ΞΑΝΘΗ | Νοέμβρης στη Ρωγμή

0

ΞΑΝΘΗ | Νοέμβρης στη Ρωγμή

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΧΤΑΩΡΟ (πού πάμε;)*

0

 

*Του Γρηγόρη Νιόλη

Απόψε, Ακριβή, μας το φορέσαν το δεκατριάωρο

Μας το φορέσαν και καλά σαν… δώρο.

“Ευέλικτη εργασία” σου λεν και κάποιοι… προοδευτικοί

Και γω σου λέω Ακριβή, κουράστηκα να δουλεύω

Μέχρι να πεθάνω

Από αυγή σε σούρουπο· πού πάμε;

Κι άλλοι να μην έχουν δουλειά,

Να κοίτονται στους δρόμους.

Παγκόσμια πρωτοτυπία λένε,

Να ‘χουμε και καλά και μεις

Κάποια πρωτιά σαν χώρα!

Χαστούκι στο οχτάωρο, Ακριβούλα!

Χαστούκι, και δεν κουνιέται φύλλο!

Και διαγκωνίζονται οι σφογγοκωλάριοι

Ποιος θα χωθεί στα κοινοβούλια

Να μας εκπροσωπήσει!

Εφτάωρη εργασία πέντε ημερών

Διεκδικούν οι πιο “προχώ”·

Εδώ μας παίρνουν τα βρακιά

Εδώ καθυβρίζουν τους νεκρούς

Του Σικάγου, της Καντώνας, της Θεσσαλονίκης!

Κατρακυλάει το μωρό στης Οδησσού τις σκάλες

Κάτω απ΄ του Τσάρου τα πυρά.

Εδώ θερίζονται οι καλονιές ξανά

Και τα ώρια παληκάρια

Κάτω απ’ του Σκόμπυ τα πυρά

Στους δρόμους της Αθήνας…

Και δεν κουνιέται φύλλο!

Τα σωματεία “μελετούν” τα νέα μέτρα,

Οι Παναγόπουλοι μα και οι… προλεταριακής

καταγωγής εκπρόσωποι μελετούν

Τις απαντήσεις!

Τώρα, διαβάζω, οι κυβερνώντες

Μελετούν το Σύνταγμα

Να το αλλάξουνε κι αυτό

Να το ταιριάξουνε κατά πως τους βολεύει.

Και γω σου λέω Ακριβή, να το υπερασπιστούμε

Το οχτάωρο, σαν ορόσημο, σα δικαίωμα

Σαν αναφορά, σα μνήμη, σαν καθήκον·

Να ξαναβρούμε, σύντροφοι

Την ταξική ματιά μας!

Οι δεκατρείς οι ώρες τους

– που τόσες να ‘ναι-

Δεν είναι χατήρι για την εργατιά

Είναι ωραίο δώρο για τα αφεντικά!

                    Εικόνα: Γιώργου Φαρσακίδη: «Άσπρα Λουλούδια» (ξυλογραφία)

Δημοσιεύτηκε στα Χανιώτικα Νεα 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

2 ποιήματα επιζησάντων του εγκλήματος των Τεμπών - Με αφορμή την επικείμενη δίκη

0

Δημοσιεύουμε -με μεγάλη χαρά- δύο ποιήματα που έγραψαν δυο επιζήσαντες του εγκλήματος των τεμπών, δύο αγωνιστές, ένας φίλος και μια φίλη. Τα ποιήματα γράφηκαν με αφορμή την επικείμενη έναρξη της μεγάλης δίκης των Τεμπών, την Δευτέρα 23/3.

Ανθισμένος χορός

23:20

Η ανάσα κόβεται.

Ένα βλέμμα κάτω…

Πίσω κόλαση

Κάτω κενό

–ένα παράθυρο δρόμος–

Πηδάς και ελπίζεις να σταματήσεις.

Ελπίζεις.

Ελπίζεις να ανασάνεις ξανά.

Ελπίζεις να νιώσεις ξανά.

Ελπίζεις να κοιμηθείς ξανά.

Ελπίζεις να ονειρευτείς ξανά.

Οι κραυγές δεν σε αφήνουν,

Ήταν πάντα εκεί.

Έρχονται από ανθρώπους.

Ανθρώπους που καίγονται στα Τέμπη.

Ανθρώπους που καίγονται στις εμπόλεμες ζώνες.

Ανθρώπους που καίγονται στα εργοστάσια.

Καίγονται –ΤΟΥΣ ΚΑΙΝΕ– για τα κέρδη τους.

Η ζωή ποτέ ξανά ίδια.

Συνεχίζεις να πέφτεις.

Προσγειώνεσαι.

Όχι σε έδαφος πλέον,

Προσγειώνεσαι σε γυαλιά.

Περπατάς.

Κάθε βήμα πονάει.

Καμιά φορά ξαποσταίνεις.

Ξαποσταίνεις σε αγκαλιές

Σε λόγια κατανόησης

–όχι παρηγοριάς–

Προσπαθείς να τρέξεις.

Πονάει το ίδιο.

Κάνεις τον πόνο φίλο

Το τραύμα σύντροφο

Και ας σε βαραίνει.

Προσπαθεί να σε αγκαλιάσει

Και εσύ να μην πνίγεις από την αγκαλιά του.

Αντιστέκεσαι.

Μέχρι που βλέπεις σώματα γύρω

Να χορεύουν.

Να χορεύουν μαζί του

Το καθένα τον δικό του χορό.

Αγαπημένα πρόσωπα μέσα στο πλήθος.

Χορεύουν.

Χορεύουν με αγάπη.

Χορεύουν με λύπη.

Χορεύουν με θυμό.

Χορεύουν με έκφραση.

Χορεύουν με σιωπή.

Χορεύουμε.

Για τα παιδιά

Που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία.

Χορεύουμε.

Πάνω στα γυαλιά

Που μας έστησαν για πίστα

Γιατί το έδαφος τους

Ήταν σάπιο.

Δεν είχαμε ποτέ επιλογή.

Ανθίζουνε.

Μέσα από τις πληγές μας,

Μέσα από τον χορό μας.

Ανθίζουνε λουλούδια.

Ανθίζει η ελπίδα.

Ανθίζει η ζωή.

Ζωή

Που δεν χωράει

Τη σαπίλα τους

-B.-

Το τραύμα μου ΔΕΝ μπορεί να θεραπευτεί σε έναν κόσμο που βρομάει

Παίρνω το στυλό

χαράζω μια γραμμή

στο αριστερό μου χέρι

λίγο πιο πάνω από τον καρπό

Μα το στύλο γίνεται λεπίδα

-όπως το τρένο γίνεται θάνατος-

Κάθομαι φοβισμένη

παρατηρώ τη γραμμή

Μα η γραμμή γίνεται πληγή

-όπως οι ράγες γίνονται φέρετρο-

Δεν ξέρω να ράβω

Μα η ανάγκη με κάνει

παίρνω την κλωστή

τη βελόνα

με το άλλο μου χέρι

κλείνω άτσαλα την πληγή

επιστρέφω στη δουλειά

Τώρα

Τρία χρόνια μετά

Κοιτάω ξανά το χέρι μου

Η κλωστή έχει σαπίσει

χειμώνες καλοκαίρια

Φεβρουάριοι

Πλησιάζω το χέρι μου στη μύτη μου.

Πανικοβάλλομαι.

Αναδύεται μία μπόχα.

Μία σαπίλα.

Το απομακρύνω.

Βλέπω πιο καθαρά.

