ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ

".....Γίνεται φανερό πως η κυβέρνηση και ΟΛΜΕ περιμένουν την κάμψη των απεργών. Κανείς δεν τολμά να πάρει ανοιχτά θέση για αναστολή της απεργίας. Την έβδομη βδομάδα η ΠΑΣΚ αποφασίζει να βάλει ανοικτά πρόταση για αναστολή. Αλλά ούτε τα ίδια της τα μέλη δεν την ψηφίζουν. Ώσπου έρχεται η στημένη ποινικοποίηση και βγάζει από το αδιέξοδο την ΟΛΜΕ και μάλιστα τη στιγμή που πολλά πράγματα ήταν πλέον οριακά και για την αντοχή της κυβέρνησης. Με 6-5 κατεβαίνει πάλι εισήγηση για ένατη βδομάδα απεργίας, ενώ ταυτόχρονα μετατίθεται η μέρα των συνελεύσεων από Τρίτη σε Παρασκευή. Δηλαδή τη μέρα που θα έβγαινε η απόφαση του Δικαστηρίου για την απεργία, που τελικά ήταν καταδικαστική. Η ΟΛΜΕ δεν είχε εισήγηση επ' αυτού και οι συνελεύσεις έγιναν κάτω από το βάρος αυτής της απόφασης, που ως ένα βαθμό λειτούργησε τρομοκρατικά. Οι αποφάσεις στο επίπεδο της ΟΛΜΕ ήταν παρμένες. Η τελευταία εισήγηση δεν στηρίχτηκε από καμιά παράταξη απ' αυτές που συγκροτούν το ΔΣ, στις συνελεύσεις. Η ύπαρξη 12 λευκών ψήφων, (στη συνέλευση προέδρων) παρά τη σχετική πλειοψηφία υπέρ της συνέχισης της απεργίας, κάνει δυνατή την αναστολή της..............................Σε ότι αφορά το κύριο ερώτημα '"νίκη" ή "ήττα", μπορούμε να πούμε ότι το ζήτημα στη βασική του πλευρά, δηλαδή την πολιτική δεν έχει κριθεί ακόμη.......................................Δεν πρέπει να υποτιμηθεί αυτό που κερδήθηκε σε σχέση με τα αιτήματα. Η οριακή αύξηση μισθών, η (προσωρινή έστω) ΑΠΟΣΟΒΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΜΙΣΘΟΥ-ΑΠΟΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, Οι 2000 επιπλέον διορισμοί από την επετηρίδα."

Απόσπασμα από το κείμενο "55 μέρες στο δρόμο του αγώνα εκτιμήσεις - συμπεράσματα - προοπτικές" για την απεργία των εκπαιδευτικών το Γενάρη -Φλεβάρη του 1997, το οποίο κυκλοφόρησε στις 3-05-1997 και υπογράφουν συνάδελφοι καθηγητές από διάφορες ΕΛΜΕ.
Θεώρησα αναγκαία τη δημοσιοποίηση του γιατί πρώτα απ' όλα πρέπει να κατανοήσουμε ότι καμιά τρικλοποδιά του συστήματος και των υποστηρικτών τους και μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορεί να βάλει ταφόπλακα στους αγώνες των εργαζομένων γιατί είναι γέννημα της επίθεσης του συστήματος και της πολιτικής τους που μας θέλει δούλους χωρίς δικαιώματα.
Η απεργία αυτή του 1997, όλα αυτά τα χρόνια, ήταν η παντιέρα των κυρίαρχων παρατάξεων και κύρια του Συνασπισμού, σαν την απεργία που φάγαμε τα μούτρα μας. Το ότι σήμερα μετά από 16 χρόνια μπόρεσε η κυβέρνηση να δρομολογήσει το νέο μισθολόγιο που συνδέει την αξιολόγηση με το μισθό αποδεικνύει τη μεγάλη σημασία εκείνης της απεργίας. Όπως και της μάχης που δόθηκε ενάντια στο ΑΣΕΠ. Επίσης κάτι που δεν αναφέρει το κείμενο είναι ότι για τους εκπαιδευτικούς ίσχυσε να μην κόβεται το «κίνητρο απόδοσης» όταν απουσιάζουν αρκετές μέρες λόγω ασθένειας, όπως ίσχυε για τους άλλους δημόσιους υπαλλήλους.
Η καταγραφή των αδυναμιών και του αρνητικού συσχετισμού που υπάρχει στο κίνημα, είναι αλήθεια δεν ήταν τόσο διακριτά τότε, όσο σήμερα. Αυτό που αποκαλύπτεται μέρα με τη μέρα σήμερα είναι ότι η αριστερά στην πλειοψηφία της με το ιδεολογικό –πολιτικό και οργανωτικό φορτίο που κουβαλάει σήμερα λειτουργεί σαν στήριγμα του συστήματος κι όχι σαν εμπνευστής αγώνων για τους εργαζόμενους και το λαό. Στις κρίσιμες φάσεις υπερισχύει στην πολιτική της η διασφάλιση της «κοινωνικής ειρήνης» κι όχι η νικηφόρα έκβαση του αγώνα των εργαζομένων.
Τελικά ο μόνος δρόμος που μπορεί να υπερασπίσει τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι ο μαζικός οργανωμένος ταξικά προσανατολισμένος αγώνας και καθοριστική εγγύηση για την έκβαση του να τον αναλάβουν στα χέρια τους οι εργαζόμενοι με ότι αυτό συνεπάγεται. Αυτό το δρόμο χρειάζεται να ανοίξουμε και να τον διαβούμε.

Γεωργία Θάνου

Μέλος της ΕΛΜΕ Χανίων και των

Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών