Επειδή «έπεσαν» στο τραπέζι κάποια ιστορικά στοιχεία και αντιστοιχήθηκαν διαφορετικές εποχές και στάσεις, ας βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν ιστορικά:
Νοέμβρης μεταπολίτευσης του ‘74 , στην πρώτη επέτειο της εξέγερσης η κυβέρνηση Καραμανλή ορίζει προκλητικά τις εκλογές. Τότε η ΟΜΛΕ είχε τη θέση της αποχής, εν πάση περιπτώσει στον γιορτασμό του Πολυτεχνείου που ακολουθεί η θέληση των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, η συσπείρωση χιλιάδων αγωνιστών στις γραμμές τους επιβάλλει την πορεία στην Αμερικάνικη πρεσβεία και ουσιαστικά την καθιερώνει.
Μάης 1975. Με πρωτοβουλία της ΟΜΛΕ οργανώνεται στη Θεσσαλονίκη - ενάντια στη θέληση των ρεφορμιστών- εκδήλωση την επέτειο της δολοφονίας του Λαμπράκη στις 22 Μάη που είχε απαγορευτεί. Με τακτικές δημιουργίας παράνομων μικρών συγκεντρώσεων και κόντρα στην άγρια βία της αστυνομίας (αγωνιστές ακόμα ταλαιπωρούνται από τα τότε τραύματα) η απαγόρευση σπάει και από τότε ουσιαστικά καθιερώνεται οι εκδηλώσεις μνήμες του Λαμπράκη να είναι νόμιμες.
Άνοιξη του 1978 η «προδρομική» προσπάθεια να εφαρμοστεί κανονισμός λειτουργίας και διαγραφές φοιτητών (στην ουσία όλο το αυταρχικό πλαίσιο του νόμου 815) στην Πάτρα οδηγεί στην Κατάληψη του Πανεπιστήμιο-Πολυτεχνείου Πάτρας. Ύστερα από ένα όργιο βίας και καταστολής η αστυνομία εισβάλλει στο χώρο και συλλαμβάνονται τρία μέλη της ΠΠΣΠ και μια μαθήτρια μέλος της ΠΜΣΠ, προφυλακίζονται και καταδικάζονται με βαριές κατηγορίες. Επρόκειτο για τους πρώτους πολιτικούς κρατούμενους της μεταπολίτευσης που προήλθαν από διαδικασία κινηματικής σύγκρουσης.
Στο ίδιο χρονικό διάστημα η ΠΜΣΠ –την ώρα που οι ρεφορμιστές συμμετέχουν στις μαθητικές κοινότητες του κυβερνητικού διατάγματος και προωθούν τη μεταπολιτευτική «σταθεροποίηση»– προωθεί την εκλογή δημοκρατικών προεδρείων, οργανώνει αποχές με αίτημα «μισή μονάδα υπέρ του μαθητή» και αρκετά μέλη της αποβάλλονται, διώκονται ή συλλαμβάνονται.
Τα ίδια συμβαίνουν στους εργασιακούς χώρους όπου σε κεντρικό επίπεδο η απεργία των οικοδόμων στις 25 Μάη του 1976 - απεργία και συγκέντρωση που στηρίζουν οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς - αντιμετωπίζεται άγρια όπου κάνουν το ντεμπούτο τους τα ΜΑΤ και οι αύρες.
Νοέμβρης του 1979, στις 11 του μήνα με βασική πρωτοβουλία και οργάνωση του ΚΚΕ (μ-λ) (συμμετείχαν ακόμη όσες δυνάμεις του ΕΚΚΕ είχαν απομείνει και η ΣΑΚΕ) οργανώνεται αντισυγκέντρωση στην συγκέντρωση των φασιστών όπου μιλούσαν ο βασανιστής της χούντας και ο αστυνομικός διευθυντής της εποχής της δολοφονίας του Λαμπράκη. Η αστυνομία χτυπά (ρίχνοντας από τα πίσω αρχικά ένα λεωφορείο πάνω στους συγκεντρωμένους, στο πίσω μέρος της ήμασταν τότε συγκεντρωμένοι οι μαθητές, και φυσικά κάνει σφήνες από μπροστά). Σε τρία διαφορετικά σημεία ανασυγκροτούνται μικρότερες πορείες –στα προκαθορισμένα σημεία συγκέντρωσης σύμφωνα με το σχέδιο- ενώ η αστυνομία εισβάλλοντας στα γραφεία της οργάνωσης προχωρεί σε συλλήψεις και προβαίνει σε τραυματισμούς. Οι δίκες των αγωνιστών απασχολούν τον δημοκρατικό λαό της πόλης για αρκετό διάστημα.