Δεν είναι μία η γραμμή

Δεν είναι μία η κλωστή

Το χέρι μου έχει γεμίσει με πληγές

κακοραμμένες

Δεν τις θυμάμαι όλες.

Θυμάμαι μερικές

Μία γραμμή για τις βόμβες που νιώθω στα αυτιά μου

από την Παλαιστίνη στο στήθος μου

Μία γραμμή για τον πνιγμό που κόβει τις ανάσες

από το Αιγαίο στον ύπνο μου

Μία γραμμή για τα κορίτσια που φωνάζουν βουβά

από την Κραυγή τους στην κοιλιά μου

Μία γραμμή για τις επιθέσεις σε συντροφάκια

από την Αίσθηση Αδικίας τους στα πόδια μου

Μία γραμμή -μεγάλη- για τη Β. και τον Β. που γύρισαν στη δουλειά μετά τα Τέμπη.

Κι ας μην το άντεχαν.

Το χέρι μου έχει γεμίσει

γραμμές από μελάνι

Μα το μελάνι γίνεται αίμα

Και φοβάμαι

Το χέρι μου έχει γεμίσει

κλωστές από χρώματα

Και οι κλωστές γίνονται ανάσα

-όπως οι αγκαλιές της Άνυ-

Το χέρι μου γεμάτο

Πύον

Μα το πύον γίνεται θεραπευτικό σάλιο από την οδοντωτή γλώσσα της Τάρτας και τη φαρδιά γλώσσα της Βίκυς

Το χέρι μου

Γίνεται

Βίωμα

Όπως

Το

Βίωμα

Γίνεται

Άγγιγμα

Και

Ένα

Γεμάτο

«ξέρω»

-ηλι-

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

"3 Νοεμβρίου 2024" της Γεωργίας Θάνου

0

 

Το ανέφεραν στις ειδήσεις

50 παιδιά σκοτώθηκαν σε 2 μέρες 

Έτσι απλά , όπως  λένε•

Αύριο θα έχει καλό καιρό.

50 παιδιά δολοφονήθηκαν σε 2μέρες

50 παιδιά• 2 τάξεις ενός σχολείου

Ποιανού σχολείου;….. Δεν υπάρχει πια

Βομβαρδίστηκε.

50 παιδιά δολοφόνησαν οι σιωνιστές.

Και μετά έβγαζαν φωτογραφίες 

Στα γκρεμισμένα ερείπια.

Έστειλαν τις φωτογραφίες τους στις μανάδες τους 

και στα παιδιά τους.

Εμείς το ακούσαμε στις ειδήσεις 

Ανάμεσα σε δεκάδες άλλα γεγονότα.

50 παιδιά σκοτώθηκαν σε 2 μέρες!

Ώρα λοιπόν να ακουστούν οι κραυγές μας!

Να ακουστούν τα συνθήματα μας!

Να φτάσουν ίσαμε τους Παλαιστίνιους

Να δώσουν κουράγιο στις μανάδες .

                                                                                                                  Γ.Θ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | Ρεπορτάζ από βιβλιοπαρουσίαση Δευτέρας / Ποιητική συλλογή ΖΗ και χαρακτικά του Γρηγόρη Νιόλη

0

 

Μια διαφορετική βραδιά στο ΕΚΤΟΣ των ΤΕΙΧΩΝ ζήσαμε προχτές Δευτέρα, 9/12, στην παρουσίαση της συλλογής ποιημάτων και χαρακτικών -με τίτλο ΖΗ-  του Γρηγόρη Νιόλη.  

Μια βραδιά ζεστή, συγκινητική,αλλά και ιδιαίτερα πλούσια σε περιεχόμενο, καθώς και οι δύο ομιλητές έθεσαν  -πάντα με αφορμή το βιβλίο- πολύ περισσότερα ζητήματα πέραν  της στενά «λογοτεχνικής» προσέγγισης, αλλά και μακριά από την αστική αντίληψη «μεταχείρισης»  και χρήσης της ποίησης και της τέχνης γενικότερα. Προφανώς, συνέβαλε καθοριστικά το ίδιο το περιεχόμενο των ποιημάτων του Γρηγόρη, αλλά και η δομή, ο ρυθμός και η ικανότητά τους να γεννούν εικόνες «σαν σινεμά»... Σαν μια ρετροσπεκτίβα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, τα πιο εμβληματικά της  γεγονότα - με προεξάρχον  το Πολυτεχνείο -  αλλά και οι διαδρομές της Αριστεράς πέρασαν μπροστά στα μάτια μας. Μέσα από το ίδιο του το βίωμα που έκανε ποίηση, με την δική του πάντα ζωντανή και φρέσκια πολιτική ματιά, τα ποιήματα του Γρηγόρη συνδέουν το χτες με το σήμερα αυτόματα και με την συγκίνηση που τους πρέπει. Την δύναμη της ποίησής του απογείωσε η ανάγνωση της Νικολέττας Παναγιώτου, δίνοντας τη σκυτάλη στους ομιλητές, την Βαγγελιώ Δερμιτζάκη και τον Νίκο Κυριακίδη. Συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο, έδωσαν τη δυνατότητα να ξεδιπλωθεί ένας πολύ ενδιαφέρων και επίκαιρος προβληματισμός γύρω από την λογοτεχνία, την τέχνη και τη σχέση τους με το παρελθόν, τις παρακαταθήκες, τα οράματα, τα κινήματα και αυτή την ίδια τη φλόγα για επανάσταση. Και με τα λόγια του ίδιου:

   Πενήντα χρόνια πέρασαν

   Κι όμως η μέρα αυτή είναι καρφί

   Στα μάτια σας κουφάλες...

   Εχετε δίκο, ναι έχετε δίκιο

   Γιατί κάτω απ΄τα τείχη

   Υπάρχουν υπόγειες σήραγγες

   Από κει ξετρυπώνουμε τις νύχτες

   Να υπερασπιστούμε το πράσινο των Εξαρχείων

   Το κόκκινο στο βάθος του ουρανού

   Τα συντρόφια μας στη ΒΙΟΜΕ

   Και στη Μαλαματίνα...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

"Το ερώτημα" Ποίημα του Γρηγόρη Νιόλη

0

 

Αφιερώνεται στους θανάτω θάνατον
πατήσαντας Παλαιστίνιους αδελφούς μας

Το ερώτημα είναι
αν υπάρχει ζωή προ του θανάτου
– και για πόσους –

Το ερώτημα είναι
Αν θα μπορέσουμε επιτέλους
Να εμέσουμε
Τις αλυσίδες και τα ψεύδη
Που ‘χουμε καταπιεί
Εις τους αιώνας των αιώνων,
Πεθαίνοντας προτού
Να ζήσουμε καλά καλά·

Και πόσο μάλλον
Που τόσα και τόσα αδέρφια μας
Τα κουβαλάν ακόμα
Τα δεσμά.
Όχι στο μυαλό ή στην κοιλιά·

Τα κουβαλάνε στο λαιμό
Στα πόδια και στα χέρια!
Το θάνατο προσμένοντας
Για λυτρωμό
Ή την Ελευθερία.

Γρηγόρης Νιόλης

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

“Ολοκαύτωμα της Ράφα” Ποίημα του Δημήτρη Χατζηκωνσταντίνου

0

 Ολοκαύτωμα της Ράφα

με ακλόνητο βλέμμα

γυμνοί γεννήθηκαν στη γη

σκόρπισαν γενιές σαν στάχτες

περιφρονούν

μάτια διατρυπούν

τη σιδερένια κατοχή

γδυτοί αντάρτες

Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΡΙΚΑΛΑ | Εκδήλωση από την Επιτροπή αλληλεγγύης στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού

0

 
Η Επιτροπή αλληλεγγύης στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, στα πλαίσια των δράσεών της για την ανάδειξη και την στήριξη στον ηρωικό αγώνα του λαού της Παλαιστίνης, διοργανώνει εκδήλωση όπου θα παρουσιαστούν ποιήματα από την συλλογή "Αυτή την άνοιξη" του Παλαιστίνιου ποιητή Εσσάμ-Θεόδωρου Αλαντάση.

Σάββατο 24 Φλεβάρη στις 19:30 στη Σουίτα Art cafe στα Τρίκαλα

Ποιήματα θα απαγγείλουν οι Γκουγκαρά Βάσω και Ζαχαρόπουλος Σωτήρης. Θα συνοδέψει με την κιθάρα του ο Λατσάρας Δημήτρης.

Περισσότερα για την εκδήλωση στο facebook

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Του έρωτα και του πολέμου

0

του Γρηγόρη Νιόλη
(Αναδημοσιεύτηκε στα Χανιώτικα Νέα)

Ο Έρωτας και ο Πόλεμος τα δυο στοιχειά μαλώνουν
Δεν πολεμούνε μ’ άρματα με σπάθες και κανόνια
Μόνο ξυπνάει ο Έρωτας με τις μικρές φτερούγες
Τανίζει τον μπογάκι του και κάνει του Πολέμου:

– Δε σε φοβάμαι Πόλεμε, κι ας είσαι αρματωμένος.
Έχω τον Ήλιο αφέντη μου, και το Φεγγάρι αδέρφι.
Εγώ ΄μαι η άκρη της Ζωής και η αρχή του Κόσμου.
Ταιριάζουν με το μάτι μου τ’ αντίθετα που πρέπουν.
Σπέρνω με τις σαΐτες μου τα αίχνη και τα δάση.
Σπέρνω μανούλες όμορφες και άντρες πολεμιστάδες,
Κι όσο γκρεμίζεις και χαλάς, πάντα μπροστά σου θα ΄μαι.

– Μωρέ μπασταρδοκόπελο, μη μου παρακουνιέσαι!
Απλώνω τη χερούκλα μου και καταλυώ σε αν θέλω
Να ιδείς ποιος είναι η αρχή κι η απαρχή του Κόσμου.
Δουλειά σου είναι που θρέφεις με, Νόμος που με ταΐζεις

– Θα ΄ρθει μια μέρα Πόλεμε, να κάτσεις στη σπηλιά σου
Και να ΄ναι μέρα του Μαγιού να πλημμυρίζει ο ήλιος
Σαν μετρηθούμε οι δυο μαζί, στα πράσινα λιβάδια!
Και να ΄ναι πλήθος οι Λαοί, ζερβά, δεξά και ομπρός μας
Με της Ειρήνης τα σπαθιά, τα φτέρουγα τσ’ Αγάπης
Να δεις πώς ξεκινά η Ζωή και πώς αλλάζει ο Νόμος.
Μυριάδες θα ΄ν’ οι Ανάπηροι κι οι Άγνωστοι Στρατιώτες
Κι οι ναύτες κι οι μηχανικοί κι οι πολυβολητές τους,
Με την ουρά του δέλφινα, με τα φτερά στους ώμους
Και του Ικάρου τα παιδιά, με τα κουπιά τ’ ανέμου.

Με τον Λαμπράκη αρχηγό και με τον Μπελογιάννη
Και με το γιο της Καλογριάς, το Διάκο και τον Άρη
Με τον Αντύπα δάσκαλο και το Δασκαλογιάννη
Και τον Ανδρούτσο το θεριό, που ΄τρεμε η γης και ο κόσμος
Και από μακριά τον Μπολιβάρ μαζί με τον Γκεβάρα
Τη Ρόζα και το Σπάρτακο και με τον Σουκατζίδη
Με τον Κορνάρο τον Ουγκώ και με τον Μαγιακόφσκι
Με την Ηλέκτρα, τη Μαντώ και με την Μπουμπουλίνα
Και με την Πασιονάρια μαζί με τον Ντουρούτι
Την Μπίμπα την αλύγιστη, το θρυλικό Κτιστάκη
Και ακόμα την λιοντιόψυχη Ηρώ Κωνσταντοπούλου
Και τη δεύτερη μάνα της, τη Λέλα Καραγιάννη.
Και με τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και τον Πατρίς Λουμούμπα
Και το Σαράφη στρατηγό και τον Νικηφορίδη

Αλλά και με τους τραγικούς Πλουμπίδη- Ζαχαριάδη
Με το Σωτήρη Πέτρουλα και με το Διομήδη
Τον Μιχαλάκη Καραολή και τον Παληκαρίδη
Και των δασκάλων δάσκαλο, τον Νίκο Τεμπονέρα
Και με τον Τούρκο ποιητή Ναζίμ Χικμέτ και ακόμα
Με το παιδί Φάντασμα και με την Κατερίνα

Μα πρώτη και καμαρωτή περδικοπερπατούσα
Ομπρός του Πρωτομάστορα την Όμορφη Γυναίκα
Ολόρθη και περήφανη και καστανομαλλούσα
Να βγαίνουν απ’ τον κόρφο της λογιώ – λογιώ γιοφύρια
Αλλά ζερβά κι άλλα δεξά κι άλλα ομπρός και πίσω
Για να διαβαίνουν οι λαοί, να τρέμουν οι αρχόντοι.
Κι οι στρατηγοί κι οι ναύαρχοι κι οι έμποροι της διχόνοιας
Μαζί σου, αιώνια φυλακή μες στο πηχτό σκοτάδι.

Τούτο δεν είναι όνειρο, είναι τρανό γιορτάσι
Κι εγώ θε να ΄μαι ο γιορταστής, ο γητευτής κι ο μάγος
Να δεις ποιος είναι η αρχή κι η απαρχή του κόσμου
Γιατί δεν σε βαστούμε πια ναι ξεδιαλές τα νιάτα,
Να τρως του κόσμου τα παιδιά…

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Όλη μας η καρδιά στην Γάζα, στην Παλαιστίνη βρίσκεται!

0

Αντί άλλων, ένα συγκλονιστικό ποίημα από τον μεγάλο Παλαιστίνιο ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς

Σ’ αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
Ο ερχομός του Απρίλη
Η μυρωδιά του ψωμιού την αυγή
Αυτά που λένε οι γυναίκες για τους άντρες
Τα γραπτά του Αισχύλου
Η αρχή του έρωτα
Το χορτάρι πάνω σε μια πέτρα
Μητέρες που ζουν με το σκοπό της φλογέρας
Και ο φόβος των κατακτητών για τη μνήμη

***

Σε αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
Το τέλος του Σεπτέμβρη
Μια γυναίκα που ανθίζει μετά τα σαράντα
Η ώρα του ήλιου στη φυλακή
Σύννεφα που σχηματίζουν πελώριες μορφές
Τα συνθήματα του λαού για κείνους που φεύγουν γελαστοί
και ο φόβος στα μάτια των τυράννων

***

Σε αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
Σε αυτή τη γη, την κόρη της γης
τη μάνα όλων των ξεκινημάτων
τη μάνα όλων των τελειωμών
Τη λέγαν Παλαιστίνη
Παλαιστίνη τη λένε ακόμα
Αγαπημένη μου, μου δόθηκε
μου δόθηκε η ζωή γιατί σε αγαπώ.

(Ποίημα του Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008), κορυφαίου ποιητή της Παλαιστίνης -μετάφραση: Νασίμ Αλάτρας kommon.gr)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

'Πόσο κοστίζει το αίμα;' και 'Η θάλασσα', δύο ποιήματα του Δημήτρη Χατζηκωνσταντίνου

0

Αναδημοσιεύουμε δύο ποιήματα του Δημήτρη Χατζηκωνσταντίνου με τίτλους: 'Πόσο κοστίζει το αίμα;' και 'Η θάλασσα'

Πόσο κοστίζει το αίμα;

Να είναι άραγε στο κόστος του συρμού;

Ή μήπως φτάνει την τιμή

των φρεγατών;

Κυλάει ίσως γρήγορα

σαν ιδιωτικοποιημένο ρεύμα;

Μπορεί να το αγοράσει η Mastercard;

Το εμπορεύονται σε

ευρώ

δολάρια ή

γεν;

Ανατιμήθηκε κι αυτό, στερνό θύμα της ακρίβειας;

Τάχα να θέσπισαν επίδομα αίματος

ή μόνο εισέπραξαν το φόρο το βαρύ;

Θα πλέξει το εγκώμιό του ο ΓΕΕΘΑ;

 

Κι ύστερα...

αν λερωθούν τα χέρια σου μ' αυτό

Πόσα πλυντήρια στο ξεπλένουν;

Η θάλασσα

Η θάλασσα

είναι πλημμύρα στους δρόμους, η θάλασσα

πότε ήρεμη, πότε ταραγμένη η θάλασσα

με την ορμή, τη βοή και με ανέμους, η θάλασσα

κι αν κάνει άμπωτη, θα ξαναφέρει πλημμυρίδα η θάλασσα

στους σεισμούς, τσουνάμι η θάλασσα

στην οργή της πνίγει αρχόντους η θάλασσα

ρεύματα πάνε, κύματα έρχονται, η θάλασσα

χιλιάδες ανθρώποι μια θάλασσα

ποτάμια, ρυάκια, χείμαρροι που συναντιούνται η θάλασσα

τους πιο σκληρούς βράχους διαβρώνει η θάλασσα

κι αν μαστιγώσαν τη θάλασσα

κι αν αλυσοδέσαν τη θάλασσα

άγριο θεριό τους κατάπιε η θάλασσα

από τα βάθη των αιώνων η θάλασσα

φτιάχνει τη γη, τη ζωή όλη η θάλασσα

πουλάνε σε μίλια τη θάλασσα

μα να που αδούλωτη κυλάει η θάλασσα

πάλι πλημμύρα στους δρόμους, η θάλασσα

μύριες κραυγές, χαμογέλια η θάλασσα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τον σύντροφο Αντρέα Βογιατζόγλου

0

Εκεί ψηλά,
στο σκοτάδι και το λίγο φως
κατοικούν οι φωνές
και τα πρόσωπα που ατενίσαμε

κι όταν ατενίζουν δυο και τρεις ψυχές μαζί
ο κόσμος λάμπει αλλιώς
πιο δίκαια, πιο δημιουργικά, πιο επαναστατικά
μα σίγουρα πιο ανθρώπινα

έξω από τα εξεταστικά κέντρα του '98
την πρωτοβουλία ενάντια στην επίσκεψη Κλίντον
τις κινητοποιήσεις για τη μη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας
την αποχή από τις ευρωκάλπες του πολέμου
στις πληγείσες περιοχές του σεισμού της Αθήνας
το νεολαιίστικο στέκι στην Ερεσσού
την επίσκεψη στην Μακρόνησο
τους βασανισμένους αγωνιστές απ'την Τουρκία
τη Θεσαλλονική το 2003
την ιρακινή αντίσταση
το άρθρο 16
το Γρηγορόπουλο
τις πλατείες ενάντια στα μνημόνια
το κάλπικο δημοψήφισμα του '15
ενάντια στην απαγόρευση των λοκντάον

στα αμφιθέατρα και τις συνδιασκέψεις
στους αντιπολεμικούς ξεσηκωμούς

να δίνεις πνοή
στο πώς οι λαοί θα νικήσουν!

Κι ο αποχαιρετισμός
δεν μας αρμόζει

κι ας λυπηθήκαμε κάποια φορά
γνωρίζουμε πως βαθιά μέσα μας,
δεν υπάρχει
το αδύνατο

Κωστής Κοτούλας

για το σύντροφο
και γραμματέα της οργάνωσης του ΚΚΕ(μ-λ)
Αντρέα Βογιατζόγλου

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Πώς τόσο δακρυγόνο τρύπωσε στα ματάκια μας;»

0

Γεννιέσαι
σε μια πόλη που σφύζει από φτώχεια και νιότη

Μα
Σφύζει από ανθρώπινους αστακούς
που οι δαγκάνες τους τρώνε όσα οράματα
έφτιαξε το παιδικό σου μυαλό
ένα βράδυ που οι νότες του τζουρά
ελπιδοφόρες έφτιαξαν στιγμές
στο σκοτεινό το χρόνο
-Σεπτέμβρης ήταν-

Και λες
Πώς τόση απόγνωση χωράει στα μικρά μας χαμόγελα;
Πώς τόσο δακρυγόνο τρύπωσε στα ματάκια μας;
Πώς κλαίμε δίχως να μας πουν ποιος είναι του ανθρώπου ο πόνος;

Ίσως
Όταν γονάτισες να κλάψεις
-κάπου ανάμεσα στα δάκρυα, κρυφά
πίσω απ' τα μάτια-
να οραματίστηκες ξανά τα μονοπάτια

Όχι 

Ολόκληρες λεωφόρους
να περπατήσετε συντροφικά
πιασμένοι μια αλυσίδα
τείχη γκρεμίζοντας, βουνά

Γιατί
Τι αξία έχει να μεγαλώνεις
όταν αυτός ο πλούτος των χεριών σου
των κλειστών ματιών σου
γίνεται αδηφάγων μπουκιά...

«Πώς τόσο δακρυγόνο τρύπωσε στα ματάκια μας;», του Δημήτρη Χατζηκωνσταντίνου

Στην εικόνα είναι δυο μικρά κορίτσια καθισμένα στα γρασίδια, κλαίγοντας από τα δακρυγόνα που έπεσαν κατά τη διάρκεια της δολοφονικής επίθεσης της αστυνομίας στη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στη φιλοσοφική του ΑΠΘ, την Παρασκευή 16/9.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΤΡΕΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΒΟΛΙΟ

0

Τι βλέπουνε τα μάτια μας, τ' αυτιά μας τι ακούνε,
πάνε να μας τρελάνουνε, μα δε θα τρελαθούμε.

Κανένας να μην τρελαθεί, χατίρι μην τους κάνει,

 θα αλλάξουνε οι εποχές, να παίρνει, να μη χάνει.

Μα πάλι ξανασκέφτομαι, πως είναι η τρέλα λύση,

 ο κουζουλός δε θα ντραπεί, θα βγει και θα μιλήσει.

Θα πει ό,τι του ’ρθει στο μυαλό, δε τον φοβίζει ο νόμος,

 αυτός θα κόψει πρόστιμα κι όχι ο αστυνόμος.

Να γίνουμε όλοι τρελοί, στο δρόμο όλοι να βγούμε,

 και από μια βέργα μακριά στο χέρι να κρατούμε.

Να δώσουμε δυο τρεις καλές σ’ αυτούς που κυβερνούνε,

 αν είναι η τρέλα οδηγός, σιγά μη φοβηθούμε.

Ή θα μας φάνε λάχανο ή θα τους φάμε όλους,

 η τρέλα ξέρει κι αψηφά αγγέλους και διαβόλους.

