Βιβλιοπαρουσίαση και ποιητική βραδιά του Γρηγόρη Νιόλη στα Χανιά

0

Το βιβλιοπωλείο «Το βιβλίο» και οι Εκδόσεις Ραδάμανθυς διοργανώνουν την Δευτέρα 30 Ιουνίου και ώρα 7:30 μ.μ. την ποιητική βραδιά του Γρηγόρη Νιόλη στο καφέ «ΑΘΕΑΤΟΝ» (Εμπορικό Κέντρο Ερμής – Μπουνιαλή 11-19). Θα προλογίσει ο φυσικός Δημήτρης Κοντουδάκης και μουσικά θα μας ταξιδέψει ο σαξοφωνίστας Κυριάκος Σουρλατζής.

Οπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση «ο Γρηγόρης Νιόλης είναι ζωγράφος-χαράκτης και εικονογράφος και γράφει πού και πού. Γεννήθηκε στα Χανιά το 1946. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο και πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές σχεδίου-ζωγραφικής-χαρακτικής στα Χανιά και την Αθήνα. Με το έντυπο ήρθε σε επαφή ως εικονογράφος-ενίοτε και ως επιμελητής ή διορθωτής- από το 1986 κ.ε. Έχει εικονογραφήσει πάνω από 150 βιβλία κυρίως παιδικά. Επίσης έχει δημοσιεύσει κείμενα καλλιτεχνικού ή κοινωνιολογικού πολιτικού ενδιαφέροντος σε εφημερίδες και περιοδικά, καθώς και μερικά διηγήματα, κόμικς και γελοιογραφίες.

Πενήντα χρόνια μετά την παλινόστηση της «καραμανλικής» δημοκρατίας, αποφάσισα να δημοσιεύσω μερικά ποιήματα της τελευταίας εικοσαετίας και μερικά της πρώτης νεότητας, που αφορούν στο κοινωνικό γίγνεσθαι και σε μένα παράλληλα. Και ακριβώς πενήντα χρόνια μετά, τόλμησα να ακουμπήσω με στίχους την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Παρεμπιπτόντως, την παλινόστηση της «καραμανλικής» δημοκρατίας θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και «παλινδρόμηση», τόσο που είχαμε βαρυστομαχιάσει εφτά ολόκληρα χρόνια με ό,τι χειρότερο μπορούσε να προκύψει σε έναν λαό με ιστορία και μνήμη. Θα το θεωρούσα ωστόσο άδικο, δεδομένου ότι, μολονότι ο γέρο-Καραμανλής, κάτω από το ψευτοδίλημμα «Καραμανλής ή τανκς», είχε σαρώσει με 52% παρακαλώ, και με μια ισχνή αντιπολίτευση, η περίοδος όμως αυτή, υπήρξε γόνιμη και γεμάτη σκληρούς αγώνες με πολλές νίκες και με ήττες φυσικά, αλλά και με εκατοντάδες χιλιάδες λαού στους δρόμους. Νομοσχέδια πάρθηκαν πίσω, αντικομμουνιστικοί νόμοι κατέρρευσαν, θεμελιώθηκε ο εργοστασιακός συνδικαλισμός. (Ας κάνουμε κάποια σύγκριση με το σήμερα.) Εν πάση περιπτώσει, να πω εδώ ότι μερικές φορές, πράγματα που αδυνατώ να εκφράσω με τη ζωγραφική ή τη χαρακτική, ή δεν έχω το χρόνο, τα ρίχνω στο χαρτί έτσι όπως αντανακλούν στην ψυχή μου.

Ο τίτλος «Ζη» έχει να κάνει με τη μεταθανάτια ζωή για την οποία είμαι βέβαιος: οι άνθρωποί μας ζουν μετά το θάνατό τους τόσο, όσο τους θυμόμαστε. Σ’ αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους, τους αθάνατους, είναι αφιερωμένοι αυτοί οι στίχοι και προπαντός σε κείνους που «πέσανε θύματα σε άνιση μάχη και αγώνα, ψωμί, λευτεριά και τιμή του λαού γυρεύοντας βρήκανε μνήμα».

Στους «αρίφνητους» νεκρούς του Πολυτεχνείου

Σ’ όλα τα θύματα της αστυνομίας και του παρακράτους των μεταπολιτευτικών χρόνων

Στους αμέτρητους ταξιδευτές και επαναπροωθούμενους, που «αναπαύτηκαν» δια της βίας στου Αιγαίου τα μαύρα νερά

Στους καθημερινούς νεκρούς της δουλειάς και του μόχθου, θύματα της αδιαφορίας, της απληστίας και της ασυδοσίας των αφεντικών

ΣΤΟΥΣ ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΝΤΑΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ.
 

Τα θύματα αστυνομίας και παρακράτους από τη μεταπολίτευση και εδώ, δεν είναι και λίγα: Αλέκος Παναγούλης, Σιδέρης Ισιδωρόπουλος, Νίκος Μαυροειδής, Σωτηρία Βασιλακοπούλου, Βασίλης Τσιρώνης, Ιάκωβος Κουμής, Σταματίνα Κανελλοπούλου, Μιχάλης Καλτεζάς, Χρήστος Τσουτσουβής, Νίκος Τεμπονέρας, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Σαχζάτ Λουκμάν, Παύλος Φύσσας, Βασίλης Μάγγος, Ζακ Κωστόπουλος, Νίκος Σαμπάνης (Τσιγγάνος), Κώστας Φραγκούλης (Τσιγγάνος), Χρήστος Μιχαλόπουλος (Τσιγγάνος), Κώστας Μανιουδάκης και… και…

Θα ζουν για πάντα στις καρδιές μας».

πηγή: Χανιώτικα Νέα 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

9 Δεκέμβρη - Βιβλιοπαρουσίαση: Ζη, του Γρηγόρη Νιόλη στο Βιβλιοκαφέ "Εκτός των Τειχών"

0

Στα πλαίσια μιας σειράς εκδηλώσεων που διοργανώνει για τον Δεκέμβριο το βιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών, την ερχόμενη Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου στις 7:00 μ.μ. θα γίνει βιβλιοπαρουσίαση της συλλογής ποιημάτων και χαρακτικών του Γρηγόρη Νιόλη με τίτλο “Ζη”. Αν και χαράκτης και εικονογράφος κατά κύριο λόγο και περιστασιακός λογοτέχνης, στα βιβλία του Γρηγόρη Νιόλη η μια τέχνη συναγωνίζεται την άλλη, πάντα με ζωντανή και αγωνιστική ματιά στην ιστορία και τη μνήμη.

Λεπτομέρειες Εκδήλωσης

Ημερομηνία 09 Δεκεμβρίου 2024.
Ώρα: 19:00
Μέρος: Βιβλιοκαφέ "Εκτός των Τειχών"
Διέυθυνση: ΓΡΑΒΙΑΣ 10-12, ΕΞΑΡΧΕΙΑ, ΑΘΗΝΑ

Phone: 2103303348
Mail: ett.books@yahoo.com

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Του έρωτα και του πολέμου

0

του Γρηγόρη Νιόλη
(Αναδημοσιεύτηκε στα Χανιώτικα Νέα)

Ο Έρωτας και ο Πόλεμος τα δυο στοιχειά μαλώνουν
Δεν πολεμούνε μ’ άρματα με σπάθες και κανόνια
Μόνο ξυπνάει ο Έρωτας με τις μικρές φτερούγες
Τανίζει τον μπογάκι του και κάνει του Πολέμου:

– Δε σε φοβάμαι Πόλεμε, κι ας είσαι αρματωμένος.
Έχω τον Ήλιο αφέντη μου, και το Φεγγάρι αδέρφι.
Εγώ ΄μαι η άκρη της Ζωής και η αρχή του Κόσμου.
Ταιριάζουν με το μάτι μου τ’ αντίθετα που πρέπουν.
Σπέρνω με τις σαΐτες μου τα αίχνη και τα δάση.
Σπέρνω μανούλες όμορφες και άντρες πολεμιστάδες,
Κι όσο γκρεμίζεις και χαλάς, πάντα μπροστά σου θα ΄μαι.

