Ο Ντάριο Φο, η Χρυσή Αυγή και ένα ποίημα για τον Παύλο

Το Σεπτέμβρη του 1970 παρουσιάστηκε στο Μιλάνο από τον Ντάριο Φο το θεατρικό έργο "ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού".
Ωραία θα μου πείτε και τι σχέση μπορεί να έχει ένα θεατρικό έργο για το θάνατο κάποιου αναρχικού πριν από τόσες δεκαετίες με τη ΧΑ και το σήμερα;
Λοιπόν, για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το ’60 ήταν μια ταραγμένη περίοδος για ολόκληρη την υφήλιο και μπορεί στην Ευρώπη η ιστορία να έριξε όλα της τα φωτά στην πόλη του φωτός, αλλά δεν ήταν το μόνο το Παρίσι, ούτε μόνο η Γαλλία που συνταράχτηκαν από τις κινητοποιήσεις των εργατών, των φοιτητών και των νεολαίων. Στην Ιταλία, το ’68 και το ’69 ήταν ομοίως θερμό, με τον πυρετό της εξέγερσης να τρομοκρατεί την άρχουσα τάξη. Ήταν τότε που η κυβέρνηση αποφάσισε να χρησιμοποιήσει όλο το οπλοστάσιο της, από τα επίσημα σώματα ασφαλείας, μέχρι παρακρατικούς μηχανισμούς και φασιστικές οργανώσεις.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1969 γίνεται η πρώτη κρατική βομβιστική επίθεση στη αγροτική τράπεζα του Μιλάνου, για να ακολουθήσει ένα μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων. Βέβαια ποτέ δεν υπήρξε ανάληψη της εύθηνης για τις βομβιστικές επιθέσεις από την αστική τάξη και τον επίσημο κρατικό μηχανισμό, ούτε από τις πάντα διαθέσιμες και ακούραστες για τέτοιες δράσεις εφεδρείες τους, τις διαφορές φασιστικές οργανώσεις. Ωστόσο, ήταν ο τρόπος που επέλεξε το σύστημα για να πολώσει το κλίμα και για να καταδικάσει εκ προοιμίου κάθε φωνή διαμαρτυρίας στην ασκούμενη πολιτική ως τρομοκρατική ενέργεια, ως συνοδοιπόρο της βίας και εχθρό της δημοκρατίας. Ως ένοχοι για τις βομβιστικές επιθέσεις συλλαμβάνονται μερικοί αναρχικοί, μεταξύ των οποίων και ο Τζουζέπε Πινέλη, ο οποίος μερικά 24ωρα αργότερα εκπαραθυρώνετε από τα γραφεία της αστυνομικής διεύθυνσης.
Τα παραπάνω, είναι συνοπτικά τα γεγονότα στα οποία βασίστηκε ο Ντάριο Φο για να γράψει το θεατρικό του έργο. Και εάν όλα αυτά σας φαίνονται γνωστά και σας θυμίζουν κάτι από Χαλκιδική ή από πρόσφατες δολοφονίες, ο λόγος που αναφέρομαι στον "τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού" δεν είναι αυτά κάθε αυτά τα γεγονότα αλλά μια ιστορία που αναφέρει ο πρωταγωνιστής του έργου, ο τρελός – ψευτοεπιθεωρητής.
Αυτός ο συμπαθής τρελός, αναλαμβάνει αυτοβούλως να παίξει το ρόλο του ψευτοεπιθεωρητή και να ανακρίνει τους αστυνομικούς που εμπλέκονται στην αυτοκτονία-δολοφονία ενός συλληφθέντα αναρχικού. Γρήγορα έρχονται στο φως οι αντιφάσεις των αστυνομικών για την δολοφονία και όχι μόνο. Κάτω από το κράτος πανικού οι αστυνομικοί αναρωτιούνται γιατί να διωχθούν, σε τι έφταιξαν, στο κάτω κάτω αυτοί απλώς εκτελούσαν εντολές. Τότε ο ψευτοεπιθεωρητής