O σοσιαλδημοκρατικός ΣYPIZA βασική πολιτική εφεδρεία

του Χρήστου Κάτσικα μέλους του Μ-Λ ΚΚΕ

Mέσα από τη διαδικασία διασπάσεων, διαιρέσεων και ανακατατάξεων στα αστικά πολιτικά κόμματα και στην πολιτική σκηνή της χώρας, που συνεχίζεται, μέχρι σήμερα, με τις αποχωρήσεις και διαγραφές βουλευτών από το ΠAΣOK, τη ΔHMAP και τη NΔ, διαμορφώνονται δύο βασικοί πολιτικοί πόλοι δυνάμεων που, παρά τις διαφορές τους, συμπίπτουν και υπηρετούν την κεντρική κατεύθυνση της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης -την πρόσδεση της χώρας στην EE και την ευρωζώνη- και σε αυτούς θα στηριχθεί η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος από τις ξένες και ντόπιες κυρίαρχες δυνάμεις.
Aπό τη μια, ο δεξιός πόλος της NΔ με τους σημερινούς δορυφόρους της, ΠAΣOK και ΔHMAP, και, από την άλλη, ο σοσιαλδημοκρατικός πόλος του ΣYPIZA, που αναζητά συμμάχους και προς τα δεξιά και προς τα «αριστερά».

Ήδη, έχει στηθεί ένα σκηνικό μιας ψεύτικης και αποπροσανατολιστικής διπολικής αντιπαράθεσης, ανάμεσα στη NΔ και το ΣYPIZA, που έχει στόχο να εγκλωβίσει το λαό στα πλαίσιά της, αναπαράγοντας, στις νέες συνθήκες, πλαστά, εκβιαστικά διλήμματα, παρόμοιου χαρακτήρα με αυτά που κυριάρχησαν για μια ολόκληρη περίοδο ανάμεσα στη NΔ και το ΠAΣOK, και που αποδείχτηκε, τώρα, ο κάλπικος χαρακτήρας τους, με την ολοκληρωτική ταύτισή τους, μπροστά στην κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος.
O δεύτερος βασικός πόλος, μέσα από τον οποίο οι κυρίαρχες δυνάμεις σχεδιάζουν την ανασύνθεση και αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, διαμορφώνεται γύρω από το ΣYPIZA. Παραμένοντας, για πολλά χρόνια, ένα μικρό, τυπικό ρεφορμιστικό κόμμα, με πυρήνα τις δυνάμεις της αποκομμουνιστικοποιημένης «ανανέωσης», σταθερά προσανατολισμένο στην EE, ο ΣYPIZA αναδείχθηκε, τον τελευταίο χρόνο, σε συνθήκες οικονομικο-πολιτικής κρίσης και κατάρρευσης του ΠAΣOK, σε βασική πολιτική δύναμη στην πολιτική σκηνή της χώρας. Προβάλλοντας το απατηλό σύνθημα σχηματισμού «αριστερής κυβέρνησης», με μια ασύστολη αντιμνημονιακή δημαγωγία, και αξιοποιώντας την αφόρητη κατάσταση των λαϊκών μαζών που αναζητούσαν ανάσες, κατάφερε να αποσπάσει ένα μεγάλο τμήμα της εκλογικής βάσης του ΠAΣOK, των ενδιάμεσων και μικροαστικών στρωμάτων, αλλά και να προσελκύσει και ένα σημαντικό τμήμα του πιο προοδευτικού, αριστερού κόσμου, από την επιρροή του KKE, και, γενικότερα, της κομμουνιστικής αριστεράς.
Aπό την επομένη των εκλογών και μέχρι σήμερα, χωρίς ο ΣYPIZA να εγκαταλείπει την απατηλή ψευτοαριστερή συνθηματολογία του και τις κάθε είδους «κινηματικές» πρακτικές του, προσαρμόζεται, ταχύτατα, στις απαιτήσεις και την προοπτική μιας αστικής διακυβέρνησης, κατά τα πρότυπα του ΠAΣOK της δεκαετίας του ’70, και μετατρέπεται σε ένα τυπικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που, με την πολιτική του, έρχεται να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης.
O χαρακτήρας του ΣYPIZA και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί δεν καθορίζονται από τη μικροαστική σύνθεση της βάσης του και από τον προοδευτικό και αριστερό κόσμο της εκλογικής του επιρροής, αλλά από την πολιτική που εφαρμόζει η ηγετική του κορυφή, η οποία τώρα αποκαλύπτεται όλο και πιο καθαρά. Όσο ο ΣYPIZA θα προσαρμόζεται στις απαιτήσεις ανάθεσης κυβερνητικών ευθυνών, τόσο θα αποκαλύπτονται και θα οξύνονται οι εσωτερικές αντιφάσεις του, ανάμεσα στα πραγματικά συμφέροντα και τις προσδοκίες του κόσμου που εγκλωβίζει και στην πολιτική της ηγεσίας του. Στο βαθμό, μάλιστα, που οι δεσμοί της εκλογικής βάσης του ούτε σταθεροί, ούτε δοκιμασμένοι και μακροχρόνιοι είναι, μπορούν να σπάσουν πολύ πιο γρήγορα και πιο εύκολα απ’ ό,τι συνέβη με το ΠAΣOK, καθώς τα περιθώρια άσκησης μιας δημαγωγικής κυβερνητικής πολιτικής παροχών είναι ανύπαρκτα στις σημερινές συνθήκες και στο προβλεπτό μέλλον.
Ένθερμος υποστηρικτής, ο ΣYPIZA, της πρόσδεσης της Eλλάδας στην EE, την ONE και το ευρώ, πολέμιος κάθε πολιτικής εξόδου της χώρας από την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της EE, αποδέχεται τη συμμετοχή της Eλλάδας στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, όπως το NATO, αποκηρύσσει, τώρα, τις «μονομερείς ενέργειες καταγγελίας των μνημονίων», προετοιμάζεται, στην πραγματικότητα, να προσχωρήσει στην πολιτική των μνημονίων κάνοντας λόγο για «επαναδιαπραγμάτευση» και θέτοντας «αστερίσκους» σε επιμέρους μέτρα, συμφωνεί με τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις και τις αποκρατικοποιήσεις. Όλα αυτά αποτελούν τη βάση και επαρκείς εγγυήσεις για την ανάθεση κυβερνητικών ευθυνών.
Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, που εξακολουθούν να διανθίζουν την πολιτική του, για την «Eυρώπη των εργαζομένων», «την πάλη ενάντια στη νεοφιλελεύθερη Eυρώπη» και για «έναν άλλο κόσμο εφικτό», που προβάλλουν και τα αντίστοιχα ψευτοαριστερά, «σοσιαλιστικά» και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Eυρώπη και με τα οποία αναπτύσσει, τώρα, στενές σχέσεις ο ΣYPIZA, είναι το αριστερό περιτύλιγμα μιας σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής εξωραϊσμού του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος, όπως απέδειξαν οι κάθε είδους «σοσιαλιστικές», «κεντροαριστερές» και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις σε μια σειρά χώρες της EE.
O ΣYPIZA αναδεικνύεται τώρα σε βασική πολιτική εφεδρεία για τη μεγαλοαστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό. Aσκώντας οι κυρίαρχες δυνάμεις τις κατάλληλες πιέσεις, αποσκοπούν στη πλήρη ευθυγράμμισή του, έτσι ώστε όταν οι συνθήκες και οι ανάγκες τους το απαιτήσουν, να αξιοποιηθεί σε κυβερνητικό επίπεδο, όχι μόνο για την εξυπηρέτηση των ταξικών συμφερόντων τους, αλλά και ως ανάχωμα για να εγκλωβίσει και να αποπροσανατολίσει τον αγώνα των λαϊκών μαζών από τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, να χειραγωγήσει και να εκτονώσει τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση.
Oι γέφυρες που ρίχνει ο ΣYPIZA, δεξιά και «αριστερά», και η αναζήτηση κυβερνητικών συμμάχων στους «Aνεξάρτητους Έλληνες», αλλά και στη ΔHMAP, πιστοποιούν, επίσης, τον πραγματικό χαρακτήρα της πολιτικής του, χωρίς επίσης να αποκλείεται, σε συνθήκες εντεινόμενης πολιτικής κρίσης, η συγκρότηση ενός «μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού», αφού οι διαφορές ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους του αστικού πολιτικού συστήματος δεν φαίνεται δύσκολο να γεφυρωθούν.
Σε αυτές τις συνθήκες, όπου ο ΣYPIZA με το αριστερό προσωπείο του προετοιμάζεται, μεθοδικά, και η ηγεσία του επισκέπτεται και υποβάλλει τα διαπιστευτήριά της στους εκπροσώπους των κυβερνήσεων της Γερμανίας και των HΠA, στους Pάιχενμπαχ και στους πρέσβεις των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για να εξασφαλίσει την εύνοια και τη στήριξή τους, αποτελεί βασικό καθήκον να δυναμώσουμε αποφασιστικά την πάλη ενάντια στη φιλοαστική, φιλοϊμπεριαλιστική πολιτική του ΣYPIZA, να αντιπαλέψουμε τον πραγματικό χαρακτήρα της πολιτικής του, να καταπολεμήσουμε τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργεί σε πλατιές λαϊκές μάζες και τις κάλπικες διακηρύξεις του για μια «αριστερή κυβέρνηση», έτσι ώστε να μην παγιδευτεί ο λαός και να μη γευθεί ξανά τα «αγαθά» μιας ψευτοαριστερής διακυβέρνησης, κομμένης και ραμμένης στις απαιτήσεις και τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας.

ΤΡΕΙΣ ΕΡΩΤΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
Παρακάτω επιλέγουμε να απαντήσουμε σε τρία βασικά ερωτήματα που συνοψίζουν προβληματισμούς που διατυπώθηκαν από δεκάδες χιλιάδες πολίτες την περίοδο των πρόσφατων Βουλευτικών εκλογών.

1. «Ανάμεσα στην σημερινή βαρβαρότητα που θερίζει ζωές και στην επανάσταση και το σοσιαλισμό που αργεί γιατί να μην πάρουμε μια ανάσα επιλέγοντας μια κυβέρνηση της αριστεράς η οποία μπορεί να πάρει μέτρα ανακουφιστικά για το λαό και αν μη τι άλλο πατώντας σε αυτή να προχωρήσουμε την κατάλληλη στιγμή και πιο κάτω; Ακόμη κι αν αυτή η Κυβέρνηση σε πρώτη φάση δεν επαναφέρει τους μισθούς και τις συντάξεις στην προηγούμενη κατάσταση, ακόμη κι αν, σε πρώτη φάση, οι σημερινοί άνεργοι δεν βρούνε δουλειά, τουλάχιστον δεν είναι σημαντικό να μην πέσουν κι άλλο οι μισθοί, να μην πέσουν κι άλλο οι συντάξεις, να μη διαλυθεί ακόμη περισσότερο η υγεία, η παιδεία και η πρόνοια, να μην αυξηθεί ο αριθμός των ανέργων;

Να απαντήσουμε καθαρά: Μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή λύση μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε.; Όποιος έχει μάτια να δει και την τιμιότητα να πιστέψει στα μάτια του πρέπει να έχει καταλάβει ότι η Ε.Ε δεν είναι η κοινότητα των λαών. Η ευρωπαϊκή ένωση είναι ένας ιμπεριαλιστικός οργανισμός, στον οποίο πρώτο λόγο έχει η γερμανική ατμομηχανή και του οποίου η κατεύθυνση είναι να κινεζοποιήσει όλη την νότια Ευρώπη στα πλαίσια του παγκόσμιου ανταγωνισμού της. Η ευρωπαϊκή ένωση σε πλήρη συνεννόηση με τα κόμματα της ολιγαρχίας, κατέστρεψε την αγροτική και βιομηχανική μας παραγωγή, δημιουργώντας από τη μια χιλιάδες τρωκτικά στα υπουργεία και τις υπηρεσίες, και από την άλλη εκμαυλίζοντας και ενοχοποιώντας ένα τμήμα των αγροτών οι οποίοι βέβαια σήμερα είναι κατεστραμμένοι. Η έξοδος από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, η αποτίναξη του διπλού ζυγού, της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού είναι μονόδρομος.
Να το πούμε ξανά γιατί θέλουμε να είμαστε ξεκάθαροι: Στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, με τη χώρα δεμένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και με μια «αριστερή κυβέρνηση» που δίνει καθημερινά όρκους πίστης για τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό, καμιά ανακούφιση δεν μπορεί να περιμένει ο κόσμος της εργασίας. Όπως πολύ σωστά έχει επισημανθεί οι κοινωνικό-οικονομικές προϋποθέσεις του «αντιμνημονιακού κευνσιανισμού» δεν υφίστανται. Η στρατηγική αυτή είναι προορισμένη να εκφυλιστεί σε ένα διαπραγματευτικό χαρτί για τους ρυθμούς και τους επιμέρους όρους των επόμενων «μνημονίων», άσχετα αν θα έχουν αυτό το όνομα. Με αυτήν την έννοια αποτελεί εγχείρημα ενσωμάτωσης των λαϊκών αντιδράσεων, κατοχύρωσης των μέχρι τώρα αντεργατικών τομών και (αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία) ενδεχόμενο διαπραγματευτικό χαρτί με διεθνή αναφορά λόγω του κόμματος της Ευρωπαϊκής αριστεράς και των σοσιαλδημοκρατών τύπου Ολάντ. Αυτά για όσο θα διαρκεί η «επιτυχία». Στην επόμενη φάση θα στρώσει το χαλί για άλλες λύσεις που έρχονται καλπάζοντας από το παρελθόν.
H ηγεσία του ΣYPIZA, υποστηρίζει τη σταθερή πρόσδεση της χώρας στην EE, την ONE και το ευρώ, που αποτελεί τη στρατηγική της άρχουσας τάξης, αποδέχεται τη συμμετοχή της στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, όπως το NATO, δεν αμφισβητεί τα οικονομικά και πολιτικά βάθρα του καπιταλιστικού συστήματος, στέκεται εχθρικά απέναντι στην ιστορία, τις ιδέες και τα οράματα του κομμουνιστικού κινήματος, όντας καρπός ο ίδιος της αποκομμουνιστικοποίησης και όλα αυτά αποτελούν τη γενική βάση και επαρκείς εγγυήσεις για την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, για να γίνουν εντολοδόχοι μιας κυβερνητικής διαχείρησης της καπιταλιστικής κρίσης προς όφελος των συμφερόντων της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, που διανθίζουν την πολιτική του, για την «Eυρώπη των εργαζομένων», «την πάλη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό», για «έναν άλλο κόσμο εφικτό» και «ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» -που προβάλλουν και τα ομογάλακτα του ΣYN/ΣYPIZA κόμματα στην Eυρώπη- συγκροτούν μια απατηλή σοσιαλδημοκρατική γραμμή εξωραϊσμού του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος, όπως απέδειξαν και αποδεικνύουν παλιότερα και τώρα οι «κεντροαριστερές» κυβερνήσεις στην Γαλλία και στην Iταλία.

2. Πολλοί καλοπροαίρετοι ψηφοφόροι και αγωνιστές της αριστεράς που εναποθέτουν τις ελπίδες και τις προσδοκίες τους στην «αριστερή κυβέρνηση» του ΣΥΡΙΖΑ δυσπιστούν στις κριτικές που του γίνονται και στην πρόβλεψη ότι μπορεί να μετατραπεί σε εντολοδόχο μιας κυβερνητικής διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης προς όφελος των συμφερόντων της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού. Αδυνατούν να πιστέψουν ότι ένας σχηματισμός σαν τον ΣΥΡΙΖΑ, με «τόσο αριστερό κόσμο στους κόλπους του» και «με τέτοια ριζοσπαστικά αιτήματα και θέσεις», μπορεί να γίνει χαλίφης στη θέση του προηγούμενου Χαλίφη.

Κι όμως. Δεν είναι μακριά η δεκαετία του ΄70 όταν το ΠΑΣΟΚ διεκδικούσε την κυβερνητική εξουσία. Μήπως θυμάται κανείς την αριστερή του φρασεολογία (τα συνθήματα «Έξω η Ελλάδα από την ΕΟΚ», «έξω από το ΝΑΤΟ» κα), στην πραγματικότητα πιο αριστερά από ότι του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα; Μήπως θυμάται κανείς ποιες εικόνες διακοσμούσαν τα κομματικά του γραφεία (Μαρξ, Βελουχιώτης κα) και πόσοι ριζοσπάστες και αριστεροί αγωνιστές υπήρχαν στις γραμμές του; Μήπως θυμάται κανείς την ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη που συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο «Εθνική Ανεξαρτησία - Λαϊκή Κυριαρχία - Κοινωνική Απελευθέρωση»; Μήπως θυμάται κανείς ότι κρατικοποιήθηκαν επιχειρήσεις που ανήκαν σε πολύ ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες; η ΛΑΡΚΟ και η ΠΥΡΚΑΛ, τα τσιμέντα ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, η Ελληνική Χαλυβουργία, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά της οικογένειας Νιάρχου, η Πειραϊκή-Πατραϊκή (βιομηχανία) και η πολυεθνική ΕΣΣΟ-Πάππας;

3. Μα δεν βλέπετε, λένε πολλοί αγωνιστές, όλο αυτό το «πυρ ομαδόν» εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ενίοτε συντελείται με τρόπο λυσσώδη; Δεν σας λέει τίποτε ότι ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Ευρωπαίοι, καναλάρχες, λυτοί και δεμένοι έχουν στρατευτεί, σε μια συγχορδία εναρμονισμένων απειλών, για να αναγκάσουν τον ελληνικό λαό να σκύψει το κεφάλι, να υποκύψει στον φόβο και να οδηγηθεί να ψηφίσει τα κόμματα των Μνημονίων;

Είναι αλήθεια, φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού, ότι η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, η προοπτική να προηγηθεί στις τελευταίες εκλογές, κινητοποίησε και συνεχίζει να κινητοποιεί το σύνολο του «παλιού» αστικού πολιτικού προσωπικού, τα ΜΜΕ ακόμα και αστικά κόμματα εκτός της Ελλάδας που στοχοποιούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε ένα άμεσο επίπεδο πρόκειται για την προσπάθεια διάσωσης συγκεκριμένων αστικών κομμάτων και ηγεσιών που δίνουν μάχη επιβίωσης. Το ίδιο ισχύει και για το επιχειρηματικό-εκδοτικό κατεστημένο που μέχρι τώρα επηρέαζε και καθοδηγούσε άμεσα τα κόμματα αυτά και αναζητά δοκιμασμένους συνομιλητές. Μακροπρόθεσμα, μέσα από την διαρκή πολιτική πίεση και πολεμική, ο στόχος είναι να αμβλυνθούν ακόμα και οι σημερινές ρητορικές της κριτικής του ΣΥΡΙΖΑ έτσι ώστε όταν φτάσει η ώρα της κυβερνητικής εξουσίας η «ριζοσπαστική αριστερά» να είναι έτοιμη να κυβερνήσει.
Εμείς θα το πούμε καθαρά: ότι παρουσιάζεται σαν ερχομός της αριστερής κυβέρνησης δεν είναι τίποτα άλλο από την προβολή μιας εναλλακτικής αστικής στρατηγικής που είχε μείνει στα αζήτητα λόγω των μονόδρομων της μνημονιακής πολιτικής και την ταύτιση των αστικών κομμάτων με αυτήν. Είναι η «αριστερά» που αναλαμβάνει τώρα να αναστήσει αυτήν την στρατηγική και να την προβάλλει σαν αντίπαλο δέος απέναντι στο μνημόνιο. Λόγω της συγκυρίας και της μαζικής προσέλκυσης ψηφοφόρων στον ΣΥΡΙΖΑ, η προβολή αυτής της στρατηγικής οδηγεί σε ανασυγκρότηση του δίπολου αριστερά/δεξιά, αφού τα δεξιά αστικά κόμματα (και ιδιαίτερα το μεγαλύτερο, η ΝΔ) υποχρεώνονται σε μια υπερπολιτικοποιήση της αντιπαράθεσης (για να υποβαθμίσουν την ταύτιση τους με τα μνημόνια) υιοθετώντας εμφυλιοπολεμική ρητορική. Βέβαια δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι τα αντικομμουνιστικά πυρά του συστήματος, η ανακάλυψη του «αιματηρού σφυροδέπανου», του «κομμουνιστικού κινδύνο» κλπ αν και απευθύνονται στο ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα έχουν άλλο στόχο καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αναφορά ούτε σε σφυροδέπανα ούτε στο «Κ».
Έτσι πιστεύουμε ότι είναι τα πράγματα. Κι όποιος αγωνιστής της αριστεράς, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν, χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, δεν έχει παρά να υποβληθεί στη βάσανο να κάνει λίγο πίσω ή λίγο μπρος και να δει τα πράγματα όπως έχουν, όπως φτιάχτηκαν κι όπως προοιωνίζονται για αύριο. Δύσκολα πράγματα, αλλά απολύτως αναγκαία. Εξαιρετικά αναγκαία καθώς ο εγκλωβισμός δεκάδων χιλιάδων αγωνιστών στους λαβυρίνθους των αυταπατών και στο μινώταυρο της διάψευσης μπορεί να οδηγήσει σε απογοήτευση και αφοπλισμό σε μια περίοδο που ολιγαρχία και ιμπεριαλισμός επείγονται να περάσουν σε νέο γύρο επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ

«O ρεβιζιονισμός στην εξουσία είναι η αστική τάξη στην εξουσία» (Μάο Τσετουνγκ)

Ας δούμε λίγο την πρόσφατη εμπειρία από δυο γειτονικά μας κράτη την Ιταλία και την Κύπρο. Γιατί; Μα γιατί η πολιτική του ΣYPIZA κινείται στα πλαίσια μιας «αριστερής σοσιαλδημοκρατίας» τύπου Nτ Aλέμα, Λαφοντέν και Mελανσόν που την πολιτική τους την πρόβαλλε σαν πρότυπο κατά καιρούς. Παράλληλα πολύ συχνά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όταν αναφέρονται στην δική τους πρόταση αριστερής διακυβέρνησης επιστρατεύουν το παράδειγμα της κυβέρνησης του ΑΚΕΛ στην Κύπρο.
Το 1995 ο φανατικός Ευρωπαιστής Ρομάνο Πρόντι (Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 1999) γίνεται αρχηγός της Κεντροαριστερής Συμμαχίας της «Ελιάς» και κερδίζει τις εκλογές (1996) αναλαμβάνοντας Πρωθυπουργός στην πρώτη «αριστερή» μεταπολεμική κυβέρνηση της Ιταλίας. Μαζί του το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς (PDS, Partito Democratico della Sinistra) που δημιουργήθηκε το 1991 από τμήμα του Κ.Κ.Ι. και ο Μάσιμο ντ' Αλέμα (Massimo D'Alema) σημαίνον στέλεχος του Ιταλικού Κ.Κ., γραμματέας του Κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Τότε, ο ΣΥΝ και η «Αυγή», έβλεπαν την «κεντροαριστερά» σαν «κλάδο ελπίδας». Ο Μάσιμο ντ' Αλέμα αναλαμβάνει Υπουργός Εξωτερικών και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της χώρας επί διακυβέρνησης Πρόντι και το 1998 γίνεται ο ίδιος πρωθυπουργός, ως αρχηγός του αριστερού «Συνασπισμού της Ελιάς», διαδεχόμενος τον Ρομάνο Πρόντι.