– Μωρέ μπασταρδοκόπελο, μη μου παρακουνιέσαι!
Απλώνω τη χερούκλα μου και καταλυώ σε αν θέλω
Να ιδείς ποιος είναι η αρχή κι η απαρχή του Κόσμου.
Δουλειά σου είναι που θρέφεις με, Νόμος που με ταΐζεις

– Θα ΄ρθει μια μέρα Πόλεμε, να κάτσεις στη σπηλιά σου
Και να ΄ναι μέρα του Μαγιού να πλημμυρίζει ο ήλιος
Σαν μετρηθούμε οι δυο μαζί, στα πράσινα λιβάδια!
Και να ΄ναι πλήθος οι Λαοί, ζερβά, δεξά και ομπρός μας
Με της Ειρήνης τα σπαθιά, τα φτέρουγα τσ’ Αγάπης
Να δεις πώς ξεκινά η Ζωή και πώς αλλάζει ο Νόμος.
Μυριάδες θα ΄ν’ οι Ανάπηροι κι οι Άγνωστοι Στρατιώτες
Κι οι ναύτες κι οι μηχανικοί κι οι πολυβολητές τους,
Με την ουρά του δέλφινα, με τα φτερά στους ώμους
Και του Ικάρου τα παιδιά, με τα κουπιά τ’ ανέμου.

Με τον Λαμπράκη αρχηγό και με τον Μπελογιάννη
Και με το γιο της Καλογριάς, το Διάκο και τον Άρη
Με τον Αντύπα δάσκαλο και το Δασκαλογιάννη
Και τον Ανδρούτσο το θεριό, που ΄τρεμε η γης και ο κόσμος
Και από μακριά τον Μπολιβάρ μαζί με τον Γκεβάρα
Τη Ρόζα και το Σπάρτακο και με τον Σουκατζίδη
Με τον Κορνάρο τον Ουγκώ και με τον Μαγιακόφσκι
Με την Ηλέκτρα, τη Μαντώ και με την Μπουμπουλίνα
Και με την Πασιονάρια μαζί με τον Ντουρούτι
Την Μπίμπα την αλύγιστη, το θρυλικό Κτιστάκη
Και ακόμα την λιοντιόψυχη Ηρώ Κωνσταντοπούλου
Και τη δεύτερη μάνα της, τη Λέλα Καραγιάννη.
Και με τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και τον Πατρίς Λουμούμπα
Και το Σαράφη στρατηγό και τον Νικηφορίδη

Αλλά και με τους τραγικούς Πλουμπίδη- Ζαχαριάδη
Με το Σωτήρη Πέτρουλα και με το Διομήδη
Τον Μιχαλάκη Καραολή και τον Παληκαρίδη
Και των δασκάλων δάσκαλο, τον Νίκο Τεμπονέρα
Και με τον Τούρκο ποιητή Ναζίμ Χικμέτ και ακόμα
Με το παιδί Φάντασμα και με την Κατερίνα

Μα πρώτη και καμαρωτή περδικοπερπατούσα
Ομπρός του Πρωτομάστορα την Όμορφη Γυναίκα
Ολόρθη και περήφανη και καστανομαλλούσα
Να βγαίνουν απ’ τον κόρφο της λογιώ – λογιώ γιοφύρια
Αλλά ζερβά κι άλλα δεξά κι άλλα ομπρός και πίσω
Για να διαβαίνουν οι λαοί, να τρέμουν οι αρχόντοι.
Κι οι στρατηγοί κι οι ναύαρχοι κι οι έμποροι της διχόνοιας
Μαζί σου, αιώνια φυλακή μες στο πηχτό σκοτάδι.

Τούτο δεν είναι όνειρο, είναι τρανό γιορτάσι
Κι εγώ θε να ΄μαι ο γιορταστής, ο γητευτής κι ο μάγος
Να δεις ποιος είναι η αρχή κι η απαρχή του κόσμου
Γιατί δεν σε βαστούμε πια ναι ξεδιαλές τα νιάτα,
Να τρως του κόσμου τα παιδιά…

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

1922- 2022: ΕΞΟΔΟΣ- ΔΙΕΞΟΔΟΣ (Εικαστική Έκθεση)

0

Γιάννης Στεφανάκις, ο Πρόσφυγας, 2023
Σχέδιο-κάρβουνο σε χαρτί, 75Χ151εκ.

Ξεκίνησε επιτέλους στις 12 Μάη η μεγάλη έκθεση 1922-2022 ΕΞΟΔΟΣ- ΔΙΕΞΟΔΟΣ που οργάνωσε το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας μετά από πολλά εμπόδια «με χαρακτηριστική την αναβλητικότητα και την κωλυσιεργία του Υπουργείου Πολιτισμού, για την οικονομική ενίσχυση που είχε δεσμευτεί να μας παράσχει». (1) Φαίνεται πως η τραγωδία ης Μικρασιατικής Καταστροφής δεν προσφέρεται ούτε για καμάρι, μα ούτε -πόσω μάλλον – για εκμετάλλευση ή καπηλεία από την αστική μας τάξη, είτε των βενιζελογενών είτε των απογόνων των βασιλοφρόνων.

Γρηγόρης Νιόλης, Χωρίς τίτλο, 2018, Λινογραφία,
χρωματιστά χαρτιά κολάζ, 39Χ49εκ

Στην έκθεση αυτή που συμμετέχουν 370 περίπου καλλιτέχνες αποτυπώνονται κυρίως η νοσταλγία των χαμένων πατρίδων, ο πόνος του ξεριζωμού, αλλά και η οργή και η καταγγελία του πολέμου, του μαζικού αυτού σφαγείου όπου «σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ». (2) 

Πιο συγκεκριμένα, ο πόλεμος αυτός ξεκίνησε με τη λεγόμενη Μικρασιατική Εκστρατεία το 1919 στ’ απόνερα του Α΄ παγκοσμίου Πολέμου, από την αστική μας τάξη, πρόθυμη πάντα υπηρέτρια των ιμπεριαλιστικών αφεντάδων της, στα πλαίσια της λεγόμενης «μεγάλης ιδέας». «Τα ιστορικά γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής αποκαλύπτουν πως λαϊκοί άνθρωποι Έλληνες και Τούρκοι που ζούσαν στον ίδιο τόπο ειρηνικά, για αιώνες….υποχρεώθηκαν να ‘ρθουν αντιμέτωποι πολεμώντας σ’ ένα πόλεμο που υπηρετούσε τα συμφέροντα των αστικών τάξεων των δύο χωρών». (3) 

Αρκετοί πίνακες, γλυπτά, χαρακτικά και εγκαταστάσεις αποδίδουν ποικιλοτρόπως το κάψιμο της Σμύρνης, εικόνα που ούτως ή άλλως έχει εγκατασταθεί από χρόνια στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού μας. Η αλήθεια είναι, πως και ολόκληρα χωριά και πόλεις μουσουλμάνων κάηκαν κατά τον ίδιο τρόπο από τα ελληνικά στρατεύματα, όταν υποχωρούσαν από την αντεπίθεση των στρατευμάτων του Κεμάλ. 

Αρκετά έργα λοιπόν επιχειρούν – και συχνά το καταφέρνουν εξαιρετικά- να εκφράσουν την αντίθεση στον παραλογισμό του πολέμου στη γενικότητα του. Αρκετοί επίσης καλλιτέχνες καταφέρνουν ν’ αποδώσουν ή έστω να υπαινιχθούν την κοινή μοίρα των προσφύγων των πολέμων διαχρονικά μέχρι και σήμερα.

Μιχαήλ Φαλκώνης, Χονευτήρι,, 2023,
Ξυλογραφία, 18Χ25εκ

Κάποιοι καλλιτέχνες επίσης εστιάζουν στη θετική συμβολή του μικρασιατικού ελληνισμού στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού κράτους αντίστοιχα από κάθε άποψη. Ποιος μπορεί άραγε ν’ αρνηθεί για την ώθηση που δώσανε, για να μην πω τις βάσεις, τόσοι άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών, στον νεοελληνικό πολιτισμό; Ποιος επίσης μπορεί ν’ αγνοήσει ένα ρωμαλέο προλεταριάτο της πόλης και της υπαίθρου που μπόλιασε το ελλαδικό εργατικό λαϊκό κίνημα με κορύφωμα το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού;

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Ιονίου και καθημερινά σχεδόν συνοδεύεται από ενδιαφέρουσες διαλέξεις και δραστηριότητες, και φιλοξενείται στο πρώην Δημόσιο καπνεργοστάσιο, Λένορμαν 218.