Η τρέλα είναι εμβόλιο που τον ιό σκοτώνει,

 την καραντίνα καταλεί μας απελευθερώνει.

Ας τρελαθούμε όλοι μαζί, να σπάσει η καραντίνα.

Αυτοί θα ρίχνουν πρόστιμα, μα εμείς εννιά του μήνα.

Άμα φορείς στην κεφαλή του κουζουλού το φέσι,

 τσεκάρεις νούμερο επτά και πας όπου σ’ αρέσει.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νγκούγκι γουά Θιόνγκο: Ένα ποίημα για την πανδημία

0

Ο 82χρονος Ngũgĩ wa Thiong’o (Νγκούγκι γουά Θιόνγκο) είναι ένας από τους πιο γνωστούς και σημαντικούς σύγχρονους Αφρικάνους συγγραφείς . Για δύο φορές τα τελευταία χρόνια ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας και αρκετοί θεωρούν πως το 2016, αν δεν υπήρχε η υποψηφιότητα του Μπομπ Ντύλαν, θα ήταν αυτός που θα του απένειμε η Σουηδική Ακαδημία το βραβείο. Σύμφωνα με το σύντομο βιογραφικό από το ελληνικό εκδοτικό, γεννήθηκε το 1938 στο Λιμούρου της Κένυας και βαπτίσθηκε ως Τζέιμς Γκούγκι.

Μετά την ενηλικίωσή του απέρριψε το χριστιανισμό και υιοθέτησε το αφρικανικό όνομα για να τονίσει την πολιτισμική του ταυτότητα. Το ενδιαφέρον του για την κληρονομιά της αποικιοκρατίας στην Αφρική ορίζει το έργο του. Τα "Πέταλα από αίμα" εκδόθηκαν το 1977, το τελευταίο βιβλίο του που έγραψε στα αγγλικά. Έκτοτε δήλωσε πως θα γράφει στη μητρική του διάλεκτο, την γκικούγιου, και παρότρυνε τους Αφρικανούς συγγραφείς να κάνουν το ίδιο.

Οι μαχητικές πολιτικές του απόψεις του στοίχισαν ένα χρόνο στην φυλακή και πολυετή αυτοεξορία από τη χώρα του. Αγωνίστηκε για την ελευθερία των πολιτικών κρατουμένων στην Κένυα και συνεχίζει να ενδιαφέρεται για την τύχη των φυλακισμένων για τις πολιτικές τους ιδέες και σήμερα , μεταξύ αυτών και των Ινδών αγωνιστών. Σήμερα είναι καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας και αγγλικής φιλολογίας, καθώς και διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Γραφής και Μετάφρασης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (Ιρβάιν). Από τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορεί στα ελληνικά το βιβλίο "Πέταλα από αίμα".

Για τον Νγκούγκι γουά Θιόνγκο έχουμε ξαναγράψει με αφορμή την μετάφραση του βιβλίου του «Όνειρα σε καιρό πολέμου» στην γλώσσα Τελούγκου που έκανε ο ανάπηρος φυλακισμένος Ινδός αγωνιστής G.N. Σαϊμπάμπα.(https://freesaibabagreece.blogspot.com/2018/03/gn_16.html). Εν μέσω της πανδημίας ο Νγκούγκι γουά Θιόνγκο σε μια φιλική ανταλλαγή ποιημάτων με άλλους λογοτέχνες που ζούνε στις ΗΠΑ, έγραψε ένα ποίημα που δημοσιεύτηκε στις 23 Μαρτίου του 2020.

Την μετάφραση από τα αγγλικά έκανε η Φ.Σ.

«Η Αυγή του Σκότους»

Το ξέρω, το ξέρω,

Απειλεί τις απλές χειρονομίες των ανθρώπινων σχέσεων

Τη χειραψία,

Την αγκαλιά

Τους ώμους που δίνουμε ο ένας στον άλλον για να κλάψουμε

Την καλή γειτνίαση που θεωρούμε δεδομένη

Τόσο που συχνά χτυπάμε το στήθος μας

Λαχταρώντας τον τραχύ ατομικισμό

Περιφρονώντας τη φύση, κατουρώντας την δηλητήριο ακόμη, ενώ

ισχυριζόμαστε ότι η ιδιοκτησία ενσαρκώνει όλα τα νόμιμα δικαιώματα του ατόμου

Μουρμουρίζοντας ευγνωμοσύνη για τις μετοχές μας στους θεούς του κεφαλαίου.

Ω, πόσο εύχομαι τώρα να μπορούσα να γράψω ποίηση στα αγγλικά

Ή σε κάθε άλλη γλώσσα που μιλάτε

Έτσι που να μπορώ να μοιραστώ μαζί σας, λέξεις που

η Wanjikũ, η Gĩkũyũ* μητέρα μου έλεγε:

Gũtirĩ ũtukũ ũtakĩa:

Καμία νύχτα δεν είναι τόσο σκοτεινή ώστε,

Να μην τελειώσει την Αυγή,

Ή πιο απλά,

Κάθε νύχτα τελειώνει με το χάραμα.

Gũtirĩ ũtukũ ũtakĩa:

Αυτό το σκοτάδι επίσης θα περάσει,

Θα συναντηθούμε ξανά και ξανά

Και θα μιλήσουμε για το Σκοτάδι και για την Αυγή

Θα τραγουδήσουμε και θα γελάσουμε

Ίσως ακόμη και να αγκαλιαστούμε

Φύση και φροντίδα κλειδωμένη σε μια πράσινη αγκαλιά

Γιορτάζοντας κάθε παλμό της κοινής μας ύπαρξης

Που θα ανακαλυφθεί ξανά και θα λατρευτεί αληθινά

Υπό το φως του Σκότους και της νέας Αυγής.

Τα Gĩkũyũ είναι μία γλώσσα της οικογένειας των γλωσσών Μπαντού (ομοεθνία με πάνω από 400 φυλές της Αφρικής) που ομιλείται κυρίως στην περιοχή μεταξύ Νιέρι και Ναϊρόμπι στην Κένυα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Αμβροσίου η …Προφητεία», αλλά ας δούμε την …ουσία!

0

"Για να συνειδητοποιήσετε τι ακριβώς συμβαίνει στις ημέρες μας επιτρέψατέ μοι να σας αναγνώσω το σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο της Αποκαλύψεως και κάνετε μια σύγκριση με όσα συμβαίνουν σήμερα: «Ακόμη δε του επετράπη ( δηλ. στον Αντίχριστο) να ενεργήσει, ώστε να φονευθούν, όσοι δεν θα ήθελαν να προσκυνήσουν το είδωλον του θηρίου. Παρασύρει δε και πείθει όλους, τους μικρούς και τους μεγάλους, τους πλουσίους και τους πτωχούς, τους ελευθέρους και τους δούλους, να προσκυνήσουν το είδωλον, να υποταχθούν εις το θηρίον και να τους δώσουν ανεξάλειπτον χαραγμένην σφραγίδα εις το δεξί των χέρι ή εις τα μέτωπά των… Και δια να θλίψει και να ταλαιπωρήσει τους Χριστιανούς, πειθαναγκάζει, κανείς να μη ημπορεί να αγοράσει ή να πωλήσει, εκτός εκείνων, που έχουν το χάραγμα και την σφραγίδα του θηρίου, η οποία σφραγίς είναι το όνομα του θηρίου, ή ο αριθμός, που συμβολίζουν τα γράμματα του ονόματός του ….κατά το ελληνικόν σύστημα, είναι εξακόσια εξήκοντα έξ (666) η χξστ» μας γνωστοποιεί ο δεσπότης.

