Για την ανασύνταξη του μαζικού λαϊκού κινήματος

Ο κ. Σαμαράς εκμεταλλευόμενος το δολοφονικό χτύπημα στο Παρίσι ξεσπά σ’ έναν ακραίο ρατσισμό και αντικομμουνισμό προκειμένου ν’ αντλήσει ψήφους από Χρυσή Αυγή, Λάος κ.λπ. Τρομοκρατεί επίσης το λαό με σενάρια «χάους» και «χρεοκοπίας» αν χάσει από τα χέρια του τα λουριά. Αφήνει έτσι χώρο στον κ. Βενιζέλο να φανεί τάχα μου πιο ….δημοκρατικός, μα και τα δύο αυτά κόμματα που πότε το ένα πότε το άλλο και τώρα συγκυβερνώντας οδήγησαν εκατοντάδες χιλιάδες στην ανεργία και την εξαθλίωση, χιλιάδες άλλους στα συσσίτια και την αυτοκτονία. Δε μπορούν λοιπόν πια να μας κοροϊδεύουν πως θα μας σώσουν ….κι άλλο!
Ας δούμε λοιπόν τώρα και τους μικρούς:
Ο Γ. Αν. Παπανδρέου καλά έπαιξε το ρόλο του βάζοντας στα μνημόνια τη χώρα. Τώρα, ποιος άραγε θα μπορούσε να τον εμπιστευτεί;
Ο Θεοδωράκης πάλι με το «Ποτάμι» του, εγκαταλείποντας το άχρωμο και άοσμο περιβάλλον, όλο και πιο δεξιά κυλάει…
Για τη Χρυσή Αυγή που τελευταία κάνει τον ψόφιο κοριό, να θυμίσω πως και τα φίδια και οι σκορπιοί κοιμούνται για πολύ καιρό μέχρις ότου το σύστημα τους ξαναχρειαστεί.
Αλλά και οι αντιμνημονιακοί ΑΝΕΛ δε μπορούν να κρύψουν μήτε τα προβλήματα, μήτε την καταγωγή και την κατεύθυνσή τους, ενώ παράλληλα η διπλή ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας (από ΗΠΑ και Ε.Ε.) βαθαίνει όλο και πιο πολύ.
Η Αριστερά τώρα:
Η μεν …υπεύθυνη Αριστερά (Δημοκρατική Αριστερά) του κ. Φώτη έχει εξαερωθεί μέσα από τις «μεταγραφές» από δω και από κει.
Το δε ρεφορμιστικό ΚΚΕ στριμωγμένο από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ έχοντας εγκαταλείψει ουσιαστικά από το 1956 τον επαναστατικό του στόχο, έχοντας στο πρόσφατο παρελθόν αμαρτίες όπως την πολιτική ουράς πίσω από τον Ανδρέα Π. και τη συγκυβέρνηση το 89-90 με τη Ν.Δ. προσπαθεί με νύχια και δόντια να κρατήσει τον κόσμο του. Χρησιμοποιώντας μια ψευτοεπαναστατική ρητορεία έχει αναχωρήσει προ πολλού από τους αγώνες και έχει μετατρέψει χιλιάδες αγωνιστές σε απλούς ψηφοφόρους, ή σε «σοβαρούς» διαδηλωτές της διπλανής πλατείας, μη ανακατευτούν με τον απλό λαό και τους χάσει!
Ο ΣΥΡΙΖΑ που ποτέ δεν έκρυψε τον εκλογικίστικο χαρακτήρα του πάει για πρώτη δύναμη επειδή ο λαός έχει την ανάγκη ν’ αποδοκιμάσει πέρα για πέρα τα κόμματα που τον έφεραν ως εδώ. Το πρόβλημά του ωστόσο είναι ότι πρέπει να πείσει το μεν εκλογικό σώμα για τις προθέσεις μα και για τις δυνατότητές του, τους δε «εταίρους» (βλ. ιμπεριαλιστές) ότι θα είναι «σοβαρός» συνομιλητής και αξιόπιστος διαχειριστής του εξαρτημένου καπιταλιστικού συστήματος. Πολύ σημαντικό θέμα η μετακίνηση χιλιάδων και χιλιάδων κόσμου προς τα’ αριστερά, έστω και σε εκλογικό για την ώρα επίπεδο. Ταυτόχρονα όμως είναι και φανερή η μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ όλο και δεξιότερα όχι στους νεόπτωχους ή στους μικρομεσαίους, αλλά στους ευρωπαίους και αμερικάνους επικυρίαρχους. Ας θυμηθούμε το 1980. Τις υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ: «έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ» «στις 18 σοσιαλισμό» κ.α. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο ειλικρινής. Ακόμη και ως λέξεις αυτά έχουν χαθεί. Λεξιπενία!
Και μεις οι εργαζόμενοι και άνεργοι κ.λπ. αντί να βρισκόμαστε στο μετερίζι του αγώνα «προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα»! Είναι όμως μεγάλη η ευθύνη κυρίως των ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ που στείλανε τον κόσμο στα σπίτια του μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις ως τις αρχές του 2012 μετατρέποντας πλήθος αγωνιστών σε διακονιάρηδες ψήφων. Ή ακόμη βαπτίζοντας την ελεημοσύνη «αλληλεγγύη». Γεμίσαμε πια κοινωνικά παντοπωλεία, κοινωνικές κουζίνες και εθελοντές γιατρούς. Τόσα χρόνια πληρώναμε τα ταμεία μας για να κοιμούνται σήμερα άνθρωποι στους δρόμους; Αξίζει άραγε στα νιάτα μας η ξενιτιά; Τα κάτεργα ή η ανεργία και στα «περήφανα γηρατειά» ν’ απλώνουν το χέρι;
Επειδή λοιπόν προτιμώ τα χέρια μας υψωμένα σε γροθιά παρά απλωμένα για ελεημοσύνη επιλέγω και προτείνω ψήφιση της κινηματικής συμπόρευσης ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ ως ελάχιστη αμοιβαία δέσμευση και υπόσχεση αγώνα.
Επειδή οι αγωνιστές αυτοί πρεσβεύουν πως οι κοινοβουλευτικοί αγώνες οφείλουν να υπηρετούν το κίνημα και όχι το αντίθετο.
Επειδή επιλέγουν το δύσκολο μα μοναδικό δρόμο που οδηγεί σε ανατροπές. Τη μαζική λαϊκή πάλη
Επειδή έχουν καθαρή ταξική ματιά και προσπαθούν αταλάντευτα για την ανασύνταξη του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος για Ειρήνη- Δημοκρατία, απεξάρτηση από τον διπλό ιμπεριαλιστικό ζυγό, για Σοσιαλισμό.
Τους έχουμε δει άλλωστε σε κάθε κινητοποίηση στα Χανιά και αλλού, στις απεργίες, στις διεκδικήσεις των δικαιωμάτων μας, για το ζήτημα της Υγείας, της Παιδείας, για την υδρόλυση των χημικών πρόσφατα κ.λπ. μέσα από την Πρωτοβουλία Αντίστασης κυρίως και την Ταξική Πορεία. Και μάλιστα προσπαθούν πάντα την ενότητα στη δράση των δυνάμεων της Αριστεράς παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ τους. τους θυμόμαστε επί δεκαετίες να στηρίζουν μαχητικά το αντιβασικό κίνημα με κεντρικό σύνθημα «έξω οι βάσεις του θανάτου» που σήμερα είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ.

Γρηγόρης Νιόλης, ζωγράφος – χαράκτης.