                                   Γρηγόρης Νιόλης, χαράκτης-ζωγράφος

Χρήστος Αγγελίδης, Χωρίς τίτλο, 2017
 Ακρυλικό, 55Χ80εκ

1.Νάσος Χαλκίδης, πρόεδρος ΕΕΤΕ

2. «Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου» Κ. Βάρναλης

3.Απότο εισαγωγικό σημείωμα της έκθεσης

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βιβλιοπαρουσίαση | Μαρία Αντωνιάδου-Μαριόλη: «ΛΑΣΠΩΜΕΝΟΙ ΟΝΕΙΡΟΚΗΠΟΙ, αλήθειες που θάφτηκαν»

0

Του Γρηγόρη Νιόλη 

«...μέσα στον ήχο της βροχής που έσταζε στον τενεκέ, άρχισα να ορκίζομαι να φύγω απ’ αυτή τη χαμογειτονιά, να γίνω τρανός, να βοηθήσω όλους αυτούς γύρω μου, να εξοντώσω αυτά τα καθίκια που μας διώξανε απ’ τους τόπους μας και μας σκοτώνουν καθημερινώς, με την πείνα, με τις εξορίες και τις φυλακές, όταν τολμούσαν οι πατεράδες και οι μανάδες μας να ζητήσουν ένα ψίχουλο δίκιο».  

Έτσι μιλά ο νεαρός πρωταγωνιστής της Μαρίας Αντωνιάδου-Μαριόλη, ο Στρατής, στο συγκλονιστικό έργο της «Λασπωμένοι ονειρόκηποι, αλήθειες που θάφτηκαν». Μέσα από το τη σφιχτοδεμένη, σαν ριπές πολυβόλου, πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ξετυλίγεται όλο το δράμα του μικρασιατικού ξεριζωμού· εκεί, στα τρία στενοσόκακα στην άκρη της Παλιάς Πόλης των Χανίων, δυο βήματα από τα μπορντέλα. Αλλά και όλο αυτό το δράμα των φτωχών αυτών ανθρώπων που προσανατολισμένοι επί το πλείστον προς την Αριστερά αντιμετωπίζουν όλο το μένος της μετεμφυλιακής κρατικής εξουσίας.

Όταν κατηγορούν τον εξόριστο πατέρα του οι χωροφύλακες πως τάχα εκείνος τον καθοδήγησε και γράφτηκε στους Λαμπράκηδες, ξεσπάει ο Στρατής: «Ούτε γράμμα δεν τους αφήνετε να μας στείλουν. Δεν ξέρουμε αν ζουν, ή αν τους έχετε πετάξει σε κανένα γκρεμό και μας λέτε ότι μας καθοδηγούν; Η ζωή μας καθοδηγεί, το άδικο που εξασκείται γύρω μας για τα συμφέροντα σας, που είναι κοινά με τους ξένους φασίστες που μας έκοβαν τα χέρια (…) όταν μας σφαγιάζανε στη Σμύρνη».

 Με δεδομένο ωστόσο ότι τέτοια περίπου υπήρξε και η αντίδραση της συγγραφέως όταν δέκα χρονών παιδούλα τη συνέλαβαν να γράφει συνθήματα στους τοίχους -που κι αυτή δεν είχε καν γνωρίσει τον εξόριστο πατέρα της-, καταλαβαίνει κανείς πόσο βιωματικές είναι αυτές οι καταγραφές. Γι’ αυτό και τόσο ζωντανές. Δεν χρειάστηκε δηλαδή να καταφύγει στον Γκόρκι ή στον Ντίκενς η Μαρία Αντωνιάδου –Μαριόλη προκειμένου να «δέσει» την ιστορία της. Τα είχε όλα εδώ, σ’ αυτές τις χαμοκέλες.

«Οι τρεις μεγάλοι σοσιαλισταί της ζωής είναι ο έρωτας, η πείνα και ο θάνατος», έγραψε κάποτε στην «Καθημερινή» η Ελένη Βλάχου. Και καλά, όσον αφορά τον έρωτα τώρα, τι να πω. Αλλά πόσες φορές, αλήθεια, θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πείνα ένας αστός, ένας παραλής; Και πόσες φορές με το θάνατο, όταν ο φτωχός, ο πεινασμένος, ο κυνηγημένος τον αντιμετωπίζει καθημερινά;

   Ο θάνατος! Ο θάνατος εδώ ενεδρεύει παντού σε κάθε γωνιά, σε κάθε σελίδα.

Μα απέναντι στο θάνατο - κι αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία - ορθώνεται με όλες τις απαιτήσεις της η Ζωή: «Να συνεχίσουμε», «να επιζήσουμε», «θα τα καταφέρουμε», κραυγάζει χορεύοντας ζεϊμπέκικο ο Πάνος, ο κομμουνιστής.

•Και ο γιατρός! Ο Γιατρός μας, που τον έχουν αποφυλακίσει προσωρινά, τρέχει πάνω-κάτω στις σελίδες με το ποδήλατό του για να γιατροπορέψει τη φτωχολογιά, εκεί στη λασπογειτονιά που επί τουρκοκρατίας σταυλίζανε τα άλογα!

•Και ο πανέμορφος λουλουδόκηπος της Αννιώς, καθώς «στις λάσπες φυτρώνουν τα νούφαρα».

•Και η γυναίκα; Η Γυναίκα του φτωχόσπιτου γίνεται μάνα και πατέρας μαζί καθώς ο πατέρας λείπει στα Μακρονήσια και τις φυλακές, είτε μπεκροπίνει για να βαστάξει τα αβάσταχτα. Υποφέρει μάλιστα συχνά τη βία του άντρα που κάποτε της είχε ορκιστεί να την κάνει «βασίλισσα». Σε κάθε περίπτωση ωστόσο η Γυναίκα είναι που κυριαρχεί σε τούτη την παλαίστρα. Η γυναίκα είναι που σηκώνει όλο το βάρος της εξαθλίωσης.

Σαν σε κινηματογραφική ταινία απλώνεται η ιστορία της οικογένειας, από τη Σμύρνη ίσαμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ως προβολή των αδυσώπητων νόμων της ταξικής κοινωνίας, στο σήμερα όπου γης, με τους πολέμους, την προσφυγιά και τη φτώχεια.

Όμως δεν πρόκειται για μια απλή καταγραφή από «αλήθειες που θάφτηκαν». Πρόκειται για σπουδαίο λογοτεχνικό κείμενο «που καταφέρνει να μεταδώσει στον αναγνώστη τη συγκίνηση της δημιουργού» (Λ. Τολστόι, «Τι είναι Τέχνη»).

Το μόνο αρνητικό στοιχείο που οφείλουμε να επισημάνουμε είναι κάποια σχόλια του εκδότη, όπως π.χ. ότι η διαπάλη στα πλαίσια του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, η αντίσταση στον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και τη γραμμή που οδήγησε στην παλινόρθωση στη Σοβιετική Ένωση προβάλλεται σαν σύγκρουση της ΕΣΣΔ με την Κίνα για εδαφικές διαφορές, συκοφαντώντας έτσι τους αγώνες εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως όχι μόνο ενάντια στον καπιταλισμό αλλά και στην παλινόρθωσή του. Όπως επίσης το αναμάσημα των αστικών αφηγημάτων για τα «εγκλήματα» του Στάλιν, αλλοιώνοντας έτσι το αντιρεβιζιονιστικό, επαναστατικό πνεύμα της συγγραφέως.