Όλα αυτά τα εντοπίζει "η Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, γνωστή για τους Ελληνο-Χριστιανικούς αγώνες" -σύμφωνα με τον Αμβρόσιο- και φτιάχνει το απίθανο πρωτοσέλιδο που βλέπουμε αρχικά.
Απόσπασμα από την ιστοσελίδα ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ, 2-5-2020

Το … «Θηρίον» είν’ εδώ,

με τον Κούλη αρχηγό!...

Του «Αντίχριστου» η …φάρα

φόρα πήρε κι όλο «βάρα!»,

«βάρα!» ξέρει αυτή να λέει

κι ο φτωχός κοσμάκης κλαίει …

Του διαόλου η «σφραγίδα»

δίνει το έναυσμα και … «πήδα!»,

για να ορμά η πλουτοκρατία,

να ξεσκίζουν τα θηρία,

αίμα εργατικό να πίνουν,

κόκαλο να μην αφήνουν!

Πάει, τους τρόμαξε! Ως κι κείνος,

με τα ράσα ο Αρλεκίνος,

παραλήρημα έχει πάθει

απ’ της κόλασης τα βάθη!

Και μαζί του κι όλη η χούντα

(ως να ’χε καπνίσει «φούντα»)

«λάλησε» και πάει με χίλια

απ’ τη μαύρη της τη ζήλεια.

-«Βρε, να πάρει, να σηκώσει,

το θεριό ‘χει ξεσαλώσει!

Έκλεψε το …πρόγραμμά μας,

τώρα πίνει στην υγειά μας.»

-"Παίζει και με τα «ιερά» μας,

καταχράται τ’ «όραμά» μας!

Έ, δεν έχει το … Θεό του,

κυνηγάει και τον …Υιόν του!"

-«Με τον Σόρος μίτσι-κότσι,

δε θα μας αφήσει κότσι!

Το ψητ’ όλο αυτός θα φάει,

τίποτα δεν παρατάει.

Πάει θα μείνουμε στο άσσο!...»

-«Όρμα Αμβρόσιε, ρίξ’ του λάσο!!»…

Κι όλα αυτά, σύντροφοι- φίλοι,

επειδή το … καριοφίλι

σίγησε στον κόσμο, χρόνια…,

(χρόνια αυτή βαστάει η κολόνια…)

Μένουν τ’ άγρια τα θηρία

μόνα αυτά στην εξουσία…

Στον πλανήτη, πέρα ως πέρα,

Κόλασης φωτιά και λέρα,

πείνα, θάνατος, αηδία

είν’ τα δώρα απ’ τα θηρία…

Αχ, ταλαίπωρη Ανθρωπότη,

μέχρι πότε σαν τον … πότη

θα γυρνάς, θα παραδέρνεις,

μες στη ζάλη θα υπομένεις;

Βρες ξανά τη δύναμή σου,

ξαναζώσε το σπαθί σου,

μια στρατιά οι λαοί, ως πέρα

να σαρώσουν τη χολέρα!

«Αποκάλυψη» να γίνει

που όλα τα θεριά τα σβήνει,

όλη η Γης κι η Οικουμένη

νιος Παράδεισος να γένει!

Ν.Π.

2-5-2020.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μιχάλης Παπαμαύρος

0

(Στις 26-4-2020 συμπληρώθηκαν 57 χρόνια από το θάνατο ενός μεγάλου Αγωνιστή-

Παιδαγωγού -Δασκάλου του ελληνικού λαού)

Του αδικημένου, του ανυπότακτου, του Εργάτη,

του διψασμένου φως κι ελπίδα Χωρικού

της Νέας Γενιάς που δεν τη λύγισ’ ούτε η πείνα

ούτε κι ο τρόμος του αιμοβόρου φασισμού,

υπήρξε δάσκαλος σοφός, μα απλός κι ωραίος

τη γλώσσα τους μιλούσε πάντα Αυτός

αφοσιωμένος, μα κι επίμονος,

αληθινά σπουδαίος,

ήρεμος πάντα,

γελαστός κι υπομονετικός…

Διάλεξε κι ακολούθησε για πάντα,

βάδισε σταθερά κι ολοταχώς

το δρόμο τον καινούργιο που μας ’δείξαν

ο Μαρξ, ο Λένιν κι ο Δημήτρης ο Γληνός.

Κει πάνω στ’ άπαρτα τα Κάστρα μας του Αγώνα

-βουνά απροσκύνητα, ταμπούρια λεβεντιάς-

στο πλάι τ’ Αντάρτη, πρωτοπόρου της θυσίας,

του μαχητή-θεμελιωτή της λευτεριάς,

του πλαστουργού της Νέας Ελλάδας του Λαού μας,

-της νεολαίας, της εργατιάς της αγροτιάς!-

πήρε τη θέση του και κράτησε ως το τέλος

μαχητικός, ακλόνητος κι Αυτός

κι ανέβηκε ψηλά ως τα μεσουράνια

σαν των Αγράφων ο πετρίτης κι ο αετός .

Εκεί με γνώση άφταστη, με τόλμη,

μ’ Όραμα μέγα, με τη φλόγα της καρδιάς,

έδειξε Αυτός, με λόγο, μ’ έργο και μ’ ιδρώτα,

το πώς τσακίζοντ’ οι αλυσίδες της σκλαβιάς,

πώς ξεριζώνεται της Γης η φρίκη,

η αδικία,

πώς Νέος Κόσμος θε’ να ’ρθει αστροφεγγιάς!

Κι απέδειξε περίτρανα τι αξίζει,

ΔΑΣΚΑΛΟΣ να είσαι του Λαού κι οδηγητής,

Να σαι αδερφός που δείχνεις του το δρόμο,

για να σκαφτούν θεμέλια στέρεα

Νιας Ζωής.

Αντί καριέρας και λουσάτων κούφιων τίτλων,

αντί τη γνώση να προδώσει στον παρά,

γίνηκε αυτός το Υπόδειγμα

το φωτεινό τ’ Ανθρώπου

του αγωνιστή – επιστήμονα, που ρίχνει τη σπορά,

τη Νέα Παιδεία,

βίωμα και πράξη και σημαία,

για να βλαστήσει, να καρπίσει η Λευτεριά,

-κόρη πανώρια κι η ακριβή,

κι άγρυπνη πάντα-

η Νέα.

Έδειξε Τούτος στους συντρόφους μαθητές του

ποιος είν’ ο δρόμος ο σωστός και δυνατός

κόσμος καινούργιος να χτιστεί, σε νέα θεμέλια,

-θεμέλια ασάλευτα, από γνώση- όλος φως.

Πάνω σ’ αυτά οι Λαοί της Γης να χτίσουν όλοι

στέρεα κι ανίκητα και πάντοτε γερά

το νέο κόσμο της δικής τους ευτυχίας,

Λαοκρατία, Ελπίδα, Ειρήνη, και Χαρά.

Στα πέτρινα, τα χρόνια που ακλουθήσαν,

στους μαύρους, δίσεκτους μιας νέας σκλαβιάς καιρούς,

-…όπου τα λάθη επί λαθών κι η «Βάρκιζα» μάς ρίξαν

μιας ηγεσίας από ανάξιους «ταγούς»,

μιας ηγεσίας βυθισμένης ως τα μπούνια

μες σε στραβούς (πολύ στραβούς!) συλλογισμούς,

σε τακτικές που δρόμο ανοίξαν στους Εγγλέζους

και στους δωσίλογους, παλιάνθρωπους φριχτούς… -

το πνεύμα Εκείνου άστραψε

ξανά σπινθηροβόλο,

φωτίζοντας δεσμώτες ηρωικούς.