αναλαμβάνει να τους διαφωτίσει με την διήγηση μιας ιστορίας. Τα παλιά χρόνια όταν λαός εξεγείρονταν ενάντια στους αφεντάδες του γιατί με τη φορολογία και την σκληρότητα τους, τους οδηγούσαν σε εξαθλίωση πέρα από τα ανθρώπινα όρια, αυτοί αμολούσαν τα σκυλιά τους πάνω στους χωριάτες για να τους ξεσκίσουν. Και όταν οι ταλαίπωροι χωριάτες αγανακτούσαν με αυτή τη στάση των φεουδαρχών, αυτοί σκότωναν τα κυνηγόσκυλα τους και έτσι εξευμένιζαν το λαό που όμως συνέχιζε να πεινά και να υποφέρει.
Λίγο παρακάτω και ενώ τα "όργανα της τάξης" έχουν πια αποκαρδιωθεί, σίγουρα ότι θα είναι αυτοί τελικά το εξιλαστήριο θύμα ο φίλος μας ο τρελός, ανασκευάζει την ιστορία του δείχνοντας πως πραγματικά είναι τα πράγματα:
ΤΡΕΛΟΣ: Ψέματα είναι όλα. Οι υπουργοί σας λατρεύουν, σας φυλάνε σαν τις κόρες των ματιών τους. Κι ο αρχηγός της αστυνομίας, όταν ακούει τα ονόματα σας, συγκινείται και φωνάζει μάμα.
ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ: Μιλάτε σοβαρά;
ΤΡΕΛΟΣ: Βέβαια. Όλη η κυβέρνηση σας λατρεύει. Και θα ομολογήσω ότι η εγγλέζικη ιστοριούλα για τον άρχοντα που σκοτώνει τα μαντρόσκυλα είναι φτιαχτή. Κανένας άρχοντας πότε δεν σκότωσε ούτε μισό μαντρόσκυλο για να ικανοποιήσει ένα χωριάτη.
Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Ότι όσοι πίστεψαν πως το σύστημα πραγματικά θέλει να εξαλείψει το φαινόμενο της ΧΑ, μάλλον αυταπατώνται.
Η αστυνομία που τώρα τους συλλαμβάνει, είναι αυτή που μέχρι χθες τους χρησιμοποιούσε ως δυνάμεις υποστήριξης στην καταστολή διαδηλώσεων και θα τους ξαναχρησιμοποιήσει όταν χρειαστεί.
Οι δημοσιογράφοι που τώρα τους "καταγγέλλουν" είναι αυτοί που μιλούσαν για μια πιο σοβαρή ΧΑ που ίσως θα μπορούσε να συγκυβερνήσει με την ΝΔ. Είναι αυτοί που τους έδωσαν δημόσιο λόγο όταν τους παρουσίαζαν σαν φιλήσυχους πολίτες και είναι αυτοί που αναπαράγουν την ρατσιστική και μισάνθρωπη ιδεολογία τους.
Οι δικαστές που θα τους δικάσουν, είναι αυτοί που έβαζαν στο συρτάρι όλες τις υποθέσεις βίας ενάντια σε μετανάστες και συνδικαλιστές, που αθώωναν αυτά τα καθάρματα και εξαντλούσαν τη σκληρότητα τους απέναντι σε αγωνιστές και διαδηλωτές.
Το πολιτικό σύστημα που τώρα φρίττει από τα εγκλήματα της ΧΑ είναι αυτό που την εξέθρεψε και συνεχίζει να την τρέφει, με την εξαθλίωση των λαϊκών μαζών με την ανθρωποφαγία που προσπαθεί να ποτίσει καθημερινά τους εργαζόμενους, με την ένταση της καταστολής, με την φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής.
Η μονή πραγματική απάντηση στη ΧΑ, είναι ο αγώνας μας για δουλειά, ο αγώνας μας για τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων μας και για την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος, που κομμάτι του είναι και η ΧΑ

γΚ

κάντε αριστερό κλικ πάνω στην εικόνα για να το διαβάσετε!