 Ένα πνεύμα ανθρωπιάς και αισιοδοξίας διαπερνά όλο το βιβλίο. «Ίσως χρειαστεί να ξαναδιαβούμε τους ίδιους δρόμους. Ίσως σκορπιστούμε πάλι με φίλους, με συντρόφους. Μα “ίσως” δεν υπάρχει στα όνειρα και στα ιδανικά…»

 Το βιβλίο αυτό αξίζει να διαβαστεί: «Όσο στον κόσμο υπάρχει φτώχεια, αναλφαβητισμός και εξαθλίωση, βιβλία σαν κι αυτό δεν θα είναι περιττά» Βίκτορ Ουγκό, «Οι Άθ

• Η Μαρία Αντωνιάδου–Μαριόλη γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα όπου είχε καταφύγει η οικογένειά της μετά την εξορία του πατέρα της. Ο πατέρας της ήταν πρόσφυγας από τη Σμύρνη και η μητέρα της από τα Σφακιά. Γνώρισε τον πατέρα της όταν έγινε 10 χρονών και έζησε τα παιδικά της χρόνια στις φτωχογειτονιές, σε μια εποχή που ακόμη και τα παιδιά των κομμουνιστών και των εξόριστων αντιμετωπίζονταν σαν «μιάσματα» από το καθεστώς. Σε μια πρόσφατη αφήγησή της στην εφημερίδα «Χανιώτικα Νέα» αναφέρει: «Ο πατέρας μου ήλθε οργανωμένος αριστερός από τη Σμύρνη, ήταν από πολύ νωρίς μέλος στο ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας, τον πρόδρομο του ΚΚΕ) και συνειδητός κομμουνιστής. Με τη μητέρα μου, Σοφία Αβαράκη, παντρεύτηκε το 1939 και αγόρασαν ένα σπίτι πίσω από τη “Σταφιδική” στο παλιό λιμάνι. Γίνεται ο πόλεμος, φεύγει ο πατέρας μου στην Αλβανία, στους πρώτους βομβαρδισμούς των Γερμανών καταστρέφεται το σπίτι, μένει η μητέρα μου μόνο με το κλειδί! Αυτό μόνο βρήκε ο πατέρας μου γυρίζοντας πίσω. Και βέβαια δεν έμεινε… ήσυχος, μπήκε στην αντίσταση. Μετά την απελευθέρωση, τον έπιασαν, γιατί έκανε πολιτική δουλειά καθώς ήταν άνθρωπος μορφωμένος. Τον κράτησαν 4 μήνες εδώ στις φυλακές των Χανίων, τον βασάνιζαν να υπογράψει δήλωση αλλά αυτός δεν ενέδωσε! Τον έστειλαν στη Μακρόνησο, στην Ικαρία, εγώ τον γνώρισα πρώτη φορά το 1957 όταν ήμουν 10 ετών! Δεν τον είχα ξαναδεί και φαντάσου πως δεν τον ήθελα! Πολύ δύσκολα χρόνια, μεγάλη φτώχεια, το σπίτι να στάζει νερά, εμάς μας είχαν στην μπούκα και γιατί ήμασταν πρόσφυγες – τουρκόσπορους μας έλεγαν ακόμα τόσα χρόνια μετά οι και… καλά ντόπιοι – και γιατί ήταν κομμουνιστής». Παρά τις αντίξοες συνθήκες και τις δυσκολίες σπούδασε δασκάλα. Εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα και, όπως λέει και η ίδια, ακολουθήσαμε το δρόμο του πατέρα γιατί «μεγαλώνεις και κρίνεις ότι ο πατέρας σου μαχόταν για κάτι που άξιζε». Έχει δύο κόρες παντρεμένες και τέσσερα εγγόνια. Μένει στα Χανιά, όπου είναι γνωστή από τη συμμετοχή της στους αντιβασικούς και λαϊκούς αγώνες.

• Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ραδάμανθυς, Χανιά, 2021, σελ..91

• Ο Γρηγόρης Νιόλης είναι Ζωγράφος-Χαράκτης
  

Η παρουσίαση του βιβλίου δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία του Σαββάτου 5 Φλεβάρη 2022

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Επίκαιρο σκίτσο του Γρηγόρη Νιόλη για το ''Μένουμε Σπίτι"

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σατιρικό σκίτσο του Γρηγόρη Νιόλη για τις πολιτικές εξελίξεις...

1

Του Γρηγόρη Νιόλη από τα Χανιά, στη μνήμη του άφθαστου καλλιτέχνη ΓΙΑΝΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ, πάνω σε βασική ιδέα του οποίου δουλεύτηκε αυτό το σκίτσο.

http://protovouliantistasis.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Όπου κάλπη και χαρά...

0

«Το θέμα δεν είναι ποιός παίζει στη σκακιέρα
το θέμα είναι τίνος είναι η σκακιέρα.
Κάθε στιγμή, κάθε μερόνυχτο
νέοι πύργοι υψώνονται και πέφτουν.
Στρατιές κουρντιστά στρατιωτάκια
ορμούν έτσι κι αλλιώς παράλογα
σ’ αντίπαλα οχυρά που τα τρομάζουν·
το θέμα είναι πότε αυτά τα πιόνια
θα γίνουν κυρίαρχοι της σκακιέρας»
Παύλος Λάλος, “Το θέμα”

Το ποίημα αυτό έχει γραφτεί το 1980, τότε δηλαδή που στη συνείδηση των περισσοτέρων ο μισός κόσμος, θεωρητικά τουλάχιστον, ήταν ακόμα κόκκινος. Επίσης, τότε σε Ασία, Λατινική Αμερική και προπαντός στην Αφρική, πάλευε πλήθος απελευθερωτικών κινημάτων, πολλά απ’ αυτά νικηφόρα και τα περισσότερα με μικρότερη ή μεγαλύτερη σοσιαλιστική αναφορά. Αλλά και στις δυτικές χώρες το εργατικό κίνημα -μολονότι συχνά σε ρεφορμιστική τροχιά- είχε κατακτήσει και κατακτούσε διαρκώς σημαντικά δικαιώματα.

Ετσι λοιπόν τα “πιόνια” τότε είχαν σοβαρές πιθανότητες να γίνουν “κυρίαρχοι” της σκακιέρας. Τουλάχιστον πολύ περισσότερο απ’ ότι σήμερα, που η εργατική κυρίως τάξη είναι αποσυγκροτημένη πολιτικά, συνδικαλιστικά και οργανωτικά. Καθώς και λόγω του ότι, μετά την ολοκληρωτική πια παλινόρθωση του καπιταλισμού σε Σοβ. Ενωση και Κίνα, οι δυο αυτές χώρες, από ελπίδα των λαών έχουν μετατραπεί σε δυο από τους χειρότερους εχθρούς των.

Μολαταύτα και σήμερα και πάντα “το θέμα είναι τίνος είναι η σκακιέρα”. Και καλά, όταν το παιχνίδι παίζεται στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στα οδοφράγματα, στα σχολειά και στους δρόμους, στα ζωντανά δηλ. σπλάχνα και γήπεδα της κοινωνίας. Οταν όμως παίζεται στις κάλπες; Τι γίνεται τότε; Τι πιθανότητες υπάρχουν;

Αλλά ας δούμε τα πράγματα από την αρχή.

Το εκλογικό δικαίωμα, από την αρχαία Αθήνα του Κλεισθένη μα και πολύ αργότερα αφότου δηλ. η αστική τάξη μέσα από αλλεπάλληλες συγκρούσεις κατακτούσε την εξουσία και με κορύφωση τη Γαλλική Επανάσταση (1879), αποτέλεσε μεγάλη επαναστατική κατάκτηση.

Από τότε βέβαια, αρκετά φωτεινά μυαλά είχαν επισημάνει τ’ αρνητικά της αντιπροσωπευτικής αστικής δημοκρατίας, ότι δηλ. με την εφαρμογή “έξυπνων” εκλογικών συστημάτων και όχι μόνο έβρισκε πάντα τους τρόπους η κυρίαρχη τάξη να κυβερνά κατά τα συμφέροντά της, και να φιμώνει τις απείθαρχες φωνές. Οτι μια μέρα κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια ο λαός αποκαλείται κυρίαρχος, και τις υπόλοιπες “κάθεται στ’ αβγά” του, και υπομένει στο περιθώριο.