Έκανε τις βαριές να σπάζουν αλυσίδες,

τα σκότη να σκορπούν κι η καταχνιά,

να γίνονται Σχολές, Πανεπιστήμια

οι φυλακές, οι εξορίες, τα κελιά

της απομόνωσης και των μελλοθανάτων

να λάμπουν γνώση και ζωή και Λευτεριά.

Έδειξε πάλι τότε Αυτός κι οι σύντροφοι όλοι,

εκείνη η θρυλική δρακογενιά,

πως τα μπουντρούμια, τα δεσμά, τα ξερονήσια

δεν φυλακίζουν δεν λυγούν τη Λευτεριά,

πως η Επιστήμη που το Δίκιο προασπίζει

νικήτρια βγαίνει, κάθε τύραννο αψηφά.

Άρρωστος πια, φτωχός, σακατεμένος

(απ’ το διωγμό, απ’ του φασισμού τα ερπετά)

το δρόμο τέλεψε, και κλείνει το βιβλίο,

μέρα τ’ Απρίλη ήρθε τούτη η συφορά,

ο Δάσκαλος, ο Δρυς λυγάει και πέφτει,

θλίψη σκορπίζοντας τριγύρω του βαριά.

Μ’ αφήνει πίσω του το Έργο της ζωής του

-όραμα αθάνατο- που μπήκε στα σκαριά!

Ακόμα γύρω του βαστούσε η τυραννία,

μα νέοι αγώνες προχωρούσαν τότε εκεί

κι ελπίδα νέα,

ζωντανή,

ξανά καθάρια

νέα γενιά προβάλλει πάλι, ηρωική•

η γενιά του ’60, η θαυμαστή και πρωτοπόρα

με τόλμη, μόρφωση, με δύναμη, μ’ ορμή.

Ήταν οι νέοι μαθητές του, τα παιδιά του!

Βλάστησε ο σπόρος που έριξεν –ολοζωής- Αυτός.

Σήκωσαν τη σημαία του, στον κόσμο διαλαλώντας:

«Είναι μαζί μας πάντα εδώ, πάντα οδηγός!

Ο Δάσκαλος Μιχάλης Παπαμαύρος

στέκει και δείχνει μας εμπρός,

πάντοτε ’μπρος! »

Φάρος λαών, της γνώσης, της Αλήθειας

Διδάχος απαράμιλλος μένει για πάντα Αυτός,

Αγέραστος, Περήφανος, Λεβέντης

Ωραίος, Γενναίος,

ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ.

Το έργο, τ’ όνομά του,

ω δάσκαλοι και ω νέοι,

κάθε γενιά μπροστά την οδηγεί.

Δρόμους ανοίγει, λάμπει,

μας εμπνέει!

Και πάντοτε μας λέει, μας νουθετεί:

«Διαβάστε!

Μάθετε!

Παλέψτε!

Ορθοστατήστε!

Ορθοβαδίστε!

Συνεχίστε!

Προχωρήστε!»

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Ν.Π. 27-4-2020

Φίλοι, συναγωνιστές.

Σχετικά με τη βιογραφία του αγωνιστή παιδαγωγού, με βάση ένα μεγάλο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο site http://www.katiousa.gr μπορούμε να επισημάνουμε ενημερωτικά:

Στις 26 του Απρίλη 1963 πέθανε στο Δημοτικό Νοσοκομείο της Αθήνας, με την ένδειξη άπορος, ο μεγάλος, φωτισμένος και πολύ ταλαιπωρημένος Χιώτης παιδαγωγός και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Μιχάλης Παπαμαύρος (1893 -1963).

Ο Μιχάλης Παπαμαύρος γεννήθηκε στη Βολισσό της Χίου το 1893. Ήταν φτωχό αγροτόπαιδο.Ωστόσο μπόρεσε να σπουδάσει δάσκαλος, να αριστέψει και για λίγον καιρό να δουλέψει σε σχολειό.

Με τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, όταν άνοιξε το Μακεδονικό Μέτωπο (1915-16), βρέθηκε εκεί στρατιώτης. Το 1916 αιχμάλωτος των Γερμανών στο Gorlitz της Ν. Σιλεσίας. Αργότερα,ο Παπαμαύρος έμεινε στη Γερμανία 4 χρόνια σπουδάζοντας στο Πανεπιστήμιο της Ιένας .

Ο Μιχ. Παπαμαύρος ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και του δημοτικισμού και μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου.

Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ενώ στο Εθνικό Συμβούλιο των Κορυσχάδων εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος της Χίου και μαζί με τον άλλο μεγάλο παιδαγωγό Κώστα Δ. Σωτηρίου ανέλαβε τη διεύθυνση του «Παιδαγωγικού Φροντιστηρίου της Ελεύθερης Ελλάδας».

Άφησε πίσω του ένα αξιόλογο επιστημονικό και συγγραφικό έργο (πρωτότυπα παιδαγωγικά έργα, δοκίμια, μελέτες, άρθρα, μεταφράσεις, σχολικά βιβλία).

Το 1956 μεταφράζει του Μακαρένκο «Ο δρόμος προς τη ζωή. Ένα παιδαγωγικό ποίημα» και το 1959 του βγάζει ο «ΔΙΦΡΟΣ» το βιβλίο «Οι γονείς και τα παιδιά τους». Στο μεταξύ γράφει και στην εφημερίδα «ΑΥΓΗ».

Το 1961 δημοσιεύει το παιδαγωγικό κύκνειο άσμα του, το βιβλίο «ΣΥΣΤΗΜΑ ΝΕΑΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ».

Είναι το μεγάλο έργο της ζωής του που το ονειρευόταν χρόνια, η παιδαγωγική και ιδεολογική διαθήκη του.

Η δίκη έγινε στην Πάτρα. Αθωώθηκε μα τώρα ήταν βαριά άρρωστος. Πήγε στη Σοβιετική Ένωση για θεραπεία κι είχε τη χαρά να τον δεξιωθεί και να τον τιμήσει η «Ακαδημία Παιδαγωγικών Επιστημών».

Ο Παπαμαύρος πέθανε στην Καλλιθέα σε ηλικία 70 χρονών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η φωνή μας

0

Εκείνες τις λέξεις η γλώσσα ενός ανθρώπου κάπου ανάμεσα στα δέντρα, τα βουνά, τις γραμμές, τα κάγκελα, δίπλα από τις πολυκατοικίες και τις καλύβες, τα εργοστάσια και τα σχολεία επιθυμεί να σχηματίσει, θα τις μάθεις ενώ ποτέ δεν έφτασε η παθιασμένη μιλιά ως εσένα.

«Το πνεύμα μου χορεύει με τα κύματα στο جبل الأقرع (Jebel Αqra) ενώ το ηλιοβασίλεμα κλείνει με στοργή τα νυσταγμένα μου μάτια. Μελωδίες και λευκοί ήχοι της γειτονιάς σαν ταλαντώνονται προς τη μεριά μου, παρέα με τον κοσμογυρισμένο αγέρα αφού χτυπήσουν την αμμουδιά, μου θυμίζουν όσα τα χεριά αυτά εμπρός μου μπορούνε να αποκτήσουν.

Η ίδια αυτή ζεστή ανάμνηση τώρα με σκοτώνει. Όσο και να προσπαθώ να εξημερώσω τa θεριά στα νεύρα μου με αυτήνα φυλακτό, ακόμη και αν δεν έσκαγε στα πλευρά με οργή του καραβιού η θάλασσα ακόμη και αν είχα γη να ξαποστάσω, τρέμουν μυαλό και σώμα.