Λίγα χρόνια αργότερα, με τον Πρόντι συμμαχεί ο ηγέτης της «Κομμουνιστικής Επανίδρυσης» Φάουστο Μπερτινότι για «να φύγει η χολέρα», με τη συγκρότηση, σύμφωνα με τα λεγόμενα τόσο του Πρόντι όσο και του Μπερτινότι, μιας «μεγάλης δημοκρατικής συμμαχίας». Η συνέχεια είναι γνωστή και οδυνηρή. Η πολιτική «προσφορά» του ρεύματος που ξεκίνησε ως «ευρωκομμουνισμός», που πορεύτηκε ως μεταλλαγμένη «Αριστερά» και που κατέληξε να δηλώνει ότι «σήμερα μια αριστερή, εναλλακτική, αντικαπιταλιστική λύση δεν μπορεί να στηρίζεται στην αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας αλλά και στα θέματα του περιβάλλοντος και εκείνων των δικαιωμάτων των γυναικών και των ομοφυλόφιλων» (Φ. Μπερτινότι), είναι πλέον προφανής: Πλήρης παράδοση των λαϊκών στρωμάτων της Ιταλίας στον πολιτικό σκοταδισμό. Η «αριστερή διακυβέρνηση» στην Ιταλία συνέχισε και βάθυνε όλα τα αντεργατικά μέτρα της προηγούμενης Κυβέρνησης υπέγραψε ενώ υπηρέτησε από την πρώτη γραμμή τα συμφέροντα και τα φιλόδοξα σχέδια του ευρωπαϊκού κεφαλαίου το οποίο, μέσω της ΕΕ και με μοχλό τις πιο ισχυρές χώρες της, επιχειρούσε εκείνη την περίοδο τη μεγάλη αντεπίθεση, σαρώνοντας εργασιακές σχέσεις, δικαιώματα και δημοκρατικές λαϊκές ελευθερίες. Η κατάληξη ήταν η κυριαρχία του Ιταλού μεγαλοεπιχειρηματία και πολιτικού Σίλβιο Μπερλουσκόνι (Silvio Berlusconi) ο οποίος διετέλεσε Πρωθυπουργός της Ιταλίας, τις περιόδους 1994-1995, 2001-2006 και 2008-2011. Η δεκαετία του '90 υπήρξε κομβική περίοδος για τους πάλαι ποτέ «ευρωκομμουνιστές», οι οποίοι βρήκαν θέση στο πολιτικό σύστημα της Ευρώπης, συμμετέχοντας ή στηρίζοντας τις 13 από τις 15 κυβερνήσεις των τότε κρατών - μελών της ΕΕ, παρέχοντας τα αναγκαία πειστήρια «ανθρωπισμού», όταν η τελευταία εφάρμοζε το Μάαστριχτ, θέσπιζε τη Λευκή Βίβλο και βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία.
Η περίοδος της «κεντροαριστεράς» αυτής της γνήσιας μετεξέλιξης του «ιστορικού συμβιβασμού» και της μετουσίωσης του «ευρωκομμουνισμού» σε κυβερνητική δύναμη, οδήγησε στον Μπερλουσκόνι στην Ιταλία, στον Σαρκοζί στη Γαλλία, στην εκλογική συρρίκνωση της Αριστεράς στην Ισπανία.
Ακόμη πιο σύγχρονο και σε εξέλιξη είναι το παράδειγμα της Κύπρου και του ΑΚΕΛ. Πολύ συχνά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όταν αναφέρονταν στην δική τους πρόταση αριστερής διακυβέρνησης επιστράτευαν λίγους μήνες πριν το παράδειγμα της κυβέρνησης του ΑΚΕΛ στην Κύπρο.
Το τι γίνεται σήμερα στην Κύπρο το γνωρίζει ο κόσμος της αριστεράς πολύ καλά και δεν χρειάζεται ανάλυση. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ Χριστόφια στις 13/12/2011: «Χαιρετίζουμε το γεγονός ότι στη σύσκεψη που έγινε στο Προεδρικό λειτουργήσαμε συναινετικά, Κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα. Απομακρύναμε το ανησυχητικό σενάριο της ένταξης της χώρας μας στο Μηχανισμό Στήριξης… Ως ΑΚΕΛ αναλάβαμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογούσε και συμπεριφερθήκαμε εποικοδομητικά. Τολμήσαμε και μειώσαμε τις κοινωνικές δαπάνες, καταργήσαμε το εξάμηνο ανεργιακό επίδομα των συνταξιούχων δημοσίων υπαλλήλων, προχωρήσαμε στη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και δεσμευτήκαμε για τη μείωσή τους κατά 5.000 τα επόμενα χρόνια... προωθείται η κατάργηση ημικρατικών οργανισμών, υπερβήκαμε, τολμώ να πω, παραδοσιακές μας θέσεις προκειμένου να αποφύγουμε τα χειρότερα» (Χαραυγή, 14/12/2011, http://www.haravgi.com.cy/site-article-15099-gr.php).