμε έκτακτη Γενική Συνέλευση Προέδρων. …..
…..Είπα λοιπόν ότι οι συνάδελφοι που είναι επιταγμένοι και οι οποίοι πρέπει να είναι 8 με 2 στα σχολεία τους την Παρασκευή, να μην είναι στα σχολεία τους, δηλαδή να είναι απεργοί, να είναι έξω από τα εξεταστικά κέντρα, να μην εμποδίσουμε είπα κανέναν να μπει μέσα, να κάνουμε διαδηλώσεις είπα έξω από τα εξεταστικά κέντρα και να καλέσουμε σε μεγάλο παλλαϊκό συλλαλητήριο όλο το συνδικαλιστικό κίνημα την Παρασκευή το βράδυ στο Σύνταγμα. Και στην επόμενη θα πω κι άλλα, να τα πω και στους άλλους, τους Μουτζαχεντίν….
….Θεωρώ ότι ήταν ένα πολύ μεγάλο χτύπημα και οι πολιτικές Οργανώσεις που εκφράζουν συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα στην ΑΔΕΔΥ, δηλαδή η ΔΑΚΕ, η ΠΑΣΚ και το ΠΑΜΕ, που πήραν αυτή την απόφαση, στην πραγματικότητα έδρασαν απεργοσπαστικά στην ΟΛΜΕ, έδωσαν μια πισώπλατη μαχαιριά στην ΟΛΜΕ…(μεγάλη αυταπάτη)
…Παρ’ όλα αυτά, παρά το χτύπημα δηλαδή αυτό και παρ’ όλη την απίστευτη απουσία των Ομοσπονδιών, ούτε μία Ομοσπονδία πλην της ΔΟΕ, παρ’ όλες και τις γενικές εκκλήσεις μας και τις ειδικές εκκλήσεις μας τις προσωπικές, ούτε μία, επαναλαμβάνω, Ομοσπονδία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, δηλαδή ούτε μία Ομοσπονδία του ΠΑΜΕ, δεν έχει κηρύξει απεργία για την Παρασκευή….»

Έχω πραγματικά ένα πρόβλημα από πού να ξεκινήσω την τοποθέτησή μου:
Από την εκτίμηση για την κρισιμότητα της περιόδου;
Από την εκτίμηση για τον ρόλο των ηγεσιών των κομμάτων, των συνδικάτων και των σωματείων είτε μαζικών είτε σφραγίδων;
Από την εκτίμηση σε ποιο επίπεδο ιδεολογικό-πολιτικό-συνδικαλιστικό βρίσκεται ο λαός ή ένας κλάδος εργαζομένων;
Από την εκτίμηση ποια θεωρείται επαναστατική με όλη τη σημασία της λέξης οργάνωση και σε ποια επίπεδα και με τι εμβέλεια επηρεάζει τις λαϊκές μάζες και τα κινήματα κάθε φορά, και πώς χειρίζεται το ζήτημα των συσχετισμών στα συμβούλια των σωματείων;

Και επειδή η κρισιμότητα της περιόδου που διανύουμε και ελλαδικά και παγκόσμια είναι χιλιοειπωμένη και ευκόλως εννοούμενη, παραλείπεται. Θα πω μόνο αυτό, ότι μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό του καπιταλιστικού συστήματος που θέλει όχι μόνο όλο τον ιδρώτα των εργαζομένων αλλά και το κρέας τους για τα κανόνια του, ο κλάδος των εκπαιδευτικών δέχεται επανωτά χτυπήματα. Η σταγόνα όμως που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν οι μαζικές απολύσεις και η μαζική γεωγραφική περιπλάνηση. Μόλις τώρα κατάλαβαν οι εκπαιδευτικοί ότι άρπαξε και το δικό τους σπίτι φωτιά, κι ας έβλεπαν το ίδιο και για τα σπίτια της γειτονιάς τους όλο το προηγούμενο διάστημα. Εφησυχασμός που ενισχύονταν από τις κυρίαρχες παρατάξεις όλο το προηγούμενο διάστημα.
Η πρώτη υγιής αντίδραση του κόσμου, και παρά την προηγούμενη αποστροφή του προς τους συνδικαλιστές, ήταν να προσέλθει μαζικά στις γενικές συνελεύσεις, πράγμα που εξανάγκασε την συνδικαλιστική ηγεσία της ΟΛΜΕ λόγω της χρονικής περιόδου, να κηρύξει απεργία διαρκείας στις εξετάσεις παρά την προκαταβολική της απαγόρευση. Το τι είχε όμως ο καθένας στο πίσω μέρος του κεφαλιού του κατ’ αρχάς (και εννοώ καθέναν και τους συναδέλφους και την ηγεσία και κάθε παράταξη χωριστά) έπρεπε να το γνωρίζει μια αριστερή οργάνωση που πρέπει να αφουγκράζεται τον παλμό της κάθε στιγμής.
Είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστώ για τη βάση του κλάδου ότι στην πλειοψηφία του ψήφιζε ναι στην απεργία γιατί ήταν και αποφασισμένος να την κάνει κατ’ αρχάς. Όμως είμαι απόλυτα πεισμένος και με ιστορικά παραδείγματα ότι ο κόσμος άλλη συνείδηση διαμορφώνει «κατά μόνας» και άλλη όταν τη διαμορφώνει συλλογικά και μέσα από μια κινηματική διαδικασία όπως αυτή που είχε ξεκινήσει. ΕΔΩ λοιπόν είναι και η αξία και ο ρόλος της επαναστατικής οργάνωσης, όσο μικρή ή μεγάλη κι αν είναι, ακόμη κι ενός μη οργανωμένου που έχει λαϊκή απεύθυνση. Να μπορέσει να δώσει θετική ώθηση στο κίνημα ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΛΩΝΤΑΣ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΚΙΝΕΙΤΑΙ, ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΛΑΪΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ .
ΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ ΔΥΝΑΜΕΩΝ: Επειδή δεν πετάμε στα σύννεφα, και επειδή δεν πιστεύουμε στους αγώνες της «μιας ριξιάς», επειδή οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί για έναν σίγουρα νικηφόρο αγώνα, χωρίς να απογοητεύουμε αλλά ούτε να απογειώνουμε τον κόσμο, αλλά έχοντάς τον πάντα στο προσκήνιο και μέσα από μαζικές πάντα διαδικασίες τον βάζουμε να αποφασίσει πότε θα συνεχίσει και πότε θα σταματήσει έναν αγώνα που άρχισε μετρώντας τις δυνάμεις του. Για να μπορεί έτσι να κάνει τις δικές του συλλογικές και πολιτικές εκτιμήσεις για την επόμενη φορά.
Γι' αυτό και στη συνέλευση της ΕΛΜΕ Σερρών, που ήταν η μαζικότερη όλων των εποχών, βάλαμε προσθήκη στην πρόταση για «αντιμετώπιση της επιστράτευσης με μαζικούς όρους» και που υπερψηφίστηκε κι αυτή, παρόλο που η πρόεδρος ψήφισε λευκό και είναι υπόλογη γι’ αυτό.
Δεν θα αναφερθώ κριτικά στις κυρίαρχες παρατάξεις της ΟΛΜΕ αλλά ούτε και στα αστικά κόμματα. Είναι λίγο πολύ γνωστή η πρακτική τους σε κρίσιμες καταστάσεις αν και πολλές φορές δυνάμεις της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έχουν αρκετές αυταπάτες.

Ξεκινώντας με το ΠΑΜΕ, είναι σαν την κινέζικη παροιμία για κάποιον που αγαπούσε υπερβολικά τους δράκους και είχε σε όλους τους τοίχους του σπιτιού του ζωγραφισμένους δράκους. Όταν όμως του χτύπησε την πόρτα ένας αληθινός δράκος, αυτός του έκλεισε την πόρτα στα μούτρα. Όποτε ο λαός είναι σε κάλμα, η ηγεσία του ΠΑΜΕ κηρύσσει «αντεπιθέσεις» κι όταν αυτές δεν γίνονται φταίει ο λαός που δεν ακολούθησε και δεν διόρθωσε την ψήφο του. Όποτε ο λαός πράγματι αντεπιτίθεται τότε για το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ δεν είναι ώριμες οι συνθήκες και φωνάζει «πίσω». Βλέπε από την εποχή του ν. 815, …την απεργία καθηγητών 1988, …τον ξεσηκωμό νεολαίας για Αλέξη Γρηγορόπουλο,… άρθρο 16 Συντάγματος ….. μέχρι και την τωρινή απεργία της ΟΛΜΕ. Και φοβάται τον αγωνιζόμενο λαό και δίνει διαπιστευτήρια στο σύστημα. Σε όλες δε τις περιπτώσεις, δημιουργεί πρόβλημα στη βάση του.
ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ :
Από την αρχή της δημιουργίας τους το 1988, και παρά τα επιμέρους αγωνιστικά χαρακτηριστικά τους, κυριαρχούσε πάντα η λογική να δίνεται βάρος στους συσχετισμούς της κορυφής των συνδικαλιστικών οργάνων και όχι στους συσχετισμούς της βάσης. Οι όποιες σοβαρές διαφορές από τις οργανώσεις μεταξύ τους και από τα κατά τόπους σχήματα δεν λύθηκαν με σωστό τρόπο. Λύση δεν σημαίνει κουκούλωμα των διαφορών, ούτε καπέλωμα της μιας ή της άλλης άποψης, αλλά προώθηση των κοινών απόψεων κι ας είναι μόνο πέντε σημεία, μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Γι αυτό και η πρεμούρα της ΕΔΡΑΣ στο Δ.Σ. (βγαίνει έδρα-δεν βγαίνει έδρα, θα ξεπεράσουμε το ΠΑΜΕ- δεν θα το ξεπεράσουμε, να μας δώσει και κανέναν σύνεδρο η ΣΥΝ) σε κάθε συνέδριο της ΟΛΜΕ. Γι’ αυτό και οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ παρά τις παραπάνω εκκλήσεις και παρά τη συμμετοχή της στα πρώτα συνέδρια της ΟΛΜΕ μετά το ’88, διαχώρισε τη θέση της στα τελευταία συνέδρια της ΟΛΜΕ από τις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ.
Στην ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ και ενώ έπρεπε να κινηθούν με τον τρόπο που αναφέρθηκα προηγουμένως,
1. Προς τι οι πρώτες δηλώσεις της συν. Φατούρου «ΕΓΩ θα κάνω απεργία κι ας με ΣΥΛΛΑΒΕΙ ο υπουργός» αντί του «ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ»;
2. Προς τι οι απογειώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ «Ανταρσία στην Αθήνα, Γενική Απεργία»;
3. Προς τι οι εκκλήσεις προς τα Δ.Σ. ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ, των πουλημένων συνδικαλιστών;
4. Προς τι οι εκκλήσεις στον Τσίπρα (ξεχάσαμε και τον Καμμένο;) που έχυνε κροκοδείλια δάκρυα και έχει πάρει την «βούλα» από Αμερικάνους και Ευρωπαίους του μελλοντικού πρωθυπουργού;
5. Γιατί δίνουμε τα νούμερα 20 χιλ-13 χιλ-10 χιλ-3 χιλ, που για την λογική του υπουργού και τις εντυπώσεις που ήθελε να δημιουργήσει ότι είναι μικρός αριθμός μπροστά στις 80 χιλ, ΕΝΩ ΕΜΕΙΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΛΑ από την εμπειρία μας ότι θα απεργούσαν πολλαπλάσιοι καθηγητές;
6. Γιατί απαξιώνουμε, για να δικαιολογήσουμε την αλλαγή στάσης, με χαρακτηρισμούς όπως «μικρά» σωματεία και «στοιχειώδης λαϊκή ασπίδα», τα όποια σωματεία, με όσο μικρές δυνάμεις κι αν είχαν, συμπαραστάθηκαν;
7. Από πού κι ως πού «το επίδικο της στιγμής δεν ήταν οι εξετάσεις αλλά η επιστράτευση», όταν στην προκείμενη στιγμή, με δεδομένη τη θέληση των συνελεύσεων ήταν ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΑΥΤΙΣΜΕΝΑ;
8. Ποιοι πρόεδροι ΕΛΜΕ των Παρεμβάσεων ψήφισαν «λευκό» και ποιοι πρόεδροι του ΣΥΝ ΔΕΝ ψήφισαν «λευκό» με δεδομένη την επιστράτευση όταν αποφάσιζαν οι μαζικότατες συνελεύσεις απεργία; (το ερώτημα είναι πραγματικό και όχι ρητορικό).
9. Προς τι ο διαχωρισμός των συναδέλφων σε 500 συνδικαλιστές, απεργούντες επιστρατευμένους, μη απεργούντες επιστρατευμένους, από τα γύρω σχολεία, από τα απομακρυσμένα σχολεία, επιτηρητές απεργοσπάστες κ.ο.κ.;
ΤΕΛΟΣ, η στάση που θα όφειλαν να κρατήσουν οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ δια της εκπροσώπου τους ήταν καταγγελία και η αποχώρηση από την επίμαχη ψηφοφορία ακόμα και αποχώρηση από το Δ.Σ. (εξάλλου σε λίγο εκλέγεται το νέο Δ.Σ.) και η απεύθυνση σε όλους τους συναδέλφους με όση δύναμη τους αντιστοιχεί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.
ΑΝΤΙΘΕΤΑ «μικρομεγάλισαν» για μια ακόμη φορά, απ’ τη μια μεριά κάνοντας εκκλήσεις στους παράγοντες του συστήματος και για «γενικό ξεσηκωμό», κι απ’ την άλλη, συρόμενοι πίσω από τους πρώην συμμάχους τους στα όργανα, προτείνοντας διάφορες «φαεινές».

ΣΕΡΡΕΣ 17-4-03