Τα ίδια μπορούν να ειπωθούν και για την πρώτη πορεία ενάντια στον 815 με πάνω από 10. 000 που με την επιμονή της ΠΠΣΠ να πραγματοποιηθεί έσπασε το 1979 την απαγόρευση πορειών και συγκεντρώσεων –άνευ αδείας- στην πόλη.
Όλα αυτά δεν γράφονται για ιστορική ανασκόπηση, εξ άλλου αφορούν στιγμιότυπα από την πολιτική πορεία του παλιού ενιαίου ΚΚΕ (μ-λ). Γράφονται όμως για να αναδειχτεί το κόκκινο νήμα μιας λογικής που διέπει την αντιμετώπιση της κρατικής καταστολής και των απαγορεύσεων στο δικό μας πολιτικό χώρο τώρα που επιστρέφουν και τα δύο… δριμύτερα. Και λέμε δριμύτερα γιατί τώρα οι υποκειμενικοί-οργανωτικοί όροι είναι δυσμενέστεροι αλλά και το βάθος της επίθεσης μεγαλύτερο.
Στοιχεία αυτής της λογικής είναι :
α. η κρίση κατά πόσο μπορεί μια αστυνομική απαγόρευση να σπάσει στην πράξη
β. αυτό βρίσκεται σύνδεση με το αν το πολιτικό κλίμα «σηκώνει» κάτι τέτοιο
γ. τι πολιτικό γεγονός θα δημιουργηθεί,
δ. αν υπάρχουν –σε συνδυασμό όλων των παραπάνω- οι οργανωτικοί όροι για ελαχιστοποίηση των απωλειών και
ε. αν μπορεί να εξασφαλιστεί μαζική συμμετοχή αντίστοιχη της σύγκρουσης αλλά και τι δυνατότητες υπάρχουν -καθόλου αμελητέο - την επόμενη της σύγκρουσης για την υπεράσπιση της πράξης αλλά και για την συμπαράσταση στις ανθρώπινες απώλειες (τραυματίες ή συλλήψεις). Κι όπως ορθά γράφτηκε υπάρχουν διάφοροι τρόποι ανάλογα με τις συνθήκες πέραν της «εφόδου». Η επιμονή παραμονής στο χώρο (παράδειγμα αυτό που έγινε με τους μαθητές στην πορεία για τον Αλέξη φέτος) δεν ήταν καθόλου μια τύπου Γκάντι ενέργεια και έφερε «αμηχανία» στις δυνάμεις καταστολής.
Στο σχεδιασμό της αναμέτρησης που είναι ένα είδος αυτοάμυνας του κινήματος (και σε αυτή τη φάση θα βρίσκεται κατά βάση το κίνημα ) υπάρχει λοιπόν το πριν το κατά και το μετά την σύγκρουση, ένας σχεδιασμός δηλαδή που αναγνωρίζει ότι το σύστημα στις σημερινές συνθήκες έχει τη πρωτοβουλία των κινήσεων και δεν αιφνιδιάζεται ούτε με το στρατιωτικό βήμα, ούτε με τον κροταλισμό των ροπάλων των σημαιών αλλά με την μαζική συσπείρωση, την οργανωτική ετοιμότητα και την ικανότητα ευελιξίας και κλιμάκωσης με τους όρους όμως που αποφασίζει και δύναται το κίνημα και όχι ο αντίπαλος. Όπως υπάρχει και η τακτική υποχώρηση ή η αναδίπλωση. Θυμηθήκατε τους μπολσεβίκους και την αναγκαστική τους συμμετοχή τους το 1905 σε μια προμελετημένη σφαγή, τη συμμετοχή της Λούξεμπουργκ σε μια εξέγερση για την οποία είχε τις επιφυλάξεις της και για να μην πάμε μακριά ας θυμηθούμε και το δικό μας Πολυτεχνείο. Αλλά προς θεού, η συγκέντρωση στα Προπύλαια δεν πραγματοποιήθηκε, όχι γιατί έλειπαν οι - λίγες - δυνάμεις του ΚΚΕ(μ-λ) αλλά ο βασικός πρωταγωνιστής της σύγκρουσης. Οι λαϊκές μάζες. Και σε τελική ανάλυση -ακόμα και αν ακολουθήσουμε τις μικρομέγαλες ιστορικές αντιπαραβολές - ήταν ο Λένιν που στο μεσοδιάστημα της επαναστατικής περιόδου τον Ιούνη του `17 καλούσε τους μπολσεβίκους να μην οργανώνουν άλλες ένοπλες διαδηλώσεις για να μην διακυβεύουν άσκοπα θύματα…
Θα το πούμε καθαρά, το κίνημα έχει εθιστεί σε γιαλαντζί, εικονικές αψιμαχίες που πέρα από το γεγονός ότι αντιπροσωπεύουν άλλες εποχές ανεκτικότητας από μεριάς του συστήματος υποκρύπτουν και αυταπάτες για τα όρια της αστικής νομιμότητας. Καθόλου δεν νοιώθουμε «λίγοι» απέναντι σε τέτοιο είδους αυταπάτες που τίποτα κοινό δεν έχουν με το σύνθημα το «κίνημα δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις». Τακτικές που έχει εφαρμόσει και το ΚΚΕ αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα. Αντίθετα «λίγες» -και λιγότερο επικίνδυνες- θεωρούμε αυτού του είδους τις πρακτικές.
Επιπρόσθετα υποκρύπτεται και η στάση της μη εμπιστοσύνης στις πραγματικές δυνατότητες του κινήματος να διεκδικήσει και να ανατρέψει. Γι’ αυτό και αναζητούνται ενέσεις και εκτινάξεις, μικροαστικοί παλληκαρισμοί χωρίς αντίκρισμα.
Θα προκαλέσω. Ποιος πολιτικός χώρος είχε λίγο πριν την σύγκρουση με τα εξεταστικά το 1998 την άποψη ότι μπορεί ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ να κινδυνέψει από τις κινητοποιήσεις όταν διάφοροι ετοίμαζαν αιφνιδιασμούς με καταλήψεις στα κρυφά από την Παρασκευή το βράδυ; Τι προσδοκίες είχαν για την επιτυχία του κινήματος ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16 οι δυνάμεις που έβλεπαν αυτό το κίνημα πολύ «αμυντικό»;
Όσο για το σημερινό ΚΚΕ (μ-λ) είναι γνωστή η στάση, η επιμονή και το κόστος για τη διατήρηση των μπλοκ του το 2008, στις συγκρούσεις στις 5 Μάη 2010 και στις 11 Μάη 2011, για το πώς στέκεται όταν οι «αετοί» της σύγκρουσης αφήνουν στις «κότες» το πεζό καθήκον να συγκροτήσουν την πορεία.
Και απορώ σύντροφοι, συναγωνιστές, φίλοι «κάποιοι» ή επώνυμοι πως σας διαφεύγει η θέση των εκπαιδευτικών του ΚΚΕ (μ-λ) για την σπάσιμο της επιστράτευσης στους καθηγητές (δεν είναι και αυτό μια σύγκρουση;).
Αλλά στ’ αλήθεια αυτή η «γόνιμη» αντιπαράθεση περί αριθμητικής 800, 1000 τι νόημα έχει; Δηλαδή εσείς θα ήσασταν ικανοποιημένοι για το είδος της πολιτικής πρόκλησης που αντιπροσώπευε η τελετή ανάληψης με χίλια ή έστω με δύο χιλιάδες άτομα; Σε μια τέτοια εποχή καθολικής αντίθεσης του ελληνικού λαού σε ΕΕ και μνημόνια;
Άφησα για το τέλος την περίπτωση της σύγκρουσης του `80.