Μας λένε πως “η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει”. Μα, απ’ όσο θυμάμαι, δυο μόνο πραγματικές πλειοψηφίες είχαμε στην χώρα μας μεταπολεμικά: Μια του Γ. Παπανδρέου το ’64 με το 53% (που δεν τον αφήσανε κιόλας να κυβερνήσει οι Αμερικανοί και το παλάτι) κι άλλη μια του Καραμανλή το ’75, με 54%. Η σημερινή κυβέρνηση επί παραδείγματι κυβερνά με το 32%+2% περίπου. Μα, θα μου πείτε έχει τη “σχετική” πλειοψηφία. Συμφωνώ, αλλά το… 66% δεν είναι η υπεραπόλυτη πλειοψηφία; Και η αποχή; Και ο Τραμπ στις ΗΠΑ;

Μια και αναφέρθηκα στην αποχή, αποχή έχουμε δυο ειδών: η συνειδητή αλλά και την αποχή λόγω αδιαφορίας (που κάτι ωστόσο μπορεί να σημαίνει κι αυτό). Μια κοντινή εκλογική συμπεριφορά με την αποχή είναι το λευκό ή το άκυρο.

Για την Αριστερά (και για να εξηγούμαι εννοώ την μαρξιστική Αριστερά) η εκλογική διαδικασία αποτελεί μεν πολύ σοβαρό ζήτημα , αλλά η συμμετοχή ή όχι, και πώς δεν είναι ζήτημα αρχής. Να θυμίσω τη διατύπωση του Κ. Μαρξ: «Αν οι εκλογές φέρναν την αλλαγή, θα ήσαν παράνομες».
Η συμμετοχή δηλ. κάθε φορά στις εκλογές έχει να κάμει με το κατά πόσον βοηθά ή όχι στην ανάπτυξη του εργατολαϊκού κινήματος. Ο Λένιν άλλωστε, περιγράφοντας τον “κόκκινο βουλευτή” τον παρομοιάζει με συνήγορο της εξωκοινοβουλευτικής λαϊκής πάλης μέσα στο αστικό κοινοβούλιο όπου “καθημερινά δικάζεται η εργατική τάξη”.

Η ιστορία έχει δείξει ότι το προνομιακό πεδίο της Αριστεράς και των εργαζομένων δεν είναι οι εκλογές, δίνεται ωστόσο τότε η δυνατότητα τόσο της εκπροσώπησης όσο και της απεύθυνσης των μηνυμάτων της σε ευρύτερα στρώματα κατά τον προεκλογικό αγώνα. Οταν φυσικά δεν την απαγορεύουν δια νόμου (βλέπε Τουρκία και αλλού), όταν δεν καταφεύγουν σε βία και νοθεία ή ακόμα σε ανοιχτή δικτατορία. Ολα τα ‘χουμε ζήσει. Το προνομιακό πεδίο της Αριστεράς είναι η εξωκοινοβουλευτική πάλη, στην οποία οφείλει να υποτάσσεται η κοινοβουλευτική. Αυτή είναι η λενινιστική θεωρία, εμπειρία και πρακτική.

Δυστυχώς, όμως σήμερα, κι όχι μόνο στον τόπο μας, στην συντριπτική πλειοψηφία των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Οπου κάλπη και χαρά η… Βασίλω πρώτη!! Ακόμα και οι όποιες κινητοποιήσεις που όλο και λιγοστεύουν, γίνονται συχνά για… “να διορθώσει ο λαός την ψήφο του”!

Είναι, λένε, οι εκλογές, η… μητέρα των μαχών!! Κι ο πατέρας;

Και καλά όταν πρόκειται για τις Βουλευτικές ή για τις Δημοτικές εκλογές που έχουν φυσικά μεγάλη σημασία. Αλλά οι ευρωεκλογές;

Καλά οι ευρωπροσανατολισμένοι. Πώς γίνεται όμως, κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς που διακηρύσσουν την έξοδο της χώρας μας από την Ε.Ε., να καλούν το λαό να ψηφίσει σ’ αυτήν την κάλπη;

Σήμερα, 40 χρόνια μετά τη σύνδεσή μας με την Ε.Ε., 20 χρόνια μετά το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας από ΝΑΤΟ και Ε.Ε.

Σήμερα, που ο μύθος των κοινών συνόρων έχει διαλυθεί πάνω στα πανύψηλα τείχη ενάντια στους πρόσφυγες των πολέμων που και με τη συμβολή των ιμπεριαλιστών της Ε.Ε. γίνονται.

Σήμερα, που ο μύθος των “χρυσών κουταλιών” και της “ισχυρής Ελλάδας της ΟΝΕ” έχει βουλιάξει στη θάλασσα των μνημονίων, και της αποβιομηχάνισης της χώρας μας.

Σήμερα, που είναι πια ξεκάθαρο πως η Ε.Ε. δεν είναι παρά μια λυκοσυμμαχία αντιτιθέμενων και αλληλοεξαρτώμενων ιμπεριαλιστικών συμφερόντων σε βάρος των εξαρτώμενων χωρών. Οπως και σε βάρος των δικών τους εργαζομένων, που με το πρόσχημα της κρίσης (που ωστόσο είναι πραγματική), παίρνουν πίσω δικαιώματα, καταδικάζουν αγωνιστές, εξομοιώνουν το φασισμό με τον κομμουνισμό και αναπτύσσουν τα φασιστικά μορφώματα για να τα χρησιμοποιήσουν όταν τα χρειαστούν.

Μας καλούν λοιπόν να ψηφίσουμε στο Ευρωκοινοβούλιο που δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά ένα ψευτοδημοκρατικό φκιασίδωμα για να σκεπάσει η Ε.Ε. την αποκρουστική πραγματική της φύση. Που δεν παίρνει καμία απολύτως απόφαση, δεν παίζει ούτε καν συμβουλευτικό ρόλο, απλά επικυρώνει αποφάσεις που έχουν ήδη παρθεί σε άλλα πιλοτικά κέντρα.

Τουλάχιστον για την Αριστερά των ευρωπαϊκών λαών και της χώρας μας θεωρώ απαράδεκτο να νομιμοποιούν με την ψήφο τους τον μηχανισμό αυτόν και να παίζουν το ρόλο του αριστερού μαϊντανού, πιστεύοντας και σκορπώντας ψευδαισθήσεις ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει.

Μ’ αυτήν τη λογική λοιπόν, εγώ τάσσομαι υπέρ της αποχής στις Ευρωεκλογές και θεωρώ ότι καμία δημοκρατική και αριστερή ψήφος δεν πρέπει να πέσει σ’ αυτήν την κάλπη. Κάντε τι θα κάμετε, αλλά χωρίς τη δική μου υπογραφή, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Αντιθέτως, τάσσομαι υπέρ των μαζικών καθημερινών ταξικών και κοινωνικών αγώνων. Και θεωρώ ότι η συνειδητή αποχή είναι πριν απ’ όλα μια στάση αξιοπρέπειας απέναντι στον εαυτό μας που είναι κι ο πιο αυστηρός κριτής, αλλά και στους γύρω μας, στους συναδέλφους, τους φίλους, τα παιδιά μας.

Για άλλους μπορεί να είναι μια έσχατη καταφυγή, για άλλους μπορεί να είναι το πρώτο βήμα αντίστασης και συμμετοχής στην ανάπτυξη των μαζικών αγώνων που τόσο έχουμε ανάγκη.

Η ψήφος δεν είναι υποχρέωση. Είναι δικαίωμα.

Γρηγόρης Νιόλης, μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων

http://www.haniotika-nea.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για την κοινή δράση

0

«Δεν είν’ αυτή ζωή από τ’ αφεντικά μας
δεν είν’ ανθρωπινά τα μεροκάματά μας!
Αυτοί καλοπερνούν και ’μεις αγωνιάμε
αν θα ’χουμε δουλειά, για να ’χουμε να φάμε.
Τον μάθαμε καλά της Γης μας τον αφέντη,
μας δίδαξε πολλά το αίμα του Νοέμβρη».
Ν. Ασιμος

Κύριε διευθυντά,
όταν ο Νικόλας ο Ασιμος τραγουδούσε αυτά τα στιχάκια, ήταν νωπό ακόμα “το αίμα του Νοέμβρη”. Πόσο όμως άλλαξε η ζωή μας από τότε ως σήμερα; Οχι μόνο είναι λιγότερο ανθρωπινά τα μεροκάματά μας μα και για πάνω από 1,5 εκατ. εργαζόμενους στην Ελλάδα, χαθήκανε κι αυτά. Λέει μολαταύτα ο ίδιος σε ηχογραφημένη συναυλία του τα εξής:
«Αυτά τα τραγούδια δεν ήθελα να τα πω, γιατί τότε είχα μπλέξει με τα “μπάσταρδα”. Κι όταν λέω “τα μπάσταρδα”, εννοώ τα παιδάκια της σύγχρονης εποχής. Ομως θα τα πω, γιατί αυτά τα τραγούδια στο κάτω-κάτω της γραφής, δώσανε μάχες για να υπάρξουνε…».

Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, με τον όρο “μπάσταρδα” δεν εννοούσε μόνο κάποιους νεαρούς συντρόφους του, του αντιεξουσιαστικού χώρου, στον οποίο ο τραγικός αυτός ποιητής για χρόνια ενέτασσε εαυτόν μέσα στη σύντομη ζωή του. Εννοούσε πρωτίστως τους ποικίλους κήρυκες της “Νέας Αριστεράς”, ανανεωτές, αναθεωρητές, “ρεβιζιονιστές”, όπως σε άλλα τραγούδια του αναφέρει, αλλά και στους “ορθόδοξους” ρεφορμιστές, ανά την Ελλάδα και τον κόσμο. Ολους αυτούς δηλ. που φάγανε τη φόλα της “παγκοσμιοποίησης” και που αποδέχθηκαν τον “μονόδρομο” του καπιταλισμού και το “αήττητον” του ιμπεριαλισμού.

Μια μερίδα απ’ αυτούς, καλοί σπουδαστές της Μεγάλης Σχολής Τζαννετάκη – Φλωράκη – Μητσοτάκη – Κύρκου (1989-’90) μας κυβερνάνε σήμερα αυτοαποκαλούμενοι “πρώτη φορά Αριστερά”. Αντιπαρέρχομαι το κατά πόσον μπορούν να θεωρούνται “Αριστερά” όσοι κυβερνούν για λογαριασμό της αστικής μας τάξης και των ιμπεριαλιστών “εταίρων”· αυτοί που χρησιμοποιούν το μαστίγιο για όσους αντιστέκονται· που φυλακίζουν νέους και τραυματίζουν γέροντες· που τρομοκρατούν τον κόσμο με τα ΜΑΤ, και με τα εξουσιοδοτημένα τάγματα της Αστυνομίας, που προσωρινά διοικούν. Τους βγάζουμε απ’ τον λογαριασμό αφού οι ίδιοι έχουν διαγράψει ήδη τους εαυτούς τους.

Οσοι όμως δεν υπέπεσαν στον πειρασμό της εξουσίας και αναφέρονται στο όνομα της Αριστεράς (ποιάς εξουσίας δηλαδή; Αφού την πραγματική εξουσία την κρατάνε γερά εκείνοι που την έχουν και δεν την παραδίδουν στους υπαλλήλους των) δε θα μπορούσαν τάχα να ενωθούν κι όλοι μαζί να ξανανοίξουνε τον στενεμένο δρόμο; Δεν είναι τάχα εδώ και χρόνια αυτό το πάγιο αίτημα πάρα πολύ κόσμου που -πολύ σωστά- αντιλαμβάνεται πως δεν έχει τίποτα πια καλό να περιμένει από τ’ αστικά κόμματα;

Ε, λοιπόν όχι, δεν μπορούν να ενωθούν, κι αυτό, όχι λόγω των προσωπικών διαφορών, εγωισμών κ.λπ., μολονότι κι αυτά είναι υπαρκτά κι ανθρώπινα. Αλλά διότι υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές, διαφορετικές εκτιμήσεις, στόχοι και δρόμοι. Εκλογικές συμπράξεις άλλωστε έχουν γίνει στο παρελθόν και δεν οδήγησαν πουθενά (Ε.Α., Συνασπισμός κ.λπ.). Το ζητούμενο είναι η πραγματική ενότητα, και η πραγματική ενότητα της Αριστεράς είναι κάτι που χτίζεται μέρα τη μέρα, όχι μέσ’ στα κομματικά γραφεία ή στους διαδρόμους της Βουλής, παρά μέσα στην πραγματική ζωή με τους εργαζόμενους, με το λαό, και τη νεολαία, στη δουλειά, στα σχολεία, στις απεργίες, στις πορείες και στα οδοφράγματα.

Η ιστορία έχει δείξει πως η αποτελεσματικότερη αντιπολίτευση δεν είναι μέσα στα κοινοβούλια, μα στις πλατιές λεωφόρους, στις πλατείες και τα πεζοδρόμια.
Κι αν η ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί ακόμα να επιτευχθεί, μπορεί ωστόσο να επιδιώκεται και να πραγματώνεται η κοινή δράση. Κοινή δράση πάνω στα πιο σημαντικά ζητήματα και στα πιο βασικά σημεία στα οποία συμφωνούν εκάστοτε οι διάφορες αριστερές συλλογικότητες, κόμματα αλλά και ανεξάρτητοι αριστεροί αγωνιστές.

Καλό παράδειγμα -αν και μικρογραφία αυτού που μπορεί να γίνει- είναι η πρόσφατη κινητοποίηση εδώ στα Χανιά αλλά και σ’ άλλες πόλεις ενάντια στην επίσκεψη Ομπάμα. Με μεγάλη προσπάθεια κάποιες αρκετές συλλογικότητες μπορέσαμε, να βάλουμε στην άκρη τις διαφορές μας και να συμφωνήσουμε σε πέντε βασικά σημεία:

Αυτός ο κύριος, με μεγάλο θράσος και μέσα στο τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου, ήρθε να μας πει ότι, τέρμα όλ’ αυτά, μπορεί τότε να στήσαμε τη χούντα, μα τώρα γίναμε καλοί(!) και προτείνουμε για σας κούρεμα του χρέους! («Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας», απάντησε κάποιος συμπολίτης μας σε σχετικό της εφημερίδας σας ρεπορτάζ).

Ωστε λοιπόν, στο πρόσωπο του Ομπάμα καταγγείλαμε συνολικά τις ΗΠΑ του τότε και του τώρα, τον μεγαλύτερο σήμερα εχθρό των λαών, τη φονικότερη μηχανή που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης! Μα και του άμεσου μέλλοντός μας, δείτε, γλυκάθηκε κι ο Τραμπ, θέλει κι αυτός λέει να μας επισκεφθεί! Μάθανε πως… (sic).

Μοιράστηκαν χιλιάδες κοινές προκηρύξεις, κολλήθηκαν αφίσες, αναπτύχθηκαν συζητήσεις με τον κόσμο κι ένα ευρύτερο δυναμικό παλιών και νεολαίων αγωνιστών, αναθάρρησε και δραστηριοποιήθηκε μετά από καιρό. Και παρ’ όλο που λόγω των αμερικανικών Βάσεων και του αγωνιστικού παρελθόντος του νησιού, θα ’πρεπε λογικά τα μισά Χανιά να διαδηλώσουν, δόθηκε ωστόσο η δυνατότητα σ’ όποιον θέλησε και κατάλαβε την αναγκαιότητα, να διαδηλώσει μαζί μας πέρα από την όποια κομματική του ένταξη ή συμπάθεια. Κι αυτό στις συνθήκες της υποχώρησης και της ηττοπάθειας που σημαδεύει την εποχή μας, δεν είναι καθόλου μα καθόλου μικρό.

Η πορεία της 15/11 υπήρξε μαχητική, καθώς και η πορεία της 17ης Νοέμβρη (σαφώς μαζικότερη) στην οποία άλλωστε λειτούργησε προωθητικά. Είχε προηγηθεί εξάλλου και μια επίσης κοινή εκδήλωση συμπαράστασης στους δέκα Τούρκους κομμουνιστές που δικάζονται στη “δημοκρατική” Γερμανία. Ας σημειωθεί ότι, στην εκδήλωση για τον Ομπάμα απευθυνθήκαμε και στους συντρόφους του ΠΑΜΕ, οι οποίοι όμως προτίμησαν τη δική τους χωριστική, ως συνήθως, εκδήλωση στην Πλατεία 1866.

Τέτοιες κοινές δράσεις ωστόσο μπορούν ν’ αποτελέσουν σκαλοπάτια για το ανέβασμα μα και για την ενότητα του κινήματος. Τις λύσεις για τα παραπέρα προβλήματα του κινήματος και της κοινωνίας μας, κανένα κόμμα, καμία οργάνωση δεν τις έχει στο τσεπάκι κι αλίμονο σ’ όποιον νομίζει ότι τις έχει. Ούτε βεβαίως πρόκειται για ασκήσεις επί χάρτου.