Πριν από μια χούφτα μέρες διαφορετικά όνειρα κάθε νύχτα ζούσα. Τον τρόπο να σώσω τον εαυτό μου απ’ το χάος. Αν είμαι παιδί του ουρανού ή αν γεννήθηκα στο χώμα, αν κλειδιά την πόρτα για να ανοίξω με αφήνουν να αποκτήσω, ποιας μορφής άγαλμα να πλάσω, από όσα λόγια τα αυτιά μου παγιδεύουν και η σκέψη μου έμαθε να αντιλαμβάνεται.

Τώρα, μονάχα η κάρδια χτυπά και χαίρομαι αλλά το στόμα ουρλιάζει σε Θεούς και Δαίμονες. Στον κόσμο αυτόν όμως ζούμε μονάχα άνθρωποι. Τις σχέσεις που έχουμε αναπτύξει έχει αξία να παρατηρώ με προσοχή, ποιοι είναι οι κυρίαρχοι και ποιοι υποφέρουν για χάρη εκείνων, ώστε να αποφασίσω, πριν τον τελευταίο κόκκο, τι θα έπραττα αν δεν είχα την ζωή μέσα στο στήθος μου, αν η ανάσα μου υπήρχε.

θα παλεύω, θα παλεύεις, θα παλεύουμε

μια γροθιά, τα παιδιά της λάσπης

στη θάλασσα, την τρίαινα θα αρπάξουν.»

Α.Κ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σχετικά με τη μεταφυσική «υπαρξιακή» ποίηση

0

(Απ’ αφορμή το θάνατο της Κικής Δημουλά και ένα κριτικό σημείωμα του Θανάση Τσιριγώτη για την ποίησή της) 

Πριν λίγες μόλις μέρες έφυγε από τη ζωή η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά (η Βασιλική Ράδου –Δημουλά, 1931-2020). Σαφώς και θα την αποχαιρετήσουμε κι εμείς με σεβασμό, όπως κάνουμε για κάθε άνθρωπο του Πνεύματος και της Τέχνης, που μας έδωσε με το έργο του αφορμές κριτικής σκέψης και προβληματισμού, και ιδιαιτέρως, όταν φεύγει από τη ζωή μια ευαίσθητη λογοτεχνική μορφή και παρουσία.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ

0

Μία μου γραφή (ποίημα) γραμμένη τον Νοέμβρη του 1975 μέσα σ΄ένα εμπορικό καράβι κάπου στον Ειρηνικό ωκεανό αφού περάσαμε την διώρυγα του Σουέζ πηγαίνοντας για Κίνα. Ήμουν τότε μηχανικός εμπορικού ναυτικού.

Μόνος μες την καμπίνα μετά τη βάρδια της νύκτας (12-4) με σκέψεις αναπόλησης και προσμονής να καίγονται μες την απέραντη μοναξιά της θάλασσας, μα αίφνης ξεπήδησαν μέσα στο νου μνήμες Αγώνων Λευτεριάς που έμειναν όμως στη μέση γιατί η Λευτεριά του Λαού δεν ήρθε ποτέ και έκαναν το δάκρυ να κυλήσει.

Η γραφή μου αυτή ξεκινά με τόπο εξορίας (Γυάρος) και συνεχίζει με το Πολυτεχνείο του '73.
ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ

Ι. Γυάρος

Καθότανε παράμερα

απάνου σ' ένα βράχο

και κοίταζε τη θάλασσα

με τη γλυκιά ματιά του.

Ήτανε χρόνια αυτός εκεί

μ' άλλους πολλούς αντάμα

και πλάθανε το όνειρο

της λευτεριάς του ανθρώπου

που ολάκερο στο κόσμο

είχε τις ρίζες του βαθιά

μες τη δική μας γη.

Σύντροφε είπε μια στιγμή

και αδερφέ δικέ μου

για κοίταξε τη θάλασσα

που ανταριάζει όλη

καθώς σηκώνει κύματα

και τα κτυπά απάνου

στο βράχο αυτόν που στέκεται

εμπόδιο μπροστά της.

Αδέρφια όλοι εμείς εδώ

αδέρφια ο κόσμος όλος

που ενωμένοι αν ήμασταν

πιασμένοι χέρι - χέρι

σα θάλασσα με δύναμη

και με θωριά μεγάλη

που ο αχός θα έβγαινε

από χιλιάδες στήθια

και πάνω στο εμπόδιο

στο μαύρο αυτό το βράχο

θα στήναμε το τρόπαιο

αυτής λαμπρής μας νίκης.

ΙΙ. Πολυτεχνείο ΄73

Ήταν Νοέμβρης 17 του '73

κι' θάλασσα εφούσκωσε

κι' αντάριασε συνάμα

και σήκωσε τα κύματα

ψηλά ψηλά στα ουράνια

για να τη δουν όλοι αυτοί

που θέλουνε μια σπίθα

απ' τη μεγάλη τη φωτιά

να πιάσουνε τα χέρια

και σε χορό αλλιώτικο

να σύρουνε το βήμα

και να κτυπήσουν με ορμή

πούχουν βαθιά στα στήθια

αυτή τη μαύρη καταχνιά

να φέρουνε λιακάδα.

Κι' σπίθα είχε πια δοθεί

κι' ανέβαινε συνάμα

και ο αχός π' ακούστηκε

έφερε καταιγίδα

π' αυτή παρέσυρε μεμιάς

ότι κακό υπήρχε

μα στο πεδίο της τιμής

στήθηκε κι' ένα μνήμα

που πάνω γράψανε παιδιά

με το δικό τους αίμα.

Γιάννης Θανάσης Περικλής

Μάρκος Μαρία Βασιλική

Γιώργος Βασίλης Δημητρός

Μιχάλης Κώστας Νικολός ....

Διάβαζες και δεν έφτανες

ποτέ μέχρι το τέλος

γιατί τα δάκρυα τρέχανε

και θόλωναν το βλέμμα

κι' ήτανε όλοι τους παιδιά

γενναίοι αγωνιστές

που σκέπαζαν το μάρμαρο

με τη γλυκιά τους νιότη

που πρόωρα εχάθηκε

κάτω από τη βία.

Σύντροφε μου Αδερφέ

πούπεσες στον Αγώνα

είσαι ο Ήρωας μας νιε

και μεις μαζί σου αντάμα

θα πάρουμε το σπόρο σου

και το κλωνάρι ελιάς

πούδωσες με το χέρι σου

σ' εμάς τους αδερφού σου

και μεις θ' αφήσουμε μαζί

εν άσπρο περιστέρι

μέσα απ' τ' άγρια χέρια μας

Ελεύθερο και πάλι.

Λουκάς Σαγιάς

Υ.Γ. Τα ονόματα των Ηρωικών παιδιών που έδωσαν τη ζωή τους στο Πολυτεχνείο για τη Λευτεριά δεν τα θυμόμουν τότε που το έγραψα και τα άφησα όπως τα είχα γράψει χωρίς να τα διορθώσω σήμερα.

Οι στόχοι του Πολυτεχνείου αλλά και οι Αγώνες για Λευτεριά που έχει δώσει ο Λαός από το 1940 μέχρι σήμερα παραμένουν ζωντανοί και ανεκπλήρωτοι.

Δεν κλείνονται στα μουσεία, αλλά αποκτούν νόημα στους αγώνες που αναπτύσσει και θα αναπτύσσει ο λαός ενάντια στο σύστημα της υποδούλωσης της ζωής μας και τις πολιτικές του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