Τότε σύντροφοι, τα προβλήματα του κύριου φορέα του σπασίματος της απαγόρευσης δηλαδή του ΚΚΕ (μ-λ) έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να μην εξελιχτεί η σύγκρουση με όρους που στοιχειωδώς θα ελέγχονταν πολιτικά και οργανωτικά. Μια οργάνωση που μέσα στην κρίση της βάδιζε σε διάλυση, με ένα πολιτικό πλαίσιο που χωρά συζήτηση («να σπάσει το ήπιο κλίμα») και με μια αναρχοαυτονομία που για πρώτη φορά δοκίμαζε σε τέτοια κλίμακα τη λογική των «σπασιμάτων» (απέναντι στην οποία ειδικά στην Αθήνα υπήρχε μια πολιτική παθητικότητα-τουλάχιστο) αλλά και με τους μηχανισμούς του συστήματος για πρώτη φορά σε τέτοιο επίπεδο έτοιμες να επωφεληθούν, όλα αυτά έκαναν πολύ προβληματική την αντιπαράθεση. Ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτοί που είχαν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της τότε κατάστασης έπρεπε να πάρουν άλλες αποφάσεις. Αλλά αυτό είναι μια προσωπική άποψη. Κι όμως - ακόμη και έτσι - στον περίφημο «σωρό» βρέθηκαν εκατοντάδες, τότε, σύντροφοι …
Επώνυμοι, «κάποιοι» και ανώνυμοι σύντροφοι, καλό είναι να ξέρουν τι πραγματικά κριτικάρουν και γιατί αφού από τα λεγόμενα τους δεν δείχνουν και οι ίδιοι να καλύπτονται από το αποτέλεσμα της απόφασης για τα Προπύλαια. Δεν μπορούμε όμως να κάνουμε κριτική … λίγο απ` όλα. Και το ΚΚΕ(μ-λ) να «βάλουμε στη θέση του» και από τους άλλους να κρατήσουμε αποστάσεις. Το ερώτημα είναι το εξής : κέρδισε ή έχασε το κίνημα πόντους στην -υποτιθέμενη - αναμέτρηση του με το σύστημα εν προκειμένω; Συν, πλην μήπως… σημειώσατε χ;
Μήπως όλους, κυριολεκτικά όλους, θα πρέπει να μας απασχολήσει μια συζήτηση γιατί απουσίασαν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές; Γιατί η καθολική αντίδραση του ελληνικού λαού δεν αντιστοιχείται με μορφές και κλίμακες αντίδρασης που θα μπορούν πραγματικά να εκφράσουν τη βουβή αγανάκτηση;
Ένα είναι σίγουρο, στους «ενδιαφέροντες» καιρούς που μπήκαμε - θέλουμε δεν θέλουμε - ο πολιτικός χρόνος για κάθε είδους βερμπαλισμό έχει τελειώσει.
Στην κηδεία των βερμπαλισμών και των εικονικών αντιδράσεων θα καθίσουμε με την πλευρά των… «τεθλιμμένων συγγενών» ή θα προσπαθούμε να εννοούμε ό,τι πράττουμε και θα πράττουμε ό, τι εννοούμε;
Δ. Μ.
10 σχόλια:
Αν έχεις τα κότσια επώνυμο στέλεχος έστω και με αρχικά, κύριε φορέα της λουξενμπουργκιανής άποψης-δείγμα αγραμματoσύνης της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας-για ''κρίση υπερσυσσώρευσης'', σε καλώ δημάσια και όπου γουστάρεις:
Nα κουβεντιάσουμε χωρίς χαρακτηριστισμούς προσβολών απογευματινού τείου, για την ιστορική βάση του διάφορων ρευμάτων, απέναντι στη ‘’σύγκρουση’’ γενικά.