Οι λύσεις βρίσκονται μέσα στον αγώνα, μέσα στην κίνηση, όχι στην απραξία μέσα στο πυρωμένο καμίνι της ταξικής πάλης. Ετσι που να πάρουμε κουράγιο ο ένας απ’ τον άλλον· να ξαναποκτήσουμε την εμπιστοσύνη που έχει χαθεί· να περηφανευτούμε για το μπόι μας. Να δημιουργήσουμε τους όρους για το μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης· να βάλουμε φραγμό στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής· ν’ αποτρέψουμε τα θρασύτατα φονικά ξεσπάσματα των νεοναζί όπως τις προάλλες στη Χίο (και μάλιστα κάτω από τα… άγρυπνα μάτια της Αστυνομίας).

Να ξαναθυμηθούμε ότι με αγώνες κερδήθηκαν τον περασμένο αιώνα τα δικαιώματά μας παντού σ’ Ανατολή και Δύση, δικαιώματα που τόσο εύκολα κι ανεμπόδιστα τα παίρνουν πίσω τώρα, η αστική μας τάξη και οι Αμερικανοευρωπαίοι ιμπεριαλιστές που μαζί με τους Ρώσους (μαζί και χώρια) σπέρνουν γύρω μας πολέμους, δυστυχία και προσφυγιά.

Να ξαναχαράξουμε τον δρόμο για δημοκρατία, σοσιαλισμό και κομμουνισμό, τη μοναδική θετική προοπτική που υπάρχει για την ανθρωπότητα.

«Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα
των σκοτωμένων
εμείς καθόμασταν τις νύχτες,
και ζωγραφίζαμε εικόνες
από την αυριανή ευτυχία του κόσμου!
Ετσι, γεννήθηκαν οι σημαίες μας!..»
Μανόλης Αναγνωστάκης

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Γρηγόρης Νιόλης

http://www.haniotika-nea.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: Η αντιφασιστική πάλη και νίκη των λαών δεν παραγράφεται.

0

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τη Μάχη της Κρήτης, πραγματοποιήθηκε στο Γυαλί Τζαμί έκθεση «αφίσας του Β΄ παγκοσμίου Πολέμου απ’ όλο τον κόσμο», υπό την αιγίδα της Αντιπεριφέρειας Χανίων, του Δήμου Χανίων και άλλων τοπικών φορέων. Τις μέρες που ένας Ρίχτερ αμφισβητεί το δικαίωμα του κρητικού λαού να αντιστέκεται στους ναζί εισβολείς και προκαλεί με τις δηλώσεις του, τις μέρες που επιδιώκεται να σβηστεί απ’ τη μνήμη των λαών, ο αντιφασιστικός αγώνας και τα απελευθερωτικά κινήματα, απ’ τη συγκεκριμένη έκθεση απουσίαζε προκλητικά η αντίσταση στη ναζιστική εισβολή και κατοχή, του κρητικού και του ελληνικού λαού. Ο επισκέπτης έβλεπε πλήθος από κρατικές αφίσες των ΗΠΑ που καλούσαν τους Αμερικάνους να αγοράσουν «ομόλογα πολέμου» ή να προσέχουν πως μιλάνε γιατί παντού «υπάρχουν κατάσκοποι», αφίσες της Αγγλίας, του Καναδά με αντίστοιχο περιεχόμενο και κάποιες των Ενωμένων Εθνών. Λίγες αφίσες που αναφέρονταν ότι η Ελλάδα πολεμάει, και μία αφίσα, όπου χέρια με σημαίες των κρατών των Ενωμένων Εθνών……απελευθερώνουν την Ελλάδα! Η έκθεση περιείχε και μια μικρή αφίσα που έγραφε «το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ υποδέχονται τους συμμάχους», ενώ για όποιον έψαχνε να βρει για ποιο λόγο έγινε ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος, υπήρχε μια αφίσα με ναζί στρατιώτες να καταστρέφουν βιβλία.
Η εντύπωση που έμενε λοιπόν στον επισκέπτη αυτής της έκθεσης ήταν, ότι «ευτυχώς που ήταν οι σύμμαχοι και μας απελευθέρωσαν»!
Μέρες μνήμης για τη Μάχη της Κρήτης και οι χιλιάδες δολοφονημένοι Κρητικοί και η ηρωική αντίσταση του λαού μας, που ξάφνιασε τους πάντες, να «αντιπροσωπεύεται» απ’ τις κρατικές αφίσες των ΗΠΑ, Αγγλίας κλπ; Είναι ή δεν είναι ο λαός μας, με πρωτεργάτες το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ που αντιστάθηκε στον κατακτητή, όταν σύσσωμη η «ηγεσία» του την κοπάνησε για την Αίγυπτο; Αλήθεια ποιος έσωσε το λαό της Αθήνας απ’ την πείνα; Επιδιώκουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της γερμανικής κατοχής, τα ηρωικά χωριά της Ελλάδας που ισοπεδώθηκαν, επειδή ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΝ στον κατακτητή, τους εκτελεσμένους και τους γενναίους αντάρτες που έπεσαν στις άνισες μάχες με τον πιο εξοπλισμένο στρατό; Επιδιώκουν να μας σβήσουν απ’ τη μνήμη ότι η Αγγλία με τα πυροβόλα του Σκόμπυ βομβάρδισε την Ακρόπολη, ή να ξεχάσουμε τις βόμβες ναπάλμ που για πρώτη φορά χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ ενάντια στο Δημοκρατικό Στρατό στη Μακεδονία;
Είναι συστηματική η προσπάθεια των αντιδραστικών δυνάμεων, του ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού συστήματος να διαγράψουν απ’ τη μνήμη των λαών την ιστορία των νικών του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και την καθοριστική συμβολή του στους απελευθερωτικούς αγώνες. Επιδιώκουν να διαγράψουν απ’ τη μνήμη του τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών της τότε Σοβιετικής Ένωσης, που έδωσε 27.000.000 νεκρούς σ’ αυτόν τον πόλεμο. Οι ΗΠΑ δεν είχαν καμιά συμβολή στη Μάχη της Κρήτης. Δεν είχαν μπει ακόμη στον πόλεμο. Μπήκαν στον πόλεμο το Δεκέμβρη του 1941 μετά την καταστροφή του στόλου τους στο Πέρλ Χαρμπορ απ’ την Ιαπωνία. Κι όμως σ’ αυτήν την έκθεση ούτε μια αφίσα που να δείχνει την ηρωική πάλη των λαών της Σ.Ε. ενάντια στην εισβολή του Χίτλερ. Μήπως και οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης δεν έπρεπε να αμυνθούν και να υπερασπίσουν την πατρίδα τους, όπως μας λένε οι λεγόμενοι εκφραστές των «σύγχρονων τάσεων των ιστορικών», ή προβάλλουν με τη βράβευση του φιλοναζιστικού τραγουδιού στη Eurovision;
Δεν μπορούμε να δεχτούμε, ότι είναι αφελείς, όσοι διοργάνωσαν αυτές τις εκδηλώσεις, όταν σύσσωμο το σύστημα της εξάρτησης και της υποτέλειας στον τόπο μας και οι πολιτικοί του εκφραστές καθημερινά προβάλλουν, εκβιάζοντας το λαό μας, ότι «δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς προστάτες». Όταν έχουν μετατρέψει τον «ευλογημένο τούτο τόπο» σε ορμητήριο των δολοφονικών τους επιδρομών ενάντια στους γύρω λαούς, όταν υποδέχονται τους εκπροσώπους των ιμπεριαλιστών και τους παραχωρούν γη και ύδωρ, όταν δένουν όλο και πιο σφιχτά τη χώρα στο φιλοπόλεμο άρμα τους και οδηγούν το λαό μας σε επικίνδυνα μονοπάτια. Ο πόλεμος, η φτώχεια, η εξαθλίωση, η προσφυγιά, ο εργασιακός και κοινωνικός μεσαίωνας, η φασιστικοποίηση είναι η πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια λαών πάνω στο πλανήτη γη. Γνωρίζουν πολύ καλά οι κρατούντες, ότι οι λαοί, μέσα από μια βασανιστική πορεία, θα βρουν το δρόμο τους και δεν πρόκειται να αποδεχτούν αμαχητί να πέσουν στο βωμό των ιμπεριαλιστικών - καπιταλιστικών συμφερόντων. Γι’ αυτό, όλο το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης σε παγκόσμιο επίπεδο έχει βαλθεί εκτός από το να εξοπλίζεται, να ενισχύει τις δυνάμεις καταστολής και να επιβάλλει φασιστικούς νόμους και απαγορεύσεις, να προσπαθεί να «ξαναγράψει την ιστορία»!

