Μόλις 22 κλαδικές συμβάσεις ισχύουν μετά τις 14 Μαΐου

Σε μόλις… 22 περιορίζονται, από τις 15 Μαΐου, οι κλαδικές συμβάσεις εργασίας οι οποίες παραμένουν σε ισχύ για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.
Μετά τις 14 Μαΐου διατηρούνται μόνο οι όροι που ορίζουν βασικό μισθό και τα επιδόματα ωρίμασης, τέκνων, σπουδών και επικίνδυνης εργασίας και αν δεν συμφωνηθεί κάτι διαφορετικό, πέρα από τον επαναπροσδιορισμό μέσω ατομικών συμβάσεων των μισθών, θα χαθούν (αν δεν υπάρξει άλλη συμφωνία σε ατομικό επίπεδο) τα πάσης φύσεως «έξτρα» επιδόματα, οδηγώντας, σύμφωνα με εκτιμήσεις, σε απώλειες έως και 30% κατά μέσο όρο.

Οι 22 κλαδικές συμβάσεις που παραμένουν «ζωντανές» είναι :
των ξένων αεροπορικών εταιρειών (λήγει στις 31/12/2014),
των αισθητικών (έως τις 30/6/2015),
των ζαχαρωδών εργαστηρίων (19/8/2013),
των ιδιωτικών κλινικών (31/12/2013),
των ξενοδοχείων (31/12/2013),
των υποθηκοφυλακείων (31/7/2013),
των φροντιστηρίων ξένων γλωσσών Αττικής (31/8/2013),
των δημοτικών επιχειρήσεων (31/12/2013),
του εμπορίου (31/7/2013),
των μουσικών – τραγουδιστών κέντρων διασκέδασης (20/4/2015),
των ναυτιλιακών πρακτορείων (30/6/2014),
των τεχνικών μελετητικών εταιρειών (31/12/2013),
των βιβλιοδετείων (31/12/2013),
των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας επαγγελματικής εκπαίδευσης ΤΕΕ (31/8/2013),
της βιομηχανίας ζυμαρικών (31/12/2013),
των μεταλλείων – λιγνιτωρυχείων (31/12/2013),
της παροχής υπηρεσιών ασφαλείας (31/12/2013),
των υπαλλήλων ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης (31/5/3013),
της σιδηροβιομηχανίας (30/6/2013),
του σκυροδέματος Ο.Χ. (22/3/2013),
των χειριστών ανυψωτικών λατομείων – πέτρας (31/12/2013)
και των χειριστών ανυψωτικών μεταλλείων λιγνιτωρυχείων (31/12/2013).

Πηγή: Ημερησία, Ριζοσπάστης, left.gr

Σημειώνεται πως οι περισσότερες από τις παραπάνω συμβάσεις έχουν αναθεωρηθεί προς τα κάτω, ενώ μόνο η σύμβαση εργαζομένων της Softex πέτυχε μία μικρή αύξηση.
To ερώτημα παραμένει με τους κρατικούς συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ, επί μήνες τι ακριβώς κάνουν?? ..επί χρόνια?
Προφανώς και δεν ενδιαφέρονται πέρα από την καρέκλα τους, οι πρακτικές τους έχουν να κάνουν μόνο με την επιβολή των κρατικών αποφάσεων στους εργαζόμενους. Αξιοσημείωτη και η στάση του ΠΑΜΕ που θα αντιδράσει από τις 23/5 και μετά. Γιατί άραγε?
Η μόνη λύση είναι η δημιουργία ανεξάρτητου κέντρου αγώνα εργαζομένων και οργάνωση της πάλης από τα κάτω. Αυτοί ξοφλήσανε.

Το κείμενο αυτό το αντιγράψαμε από το ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ  ΔΕΛΤΙΟ. Η δική μας άποψη είναι ότι είναι γνωστός ο ρόλος της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Αλλά και του ΠΑΜΕ. Το εργατικό κίνημα είναι πλήρως αποσυγκροτημένο πια και οι δυνατότητες αντίστασής του είναι ελάχιστες παρά τις εκφρασμένες διαθέσεις που αρκετές φορές έχουν εκφραστεί σε εργασιακούς χώρους (όπως στο ΙΚΕΑ απ' όπου και η φωτογραφία), κατά κύριο λόγο αυθόρμητα και κόντρα στα πλαίσια που επιβάλουν οι κάθε είδους εργατοπατέρες. Το πρόβλημα είναι και στις δυνάμεις της αριστεράς. Συνολικά και όχι μόνο στο ΠΑΜΕ. Το Συντονιστικό των σωματείων έχει πια μετατραπεί και αυτό σε ένα κακέκτυπό του και γενικά ο τρόπος παρέμβασης της πλειοψηφίας των δυνάμεων δεν έχει καμιά σχέση με την ανάγκη της οργάνωσης της πάλης από τα κάτω. Δεν θεωρούμε ότι η απάντηση είναι η δημιουργία ενός άλλου κέντρου αγώνα από τα πάνω για να οργανώσει τον αγώνα από τα κάτω! Η ανάγκη είναι να κινηθούμε από τα κάτω ώστε κάποτε να ξαναγίνουν τα σωματεία, ή οι όποιες συγκροτήσεις προκύψουν μέσα από την πάλη των εργαζόμενων, πραγματικά όργανα πάλης. Και αν μέσα από αυτόν τον αγώνα προκύψει ανατροπή των συσχετισμών στα συνδικαλιστικά όργανα ή η εμφάνιση κάτι άλλου να είναι αποτέλεσμα αυτής της πάλης. Στη τελική δεν μας φταίνε οι μορφές οργάνωσης αλλά ο τρόπος χρήσης τους!