Άλλωστε στον πανικό σου να μπαλώσεις την αναντιστοιχία –όχι των γεγονότων-δεδομένη και ειπωμένη από την αρχή, ( άγνωστή σου λέξη η ‘’αφαίρεση’’) αλλά του πολιτικού σου ρεύματος με την πολιτική αντιβίας γενικά της ιστορικής περιόδου, κάπου σου ξεφεύγουν και καταγράφεις γεγονότα, που ανατρέπουν αυτά που θα ήθελες να πεις για να......... δυναμώσεις έναν οργανωτικό πατριωτισμό που ανοήτως, νιώθεις ν απειλείται.
Αλλλά συναγωνιστή –διανοούμενε, σου απαγορεύω όταν πρόκειται για απόψεις να γράφεις-ως Σώτη Τριανταφύλου για ‘’λίγο απ’ όλα’’, όταν η δική σου πλεγματική-μοναχική παρέμβαση ( για να ‘’κλείσεις’’) το θέμα, είναι απλά κακή δημοσιογραφική αναδρομή , δηλαδή είναι ‘’τίποτε από τίποτε’’.
Και κάτι ακόμη, όταν αναφέρεσαι σε μένα-γιατί εγώ έθεσα το ζήτημα, δεν θα λες μετα τριήμερο, πως εξοργίστηκες παρακολουθώντας από μακριά μη μολυνθείς, θ αντιπαρατίθεσαι όσο αντέχεις.
Καταλαβαίνω τα εσω-οργανωτικά ζητήματα για μια μικρή οργάνωση ιδίως τώρα, αλλά είσαι και άτσαλος και τ αναδεικνύεις περισσότερο. Για την ουσία, όχι έτσι...
Ξαναλέω- όπου θέλεις δημόσια, με όποιους συνομιλητές και όποιο ακροατήριο, δεν είμαστε όλοι’’κάποιοι........’’
Δεν ξέρω αν είναι όλοι "κάποιοι" ή όχι, αλλά τυχάρπαστοι που νομίζουν ότι είναι κάτι και ότι μπορούν να λένε, φτάνοντας και στα όρια της προβοκάτσιας εκμεταλλευόμενοι την ανοχή τη δική μου αλλά και της οργάνωσής μου, δυστυχώς υπάρχουν.
Λυπάμαι Νίκο. Δε σέβεσαι τίποτα. Δε σέβεσαι ότι σε αυτό το blog μπορεί ο καθένας να λέει ότι θέλει, χωρίς έλεγχο αλλά και χωρίς να προσβάλει οργανώσεις και αγωνιστές. Πολύ περισσότερο να προβοκάρει.
Στο παρελθόν έχουν υπάρξει πολλές τέτοιες προσβλητικές παρεμβάσεις σου παρ' όλα αυτά θεώρησα ότι θα μπορούσαν να ξεπεραστούν.
Δεν είναι η πρώτη φορά που προβοκάρεις αναφερόμενος σε υποτιθέμενα εσω - οργανωτικά ζητήματα παριστάνοντας τον γνώστη των εσωτερικών του ΚΚΕ(μ-λ), μιας οργάνωσης που κατά τα άλλα υποτίθεται ότι υποστηρίζεις και είσαι κοντά, έτσι για να αποκτούν περισσότερο κύρος οι ...γνώσεις σου! Ενώ στη πραγματικότητα δεν έχεις καμιά σχέση.
Είναι άλλο πράγμα η άλλη άποψη που μπορεί να εκφράζεται ακόμη και με επιθετικό τρόπο και άλλο η προβοκάτσια.
Δεν ξέρω των αλλονών αλλά τα δικά μου όρια ανοχής εξαντλήθηκαν. Για μένα πλέον δεν είσαι ευπρόσδεκτος εδώ και δεν έχω κανένα πρόβλημα να το πω ανοιχτά. Βήμα για να προβοκάρεις τον οποιονδήποτε, πολύ περισσότερο την οργάνωσή που ανήκω και τα μέλη της, δεν σου δίνω. Ας με κατηγορήσει όποιος θέλει ως αντιδημοκράτη, σταλινικό, κομματόσκυλο και ότι άλλο θέλουν.
Αν μπορείς σεβάσου τουλάχιστον αυτό για να μην αναγκαστώ να βάλω έλεγχο στα σχόλια ή να διαγράφω τα σχόλιά σου.