Χανιά, 27-05-2016

Γεωργία Θάνου
Γρηγόρης Νιόλης
Μέλη της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για την ανασύνταξη του μαζικού λαϊκού κινήματος

0

Ο κ. Σαμαράς εκμεταλλευόμενος το δολοφονικό χτύπημα στο Παρίσι ξεσπά σ’ έναν ακραίο ρατσισμό και αντικομμουνισμό προκειμένου ν’ αντλήσει ψήφους από Χρυσή Αυγή, Λάος κ.λπ. Τρομοκρατεί επίσης το λαό με σενάρια «χάους» και «χρεοκοπίας» αν χάσει από τα χέρια του τα λουριά. Αφήνει έτσι χώρο στον κ. Βενιζέλο να φανεί τάχα μου πιο ….δημοκρατικός, μα και τα δύο αυτά κόμματα που πότε το ένα πότε το άλλο και τώρα συγκυβερνώντας οδήγησαν εκατοντάδες χιλιάδες στην ανεργία και την εξαθλίωση, χιλιάδες άλλους στα συσσίτια και την αυτοκτονία. Δε μπορούν λοιπόν πια να μας κοροϊδεύουν πως θα μας σώσουν ….κι άλλο!
Ας δούμε λοιπόν τώρα και τους μικρούς:
Ο Γ. Αν. Παπανδρέου καλά έπαιξε το ρόλο του βάζοντας στα μνημόνια τη χώρα. Τώρα, ποιος άραγε θα μπορούσε να τον εμπιστευτεί;
Ο Θεοδωράκης πάλι με το «Ποτάμι» του, εγκαταλείποντας το άχρωμο και άοσμο περιβάλλον, όλο και πιο δεξιά κυλάει…
Για τη Χρυσή Αυγή που τελευταία κάνει τον ψόφιο κοριό, να θυμίσω πως και τα φίδια και οι σκορπιοί κοιμούνται για πολύ καιρό μέχρις ότου το σύστημα τους ξαναχρειαστεί.
Αλλά και οι αντιμνημονιακοί ΑΝΕΛ δε μπορούν να κρύψουν μήτε τα προβλήματα, μήτε την καταγωγή και την κατεύθυνσή τους, ενώ παράλληλα η διπλή ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας (από ΗΠΑ και Ε.Ε.) βαθαίνει όλο και πιο πολύ.
Η Αριστερά τώρα:
Η μεν …υπεύθυνη Αριστερά (Δημοκρατική Αριστερά) του κ. Φώτη έχει εξαερωθεί μέσα από τις «μεταγραφές» από δω και από κει.
Το δε ρεφορμιστικό ΚΚΕ στριμωγμένο από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ έχοντας εγκαταλείψει ουσιαστικά από το 1956 τον επαναστατικό του στόχο, έχοντας στο πρόσφατο παρελθόν αμαρτίες όπως την πολιτική ουράς πίσω από τον Ανδρέα Π. και τη συγκυβέρνηση το 89-90 με τη Ν.Δ. προσπαθεί με νύχια και δόντια να κρατήσει τον κόσμο του. Χρησιμοποιώντας μια ψευτοεπαναστατική ρητορεία έχει αναχωρήσει προ πολλού από τους αγώνες και έχει μετατρέψει χιλιάδες αγωνιστές σε απλούς ψηφοφόρους, ή σε «σοβαρούς» διαδηλωτές της διπλανής πλατείας, μη ανακατευτούν με τον απλό λαό και τους χάσει!
Ο ΣΥΡΙΖΑ που ποτέ δεν έκρυψε τον εκλογικίστικο χαρακτήρα του πάει για πρώτη δύναμη επειδή ο λαός έχει την ανάγκη ν’ αποδοκιμάσει πέρα για πέρα τα κόμματα που τον έφεραν ως εδώ. Το πρόβλημά του ωστόσο είναι ότι πρέπει να πείσει το μεν εκλογικό σώμα για τις προθέσεις μα και για τις δυνατότητές του, τους δε «εταίρους» (βλ. ιμπεριαλιστές) ότι θα είναι «σοβαρός» συνομιλητής και αξιόπιστος διαχειριστής του εξαρτημένου καπιταλιστικού συστήματος. Πολύ σημαντικό θέμα η μετακίνηση χιλιάδων και χιλιάδων κόσμου προς τα’ αριστερά, έστω και σε εκλογικό για την ώρα επίπεδο. Ταυτόχρονα όμως είναι και φανερή η μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ όλο και δεξιότερα όχι στους νεόπτωχους ή στους μικρομεσαίους, αλλά στους ευρωπαίους και αμερικάνους επικυρίαρχους. Ας θυμηθούμε το 1980. Τις υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ: «έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ» «στις 18 σοσιαλισμό» κ.α. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο ειλικρινής. Ακόμη και ως λέξεις αυτά έχουν χαθεί. Λεξιπενία!
Και μεις οι εργαζόμενοι και άνεργοι κ.λπ. αντί να βρισκόμαστε στο μετερίζι του αγώνα «προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα»! Είναι όμως μεγάλη η ευθύνη κυρίως των ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ που στείλανε τον κόσμο στα σπίτια του μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις ως τις αρχές του 2012 μετατρέποντας πλήθος αγωνιστών σε διακονιάρηδες ψήφων. Ή ακόμη βαπτίζοντας την ελεημοσύνη «αλληλεγγύη». Γεμίσαμε πια κοινωνικά παντοπωλεία, κοινωνικές κουζίνες και εθελοντές γιατρούς. Τόσα χρόνια πληρώναμε τα ταμεία μας για να κοιμούνται σήμερα άνθρωποι στους δρόμους; Αξίζει άραγε στα νιάτα μας η ξενιτιά; Τα κάτεργα ή η ανεργία και στα «περήφανα γηρατειά» ν’ απλώνουν το χέρι;
Επειδή λοιπόν προτιμώ τα χέρια μας υψωμένα σε γροθιά παρά απλωμένα για ελεημοσύνη επιλέγω και προτείνω ψήφιση της κινηματικής συμπόρευσης ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ ως ελάχιστη αμοιβαία δέσμευση και υπόσχεση αγώνα.
Επειδή οι αγωνιστές αυτοί πρεσβεύουν πως οι κοινοβουλευτικοί αγώνες οφείλουν να υπηρετούν το κίνημα και όχι το αντίθετο.
Επειδή επιλέγουν το δύσκολο μα μοναδικό δρόμο που οδηγεί σε ανατροπές. Τη μαζική λαϊκή πάλη
Επειδή έχουν καθαρή ταξική ματιά και προσπαθούν αταλάντευτα για την ανασύνταξη του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος για Ειρήνη- Δημοκρατία, απεξάρτηση από τον διπλό ιμπεριαλιστικό ζυγό, για Σοσιαλισμό.
Τους έχουμε δει άλλωστε σε κάθε κινητοποίηση στα Χανιά και αλλού, στις απεργίες, στις διεκδικήσεις των δικαιωμάτων μας, για το ζήτημα της Υγείας, της Παιδείας, για την υδρόλυση των χημικών πρόσφατα κ.λπ. μέσα από την Πρωτοβουλία Αντίστασης κυρίως και την Ταξική Πορεία. Και μάλιστα προσπαθούν πάντα την ενότητα στη δράση των δυνάμεων της Αριστεράς παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ τους. τους θυμόμαστε επί δεκαετίες να στηρίζουν μαχητικά το αντιβασικό κίνημα με κεντρικό σύνθημα «έξω οι βάσεις του θανάτου» που σήμερα είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ.

Γρηγόρης Νιόλης, ζωγράφος – χαράκτης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