Και τέλος δεν θέλω καμιά απάντηση από μεριάς σου. Η απόφασή μου είναι οριστική.
σ ΔΜ δεν αντιλαμβάνομαι γιατί δεν υπάρχει χ
και περίοδοι σταθερότητας των συσχετισμών υπάρχουν , διατήρησης των συμμαχιών , φθοράς σε σημεία του αντιπάλου και διατήρησης των δικών σου ισχυρών σημείων και πολλά.
όχι μόνο δεν υπάρχουν μόνο θρίαμβοι και συντριβές , ούτε καν μόνο νίκες και ήττες δεν υπάρχουν
επίσης θα προτιμούσα να μην γίνομαι παράπλευρο επιχείρημα σε διαφωνίες που δεν με αφορούν ... δεν κολλάω πουθενά στα 2 προηγούμενα σχόλια .
δεν θα εμπλακώ περισσότερο προς το παρόν , απλά δεν κατάλαβα αυτό το χάσαμε / κερδίσαμε .
" κάποιος σύντροφος "
Προβοκάτορας θυμίζει άλλες εποχές. Της ασφάλειας, άλλου κόμματος, χρειάζονται απαντήσεις. Γιατί μόλις δυο μέρες πριν ο σ.Πάνος τούλεγε να παερμβαίνει κι εσυ συνέχεια και μέχρι προχτές να είναι στο σχήμα και να τα λέει από μέσα. Τσαντίλα, άγρια αντιπαράθεση, οριστική διαφωνία.Αλλά προβοκάτορας μυρίζει μπαγιατίλα. Και στο καπάκι εκδήλωση για θέμα που μόλις και στο σχόλιο αυτό, έβαζε για βασικό.Όλη η αριστερά κάνει σαν παιδάκια και μετά άντε για επαναστάσεις.
Διάβασα τι έγραψε για τους σύντροφους Κουμή, Κανελοπούλου που προκάλεσαν και το άρθρο του σ. Μάνου.Θετικά για την ιστορία του ΚΚΕ μ-λ μου φαίνονται ακόμη, όσα γράφονται μέσα.
Τα ανώνυμα σχόλια περί προβοκατόρων κι ασφαλιτών κι αν θυμίζουν άλλες εποχές...'προβοκατόρικες'.
Ζ.Ν.
η πρόκληση, αλλιώς στα ρώσικα "προβοκάτσια" , δεν σημαίνει ότι είσαι πράκτορας ή δεν ξέρω γω τι. Αυτό που λέει ο αντιγειτονιές είναι ότι το να κάνεις μία πολιτική τοποθέτηση η οποία ΔΕΝ έχει στόχο να αναδείξει ζητήματα ή να θέσει ερωτήματα και διαφωνίες, είναι διαλυτικό, πόσο μάλλον όταν κάνεις και "επιθέσεις" επί του προσωπικού, οι οποίες ενέχουν το στοιχείο της ατομικής κόντρας και όχι το στοιχείο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Οι παρεμβάσεις του Κυριακίδη πολλές φορές ήταν και προσβλητικές αλλά και συγκροτημένες ώστε να αναδείξουν μία "φιλική απαξίωση" πρός τον μλ χώρο. Αν είχε μείνει εκεί θα ήταν οκ αλλά η τροπή που πήραν οι παρεμβάσεις πιο πολύ προσβλητική ήταν παρά πολιτική.
Τι να κάνουμε υπάρχουν και οι στοιχειώδεις κανόνες διαλόγου.
"Προβοκάτορας θυμίζει άλλες εποχές. Της ασφάλειας, άλλου κόμματος, χρειάζονται απαντήσεις."
Aυτό πάντως Γούντι Γκάθρυ σημαίνει πράκτορας.
Γούντι Γκάθρυ ας αφήσουμε μεταφράσεις και λεξικά, κάθε φορά που έχουμε κάτι πεί γιατί θυμίζει παράθυρο στηη τηλεόραση.
Προβοκάτορας σημαίνει προβοκάτορας που προβοκάρει και το κάνει για καποιο λόγο.Ο ΑΣΓ είπε, πως ο Κυριακίδης αναφέρεισυνέχεια, για εσωτερική πληροφόρηση που δήθεν έχει από το κόμμα, πράγμα που δεν έπεσε ως τώρα στην αντίληψή μου.Όλο για διαφωνία του με τον μαοισμό και την μ-λ αντίληψη έλεγε. Το να λες ,για εσωτερικές διαφωνίες στο ΚΚΕ μ-λ βγήκε και από τον πρόσφατο δημόσιο διάλογο πριν τη σύσκεψη, που διαβάζαμε με σύνδεσμο από εδώ. Πάντως αν το έπαιζε ψευτομέλος είναι πράκτορας. Εσυ είπες ξεπέρασε τα όρια, κάτι τέτοιο. Αυτό είναι άλλο πράγμα. Ο ''κάποιος σύντροφος'' που αρνείται ανοιχτά τον μαρξισμό-λενισμό που παλιωσε λέει,είναι εντός ορίων και όχι προβοκάτορας γιατί δεν την πέφτει σε επώνυμα στελέχη; Χαζά επιχειρήματα.
Ναι ή όχι ρε σύντροφοι είναι πράκτορας. Γιατί ως τα χτες προβάλατε και κείμενα που έγραφε με άλλους, σαν βασικούς ανένταχτους της παας. Αυτά θυμίζουν ΚΚΕ, σαν θέση αρχής.
Για τον συγκεκριμένο δεν είναι θέμα, είχε τέτοιες διαφωνίες που δενη υπήρχε περιθώριο συμπόρευσης, όλοι το καταλαβαίναμε, Γούντι.
Ανώνυμος 15/1/14 - 9:39 π.μ.
ξανά , μην με αναφέρετε σαν ... παράπλευρη απώλεια .
δεν υπάρχει κάποιος λόγος ούτε να ορίσουμε τον προβοκάτορα ούτε με το ζόρι να βρούμε κάποιον στις κουβέντες του blog .
το "αρνείται ανοιχτά τον μαρξισμό λενινισμό" που βλέπω για την πάρτη μου θέλει ορισμό του " ανοιχτά" και του " μαρξισμού λενινισμού " που προφανώς είναι άλλο πράγμα από αυτό που έχει κωδικοποιηθεί σαν μλ ρεύμα .
αν μιλάς για το μλ , ποτέ δεν είπα ότι πάλιωσε , ότι κάποτε ήταν επίκαιρο και επαναστατικό .
" κάποιος σύντροφος "
Την κριτική μέσα στο μπλογκ μας για τις πολιτικές μας θέσεις όχι απλά την "ανεχόμαστε", την επιδιώκουμε.
Την παρέμβαση στα εσωτερικά της οργάνωσης μας με προβοκατόρικο τρόπο (=με τρόπο ύπουλο που να προκαλεί επίτηδες, αφήνοντας υπονοούμενα) δεν την ανεχόμαστε.
Ο ΝΚ, επανηλειμμένα έχει κάνει αναφορές σε δήθεν εσωτερικά προβλήματα (ποιά; δεν μας είπε), σε διαδικασίες που πρέπει να κινηθούν (ποιές; δεν μας είπε), μιλάει για την καθοδόγηση μας (την οποία την έχουμε εκλέξει ως οργάνωση) λες και έχει κάποιο δικαίωμα.
"Καταλαβαίνω τα εσω-οργανωτικά ζητήματα για μια μικρή οργάνωση ιδίως τώρα, αλλά είσαι και άτσαλος και τ αναδεικνύεις περισσότερο. Για την ουσία, όχι έτσι..."
Ποιά ζητήματα; Αυτό είναι προβοκάρισμα.
Είμαστε μια σοβαρή κομμουνιστική οργάνωση και δεν συζητάμε τα δήθεν εσωτερικά μας στο ίντερνετ και στο facebook. Οι διαδικασίες μας δεν είναι ανοιχτές συνελεύσεις να παρεμβαίνει όποιος νάναι.
Τα του ΚΚΕ(μ-λ) αφορούν τα μέλη και τις διαδικασίες του ΚΚΕ(μ-λ) και κανέναν άλλο.
Δημοσίευση σχολίου